Αυτό, φίλε μου, δεν είναι 50/50.

«Θέλεις η γυναίκα σου να κουβαλάει τα παιδιά σου στην κοιλιά της...

Να τα μεγαλώνει μέσα της για εννέα μήνες...

Να περνάει τους πόνους του τοκετού...

Να θηλάζει...

Να μένει ξύπνια όλη νύχτα με ένα νεογέννητο...

Να φροντίζει το σπίτι...

Να βεβαιώνεται ότι όλοι τρέφονται, καθαρίζονται, ντύνονται, υποστηρίζονται συναισθηματικά...

Και επιπλέον, να φέρνει το μισό του οικογενειακού εισοδήματος;

Και αυτό το λες «50/50»; Ουάου!

Ας το θέσω έτσι, κομψά: δεν θα είναι ποτέ 50/50.

Γιατί όταν μια γυναίκα γίνεται σύζυγος και μητέρα, δεν τελειώνει τη «βάρδιά» της στο τέλος της ημέρας. Δεν φεύγει από τη δουλειά. Δεν υπάρχει καθορισμένος χρόνος. Οι ευθύνες δεν διαιρούνται μαθηματικά με το δύο... αθροίζονται. Αναμένεται να φροντίζει, να οργανώνει, να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα, να τα παρατάει, να θυσιάζεται και να κουβαλάει όλο το σπίτι στους ώμους της... όλα αυτά προσπαθώντας να μην χάσει το μικρό κομμάτι του εαυτού της που της ανήκει ακόμα.

Εν τω μεταξύ, μερικοί άντρες πιστεύουν ότι αν πληρώσουν τους μισούς λογαριασμούς και... Αν βγάζουν τα σκουπίδια μία φορά την εβδομάδα, έχουν κάνει το καθήκον τους. Αλλά ξεχνούν κάτι ουσιαστικό: δεν υπάρχει εξίσωση που να εξισώνει τη σωματική, συναισθηματική και πνευματική προσπάθεια, όταν το βάρος πέφτει πάντα περισσότερο στους ώμους της.

Δεν πρόκειται μόνο για χρήματα. Πρόκειται για συμμετοχή.

Πρόκειται για παρουσία.

Πρόκειται για πλύσιμο πιάτων χωρίς να της το ζητήσουν. Να κάθεσαι με τα παιδιά για λίγες ώρες για να μπορεί να αναπνεύσει. Να μην αποκαλείς τη φροντίδα των δικών σου παιδιών «babysitting». Να βοηθάς με το πλύσιμο των ρούχων. Να της δίνεις προσοχή. Να τη ρωτάς πώς αισθάνεται... και να την ακούς πραγματικά.

Μια γυναίκα που εργάζεται πλήρους απασχόλησης, μεγαλώνει παιδιά και εξακολουθεί να προσπαθεί να είναι εκεί για τον σύντροφό της κουβαλάει ένα βάρος που συχνά δεν το βλέπεις καν. Είναι κουρασμένη, αλλά συνεχίζει. Είναι καταβεβλημένη, αλλά μένει εκεί. Είναι συναισθηματικά εξαντλημένη, αλλά συνεχίζει να δίνει σε όλους γύρω της.

Αυτό, φίλε μου, δεν είναι 50/50.

Αυτό είναι το ότι δίνει το 100%, ενώ εσύ το αποκαλείς «ισότητα».

Μην μιλάς λοιπόν για «δικαιοσύνη» αν δεν είσαι διατεθειμένος να την βοηθήσεις όταν πνίγεται. Μην μιλάς για «ισότιμη σχέση» αν είσαι μόνο με μισή καρδιά και το αποκαλείς «ισορροπία».

Επειδή, κατά τη γνώμη μου, η αλήθεια είναι η εξής: Ένας πραγματικός άντρας δεν αφήνει τη γυναίκα του να κουβαλάει τα πάντα μόνη της. Δεν κρύβεται πίσω από την ιδέα του 50/50 όταν ξέρει ότι εκείνη δίνει ήδη ό,τι έχει.

Ανταποκριθείτε στην περίσταση. Όχι μόνο με το πορτοφόλι σας... αλλά και με την παρουσία σας, με την υπομονή σας, με την ενέργειά σας, με την ενσυναίσθησή σας.

Και όλα αυτά με τον Χριστό στη μέση του σπιτιού σας!

[Πρ. Ioan Badilita]