Ο ΠΑΠΑ-ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
ΩΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ
Εἶχε τελειώσει τή Θεία Λειτουργία ὁ Παπαναστάσης στην
Ἁγία Παρασκευή τοῦ Σταυροῦ καί τόν πλησίασαν οἱ ἐπίτροποι.
- Πῶς εἶσαι Παπαναστάση; Σε βλέπουμε κίτρινο στο πρόσωπο.
Δέν εἶσαι καλά;
- Τί εἴπατε; Πῶς εἶμαι; Ἄν εἶχε ἡ γῆ ἕναν χαλκά, θά τήν ἔπιανα
καί θά τήν ἔκανα ἔτσι, ἔτσι, ἔτσι.
- Καλά, καλά Παπαναστάση.
Πῶς κρυβόταν αὐτή ἡ ἐσωτερική πνευματική δύναμη καί
ἀποφασιστικότητα μέσα σ' αὐτό τό ἀσθενικό καί καχεκτικό σῶμα;
Αὐτή ἡ πνευματική δύναμη καί ἡ ἀποφασιστικότητα ἦταν
πού διαπότιζε καί διαπερνοῦσε ὅλη τήν ἱερατική του διακονία.
Καί ἐδῶ ἐνθυμούμεθα τούς λόγους τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ
Χρυσοστόμου ὅτι ἡ ἱερωσύνη ἀπαιτεῖ ψυχήν ἀνδρείαν».
Ἡ ἀνδρεία εἶναι σύμφωνα μέ τούς Πατέρες μία ἀπό τίς τέσσερις μεγάλες ἀρετές. Σωφροσύνη, φρόνηση, δικαιοσύνη καί ἀνδρεία.
Αὐτή λοιπόν ἡ γενναία ψυχή συνάντησε τήν μαρτυρική, αγία καί γενναία ψυχή τῆς Ἁγίας Ἀκυλίνας.
Αληθινά μόνο οἱ ἁγίες
ψυχές μποροῦν νά συναντήσουν τούς Ἁγίους.
Ἡ Ἁγία Ἀκυλίνα ήταν τό δεύτερο χαρακτηριστικό τῆς Ἱερατικῆς ζωῆς τοῦ πατρός Ἀναστασίου.
Ἐκεῖνος τήν πρόβαλε, τήν
καθιέρωσε, τήν τίμησε καί ἔκτισε τόν Ναό της.
Ἄν θα θέλαμε να παρομοιάσουμε την ζωή τοῦ Παπανασταση, θά τήν παρομοιάσομε μέ τόν Παπουλάκο, καθώς καί ἐκεῖνος
κρεοπώλης ἦταν πρίν τήν μοναχική του κλήση,
1. Σταθμοί τῆς ζωῆς του
Τρεῖς ἦταν οἱ βασικοί σταθμοί τῆς πορείας τοῦ Παπαναστάση
πρός τόν Χριστό ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος.
Ὁ Πρῶτος σταθµός ὅταν σέ ἡλικία 8 ἐτῶν, τὀν Σεπτέµβρι, τοῦ 1922, ἐπεχείρησε νά πεῖ τόν «Ἀπόστολο» στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στό Παπαζλί τῆς Μαγνησίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Τόν εἶχε μάθει ἀπ᾿ ἔξω καί τόν θυμόταν σ᾿ ὅλη του τή ζωή. Ηταν ἡ περικοπή ἀπό τήν πρὀς Ρωμαίους Ἐπιστολή κεφ. 8, στιχ. 25-35, πού ἀρχίζε
«οιδαμιεν δέ ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τόν Θεόν πάντα συνεργεἴ εἰς ἀγαθόν, "
Δεύτερος σταθμός τῆς χριστιανικῆς του πορείας στάθηκε
ἡ Θήβα, ὅπου ἐγκαταστάθηκαν πρόσφυγες τό 1924. Ὁ Τάσος τό
µικρό προσφυγάκι δούλευε σ᾿ ἕνα κατάστημα. Τό ἀφεντικό του ἦταν πιστός χριστιανός καί τοῦ ἔδινε καί διάβαζε βίους Ἁγίων.
Ὁ τρίτος σταθµός ἦταν οἱ Σέρρες, ὅπου ὑπηρετοῦσε ὡς στρατιώτης τό 1939. Ὁ ἀνθυπολοχαγός Ἰωάννης Κακαλέτσης τόν ὁδήγησε στό κήρυγμα, πού ἔκανε ὁ ἱεροκήρυκας π. Εὐστάθιος Μπιλάλης. Ὁ ἴδιος ὁ Παπαναστάσης σημειώνει «ἀπό τότε ἄλλαξε τελείως ζωή μου.
Ἄρχισα νά μελετῶ...Ηλθα στό χωριό ἀλλοιώτικος. Ἐργασία μελέτη, προσευχή καί Ἐκκλησία ἦταν πλέον ἡ ζωή του». Εἶχε ἀποφασίσει νά γίνει μοναχός στό Ἅγιον Ὄρος. Ὑπόσχεση πού δέν ἐκτέλεσε, διότι τόν πάντρεψαν μέ τό ζόρι. Δέν ἔγινε µοναχός, ἀλλά ἔγινε ποιμένας καί λειτουργός τῆς Ἐκκλησίας. Ἀσκητής µέσα στόν κόσμο. Ἐλᾶτε στήν συνέχεια νά παρακολουθήσουμε τόν Παπαναστάση πρῶτα ὡς ποιμένα καί ὕστερα ὡς λειτουργὀ.
Βιβλιογραφία.
Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαιδωνης
Τρεις Άγιοι Ιερείς πού γνώρισα .
Έκδοση Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Αρναία.2016
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου