Δόξα τω Θεώ
11 Αυγούστου.
«Ευλόγησε τον Κύριο, ψυχή μου, και
μην ξεχνάς όλες τις ευεργεσίες Του. Συγχωρεί όλες τις ανομίες σας, θεραπεύει
όλες τις ασθένειές σας» ( Ψαλμ. 103:2–3 ).
Αν θυμόμασταν πάντα όλες τις
αμέτρητες καλές πράξεις του Κυρίου προς εμάς, ανάξιες, δεν θα έμενε μέσα μας
χώρος για γκρίνια και δυσαρέσκεια. Αλλά είμαστε πολύ διατεθειμένοι να θυμόμαστε
μόνο τα δύσκολα πράγματα από το παρελθόν. Και συχνά, όταν απαριθμούμε όλες τις
θλίψεις και τις κακουχίες της ζωής μας, ξεχνάμε να συγκρίνουμε μαζί τους
εκείνες τις πολλές περιπτώσεις που βιώσαμε το προφανές και απτό αποτέλεσμα του
ελέους και της βοήθειας του Κυρίου.
Τι αχαριστία προς τον Επουράνιο
Πατέρα μας και πόση έλλειψη πίστης φαίνεται σε εμάς ταυτόχρονα! Τι θα λέγαμε
αν, παρά τις πολυάριθμες υπηρεσίες που προσφέραμε στον φίλο μας, εξακολουθούσε
να μας κοιτάζει με δυσπιστία και να αμφιβάλλει για τη φιλία μας; Θα μας
εξοργίσει, φυσικά, μια τέτοια στάση. Πόσο μάλλον αμαρτάνουμε εναντίον του
Κυρίου όταν, έχοντας ήδη βιώσει τη γενναιόδωρη βοήθεια και τη μακροθυμία Του
περισσότερες από μία φορές, εξακολουθούμε να αμφιβάλλουμε ότι η προσευχή μας θα
εισακουστεί και κοιτάμε το μέλλον με φόβο.
Αυτό δεν περιμένει ο Κύριος από εμάς.
Το πνεύμα της αμφιβολίας δεν μπορεί να Τον ευχαριστήσει. Πόσο καλύτερα θα ήταν
αν, έχοντας συνεχώς επίγνωση της αναξιότητάς μας, κρατούσαμε στην καρδιά μας
μια ευγνώμων ανάμνηση τόσων αποδείξεων του ελέους του Σωτήρα μας προς εμάς και
ήμασταν έτοιμοι να Του δώσουμε αδιαμαρτύρητα ό,τι μπορεί να απαιτήσει από εμάς.
Είναι ακόμη τόσο ατελής η αγάπη μας
για τον Κύριο, ώστε όταν έρθει η ώρα να υποταχτούμε στο άγιο θέλημά Του, θα
διστάσουμε να επαναλάβουμε τα λόγια του Ιώβ με πλήρη υποταγή: «Ο Κύριος έδωσε,
ο Κύριος αφαίρεσε, ευλογημένο να είναι το όνομα του ο Κύριος!» ( Ιώβ 1:21 ).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου