Ο Άγιος Πατέρας Ντούμιτρου Στανιλόαε. Ο μεγαλύτερος Ρουμάνος θεολόγος. Και ακόμα περισσότερο. Ήταν ο δάσκαλος της Δογματικής του πατέρα μου και παρέμεινε καλός φίλος. Όταν πήγαινα στο Βουκουρέστι, ο πατέρας μου ερχόταν με ένα μεγάλο ειλητάριο και του τον έδινε. Ο γέρος χάρηκε πολύ. «Σας ευχαριστώ, πάτερ καθηγητά, που με διδάξατε θεολογία», έλεγε ο πατέρας μου. «Ε,» έλεγε χαμηλόφωνα ο ταπεινός τιτάνας, «δεν ξέρουμε θεολογία. Η θεολογία γίνεται στον παράδεισο. Εδώ κοιτάμε μόνο την ομορφιά εκεί για μια στιγμή».
Ο άνθρωπος που πήρε τη διδασκαλία της Εκκλησίας του Χριστού και την πέρασε μέσα από την καρδιά του. Την φιλτράρισε μέσα από το γιγάντιο συναίσθημά του, την ανακάτεψε με δάκρυα και την έδωσε στον κόσμο. Πουθενά αλλού δεν μπορείς να βρεις όλη τη δογματική αυστηρότητα των Πατέρων παραδόξως ενωμένη με τον ύμνο της αγάπης της καρδιάς του.
Έπαιρνε μια ιδέα και την κρατούσε στο μυαλό του σαν μωρό. Την έστρεφε προς όλες τις κατευθύνσεις. Μέχρι που το μωρό άρχισε να χαμογελάει. Και να γουργουρίζει. Και ήταν ο ίδιος ο Λόγος, ο άπειρος Λόγος του Θεού.
Ήμουν παιδί τότε. Καθόμουν σε εκείνο το παλιό παγκάκι ανάμεσα στα βιβλία και δεν με γοήτευαν τόσο τα λόγια του όσο η άπειρη γλυκύτητα της φωνής του. Μια ήσυχη, τρεμάμενη, ντροπαλή φωνή, σαν ψυχή που ανοίγει τις πόρτες του ουρανού.
Μιλούσε με φόβο για τον Θεό. Ζούσε κάθε λέξη. Αγαπούσε τα λόγια της ζωής.
Αργότερα διάβασα, νομίζω, αχόρταγα, όλα τα βιβλία του. Ο πατέρας μου τα έπαιρνε από αυτόν. Και παντού αυτή η φιλοτοπική δογματική, αυτή η ερμηνεία με την καρδιά, αλλά με μέγιστο δογματικό βάθος. Δεν έπεσε στα λουτρά της μεταφοράς όπως ο Κλήμης. Δεν έγινε πικρόχολος όπως ο Γιανναράς. Το γράψιμό του είναι σαν μια έκχυση αγάπης. Σαν μια αγκαλιά. Δεν είπε ότι ο λόγος για την αγκαλιά δεν είναι στατικός, αλλά η λαχτάρα να αγκαλιάσει περισσότερο;
Πράγματι, πήρε τη δογματική Αλήθεια για την οποία οι Πατέρες αγωνίστηκαν στις συνόδους και πέθαναν γι' αυτήν, και τη ζύγισε στο ποτήριο της καρδιάς του, την έκανε απαλή, βαθιά, εύκολη στην κατανόηση και εύκολη στην αγάπη.
Και αγαπούσε την προσευχή. Όταν φεύγαμε, μας έπαιρνε στην αγκαλιά του και έκανε μια προσευχή. Από αυτόν έμαθε ο πατέρας μου, όταν φεύγαμε από το σπίτι, έβαζε το χέρι του στο κεφάλι μας και έλεγε μια προσευχή. Είδα κάτι παρόμοιο στον παππού μου, τον Συνταγματάρχη Ιερέα Ιωάννη Ιστράτι, ο οποίος, όταν ταξιδεύαμε, έβαζε δέκα Σταυρούς στο τραπέζι και προσευχόταν για εμάς. Για να μας προστατεύσει από το κακό. Έλεγε: υπάρχουν πολλοί κακοί άνθρωποι στο δρόμο. Αλλά αυτοί οι σταυροί θα τους κάνουν να φύγουν.
Λατρεύω με ευλάβεια τον Άγιο Ιερέα Στανιλόαε. Μας δείχνει ότι η αγιότητα δεν βρίσκεται σε βαθμούς, σε τσάντες και αξιώματα. Βρίσκεται σε εκείνη την ακατανόητη συγκίνηση στην οποία νιώθεις ότι ο Θεός έχει φτιάξει μια κούνια για τον Εαυτό Του στην καρδιά σου. Και δεν μπορείς να Τον αναστατώσεις, να Τον ταρακουνήσεις ή να Τον ξυπνήσεις. Κοιμάται τόσο βαθιά που όλο το σύμπαν αναπαύεται σε Αυτόν.
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου