Μάγισσες και μάγια.

ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ. 15

α. Ή ημερομηνία του γάμου, για τα νεαρά παιδιά, ορίστηκε για τον επόμενο μήνα. Οι προετοιμασίες προχωρούσαν πυρετωδώς. Φαινομενικά όλα πήγαιναν καλά. Και όλοι μακάριζαν τα τυχερά παιδιά. Να όμως πού μία φίλη της νύμφης είχε ερωτευθεί τον γαμπρό! Και για να τον κάνει δικό της πρόστρεξε για βοήθεια σε μια μάγισσα. Ή μάγισσα για αμοιβή αντί για χρήματα της ζήτησε μερικές τρίχες από τα μαλλιά της. Ή νεαρή κοπέλα χωρίς να υποψιαστεί τίποτε συμφώνησε. Φεύγοντας, ή μάγισσα της είπε: «Πήγαινε και σύντομα ό γαμπρός θα είναι δικός σου!»

Από εκείνη την ημέρα ή κοπέλα εκμεταλλευόταν κάθε ευκαιρία να συναντιέται με τον ανυποψίαστο γαμπρό. Δεν χρειάστηκε και πολύ μαεστρία εκμεταλλευόταν μέρους της, για να τον κερδίσει. Ό γαμπρός παθιασμένος από τον έρωτα της ζήτησε να παντρευτούν τον συντομότερο. Και μέσα σε ένα μήνα παντρεύτηκαν. Για ένα ολόκληρο χρόνο όλα ήσαν μέλι και γάλα. Ή ευτυχία τους όμως αυτή δεν κράτησε για πολύ. Ή κοπέλα χωρίς καμία αιτία αισθάνθηκε ένα παράξενο γαργάλισμα στον λαιμό της. Οι γιατροί σήκωσαν ψηλά τα χέρια. Δεν μπορούσαν να βρουν άκρη. Ημέρα με την ημέρα ή κατάστασή της επιδεινωνόταν. Τώρα έπασχε και από δύσπνοια. Μέσα σε λιγότερο άπα έξι μήνες πέθανε. Από τί πέθανε; Από τα ίδια της τα μαλλιά πού είχε την ανοησία να τα δώσει στην μάγισσα. Τί κατάλαβε; Τί κέρδισε; Πόσες καρδιές πλήγωσε;

Μία 19χρονη κοπέλα μου γράφει:

«Ένα βράδυ στις 4 τον πρωί αισθάνθηκα κάποιον να με ξυπνάει και να μου λέει: «Σήκω γρήγορα επάνω και προσευχήσου γονατιστή». Δεν είχα καλά - καλά γονατίσει μπροστά στην εικόνα του Σωτήρα Χριστού - τον άγιο Μανδήλιο -, όταν άκουσα σε κάποια απόσταση ένα τρομακτικό θόρυβο πού έμοιαζε με νιαουρίσματα γάτας. Ξαφνικά, όλα τα έπιπλα μέσα στο δωμάτιό μου άρχισαν να μετακινούνται. Τον κρεβάτι να σηκώνεται στον αέρα και μετά να πέφτει με πάταγο στο πάτωμα Τραπέζι, καρέκλα και γραφείο πήγαιναν πέρα - δώθε! Ή ατμόσφαιρα γέμισε από ουρλιαχτά· χειροκροτήματα· σφυρίγματα Μετά από αρκετή ώρα όλα σταμάτησαν. Την επομένη ημέρα πάλι τα ίδια. Τρομοκρατημένη, κοιμήθηκα στο δωμάτιο της αδελφής μου».

Την συμβούλευσα να πάρει Μεγάλο Αγιασμό και να ραντίσει τρεις φορές τον δωμάτιό της λέγοντας: «Ανάστα ό Θεός, κρίνον την γην...» (Ψαλμ. 67,1). Οι δαιμονικές ενέργειες αμέσως σταμάτησαν.

γ. Αλήθεια, τί ξεπεσμός! Την σημερινή εποχή της επιστήμης να βλέπεις ανθρώπους μορφωμένους πού για να βρουν θεραπεία στην αρρώστια τους καταφεύγουν, όχι στην ιατρική επιστήμη, αλλά σε κάτι αύτοδιαφημιζόμενες «γυναικούλες», ότι δήθεν έχουν ιαματικές ικανότητες! Και με κάτι «επικλήσεις», υπόσχονται θαυματουργικά αποτελέσματα! Γι' αυτές μάλιστα δεν υπάρχει, λένε, πάθος ανίατο! Ακόμη και σε εκείνα, πού οι γιατροί σηκώνουν τα χέρια, αυτές πίσω δεν κάνουν!

Ελάτε τώρα, αδελφοί μου, να κάνουμε μια ακτινογραφία της ζωής μιας τέτοιας «θεραπεύτριας».

Την είδατε ποτέ στην εκκλησία; ΠΟΤΕ!

Πόσες φορές την είδατε να συμμετέχει στα σωστικά και άγιαστικά μυστήρια της Εκκλησίας; ΚΑΜΙΑ!

Και αν τυχόν για μια στιγμή την έκοψε ή άκρη του ματιού σας, αυτό τον κάνει με σκοπιμότητα: για να κερδίσει την εμπιστοσύνη σας.

Και όταν ανοίγει τον στόμα της, είναι γεμάτο δηλητήριο και κακία. Και ή προσωπική της ζωή δεν είναι και τόσο άμεμπτη.

Και να τώρα τον ερώτημα:

Με ποιου την βοήθεια κάνει τις θεραπείες;

Δεν θέλει και πολλή σκέψη. Με του διαβόλου. Οι προσευχές και οι επικλήσεις της γίνονται μόνο για τα μάτια των αφελών. Γιατί, όπως ό ψαράς, για να πιάσει ψάρια δεν ρίχνει τον αγκίστρι στην θάλασσα γυμνό, αλλά βάζει στην άκρη του ένα μεζεδάκι-δόλωμα, έτσι και ό διάβολος, για να σε εξαπατήσει, βάζει στην άκρη της γλώσσας του υπηρέτη του ονόματα αγίων και λόγια προσευχών.

Έχεις μήπως την εντύπωση, πώς ό σατανάς, πού πείραξε τον Κύριο στην έρημο χρησιμοποιώντας λόγια από την αγία Γραφή, θα διστάσει να ειπεί και σε σένα δύο κουβεντούλες (προσευχές) παραπάνω, προκειμένου «να σε βάλει στην τσέπη του»; Αδελφέ, μην είσαι αφελής!

Τέτοιου είδους προσευχές δεν είναι θεάρεστες· είναι διαβολικές. Αυτό εννοεί και ό Δαβίδ, όταν λέει: «ή προσευχή αυτού γενέσθω εις άμαρτίαν» (Ψαλμ.108, 7). Δηλαδή. Ή τέτοια προσευχή ενός τέτοιου ανθρώπου, είναι αμαρτία· μετριέται σαν αμαρτία!!! "Όχι σωτηρία· όχι θεραπεία.

Ό Θεός να μας λυτρώνει από τέτοιες συμφορές!

«Πρέπει να πιστεύετε στην Πρόνοια του Θεού. Να ασπάζεσθε το σταυρό σας πρωί και βράδυ. Να μην τον φοράτε σαν να τον κρεμάτε στην κρεμάστρα!

Ή δραστηριότητα του στάρετς ήταν ποτισμένη με την αγάπη πού είχε ό Χριστός «ό τους δικαίους αγαπών και τους αμαρτωλούς ελεών».

Ό στάρετς έδινε ιδιαίτερη προσοχή, ώστε κάθε χριστιανός να μη λησμονεί ότι σε ενθύμηση των Παθών του Χριστού, του Σταυρού και της Αναστάσεως Του να φορά το ορατό σημείο όλων αυτών, τον σταυρό του.

«Πρέπει να πιστεύετε στην Πρόνοια του Θεού. Να ασπάζεσθε το σταυρό σας πρωί και βράδυ. Να μην τον φοράτε σαν να τον κρεμάτε στην κρεμάστρα! επαναλάμβανε ό π. Σάββας. Ό Χριστός άφησε στο σταυρό φως και αγάπη. Από το σταυρό πηγάζουν ακτίνες ευλογημένου φωτός και αγάπης. Ό σταυρός εκδιώκει τα κακά πνεύματα. Μη λησμονείτε να τον ασπάζεσθε και να δέχεσθε τις ακτίνες της χάριτος πού πηγάζουν απ' αυτόν. Αυτές αόρατος εισέρχονται στην ψυχή, την καρδιά, την συνείδηση, τον χαρακτήρα. Με την ενέργεια αυτών των άκτίνων της Χάριτος ό ασεβής άνθρωπος γίνεται ευσεβής. Ασπαζόμενοι το σταυρό σας, προσευχηθείτε για τούς γνωστούς σας αμαρτωλούς: τούς μέθυσους, τούς ακόλαστους και για όποιον άλλο γνωρίζετε. Με τις προσευχές σας αυτοί γίνονται καλύτεροι, γιατί ή καρδιά στην καρδιά δίνει πληροφορία. Ό Θεός όλους μάς αγαπά. Αυτός για όλους έπαθε από αγάπης και εμείς πρέπει όλους να τούς αγαπούμε χάριν Αυτού, ακόμη και τούς εχθρούς μας.

Υπάρχουν άνθρωποι κατεχόμενοι από ακάθαρτο πνεύμα. Σ' αυτούς εισέρχεται ό εχθρός και τούς βασανίζει. Ό άνθρωπος στην περίπτωση αύτη γίνεται εκτός εαυτού. Ό Κύριος επιτρέπει σ' αυτόν κάτι τέτοιο για να ταπεινωθεί και δεν τον κρίνει. Όμως εμείς όλοι απελπιζόμαστε. Αλλά αυτόν δεν είναι δικό μας έργο, είναι σατανικό. Δεν πρέπει να απελπιζόμαστε, μόνο πρέπει να προσευχόμαστε ό ένας για τον άλλο. Δεν πρέπει να ξεχνούμε να φιλούμε το σταυρό και όλοι θα σωθούμε. Όπως τα σκουλήκια καταστρέφονται από τις ακτίνες του ηλίου, έτσι αφανίζεται

κάθε ακαθαρσία, όταν μετανοούμε, ασπαζόμενοι το Σταυρό. Κι| εκείνες οι αμαρτίες για τις όποιες μετανοήσαμε συγχωρούνται, με την εξομολόγηση. Ή ψυχή γίνεται καθαρή, φωτεινή, ευωδιαστή όμορφη. Ό Κύριος απομακρύνει τον άνθρωπο από τα δίχτυα του| Σατανά και τον συγκαταριθμεί στους φίλους του.

Αν αρχίσετε έτσι την ήμερα σας, φωτίζοντας την με την χάρη τού Σταυρού, τότε όλη την ήμερα θα την περάσετε με αγιότητα και μην ξεχνάτε. Είναι καλύτερο να μη φάτε, παρά να ξεχάσετε να ασπαστείτε το Σταυρό σας. Κι αν κάποιος δεν έχει Σταυρό, να μού το πείτε. Κι όταν θα πλησιάσετε να πάρετε συγχωρητική ευχή, έχω για σάς σταυρουδάκια».

Ό π. Σάββας για το λόγο αυτόν έδινε ειδική προσευχή, την οποία έπρεπε να διαβάζουν πριν τον ασπασμό τού σταυρού «Ράνον, Δέσποτα, ρανίδα τού αγιοτάτου Αίματος Σου εις την καρδίαν μου, την ξηρανθείσαν εκτός των παθών, των αμαρτιών κι των ακαθαρσιών μου, ψυχικών τε και σωματικών. Αμήν. Και οίς έπίστασαι κρίμασι σώσον εμέ και τούς οικείους και γνωστούς (ονόματα)».

Τα έντυπα των προσευχών, τα σταυρουδάκια και άλλες ευλογίες τα τακτοποιούσε ό στάρετς νωρίτερα πάνω σ' ένα τραπέζι που βρισκόταν δίπλα στο αναλόγιο και μετά κήρυττε στους πιστού!

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ.

ΟΙ 2000 ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΝΑΟΥΣΗΣ

Η Ἱερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας ἔχει ἀφιερώσει τό τρέχον ἔτος στούς νεομάρτυρες τῆς Ναούσης. Σέ ἐκείνους τούς 2000 περίπου ἄνδρες, γυναῖκες καί νέους, οἱ ὁποῖοι συνελήφθησαν ἀπό τούς Τούρκους στή μεγάλη καταστροφή τοῦ 1822, ὁδηγήθηκαν ἐνώπιον τοῦ κριτοῦ, εἴτε στό πρόχειρο δικαστήριο πού στήθηκε στό Κιόσκι τῆς Νάουσας,εἴτε στή Θεσσαλονίκη, ὁμολόγησαν Χριστό καί, ἐπειδή δέν δέχθηκαν νά ἀρνηθοῦν τήν πίστη καί τήν ἀγάπη τους σέ Αὐτόν, ὑπέστησαν τόν μαρτυρικό θάνατο, ὁ ὁποῖος σέπολλές περιπτώσεις συνοδεύθηκε ἀπό μακρά καί ἐπώδυνα βασανιστήρια.

Ἡ Νάουσα τιμοῦσε πάντοτε καί τιμᾶ, καί δικαιολογημένα, ὡς ἐθνομάρτυρες ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θυσιάσθηκαν στόν μεγάλο χαλασμό πολεμῶντας, ἀλλά καί ὅλους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι προτίμησαν τόν θάνατο ἀπό τήν ὑποδούλωση καί τήν ἀτίμωση στά χέρια τῶν Τούρκων, καί ἔπεσαν σάν τίς ἡρωικές ἐκεῖνες γυναῖκες στά νερά τῆς Ἀράπιτσας, γράφοντας τή δική τους χρυσή σελίδα ἱστορίας.

Δέν εἶχε ἀποδώσει ὅμως ἡ Ἐκκλησία μέχρι σήμερα τήν ὀφειλόμενη τιμή στούς νεομάρτυρες της· σέ αὐτούς πού ὁ μαρτυρικός τους θάνατος, ἀποτέλεσμα τῆς ἐμμονῆς τους στήνπίστη τοῦ Χριστοῦ, τούς κατέτασσε αὐτοδί-καια μεταξύ τῶν ἁγίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Καί αὐτούς τιμοῦμε ἰδιαιτέρως κατά τή διάρκεια τοῦ τρέχοντος ἔτους.

Αὐτούς τούς νεομάρτυρες γιά τούς ὁποίους οἱ αὐτόπτες μάρτυρες καί οἱ σύγχρονοί τους ἱστορικοί βοοῦν συγκλονισμένοι ἀπό τήν ἀγριότητα τῶν δημίων καί τή δική τους γενναιότητα.

Οἱ μαρτυρίες τους κυκλοφόρησαν ἀμέσως σχεδόν μετά τά τραγικά γεγονότα σέ ὅλη τήν Εὐρώπη καί συγκίνησαν βαθειά.

Ἄμεση εἶναι ἡ μαρτυρία τοῦ φιλέλληνος Γάλλου ἱστορικοῦ Πουκεβίλ, πούδημοσιεύθηκε τό 1824 στό Παρίσι καί περιγράφει τό μαρτύριο τῶν Ναουσαίων νεομαρτύρων. «Τεσσάρων νέων, ἀφοῦ ἀπέκοψαν τάς χεῖρας ἔστησαν αὐτούς ἐπί σωροῦ πτωμάτων καί τούς προέτρεπον εἰς ἐξωμοσίαν. Ἀρνουμένων δέ ἐκείνων ἔκοψαν ἀλληλοδιαδόχως τάς ρίνας, τά ὦτα, τά χείλη, καί τελευταίως ἐξορύξαντες τούς ὀφθαλμούς των ἀφῆκαν αὐτούς ἡμιθανεῖς». Στή συνέχεια ἀναφέρεται στή γυναίκα τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Καρατάσου πού μαρτύρησε «δεόμενη ὑπέρ τῶν δημίων της καί ἐπικαλούμενη τή βοήθεια τῆς Παναγίας», καί πιστοποιεῖ ὅτι οἱ Τοῦρκοι «δολοφόνησαν τή γυναίκα τοῦ Καρατάσου καί τοῦ Ζαφειράκη, ἐπειδή δέν δέχθηκαν νά ἀλλαξοπιστήσουν». Ἡ μία μαρτύρησε μέσα σέ ἕνα τσουβάλι μέ φίδια. Τή δεύτερη τήν ἔκτισαν μέσα σέ ἕνα τοῖχο! Συγκλονιστική εἶναι ἡ μαρτυρία μιᾶς ἡλικιωμένης γυναίκας ἀπό τόν Πολύγυρο, πού περιλαμβάνεται στό βιβλίο «Οἱ Ἑλληνίδες πρός τίς Γαλλίδες», τό ὁποῖο δημοσιεύθηκε τό 1826 στό Παρίσι.

Ἡ γυναίκα αὐτή εἶχε συλληφθεῖ μαζί μέ τήν κόρη της καί εἶχε φυλακισθεῖ μαζίμέ ἑκατό Ναουσαῖες γυναῖκες στή Θεσσαλονίκη. Τούς ζητήθηκε νά ἀρνηθοῦν τήν πίστη τους στόν Χριστό καί, ἐπειδή ὅλες ἀρνήθηκαν νά συμφωνήσουν, ὁδηγήθηκαν στά βασανιστήρια καί στό μαρτύριο.

Ἡ ἴδια ἀφέθηκε τελικά ἐλεύθερη ἐξαιτίας κάποιου τυχαίου γεγονότος, ἔζησε ὅμως ἀπό κοντά ὄχι μόνο τό μαρτύριο τῆς ἴδιας τῆς κόρης της ἀλλά καί τά φρικτά βασανιστήρια πού ὑπέμεινε ἡ Μαρία Καρατάσου μέσα στόν σάκκο μέ τά φίδια, στόν ὁποῖο τήν εἶχαν βάλει οἱ δήμιοι τοῦ Λουμπούτ πασᾶ τῆς Θεσσαλονίκης, γιά νά τῆς προσφέρουν ἕνα σκληρό καί ἐπώδυνο μαρτύριο. Τά φίδια ὅμως τήν νάρκωσαν μέ τό δηλητήριό τους καί ἔτσι οἱ τελευταῖες στιγμές τοῦ μαρτυρίου της ἦταν λιγότερο ὀδυνηρές ἀπό ὅ,τι σχεδίαζαν οἱ βασανιστές της. «Κατάκοιτη», σημειώνει ἡ ἡλικιωμένη γυναίκα ἀπό τόν Πολύγυρο, «γράφω αὐτή τήν ἀφήγηση πού θά διαβαστεῖ στήν Εὐρώπη». Καί πράγματι ἡ ἀφήγησή της καί διαβάστηκε καί συγκλόνισε καί συνεχίζει νά συγκλονίζει. «Μέ αὐτά τά ἀποτρόπαια θεάματα» τῶν βασανιστηρίων, στά ὁποῖα ὑπέβαλαν οἱ Τοῦρκοι τούς μάρτυρες, «σκόπευαν», γράφει ὁ Βασίλειος Νικολαΐδης, Ἕλληνας ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη πού τόν συνέλαβαν οἱ Τοῦρκοι στή Χίο καί κατόρθωσε νά διαφύγει καί νά φθάσει στή Γαλλία, «νά κλονίσουν τήν πίστη τῶν ἑτοιμοθανάτων». Ἀλλά δέν τό κατόρθωναν· γιατί ἡ πίστη τους στόν Χριστό ἦταν τόσο ἰσχυρή πού δέν τόν ἀπαρνοῦντο οὔτε μπροστά στόν θάνατο. Καί συνεχίζει: «ἐάν μετριοῦνταν ὅλα τά θύματα, τό χριστιανικό μαρτυρολόγιο θά πλουτιζόταν μέ χιλιάδες ὀνόματα».

Ἐντυπωσιασμένος ἀπό τή δύναμη τῆς ψυχῆς καί τῆς πίστεώς τους περιγράφειτίς στιγμές τῶν νεομαρτύρων τῆς Ναούσης ἐνώπιον τῶν Τούρκων δικαστῶν τους ὁ James Baker στό βιβλίο του «Ἡ Τουρκία στήν Εὐρώπη» πού δημοσιεύθηκε τό 1876.«Τούς φώναζαν ἕναν-ἕναν. Τούς ρωτοῦσαν τό ὄνομά τους καί στή συνέχεια ἀκολουθοῦσε ἡ ἴδια πάντα ἐρώτηση: «Γκιαούρη, πιστεύεις στόν θεό καί στόν προφήτη γιά νά σώσεις την ψυχή σου;» Ἡ ἀπάντηση ὅλων ήταν μία: «Ὄχι, ἐφέντιμ». Σύμφωνα μέ τί μαρτυρία αὐτοῦ τοῦ μάρτυρος ὑπῆρξε ἕνας νεαρός ἄνδρας, τόσο σωματώδης, τόσο εὐγενής, τόσο ὄμορφος, πού σταμάτησαν. Κατόπιν διστακτικά τοῦ τέθηκε τό μοιραῖο ἐρώτημα, καί ἀπάντησε ἀποφασιστικά. «Ὄχι». «Γύρνα πίσω, γκιαούρη, καί σκέψου καλύτερα τίς συνέπειες τῆς ἀρνήσεώς σου για μία ὥρα ἀκόμη». Πάλι τόν ἔσυραν ἐμπρός στόν κριτή, καί πάλι ἡ ἴδια ἀπάντηση. Ἀκόμη ἀπρόθυμοι, να πάρουν μία τόσο τέλεια ὕπαρξη, τοῦ προσέφεραν μία τρίτη καί τελευταία εὐκαιρία γιά μεταμέλεια. Τί λές τώρα, νεαρέ γκιαούρη; Θά δεχθεῖς τους ὅρους γιά νά ζήσεις; Μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ ποτέ, ἀπάντησε. Καί ἐδέχθη τό ἀποτέλεσμα.

«Ἀληθινά», σημειώνει ὁ Baker, «αὐτοί ἦταν χριστιανοί μάρτυρες. Και ἡ φυλή τους θά πρέπει νά εἶναι ἱκανή μεγάλων κατορθωμάτων». Αὐτά τά μεγάλα κατορθώματα των χριστιανῶν μαρτύρων τῆς Νάουσας τό 1822 περιγράφουν καί οἱ νεώτεροι ἱστορικοί, ἀπό τόν Φιλιππίδη, τον Πλαταρίδη καί τόν Στουγιαννάκη μέχρι τόν σύγχρονο ἱστορικό της Ἠμαθίας Γ. Χιονίδη πού γράφει το 1992 στό βιβλίο του «Ἡ Νάουσα, ἡ ἐπανάσταση καί ὁ χαλασμός της τό 1822» γιά ὅσα συνέβησαν. «Δεν ἦταν μόνο σύγκρουση Ἑλλήνων και Τούρκων ἀλλά καί χριστιανικῆς και μουσουλμανικῆς θρησκείας. Ἐπαναστάτησε ὁ Ἑλληνισμός ἀλλά καί ἡ Ὀρθοδοξία μετά ἀπό τόσες πράξεις μισαλλοδοξίας καί ἀναγκαστικοῦ ἐξισλαμισμοῦ». Οἱ γυναῖκες πού μαρτύρησαν «προτίμησαν τόν ἡρωικό θάνατο παρά νά ἀτιμασθοῦν ἤ να ἀλλαξοπιστήσουν». Καί καταλήγει σε ἄλλο ἔργο του μέ τά λόγια τοῦ Τσάμη Καρατάσου, 40 χρόνια μετά τή μεγάλη καταστροφή. «Τοιουτοτρόπως ἡ Νάουσα ὑπῆρξε ἐκ τῶν ἁγιαστηρίων ἐκείνων τά ὁποῖα ἐβράχησαν μέ ἑκατόμβας

ἐχθρῶν διά τήν ἐθνικήν σωτηρίαν αλλά ἐβαπτίσθη συνάμα εἰς δάκρυα μαρτύρων καί αἰχμαλωσίας».

Γλαφυρά περιγράφει τά γεγονότα καί ἡ Θάλεια Σαμαρᾶ στό βιβλίο της «Καί ἀλέκτωρ δέν ἐλάλησε», τό οποίο δημοσιεύθηκε τό 1971. «Πρῶτες ὁδηγήθηκαν οἱ γυναῖκες καί τά παιδιά τῶν ἀρχηγῶν. Οἱ ἐρωτήσεις κοινές για ὅλους. Ποιός εἶσαι. Τί δουλειά κάνεις. Ἄν ἔχεις χρυσάφι νά δηλώσεις. Αν θέλεις νά ἀλλάξεις τήν πίστη σου, να γίνεις μωαμεθανός, γιά νά σοῦ χαρίσουν τή ζωή. Ἀρνοῦνται ὅλοι. Χριστιανός γεννήθηκα, χριστιανός θά πεθάνω.

Οὔτε ἕνας ἐξωμότης». Ὅλοι αὐτοί οἱ Ναουσαῖοι νεομάρτυρες ἔλαβαν τό χάρισμα τοῦ μαρτυρίου και τίμησαν τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας μέ το αἷμα τους. Ἡ Ἐκκλησία τούς συναρίθμησε στούς ἁγίους της.

Μαγειρική και νηστεία Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης. Οικογένεια και κριτική των παιδιών. Π. Βασίλειος Θερμός.

ΜΕΤΑΚΕΝΩΣΙΣ.

ΜΕΤΑΚΕΝΩΣΙΣ

συγγραφέας ΠΑΠΑΔΕΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Μια σημαντική επιστημονική μελέτη του γνωστού θεολόγου και κοινωνιολόγου δρος Αλ. Παπαδερού, ο οποίος τόλμησε από την αρχή της εν Γερμανία επιστημονικής του πορείας να αναλύσει σε βάθος τη σχέση του μεγάλου δυτικού κινήματος του Διαφωτισμού με την ορθόδοξη παιδεία και γενικότερα την ίδια την ορθοδοξία. Αναλύοντας το όνειρο της «Μετακένωσης» του Αδαμάντιου Κοραή για φωτισμό, μετά την απελευθέρωση του ελληνικού λαού με τα «φώτα της Ευρώπης», που είναι ελληνικά σε εξορία με τον Κοραή να συνιστά τον επαναπατρισμό τους με ΜΕΤΑΚΕΝΩΣΗ «από τα κοφίνια των αλλογενών εις τα κοφίνια των Ελλήνων». Ενώ ο Οικονόμος, ο εξ οικονόμων έβλεπε την ανάγκη φωτισμού του γένους. Αλλά, προέκρινε ως πηγή του φωτός την ορθοδοξία μάλλον, παρά το δυτικό Διαφωτισμό. Για να φθάσει στα γηρατειά του ο Κοραής να απογοητευτεί από την ανηθικότητα του ευρωπαϊκού πολιτικού ήθους, ασκώντας οξύτατη κριτική, ιδιαίτερα στις επιστολές του. Ένα ήθος το οποίο (εδώ και 177 χρόνια μετά τις απογοητευτικές διαπιστώσεις του Κοραή) μεγιστοποίησε την ηθική κρίση του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτικού α-πολιτισμού, μέσα στην άβυσσο του μεταδιαφωτισμού της παγκοσμιοποιημένης ευρω-δυτικής και διεθνούς κρίσης. Με το βιβλίο του Αλ. Παπαδερού, που γράφτηκε πριν χρόνια με τόλμη σκέψης να γίνεται εξαιρετικά επίκαιρο σήμερα.

ΑΒΕΛ ΚΑΙ ΚΑΙΝ

ΤΗ Β’ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ.

Μνήμη τού Αγίου Προφήτου Αββακούμ.

Επί τής θείας φυλακής έστης μάκαρ, καί κατενόησας Θεού παρουσίαν, προφητικοίς εν όμμασι θεόπνευστε, όθεν καί εβόησας, Αββακούμ μετά φόβου, Κύριε ακήκοα, τήν φρικτήν έλευσίν σου, καί ανυμνώ σε σάρκα χοϊκήν, εκ τής Παρθένου, φορέσαι θελήσαντα.

«Ο ανατείλας τό φώς, καί φωτίσας τόν όρθρον, καί δείξας τήν ημέραν, δόξα σοι, Ιησού Υιέ τού Θεού».

Νύν επαρθέντα ορά, η σεπτή Εκκλησία, τόν Ήλιον εν ξύλω, ως προεθέσπισας, Αββακούμ Ιερώτατε.

Αναπτερώσας τόν νούν, επί τής φυλακής σου, Πανόλβιε παρέστης, καί απεσκόπευσας, τού Κυρίου τήν έλευσιν.

Κηρύξας τόν Κύριον τής δόξης, καί τούτου προειπών τήν παρουσίαν, εξ αγίας Παρθένου, προφανώς γεγενημένην καί δεδειγμένην, βλέπων ευφραίνου, Aββακούμ μακαριώτατε.

Μεγαλοφώνως σοφέ, επί Θεώ Σωτήρι, χαρήσομαι εβόας, καί ευφρανθήσομαι, Αββακούμ παμμακάριστε.

Κοινωνικά φαινόμενα.

1) Ευχάριστα φαινόμενα.

Αναφέρεται κατ' αρχήν ο έμπειρος Σειράχ σε τρεις κοινωνικές αρετές, που είδε σε κάποιους ανθρώπους. Και γράφει σχετικά:

«Εν τρισίν ωραίσθην και ανέστην ωραία έναντι Κυρίου και ανθρώπων ομόνοια αδελφών, και φιλία των πλησίον, και γυνή και ανήρ εαυτοίς συμπεριφερόμενοι» (κε', 1).

Τρία πράγματα, λέγει ο Σειράχ, αρέσουν ιδιαίτερα και σ' εμένα και στον Θεόν και στους ανθρώπους.

Πρώτο απ' αυτά είναι η ομόνοια μεταξύ αδελφών κατά σάρκα και μεταξύ ανθρώπων, που ανήκουν στο ίδιο έθνος. Και πράγματι είναι συγκινητικό το φαινόμενο, που παρουσιάζουν τα μέλη μιας οικογένειας και οι πολίτες ενός έθνους, όταν παραθεωρούν τους εγωισμούς τους και ξεπερνούν τις ατομικές τους αδυναμίες και ιδιοτέλειες και συνοικούν με αγάπην και συνεργάζονται με ειλικρίνειαν, διά το καλό όλων και την πρόοδον του συνόλου, στο οποίο και οι ίδιοι ανήκουν.

Δεύτερο, από τα άξια επαίνου πράγματα, είναι η ειλικρινής φιλία. Εξ ιδίας πείρας δε, όσοι απέκτησαν πραγματικούς φίλους αλλά και εκαλλιέργησαν μέσα τους φιλίαν αγνήν προς άλλα πρόσωπα, είναι σε θέσιν να αντιληφθούν πόσον πολύτιμη είναι η προσφορά της φιλίας προς εκείνους, ανάμεσα στους οποίους αναπτύσσεται.

Τρίτο πράγμα άξιο θαυμασμού είναι η καλή συμπεριφορά μεταξύ ενός ανδρογύνου, φαίνεται δε ότι, όπως και σήμερα, και τότε επαρουσιάζοντο πολλά προβλήματα στην αρμονικήν συζυγικήν ζωήν, σε τρόπον ώστε ένα αγαπημένο ανδρόγυνο να αποτελή αξιοπαρατήρητο και θαυμαστό φαινόμενο.

2) Θλιβερά φαινόμενα.

Στην συνέχειαν ο Σειράχ αναφέρει και κακίζει τρία ελαττώματα, που ασχημίζουν την

κοινωνικήν ζωήν. Δι' αυτά δε γράφει:

«Τρία είδη εμίσησεν η ψυχή μου και προσώχθισα σφόδρα τη ζωή αυτών πτωχόν υττερήφανον, και πλούσιον ψεύστην, γέροντα μοιχόν ελαττούμενον συνέσα» (κε', 2).

Τρεις τάξεις ανθρώπων, προσθέτει ο Σειράχ, εμίσησεν η ψυχή μου και αγανάκτησα

πάρα πολύ διά την ύπαρξίν τους.

Πρώτοι μεταξύ αυτών είναι οι υπερήφανοι φτωχοί. Ασφαλώς κάθε εγωιστής είναιαπαράδεκτος σαν χαρακτήρας. Και η υπερηφάνεια είναι ελάττωμα σοβαρό σ' οποιονδήποτε την έχει. Γίνεται όμως το ελάττωμα αυτό εντονώτερα αποκρουστικό, όταν εκείνοι, που προσπαθούν να επιδειχθούν με στολίδια και μάταιες επιδείξεις και άσκοπα έξοδα, σπαταλούν χρήματα, που τους είναι απολύτως απαραίτητα διά την συντήρησιν των ιδίων και της οικογένειάς τους. Και από τον λαόν τέτοιοι άνθρωποι αποδοκιμάζονται με το να χαρακτηρίζωνται σαν «αρχοντοχωριάτες», η «ψωρουπερήφανοι».

Δεύτερη τάξις ανθρώπων, που επροκαλούσαν και στον Σειράχ άσχημα συναισθήματα, είναι οι πλούσιοι ψεύτες. Είναι δε πιο αποκρουστικοί οι πλούσιοι παρά οι φτωχοί ψεύτες, διότι μέχρις σ' ένα βαθμό θα ημπορούσε κάπως να δικαιολογηθή ένας φτωχός, που λέγει ψέματα, εξ αφορμής των πολλών αναγκών και οικονομικών προβλημάτων, που αντιμετωπίζει. Κανένα όμως ελαφρυντικό και καμμιάν δικαιολογίαν δεν έχει ο πλούσιος, όταν με ψεύδη και απάτες προσπαθή να αυξήση τα πολλά, που έχει ήδη.

Η τρίτη παράταξις ανθρώπων, που χαρακτηρίζονται από τον Σειράχ αποκρουστικοί είναι οι ανήθικοι γέροι. Δικαιολογημένα δε όσοι και στην γεροντικήν τους ηλικία εξακολουθούν να διαπράττουν ηθικά αμαρτήματα, που και στους νέους δεν επιτρέπονται, κακοχαρακτηρίζονται περισσότερον. Οι άνθρωποι αυτοί, αντί με την πάροδον του χρόνου να γίνωνται συνετώτεροι και εγκρατέστεροι, χάνουν τελείως την αξιοττρέπειάν τους. Και αντί με την ειλικρινή τους μετάνοιαν να διορθώσουν τις νεανικές τους παρεκτροπές, εξακολουθούν να μένουν αδιόρθωτοι και ασύνετοι.

Εξ αφορμής των ανθρώπων αυτών, ο σοφός Σειράχ απευθύνει προς νέους και γέρους τις ακόλουθες εμπνευσμένες συμβουλές:

«Εν νεότητι ού συναγήοχας, και πως αν εύροις εν τω γήρα σου; ως ωραίον πολιαίς κρίσις και πρεσβύτεροις επιγνώναι βουλήν. Ως ωραία γερόντων σοφία και δεδοξασμένοις διανόημα και βουλή. Στέφανος γερόντων πολυπειρία, και το καύχημα αυτών φόβος Κυρίου» (κε΄, 3-6).

Διά τους γέροντες λοιπόν λέγει τα εξής ο Σειράχ: Πόσον ωραία και ταιριαστή είναι σ' αυτούς η ορθή κρίσις και η ικανότης να δίδουν ορθές συμβουλές και η σοφία και η πείρα και η καλή σκέψις! Οι αρετές αυτές είναι το πιο ωραίο και ταιριαστό στεφάνι πάνω στην κεφαλήν των γερόντων. Και ο σεβασμός τους προς τον Θεόν είναι δι' αυτούς δικαιολογημένη αφορμή καυχήσεως.

Λοιπόν, λέγει ο Σειράχ προς τους νέους. Εργασθήτε όσον ημπορείτε περισσότερον κατά τα χρόνια της νεότητός σας διά την κατάκτησιν της αρετής, διά να ημπορέσετε να καυχάσθε και να χαίρεσθε στην γεροντικήν σας ηλικίαν διά την αρετήν και σύνεσίν σας. Διότι, αν κατά την νεότητα σας δεν αποθησαυρίσετε σοφίαν και αρετήν, πως θα έχετε τα χαρίσματα αυτά στα γεράματα σας;

Διδάγματα Σοφίας Σειράχ Χωρεπισκόπου Σαλαμίνας Βάρνάβας

Γιατί δεν εκκλησιάζεσαι;Έτυχε και γνώρισα έναν κοινωνικά καταξιωμένο άνθρωπο, ό όποιος είχε την εξής συνήθεια.

ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ. 14

Στις μέρες μας είναι γενική διαπίστωση ότι πολλοί άνθρωποι δεν εκκλησιάζονται. Ή πιο συνηθισμένη δικαιολογία πού ακούμε είναι πώς δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τα όσα λέγονται, γιατί ή γλώσσα πού χρησιμοποιείται στην λατρεία είναι πλέον ακαταλαβίστικη.

Αντί για απάντηση θα αναφερθώ σε μια περίπτωση πού έτυχε να γνωρίσω προσωπικά.

Έτυχε και γνώρισα έναν κοινωνικά καταξιωμένο άνθρωπο, ό όποιος είχε την εξής συνήθεια. Κάθε φορά πού θα πήγαινε εκκλησία, την προηγούμενη ημέρα μάζευε όλα τα μέλη της οικογένειάς του στον σαλόνι. Εκεί, ό ίδιος, έπαιρνε κάποιο εκκλησιαστικό - λειτουργικό βιβλίο και τούς εξηγούσε τα συγκεκριμένα τροπάρια πού θα άκουγαν την επομένη ημέρα στην εκκλησία. Τον αποτέλεσμα;

Όσοι φυσικά πρόσεχαν σ αυτά πού τούς επεξηγούσε, σε όλη την διάρκεια της ακολουθίας, όχι μόνο παρακολουθούσαν με μεγάλη προσοχή τα ψαλλόμενα, αλλά και στέκονταν όρθιοι απόγευμα την αρχή μέχρι τον τέλος, χωρίς να κουράζονται. Γιατί, με την συμμετοχή τους στην ακολουθία, δεν συνειδητοποιούσαν πότε περνούσε ή ώρα. Τόσο πολύ ήταν απορροφημένοι από την προσευχή.

Αυτό λοιπόν πού μας λείπει είναι λίγη φιλοτιμία, λίγη καλή προσπάθεια να φροντίσουμε να μάθουμε τί λένε τα λόγια των ακολουθιών. Τον ίδιο συμβαίνει και στην καθημερινή μας ζωή. Όταν καταπιανόμαστε με μια τέχνη, μια εργασία πού στην αρχή - τί πιo φυσικό - δεν γνωρίζομε, δείχνομε ενδιαφέρον και ζήλο να την μάθουμε. Και καλά κάνουμε. Σας έρωτώ: δεν είναι κρίμα και αδικία μεγάλη, για τον εαυτό μας, να μην θέλομε να φιλοτιμηθούμε λιγάκι, να μάθουμε αυτό πού είναι, και πρέπει να είναι, για μας ή ζωή μας; ή λατρεία του Θεού;

Ο Θεός ο Άγιος επεφάνη, εν τώ εγγίζειν τόν καιρόν, εκ σού Θεοτόκε, γενόμενος άνθρωπος, ίνα σώση τόν άνθρωπον.

Η Θεόν τόν αχώρητον εν γαστρί σου χωρήσασα, φιλανθρώπως άνθρωπον χρηματίσαντα, καί τό ημέτερον φύραμα, εκ σού προσλαβόμενον, καί Θεώσαντα σαφώς, μή παρίδης με Πάναγνε, νύν θλιβόμενον, αλλ’ οικτείρησον τάχος, καί παντοίας, δυσμενείας τε καί βλάβης, τού πονηρού ελευθέρωσον.

Ο Θεός ο Άγιος επεφάνη, εν τώ εγγίζειν τόν καιρόν, εκ σού Θεοτόκε, γενόμενος άνθρωπος, ίνα σώση τόν άνθρωπον.

Υπάρχοντα, τώ Πατρί τόν Υιόν ομοούσιον, καί ανάρχως, τώ Τεκόντι σαφώς συννοούμενον, επ’ εσχάτων σάρκα, γεγονότα Παρθένε γεγέννηκας.

Tα έγγραφα της Wikileaks, η κάρτα του πολίτη, η κατάσταση στην Ελλάδα, το λαδάκι του αγίου Σάββα και άλλα............

Tα έγγραφα της Wikileaks,

η κάρτα του πολίτη,

η κατασταση στην Ελλάδα,

τα επιδόματα των πολυτέκνων,

η ανεργία

το λαδάκι του αγίου Σάββα απο

την Ιερά Μονή του

και άλλα,αποτην πρωινή

εκπομπή της Πειραικής Εκκλησίας.

1-12-2010.

ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ ΕΚ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΠΑΤΕΡΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ Κ. ΠΑΥΛΟΣ.

Μήπως είσαι νερόβραστος;

ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ. 12

Κάποτε ένας γιατρός πού είχε κλονισθεί ή πίστη του στον Θεό, μου έλεγε με παράπονο:

- Πώς είναι δυνατό, πάτερ, να πιστεύει κανείς σήμερα στον Θεό, όταν ή σύγχρονη κοινωνία έχει αναγάγει σε ιδεολογία την αθεΐα; Μα και αυτοί πού λένε ότι πιστεύουν στον Θεό, φοβούνται να ανοίξουν τον στόμα τους. Τρέμουν μήπως πέσουν στην δυσμένεια των μεγάλων. Λιώνουν μπροστά στην ειρωνεία και στον χλευασμό! Είναι αυτοί χριστιανοί ή καρικατούρες- ανθρωπάκια της κακομοιριάς;

- Έχεις δίκιο, του είπα. Χριστιανός, πού ντρέπεται να ομολογεί στην ζωή του, με λόγια και με έργα, τον Χριστό, ουσιαστικά δεν έχει πιστέψει. Δεν είναι άξιος να φέρει τον Όνομά Του. Είναι άνθρωπος, πού σκέπτεται και συμπεριφέρεται με επίγειους υπολογισμούς. Όποιος δεν έχει τον θάρρος να υπερασπιστεί την πίστη του, ανήκει στην κατηγορία εκείνων, για τούς οποίους λέει ό Χριστός στον Ευαγγέλιο: «Εκείνον πού θα ντραπεί να μιλήσει για Μένα και για τα λόγια Μου, και ό Υιός του άνθρωπου θα τον ντραπεί όταν θα έλθει (την Δευτέρα Παρουσία) με την δόξα του Πατέρα Του και με τούς άγιους αγγέλους, να μιλήσει γι' αυτόν» (Μάρκ.8,38). Και ό Χριστός, όταν έλεγε τα λόγια αυτά, φυσικά, δεν αστειευόταν!

Ό άνθρωπος, μας λέει ή Αποκάλυψη, οφείλει σε ψυχική διάθεση να είναι ή ψυχρός ή ζεστός.

Και πότε ό άνθρωπος είναι ζεστός; Όταν φλέγεται απόγευμα την αγάπη του Θεού και αγωνίζεται στην ζωή του να εφαρμόζει τις εντολές και τον άγιο θέλημά Του χωρίς να υπολογίζει την γνώμη του κόσμου, τί θα ειπούν γι αυτόν. Όταν κριτήριο στην ζωή του έχει μόνο την γνώμη του Χριστού.

Και ψυχρός πότε είναι; Όταν στα πνευματικά θέματα είναι κρύος και αδιάφορος. Στην περίπτωση αυτή όμως υπάρχει κάτι τον ελπιδοφόρο. Όταν ό λόγος του Θεού, σαν άλλη σπίθα τον ακουμπήσει, εκεί πού προηγουμένως ή διάθεσή του ήταν ξερά φρύγανα, τώρα γίνεται όλος φωτιά. Και απόγευμα εκεί και μετά προχωρεί στον δρόμο του Θεού με σταθερότητα.

Υπάρχει και μία άλλη κατάσταση πολύ επισκέφτηκε- επικίνδυνη. Ή μέση κατάσταση της χλιαρότητας. Για τον χλιαρό, λέει ή Αποκάλυψη, ότι ό Θεός θα τον κάνει εμετό! Και πότε ό άνθρωπος είναι χλιαρός; Όταν έχει αυταρέσκεια. Όταν έχει την εντύπωση ότι είναι καλός άνθρωπος και δεν έχει ανάγκη κανένα! Όταν αισθάνεται ευχαριστημένος και ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Όταν πιστεύει, πώς βαδίζει σωστά! Έτσι ξεκινάει τον πνευματικό κατρακύλισμα! Σαν άλλος φαρισαίος συγκρίνει τον εαυτό του με τούς συνανθρώπους του, κακολογώντας και περιφρονώντας όσους δεν έχουν φθάσει στον δικό του πνευματικό επίπεδο!

Ό Θεός να μας φυλάει απόγευμα τέτοιο κατάντημα.