Λίγες μέρες πριν από τον θάνατό του, ο Όσιος Γαβριήλ ανακάλεσε στη μνήμη του μια στιγμή από τα παιδικά του χρόνια:
«Καθόμουν στο μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου, βυθισμένος στις σκέψεις μου, όταν άκουσα κάτι σαν μια εσωτερική φωνή: "Κοίτα τον ουρανό". Σηκώθηκα, πήγα στην άκρη του μπαλκονιού και κοίταξα ψηλά — εκεί, στον ουρανό, είχε υψωθεί ένας μεγάλος σταυρός. Τότε δεν το γνώριζα, αλλά τώρα ξέρω πως ήταν ο δικός μου σταυρός — αυτός που προοριζόμουν να επωμιστώ και να σηκώσω, από αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον».
Από την ίδια περίοδο προέρχεται μια άλλη ανάμνηση του μοναχού Γαβριήλ: «Μια νύχτα, ενώ κοιμόμουν, ξύπνησα ξαφνικά και είδα μπροστά μου έναν δαίμονα με αποκρουστικό πρόσωπο. Με κοίταζε με οργή. Με τη χάρη του Θεού, δεν ένιωσα φόβο· στάθηκα σταθερός, αν και δεν έκανα καμία κίνηση για να τον διώξω — απλώς τον παρατηρούσα με κατάπληξη. Εκείνος μου φώναξε: "Εμένα πολεμάς;!" και με χτύπησε με τη γροθιά του στο κεφάλι».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου