Ζαχαρούλα Βολιώτου
(1933-2026)
Λίγο πριν την νυκτερινὴ ἀκολουθία τῆς Αναστάσεως, ἔφυγε πρὸς συνάντησιν τοῦ ἀναστημένου Νυμφίου της ἡ ἀδελφή μας Ζαχαρούλα Βολιώτου, 93 ετών.
Γεννημένη το 1933 στους Ανδρωνιάνους Κύμης Ευβοίας, 4η ἀπὸ 7 ἀδέλφια, ἡ Ζαχαρούλα προήρχετο ἀπὸ μία αξιόλογη οικογένεια. Ἄνθρωποι εὐσεβεῖς, ἀρχοντικοί, εὐκατάστατοι καὶ ἐλεήμονες πρὸς κάθε αναγκεμένο οἱ γονεῖς της, ἐθεωροῦν
το οἱ πρῶτοι τοῦ χωριοῦ.
Φύσι εὐγενὴς καὶ φιλομαθὴς ἡ Ζαχαρούλα ἐπιθυμοῦσε νὰ σπουδάση. Αντ' αὐτῆς ὅμως, οἱ γονεῖς προτίμησαν νὰ σπουδάσουν τὰ ἄρρενα τέκνα τῆς οἰκογενεί
ας. Έτσι, σὲ ἡλικία 14 ἐτῶν,
ἀπόφοιτος μόνο τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου, μεταβαίνει
στὴν Ἀθήνα μαζί μὲ τ' ἀδέλφια της προκειμένου να τὰ φροντίζη. Ἐκεῖ
ἐγκαταστάθηκαν στὸ
δήμο Ανθουπόλεως-Περιστερίου. Μικρή μὰ πανέξυπνη καὶ ἄξια νοικοκυρά, σβέλτη,τελείωνε νωρὶς τὶς ἐργασίες καὶ στὸν ἐλεύθερο χρόνο στὴν οἰκία μιᾶς γειτόνισσας
ῥάπτριας ἐξασκεῖτο στην ῥαπτική τέχνη τὴν ὁποία καὶ ὡλοκλήρωσε ἀξίως.
Ἐκεῖνα τὰ χρόνια μὲ πολὺ ζῆλο παρακολουθοῦσε μαζὶ μὲ ἄλλες πνευματικές κοπέλλες τὰ κηρύγματα τοῦ ἀειμνήστου
λαϊκοῦ ἱεροκήρυκος Δημ. Παναγόπουλου.
Κάποιος γνωστὸς τῆς μιλᾶ γιὰ τὸν π. Αὐγουστίνο Καντιώτη. Ακούει κήρυγμά του κι ἔκτοτε τὸν ἀκολουθεῖ πιστά. Τὸ
1964 ὁ π. Αὐγουστῖνος ἱδρύει τὴν γυναικεία ἱεραποστολικὴ ἀδελφότητα «Αγ. Εἰρήνη» στο κτήριο τῆς ὁδοῦ Παλαμηδίου.
Ἡ Ζαχαρούλα ἐντάσσεται ἀκολουθώντας τὴ ζωὴ τῆς ἀφιερώσεως στὸν Χριστό. Τῆς
ἀνατίθεται ἡ εὐθύνη τοῦ ἐργαστηρίου πλεκτῶν, διακονία ποὺ συνεχίζει με μεγάλη
ἐπιτυχία σχεδόν μέχρι το τέλος τῆς ζωῆς της. Το 1970 ἡ ἀδελφότητα μεταστεγάζεται
στο Μαρούσι ὡς «Στέγη Θηλέων» διακονώντας ὀρφανά, φτωχὰ καὶ ἐγκαταλελειμμένα κοριτσάκια. Ἡ Ζαχαρούλα έχει κ'
εδώ την ευθύνη τῆς ἀδελφότητος βοηθούμένη κι ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες ἀδελφές.
Σοβαρή, σεμνή, φιλακόλουθη, Εργατική,
υπάκουη στον π. Αυγουστίνο, γλυκειά και μειλίχια, ἐλεήμων, κοινωνική, χαμογελαστή, υποχωρητική, ήταν μερικὰ ἀπὸ τὰ
στολίδια που κοσμοῦσαν τὸν χαρακτήρα της. Τιμούσε τους Ιερείς, τούς γειτόνους.
τους συνεργάτες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔχαιρε
καὶ αὐτὴ μεγάλης ἐκτιμήσεως. Αγαποῦσε
τα λουλούδια καὶ τὰ φρόντιζε μὲ πολλὴ ἀγάπη. Αλησμόνητο μένει
τὸ βύσσινο γλυκό που εφτιαχνε κάθε χρόνο. Διηγεῖτο ὄμορφα καὶ μὲ χιούμορ ποὺ τὸ μετέδιδε στο
κοινόβιο πρὸς χαρὰν ὅλων.
Τὰ ἀπογεύματα του
Σαββάτου καὶ σὲ Ἑορτὲς μὲ 1 ή 2 ἀδελφὲς ἐπισκεπτόταν ἀναγκεμένους ἀνθρώπους.
Το Μ. Σάββατο 2026 το
πρωί ἐκκλησιάστηκε στὴν ἐνορία, ὅπως καὶ ὅλη τὴν Μ. Εβδομάδα ἀνελλιπῶς, καὶ μετέλαβε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Την
ὑπόλοιπη μέρα, μὲ ζωντάνια καθάρισε, συγύρισε, πλύθηκε, πανέτοιμη γιὰ τὸ Πάσχα.
Το βράδυ ἑτοιμάστηκε γιὰ τὴν Ἀνάστασι.
Λίγο πριν φύγουν λέει στὴν ἀχώριστη συνοδοιπόρο της Στέλλα, ὅτι δὲν νιώθει καλά
και ξάπλωσε. Η Στέλλα καλεῖ τὸν π. Ἱερώνυμο, μὲ τὸν ὁποῖον εἶχαν ἀμοιβαία ἀγάπη, νὰ τῆς διαβάση μία εὐχὴ πρὸς ἐνίσχυσι. Ὅπως καὶ ἔγινε. Ὁ π. Ἱερώνυμος κρατώντας της τὸ χέρι την παρακινεῖ νὰ ψάλουν το «Ὁ Ἄγγελος ἐβόα».
Τελειώνοντας τὴν φράσι «καὶ πάλιν ἐρὢ χαῖρε, ἡ Ζαχαρούλα μέσα στὴν ἀναστάσιμη εὐφροσύνη, ἐτελειώθη ἐν εἰρήνῃ.
Μὲ τὸν Σεβ. κ. Κύριλλο ὑπῆρχε ἀμοιβαία ἀγάπη, ἐκτίμησι καὶ σεβασμός. Ὁ ἐπίσκοπος ζήτησε νὰ ἀναβληθῆ ἡ νεκρώσιμος ἀ-
κολουθία γιὰ νὰ μπορέση νὰ παραστῆ ὁ ἴδιος. Μὲ θαυμασμό τόνισε ὅτι ἡ Ζαχαρούλα εἶχε ὁσιακό τέλος.
Καλό Παράδεισο, ἀδελφή μας Ζαχαρούλα τὴν εὐχή σου νὰ ἔχουμε καὶ τὴν πρε
Περιοδικό Σπίθα.σβεία σου στον Κύριό μας πρωτίστως οἱ ἐν
Πνεύματι αδελφές του Ευτέρπη και Στέλλα
κι ἔπειτα ὅλοι ἐμεῖς. Ἀμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου