Κάποτε, πριν από τον ύπνο —λίγο καιρό πριν από την κοίμησή του— ο πατήρ Γαβριήλ έδειξε προς μια γωνιά και είπε:
«Ο θάνατος στέκεται εκεί στη γωνιά και με περιμένει. Σας αποχωρίζομαι, αλλά μόνο για να προσεύχομαι για εσάς. Πρέπει να μεταφέρω τις προσευχές σας στον Κύριο».
Δύο εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, του χάρισαν μια εικόνα του Σωτήρος —την εικόνα «Αχειροποίητη»— η οποία Τον απεικόνιζε να φέρει ακάνθινο στεφάνι. Του ανέφερα ότι, όταν παλαιότερα είχε λάβει μια εικόνα της Θεοτόκου, η υγεία του είχε βελτιωθεί, οπότε ίσως τώρα να γινόταν εντελώς καλά.
Εκείνος κούνησε το κεφάλι του και απάντησε:
«Αν ο Σωτήρας δεν φορούσε ακάνθινο στεφάνι, θα γινόμουν καλά. Όμως αυτή η εικόνα, με το ακάνθινο στεφάνι, σημαίνει ότι είναι γραφτό μου να πεθάνω μέσα σε μεγάλα βάσανα».
Στην εικόνα, τα μάτια του Σωτήρος ήταν κλειστά. Κάποια στιγμή αργότερα, άνοιξαν. Το ανέφερα αυτό στον πατέρα Γαβριήλ.
Εκείνος αποκρίθηκε:
«Θα μάθεις για την κοίμησή μου τρεις ημέρες νωρίτερα».
Και πράγματι, τρεις ημέρες πριν από τον θάνατό του, διάβαζα μια ακολουθία παρακλήσεως προς την Υπεραγία Θεοτόκο, ικετεύοντας για την ανάρρωση του Γέροντα. Εκείνη τη νύχτα, είδα ένα όραμα: εμφανίστηκε η Υπεραγία Θεοτόκος και είπε ότι θα ερχόταν σε τρεις ημέρες για να θεραπεύσει πλήρως τον Γέροντα.
Όταν διηγήθηκα στον πατέρα Γαβριήλ το όραμά μου, εκείνος μου ζήτησε να μείνω ξάγρυπνος όλη τη νύχτα και να του κάνω συντροφιά. Προσπάθησα όσο μπορούσα, αλλά, μην αντέχοντας άλλο, αποκοιμήθηκα.
Όταν ξύπνησα, είδα ότι ο Γέροντας ήταν ακόμα ξύπνιος.
«Μα υποσχέθηκες ότι δεν θα κοιμόσουν!» μου είπε.
Ένιωσα βαθιά ντροπή.
Στις τέσσερις το πρωί, φώναξε με αδύναμη φωνή:
«Μητέρα, Μητέρα… Αδελφή, Αδελφή…»
Πλησίασα κοντά του. Δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια του. Έπεσα στα γόνατα. Με ευλόγησε, έκανε το σημείο του σταυρού πάνω από τη Γεωργία προς κάθε κατεύθυνση, έριξε ένα βλέμμα γεμάτο στοργή γύρω στο κελλί και άρχισε να προσεύχεται, με τα μάτια του καρφωμένα στην εικόνα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού.
Είχα την έντονη αίσθηση ότι το κελλί είχε γεμίσει αόρατα με αγγέλους.
Προς το βράδυ, έφτασαν οι Επίσκοποι Δανιήλ και Μιχαήλ και ανέγνωσαν τις ευχές για την έξοδο της ψυχής. Ο πατήρ Γαβριήλ, κοιτάζοντας τους πάντες με ένα συγκινητικό χαμόγελο, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο.
Το πραγματικά αξιοσημείωτο ήταν ότι η κοίμησή του δεν άφησε κανένα βάρος στην ψυχή· αντίθετα, υπήρχε μια αίσθηση ελαφρότητας, αγάπης και μακαριότητας — όχι ο φόβος του θανάτου, αλλά η χαρά της Γέννησης και της Ανάστασης.
Ο Όσιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), όπως τον θυμάται ο διακονητής του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου