ΜΟΝΑΧΗΣ ΘΕΟΦΙΛΙΑΣ. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΠΡΟΥΛΗ ΑΛΛΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. ΤΟ ΠΡΟΟΡΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΧΑΡΙΣΜΑ.

Κάποτε εξαιτίας τού καρκίνου πού είχε έκανε ακτινοβολίες στα χέρια της και δεν έπρεπε να τα βρέχει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Τότε μερικές γνωστές της κυρίες πού την ευλαβούνταν της πηγαίνανε φαγητό έτοιμο. Της λέω. Γερόντισσα να ό Θεός σάς φροντίζει. Ναι παιδί μου ποτέ δεν με άφησε ούτε θα με αφήσει. Είμαι βέβαιη γι’ αυτό. Ό Θεός τρέφει τα στρουθιά και εμάς πού είμαστε άνθρωποι για τούς όποιους έχυσε το αίμα του θα μάς αφήσει; Ποτέ.

Όμως το φαγητό πού της έφερνε κάθε νοικοκυρά το μαγείρευε ως αυτή ήθελε. ’Άλλοτε ανάλατο άλλοτε αλμυρό. ’Άλλοτε βρασμένο άλλοτε άβραστο. 

Γι’ αυτό κάθε φορά το τροποποιούσε. Δεν πετούσε τίποτε. Μόλις επιθυμούσε κάτι ό Θεός της το έστελνε. Της το φέρνανε αχνιστό οι κυρίες. Συνέχεια μεμφόταν το εαυτό της και έλεγε: «Κύριε μη με κόλασης την λαίμαργη». Τότε δεν το έτρωγε, το άφηνε να κρυώσει και κατόπιν το έβαζε στο ψυγείο στην κατάψυξη και το έτρωγε μετά μία εβδομάδα πού ήταν μπαγιάτικο. Τέτοια ασκήτρια υπήρξε μέχρι τα 83 της έτη.

Είχε το πνεύμα της οικονομίας. Μου μάθαινε πώς να πλένω τα πιάτα χωρίς να ξοδεύω το νερό άσκοπα. Να μη σφίγγω πολύ τη βρύση για να μη χαλάσει ή φλάντζα και δεν κλείνει καλά ή βρύση. Πώς να σκουπίζω και να πλένω τη σκούπα χωρίς να χαλάνε τα μουστάκια της, όπως χαρακτηριστικά μού έλεγε.

Είχε πνεύμα σεμνότητας. Φρόντιζε ακόμη και για το πώς θα απλωθούν τα ρούχα στο μπαλκόνι, χωρίς να φαίνονται τί είδους ρούχα είναι, για να μη τα βλέπουν οι άνθρωποι και σκανδαλίζονται. Παρ’ όλο πού ήταν ηλικιωμένη και είχε ανάγκη βοήθειας, παιδευόταν μόνη της όταν επρόκειτο να πλυθεί, αλλά δεν δεχόταν τη βοήθειά μου. ’Όχι παιδί μου, μού έλεγε, είμαι μοναχή δεν κάνει. Ή 'Αγία Μακρίνα πέθανε από την αρρώστια της, αλλά δεν πήγε σε γιατρό ούτε έδειξε το σώμα της.

Ανέθετε τον εαυτό της στα χέρια τού Θεού. Πάντοτε ντυμένη ποτέ ξεκάλτσωτη ή χωρίς μαντήλι και όταν ακόμη ήταν άρρωστη στο κρεβάτι και είχε ανάγκη από λίγη δροσιά. Ήτο άκρως ευγενής, ειλικρινής, αληθινή, δίκαιη

και αντικειμενική στη κρίση της τόσο πού σε κατέπλησσε.

Τέτοιο κράμα τόσων αρετών δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου μέχρι σήμερα σε κανένα πρόσωπο. Και σάς ομολογώ ότι έχω γνωρίσει αρκετά πνευματικά πρόσωπα της εποχής μας. Ακούω πολλά, αλλά εάν δεν δώ την καθημερινή ζωή του δεν τα πιστεύω. Είμαι επιφυλακτική. Κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν υπάρχουν σήμερα τέτοιες γερόντισσες. "Όλοι έχουμε μία κρυφή οίηση ή όποια μάς προδίδει έστω και αν την καμουφλάρουμε καλά.

Κάποτε μία Μοναχή έφυγε από το Μοναστήρι της. Πήγε και στη Γερόντισσα. Την φιλοξένησε για πολλούς μήνες. Ή Μοναχή την θερμοπαρακαλούσε να την κρατήσει. Ή Γερόντισσα με πολύ αγάπη της είπε:

- Παιδί μου δεν μπορώ να σε κρατήσω διότι εσύ έχεις πνεύμα άστατο. Όπου και να πάς θα φύγεις. Δεν την κράτησε παρόλο πού την είχε ανάγκη. Αυτή έκλαιγε απαρηγόρητη και έφυγε. Ή Γερόντισσα σου έλεγε πάντα την αλήθεια σ’ ότι την ρωτούσες. Ποτέ ψέματα. Ούτε τα κατά συνθήκη. Έλεγε την αλήθεια με τόση αγάπη πού δεν σε πλήγωνε.

Κάποτε είχα περιπέσει σε ακηδία (στον κόσμο ως κοσμική). Δεν είχα διάθεση για τίποτα. Ούτε προσευχή ούτε να κάνω κάτι στο σπίτι. Στη δουλειά πήγαινα γιατί έπρεπε να πάω.

Ένα πρωινό πήγα στη Γερόντισσα.

Κάποια στιγμή σηκώνεται και ξαφνικά άρχισε να με μαλώνει πολύ άσχημα. Με κοίταξε βαθειά στα μάτια και με μάλωνε. Φοβήθηκα τόσο πολύ πού σε λίγο έφυγα από το κελί της. Πήγα σπίτι μου και ακόμη ήμουνα φοβισμένη. Το απόγευμα με πήρε τηλέφωνο και μου μίλησε με πολλή αγάπη. Κατάλαβε ότι φοβήθηκα.

Με συγχωρείς παιδάκι, μου, μου είπε, έπρεπε να σε μαλώσω. Έπρεπε να σε βγάλω από το λήθαργο στον όποιο περιέπεσες. Αυτή ή ενέργεια της ήταν σωτήρια για μένα.

Το προορατικό της χάρισμα

Άλλη φορά συνέβη το έξης. Είχα πάει στο Κελί της. Ή περιοχή τους εκείνη την ημέρα είχε λαϊκή αγορά.

-       Γερόντισσα, της λέω, να πάω να σου ψωνίσω ότι θέλεις για να έχεις; Να σου πάρω και σύκα πού τα χρειάζεσαι οπωσδήποτε;

-’Όχι, μου λέει και χαμογελάει. Εγώ δεν κατάλαβα γιατί.

Μετά από μία ώρα χτυπάει το κουδούνι του Κελίου της. Ανοίγω την πόρτα και βλέπω έναν επίτροπο του 'Αγίου Νικολάου να κρατάει μία σακούλα με σύκα φρέσκα και να μου λέει.

-       Μου τα έδωσαν οι Γερόντισσες, να τα φέρω στην γερόντισσα (Νεωκόρισσες του 'Αγίου Νικολάου Χαλανδρίου). Έφαγα και δύο στο δρόμο.

Καλά του είπα σε ευχαριστώ. Έμεινα άναυδη και θαύμασα το προορατικό της Γερόντισσας Ευπραξίας και εξηγήθηκε το χαμόγελό της. Είχε δει ότι θα της έφερναν σύκα.

Κάποτε μου είπε:

-       Πώς επιθύμησα να φάω μπακαλιάρο με σκορδαλιά.

Μετά μισή ώρα μία κυρία της έφερε τον μπακαλιάρο και τη σκορδαλιά (ή κ. Βασιλική) και μάς είπε:

-       Εκεί πού τηγάνιζα, σκέφτηκα τη Γερόντισσα και είπα δεν της πάω λίγο φαγητό; Και νάμαι.

'Ότι επιθυμούσε της το έστελνε ό Θεός.

Με εκπαίδευε καλογερικά. Μου έλεγε πάντοτε να κάνω το Σταυρό μου πριν βγω από το σπίτι και όταν γυρίζω στο σπίτι. Αυτό μου το έλεγε πολύ συχνά.

Κάποτε μου λέει.

-       Πήγαινε παιδάκι μου στο ζαχαροπλαστείο να φέρεις λίγο ρυζόγαλο.

Μόλις άνοιξα την πόρτα για να φύγω μου λέει.

-Έκανες παιδί μου το Σταυρό σου;

-       Ναι, απάντησα. "Όμως μέσα μου αγανάκτησα για τη συχνή επανάληψη. Ήταν 12 το μεσημέρι. Περνώ τη Λεωφόρο Χαλανδρίου- στη γωνία ήταν το ζαχαροπλαστείο. Είχε τραπεζάκια. Σε ένα από αυτά καθόταν μία κοπέλα βαμμένη εντονότατα. Σταυροπόδι καθισμένη αναιδώς. Την πρόσεχες ήθελες δεν ήθελες. Την κοίταξα στα μάτια. Ή ματιά της είχε τέτοια κακία πού φοβήθηκα. Και μου λέει: Βρέ ουστ από ’δώ βρέ ουστ, με συγχωρείτε σαν να ήμουνα γαϊδούρι. Τόσο φοβήθηκα πού έτρεξα να κρυφθώ στο ζαχαροπλαστείο. Τόσο φοβήθηκα πού δεν ήθελα να βγω. Ψώνισα και αργούσα να βγω από φόβο. Πήγα στο Κελί της Γερόντισσας από άλλο δρόμο.

Ήταν Σάββατο. Το βράδυ είπα το περιστατικό στην Γερόντισσα διότι όταν γύρισα είχε κόσμο ή Γερόντισσα. Τότε μου είπε. ’Αν θέλεις ξανά μην κάνεις το Σταυρό σου. Την επομένη το πρωί' πήγα στον Άγιο Νικόλαο. Ήταν

Κυριακή. Μόλος μπήκα στο ναό βλέπω την κοπέλα αυτή, πού είχα δει την προηγούμενη στο ζαχαροπλαστείο. Μ’ έπιασε πάλι ό φόβος, αλλά επειδή ήταν πολύς κόσμος έμεινα.

Στο τέλος ρώτησα τις Γερόντισσες ποιά είναι αυτή ή κοπέλα. Μου απάντησαν ότι αχ αυτή ή καημένη είναι δαιμονισμένη. "Έτσι κατάλαβα το μίσος του δαίμονος στη ματιά της κοπέλας και τα λόγια πού μου είπε. Πάντοτε λοιπόν να σταυρωνόμαστε για να μάς σώζει ό Σταυρός τού Κυρίου μας.

Ή Γερόντισσα έλεγε ότι πρέπει να κάνουμε πολύ συχνά ευχέλαιο στα σπίτια μας. Εκείνη έκανε κάθε μήνα. 'Όταν ευκαιρούσα πήγαινα κι εγώ. Ιερεύς ό παπά-Στέφανος, ευλαβέστατος κληρικός, ό όποιος αγαπούσε πολύ τη Γερόντισσα και την είχε έννοια του για Άγιο Ευχέλαιο και συχνή Θεία Κοινωνία.

Επειδή ή ίδια δεν μπορούσε πλέον να μεταβεί στην εκκλησία ερχόταν ό παπά-Στέφανος. Το Άγιο Ευχέλαιο με τον παπά-Στέφανο και τη Γερόντισσα ήταν Θεία Μυσταγωγία. Άλλο να το βλέπεις και άλλο να το βιώνεις με αυτούς τούς δύο. Παρούσα ή άκρα ευλάβεια τού πα- πα-Στέφανου. Διάβαζε τα Ευαγγέλια και ήταν σαν τα ζούσες την ώρα πού γινότανε τα γεγονότα. Ή κατάνυξη της Γερόντισσας μοναδική. Δεν περιγράφεται ή ατμόσφαιρα.

Πώς κοινωνούσε; Ό π. Στέφανος τηλεφωνούσε και τη ρωτούσε:

- Γερόντισσα θέλεις να σε κοινωνήσω;

Απάντηση.

-       Το ρωτάς παπά-Στέφανέ μου;

Έτσι ή Γερόντισσα το βράδυ της προηγούμενης ημέρας ετοιμαζόταν με ιδιαίτερο τρόπο. Ετοίμαζε το γραφείο όπου θα ακουμπούσαν τα θεία δώρα. Έβαζε την εικόνα της άκρας ταπείνωσης. Την επομένη θύμιαζε, άναβε το κερί.

Ετοίμαζε ακόμη και το ξυνόμηλο για να φιλέψει τον παπά-Στέφανο επειδή είχε σάκχαρο. Και είχε έκδηλο τον πόθο της μεταλήψεως της Θ. Ευχαριστίας. ’Έρχεται ο Χριστός μας παιδί μου, μου έλεγε, όσες φορές τύχαινε να είμαι εκεί, και στο πρόσωπό της ζωγραφιζόταν ό έντονος πόθος προς τον Χριστό.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΜΟΝΑΧΗΣ ΘΕΟΦΙΛΙΑΣ. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΠΡΟΥΛΗ.ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑΠΕΡΙΧΩΡΑ ΔΡΑΜΑΣ.

ΜΟΝΑΧΗΣ ΘΕΟΦΙΛΙΑΣ. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΠΡΟΥΛΗ (Ή γνωριμία μου με την Γερόντισσα Ευπραξία .)

Ή γνωριμία μου με την Γερόντισσα Ευπραξία

Γνώρισα τη Γερόντισσα Ευπραξία την περίοδο 1981- 1989. Τη γνώρισα στα πιο ώριμά της χρόνια, γεμάτη καρπούς πνευματικούς. Ή αιτία της γνωριμίας μας ήταν νοσηλευτική. Είχε ανάγκη ιατρού. Από τότε την επισκεπτόμουν τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, πολλές φορές έμενα και τα Σαββατοκύριακα, ενώ τα τελευταία δύο καλοκαίρια έμεινα μαζί της στο κελί της.

Με αγαπούσε πολύ εν Χριστώ. Με είχε έννοια συνεχώς όπως και εγώ γι’ αυτήν. Είχε πολλές ασθένειες. Καρδιοπάθεια-παραλυτικό ειλεό. Νόσο τού Κoposi- ένα είδος καρκίνου. Ήταν γεμάτη διογκωμένους λεμφαδένες. Τα πέλματά της ήταν σκληρά ως το κέλυφος της χελώνας.

Όταν πρωτογνωριστήκαμε την πήγα σε δερματολόγο στα εξωτερικά ιατρεία τού Ευαγγελισμού. Την εξέτασε ό Διευθυντής. Τού έδωσε τέτοιο ιστορικό πού ό Διευθυντής έμεινε κατάπληκτος. Φώναξε όλους τούς βοηθούς και τούς είπε ότι: Εσείς πού είσθε ιατροί δεν θα μου δίνατε τέτοιο ιστορικό εάν σάς εξέταζα. Ακούστε τη Γερόντισσα.

Πήραμε την κατάλληλη αγωγή και φύγαμε. Τη δεύτερη φορά πού συναντηθήκαμε μου είπε:

- Εσύ παιδί μου θα γίνεις μοναχή, αλλά μετά το θάνατο μου. "Όπως και έγινε. Οκτώ μήνες μετά το θάνατό της έγινε ή ρασοφορία μου. Μου είπε και όλα όσα έμελε να γίνουν στην μοναχική μου ζωή. Και στο τέλος παιδί μου θα γίνει αυτό στη ζωή σου ως πνευματικός καρπός. Και μου είπε τί. Την ευχή της να εχωμε.

Άλλη φορά, πάλι, αρρώστησε και ήλθε μία παθολόγος ιατρός να τη δη. Στο τέλος της εξετάσεως πλύθηκε και της έδωσα την πετσέτα να σκουπιστεί. Αυτή θαύμασε τη Γερόντισσα και μοϋ είπε:

- Εάν αυτή ή Γερόντισσα είχε σπουδάσει όπως εμείς (ή ίδια σπούδασε στη Βιέννη) σήμερα θα ήταν πρωθυπουργός της χώρας. Έκανε τούς πάντας να θαυμάζουν την ευφυΐα της.

Κάποτε τα πόδια της ήταν πρησμένα. Είχε πάθει θρόμβωση. Βάζαμε κομπρέσες αλουμινίου και γινόταν επάλειψη με μία αλοιφή. Κάθε φορά πού βάζαμε αλοιφή της έπλενα τα πόδια απαλά για να φύγει ή παλαιά αλοιφή. Κάτω στο πέλμα δεν υπήρχε σάρκα - ήταν σκληρό σαν της χελώνας και αγκαθωτό. Μόνο στην καμάρα του πέλματος υπήρχε ένα μικρό κομματάκι σάρκας. Αυτό το μέρος έκανα εντριβή. Τόσο την ανέπαυσε αυτό ώστε μου έδινε χιλιάδες ευχές. Θεός σχωρέση παιδί μου μπροστά σου να τα βρεις. 

Τότε λοιπόν μου διηγήθηκε το εξής γεγονός:

Μία ημέρα ήταν πολύ στενοχωρημένη για κάποιο σοβαρό θέμα. Ήταν απαρηγόρητη. Ξαφνικά βλέπει μπροστά της μέσα στο κελί της ένα λαμπροφορεμένο νέο, φορούσε άσπρο πλισέ χιτώνα με ζώνη χρυσή στη μέση και κορδέλα στα μπουκλέ μαλλιά του, όπως βλέπουμε αγιογραφημένους τούς αγγέλους να κρατεί δόρυ στο χέρι και να της λέει:

-       Μη στενοχωριέσαι Γερόντισσα Ευπραξία, εγώ είμαι ό φύλακας άγγελός σου και την ακούμπησε με το δόρυ του στην καρδιά της. Όλα θα τακτοποιηθούν. Εγώ είμαι συνεχώς μαζί σου, δεν είσαι μόνη ποτέ. Μέχρι τέλος θα είμαι μαζί σου και έξηφανίσθη χαρίζοντας στη Γερόντισσα άφατη παρηγοριά, ειρήνη και χαρά.

Άλλοτε πάλι πού πήγα να την έπισκεφθώ μου είπε:

-       Πάρε παιδί μου το βιβλίο να διαβάσουμε τον κανόνα του φύλακα αγγέλου.

Εκεί σ’ ένα τροπάριο της η' ωδής λέγει θρόνοι τίθενται, βίβλοι ανοίγονται, ό Παλαιός των ήμερων καθέζεται κ.λπ. "Όταν έφθασα στο σημείο αυτό ακούω τη Γερόντισσα τελείως αυθόρμητα να λέγει: ωχ ουχ πώ, πώ, Θεέ μου με πολύ πόνο.

Μου φάνηκε αστείο και ήθελα να γελάσω δυνατά κρατήθηκα όμως και συνέχισα. Όταν τελειώσαμε τη ρώτησα γιατί εκφράστηκε έτσι.

Αχ παιδί μου, αποκρίθηκε τότε εκείνη, μου ήρθαν όλα μαζί πολύ απότομα.

Ή Γερόντισσα Ευπραξία είχε το χάρισμα της κατανύξεως. Ή ψυχή της ήταν εύκατάνυκτος διαρκώς ανά δευτερόλεπτο. Ζούσε κάθε λέξη της προσευχής και έπασχε. Μόλις άκουγε ή διάβαζε κάπου το όνομα τού Χριστού αμέσως έκλαιγε. "Όταν έλεγε «ό Χριστός μας παιδί μου», έπρεπε να ακούσει κανείς τον ήχο της φωνής της και τότε θα καταλάβαινε την αγάπη της προς τον Χριστό και τον θειο έρωτα πού κατέτρωγε την ψυχή της.

Κάποτε με ρώτησε τί διαβάζω κι εγώ της είπα ότι διαβάζω τον Ισαάκ τον Σύρο. Όχι μόνο αυτόν μου είπε, αλλά να διαβάζεις και τον Έφραίμ. Αυτός μάς οδηγεί με σιγουριά κοντά στο Χριστό. Μάς διδάσκει το πνεύμα της ταπεινώσεως.

Ή αγάπη της προς τον Μοναχισμό ήταν ανεπανάληπτη. Ό Θεός παιδί μου, έλεγε πολλάκις, ή Γερόντισσα αυτή, πού για 72 χρόνια υπήρξε μοναχή, και τις πέτρες να φωτίσει να γίνουν μοναχοί. Δεν υπάρχει ωραιότερη ζωή από αυτή. Αλλά, όπως λέγει και ό Απόστολος Παύλος, «ου πάντες χωροϋσι τον λόγον τούτον).

Είχε θείο έρωτα μέχρι τέλους παρόλες τις διακυμάνσεις της ζωής της. Έζησε μόνο 10 χρόνια στο Μοναστήρι και τούς τελευταίους 8 μήνες της ζωής της. Τα περισσότερα χρόνια τα πέρασε έκτος Μονής, δεν έχασε όμως ποτέ την πνευματική της ικμάδα, αλλά απεναντίας διατήρησε μέχρι τέλους τον θείο έρωτα και το μαρτυρικό φρόνημα της μοναχικής ζωής. Άκουσίως ’ίσχυσε γι’ αυτήν αυτό πού λένε οι Άγιοι πατέρες μας ότι «όχι ό τόπος αλλά ό τρόπος». Μέχρι τέλους δεν έχασε το ασκητικό της φρόνημα. Ήταν ασκήτρια εν τω κόσμω.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΜΟΝΑΧΗΣ ΘΕΟΦΙΛΙΑΣ. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΠΡΟΥΛΗ.ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΔΡΑΜΑΣ.

Συγκλονίζει το μήνυμα Ιάπωνα Ορθόδοξου Ιερέα για την Ελλάδα. Αξίζει να το διαβάσετε!

"Ἁπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, μας ἔχετε δώσει τὸ φῶς"

Σε μήνυμά του από τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, ο ορθόδοξος Ιερέας Δημήτριος Τανάκα, ο οποίος έζησε στην Ελλάδα και σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναφέρεται στη χώρα μας με ένα πολύ συγκινητικό μήνυμα, λέγοντας τα εξής:

"Ἀγαπητοί μου Ἑλληνες καὶ Ἑλληνίδες, ἀγωνιζόμενοι ἐν Χριστῶ μετά παρρησίας καὶ ὑπομονῆς. Ἡ γενναιοδωρία σας εἶναι τόσο μεγάλη καὶ ἀνεκτίμητη. Αὐτό γνωρίζω πολύ καλά ἀπὸ τὴ δική μου ἐμπειρία. Μετά μεγάλης ἀγάπης καὶ ἐλεημοσύνης, ἀποδέχθηκε όχι μόνο ἑμένα, ἀλλά καὶ ὅλους ὅσους ἔρχονται σὲ σάς, καλούς ή κακούς. Ποτέ δὲν παραπονέθηκε ἀκόμη καὶ ὅταν κάποιοι ξένοι ἔκαναν κάτι δυσάρεστο γιὰ ἑσάς. Αὐτό ὁφείλεται στὸ γεγονός ὅτι ξέρετε τὶ εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Ἁπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, μας ἔχετε δώσει τὸ φῶς.

Ἡ Ἑλλάδα εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου ποὺ ἀποκαλύπτεται ἀπό τόν Θεό, τὸ ὁποίο εἶναι ἀπόρθητο ἀπό κανέναν. Εἶναι τὸ φῶς νὰ φωτίσει τόν κόσμο καὶ νὰ λάμψει τὶς ψυχές τῶν ἀνθρῶπων. Αὐτό γιατί ἠ Ἑλλάδα ἀναφέρεται καὶ γράφεται ὠς 希臘 στὰ Ἰαπωνικά: τὸ αἰώνιο φῶς τῆς ἐλπίδος. Τὸ φῶς αὐτό εἶναι τόσο λαμπρό καὶ φωτεινό, ποὺ κανείς δὲν μπορεῖ νὰ ξεφύγει ἀπό αὐτό, όπως αναφέρει το portnews.gr.

Ἄν κάποιος εἶναι πρόθυμος νὰ τὸ ἀποδεχθεῖ καὶ νὰ φωτιστεῖ ἀπό αὐτό, τὸ μυαλό καὶ ὁ νοῦς του, θὰ ἀνοίξει καὶ δεῖ τόν κόσμο, πραγματικό καὶ ἀληθινό κόσμο, μπροστά του. Αντίθετα, ἄν κάποιος εἶναι ἀπρόθυμος νὰ τὸ ἀποδεχθεῖ, θὰ ἐπιστρέψει στὸ σκοτάδι, ἀκόμα καὶ μὲ τὰ μάτια του ανοιχτά, ἀκριβῶς ὅπως ὁ Πλάτων περιγράφει στήν παραβολή τοῦ σπηλαίου. Ἐγώ ταπεινῶς πιστεύω καὶ θέλω νὰ εἶμαι ἕνας ἀπὸ τοὺς φωτισμένους καὶ αφυπνισμένους ἀπὸ τήν Ἑλλάδα καὶ τήν Ὀρθοδοξία.

Ἡ Ἰαπωνία εἶναι μακριά καὶ ἡ προσευχή μου εἶναι ταπεινή. Εἶμαι ἁμαρτωλός καὶ ἀνάξιος Θεοῦ δοῦλος, ἀλλά ὅμως δὲν ἔχω καμία ἀμφιβολία. Ἡ Ἑλλαδα ζεῖ διότι ὁ Χριστός, ἡ Παναγία καὶ οἱ Ἅγιοι πάντες εἶναι πάντα μαζί σας.
Κύριε καὶ Θέε μου Χριστέ, παρακαλῶ νὰ ἀξιώσετε ἑμένα τόν ἁμαρτωλό καὶ ἀνάξιο νὰ Σᾶς ἐπικαλοῦμαι καὶ νὰ πῶ:
Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν. Ἀμήν."

http://logia-tou-aera.blogspot.gr/2015/07/blog-post_87.html#more

ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΉΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 05/07/2015

ΟΤΑΝ ΕΠΙΚΑΛΕΊΣΤΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΤΥΧΩΝ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΑΣ ΈΧΕΤΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΟΤΙ ΤΟΝ ΑΙΣΘΑΝΕΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ; ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ.

ΘΑ ΣΑΣ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΤΥΧΩΝ. ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ.ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΦΥΓΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΕ ΚΑΛΕΣΕ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ.

ΘΑ ΣΑΣ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΤΥΧΩΝ. ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ. ΕΒΛΕΠΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΓΓΕΛΟ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ Γ. ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ

ΘΑ ΣΑΣ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΤΥΧΩΝ.ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΔΩΣΕΙ ΜΙΑ ΦΡΑΤΖΟΛΑ ΨΩΜΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ. ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΤΥΠΟ ΟΧΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΜΙΛΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΟΤΑΝ ΔΙΟΡΘΏΣΩ ΕΓΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΠΟΤΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΘΟΥΜΕ

ΕΧΩ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΦΤΑΣΕΙ ΨΗΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΒΟΣΚΟΥ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ ΜΙΛΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ.

Η ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΔΕΝ ΚΟΥΡΑΖΕΙ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙ . ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

Mοναχός Παντελεήμων εκ Κυθήρων(+1947)-Αγιοταφίτης.

 

Διετέλεσε γέροντας και ηγούμενος της Λαύρας του Αγίου Σάββα
και του Κοινοβίου των Καστελλίων στην καρδιά της Ερήμου της Ιουδαίας.
Ηταν από το Τσιρίγο-Κύθηρα.
Μορφή εξαιρετική.
 

Ηταν χαριτωμένος,επιβλητικός,αυστηρός στον μοναχικό βίο,χαλύβδινος
στη θέληση,σκληρός στη ζωή της ερήμου,φρόντιζε και οικονομούσε
τους πάντες στα ωφέλιμα,στα επιτήδεια

 Η μορφή του ασκητική,σκαμμένο το πρόσωπό του από τη νηστεία.Θύμιζε ασκητή της εποχής του Μεγάλου Αντωνίου.
 

Η συνοδεία του,των Καστελλιωτών Μοναχών του Αγίου Σάββα,ήταν συνοδεία
που είχε επικυρωθεί με υπερφυσικά χαρίσματα που υπερέβαιναν τη φύση.
 

Ησαν αληθινοί ασκητές και όχι του τύπου,αλλά της ουσίας.
 

Ολα για το Θεό, και όχι για το θεαθήναι!
 

Ο Γέροντας Παντελεήμων ποτέ του δεν είχε κρεββάτι.
 

Ποτέ δεν τον θυμούνται να ξάπλωσε.
Καθιστός λίγο κοιμόταν,κι αυτό ελάχιστο.......
Εμεινε στην ιστορία ως ο τελευταίος ασκητής.
Ηταν ο γέροντας του μακαριστού Γέροντος Σεραφείμ της Λαύρας του
Ηγιασμένου Σάββα.
 

Κοιμήθηκε καθιστός σε στάση προσευχής το 1947,και πέταξε για τους ουρανούς!
Αφησε εποχή με την γλυκύτητα της αγάπης που είχε,
μια αγάπη που δεν βρίσκεις εύκολα στις μέρες μας.
Η ξύλινη παλιοκαρέκλα που καθόταν,ανέπαυε όποιον τύχαινε να
κάτσει εκεί,από την δική του άσκηση,την άσκηση του γέροντα.
 

Ολα αυτά μας τα διηγόταν ο γέροντας Σεραφείμ.
"Μια φορά,μας έλεγε,είχα μείνει μόνος στο κοινόβιο των Καστελλίων.
Ο γέροντας Παντελεήμων είχε πάει Ιεροσόλυμα με τους πατέρες.
Ημουν εντελώς μόνος.Για να δω άνθρωπο θα έπρεπε να περπατήσω
τρείς ώρες με τα πόδια.Θα ήμουν μόνος είκοσι ημέρες!
Μου εμφανιζόταν ο ίδιος ο σατανάς με πολλές μορφές!
Κάθε φορά έτρεχα και καθόμουνα στη καρέκλα του γέροντα
Παντελεήμονα. Ετσι μόνον,και λέγοντας την ευχή....εξαφανιζόταν!
 

Αυτό έκανα είκοσι ολόκληρες ημέρες.
 

Στη καρέκλα......και με το κομποσχοίνι!"
-------------------------------------
Μάλιστα!
Αναστήματα που δεν υπάρχουν πιά!
Δόξα τω Θεώ!

 

https://www.facebook.com/profile.php?id=100004358235974