Ὑπομονὴ στὶς θλίψεις
Πάντοτε ὁ Γέροντας μᾶς ἔδινε τὸ παράδειγμα τῆς
ó ὑπομονῆς στοὺς πειρασμούς, στις θλίψεις, στὶς
στεναχώριες. «Ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ θλίψιν ἕξετε»
(Ἰωάν. ιστ΄ 33), συνήθιζε νὰ μᾶς λέει, ὅταν τοῦ παραπονούμεθα γιὰ τοὺς καθημερινούς πειρασμούς μας. Ὁ ἴδιος ἦταν ἕνα φῶς.
Ὅταν ἔλεγε, «παιδί μου, κάνε ὑπομονή», καὶ τὸ ἔλεγε συχνά, δὲν ἦταν γιὰ νὰ ἀποφύγει μιὰ ἀπάντηση, ἀλλὰ γιὰ νὰ βλέπουμε στὸ πρόσωπό του πόσα βάσανα καὶ ἀδικίες σήκωνε καὶ πῶς τὶς σήκωνε ὅλες μὲ ὑπομονή. Δεν εγόγγυζε, δὲν βογγοῦσε,
δὲν παραπονιόταν, ἀφοῦ ἡ ζωή του ἦταν μιὰ ἀπέραντη
ὑπομονή. Καὶ ἡ ὑπομονὴ αὐτὴ ὁδήγησε στὸ νὰ ἀγαπήσει
τόσο πολὺ τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐπιδαψίλευσε πλούσια
διάφορα σημάδια ἀρετῆς καὶ ἁγιότητος.
Ὁ Γέροντας ἦταν πάντα πρόσχαρος καὶ σὲ ὅποιους εἶχε περισσότερη οικειότητα τοὺς ὑποδεχόταν μὲ μιὰ μαντινάδα, ἀφοῦ ὡς κρητικὸς ἔλεγε ὡραῖες μαντινάδες, οἱ ὁποῖες εἶχαν πολλὴ ἀξία καὶ πολύ, θὰ λέγαμε, νόημα.
Γενικότερα, στοὺς ἀνθρώπους μίλαγε καταδεκτικά, τοὺς ὑποδεχόταν πάντα χαρούμενος, πάντα μὲ κάποιο κέρασμα καὶ πάντα εἶχε νὰ πεῖ σὲ ὅλους ἕναν καλὸ λόγο.
Ἰδιαιτέρως, ὅταν ἔρχονταν κληρικοί, ρασοφόροι ἢ μοναχοὶ ἢ μοναχές, εἶχε πολύ μεγάλη χαρὰ καὶ ἄφηνε τὰ πάντα, γιὰ νὰ τοὺς ὑποδεχθεῖ ἢ ἀκόμα καὶ νὰ τοὺς τραπεζώσει, νὰ τοὺς κάνει τὸ γεῦμα. Μᾶς δίδασκε λέγοντας τὸ παύλειο: «Ευχάριστοι γίνεσθε» (Κολ. γ' 15).
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου