Πρωτοσύγκελλος Ευθύμιος Τανάσε Μοναστήρι Άγαπία νομού Νεάμτς (1884-1970)

Ένας από τούς πιο φημισμένους Πνευματικούς στην μονή Άγαπία ήταν ό π. Ευθύμιος Τανάσε. Στο πρώτο μέρος της ζωής του δοκιμάσθηκε συχνά από διάφορα είδη πειρασμών.

Γεννήθηκε στην κοινότητα Βάλεα Σεάκα του νομού Μπακέου. Ήταν πριν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά. Μετά από πέντε χρόνια συζυγίας, το 1915, απεφάσισαν με την σύζυγο του να υπάγουν σε μοναστήρια. Αυτός επήγε στην σκήτη Συχάστρια και εκείνη στην σκήτη Μπουτσιουμένι-Τεκούτσι. Άλλα τότε ήλθε ό Πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Ό αδελφός Ιωάννης -αυτό ήταν το βαπτιστικό του όνομα-επιστρατεύτηκε στο μέτωπο του Μπαραγκάν. Το 1917, στην ακμή του πολέμου, αυτός διάβασε την Παράκληση της Θεοτόκου από το Προσευχητάριο. Μία σφαίρα διαπέρασε το βιβλίο των προσευχών του, πού το είχε στο τσεπάκι, δεξιά της καρδιάς του. Κινδύνευσε να χάση την ζωή του. Τραυματίσθηκε σοβαρά, άλλ' ως εκ θαύματος, δεν απέθανε. Μαζί με άλλους τραυματίες μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου συχνά ερχόταν και τούς παρηγορούσε ό π. Βικέντιος Μαλάου. Μετά την εγχείρηση πού του έγινε, ό πατήρ τον παρηγόρησε και του άφησε μία προφητεία:

-Να έχεις πίστη, αδελφέ Ιωάννη. Θα γίνεις καλύτερα. Κατόπιν θα έλθεις στο μοναστήρι Σέκου, όπου είμαι κι εγώ, και θα γίνεις και εσύ ιερεύς. Και πράγματι, με την βοήθεια του Θεού, το καλοκαίρι του 1918 ό αδελφός αυτός ήλθε στο μοναστήρι Σέκου. Ό πρώτος πού συνάντησε ήταν ό π. Βικέντιος, ό όποιος και τον δέχθηκε με πολλή χαρά.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1918 έκάρη μοναχός ό Ιωάννης λαβών το όνομα Ευθύμιος με την συμβουλή και ευλογία του π. Βικέντιου. Τον Απρίλιο του 1919 χειροτονήθηκε ιερεύς κι έτσι εκπληρώθηκε ή προφητεία του πνευματικού του πατρός.

Ομοίως και ή πρώην σύζυγος του μόνασε στην σκήτη Μπουτσιουμένι, όπου το 1920 άλλαξε τα κοσμικά ρούχα με τα καλογερικά.

Το έτος 1923 ό ιερομόναχος Ευθύμιος χειροθετήθηκε και Πνευματικός και εστάλη στην μονή Άγαπία σαν Πνευματικός και λειτουργός των μοναζουσών. Εδώ ή πανοσιότης του πρόσθεσε πόνους ασκητικούς επάνω σε άλλους πόνους βοηθώντας τον εαυτό του και τούς άλλους. Συμμετείχε σε όλες τις ακολουθίες σαν λειτουργός και επιτελούσε τις ιερές ακολουθίες με φόβο Θεού και ευλάβεια.

Το 1933 απέθανε ό γιός του και ετάφη στην μονή Άγαπία. Μετά από πέντε χρόνια απέθανε και ή κόρη του, ή οποία είχε γίνει μοναχή στην μονή Μπίστριτσα του νόμου Βίλτσεα. Έτσι ό π. Ευθύμιος έμεινε μόνος, χωρίς τα παιδιά του.

Τον Μάρτιο του 1940 μετακόμισε μαζί με τον Πνευματικό του, τον π. Βικέντιο, σ' ένα μικρό μοναστήρι του νόμου Μπάνατ. Εκεί δεν έμεινε πολύ και επέστρεψε πάλι σαν Πνευματικός στο μοναστήρι Βαρότεκ, στο Άγαπία, στην μονή Συχαστρία και Βίρνοβα. Μετά από λίγα χρόνια εγκαταστάθηκε οριστικά στην μονή Παλαιά Άγαπία. Εδώ διανύει το τελευταίο τμήμα της ζωής του. Συνεχίζει τούς αγώνες του και αναδεικνύεται ένας αληθινός απόστολος του μοναχισμού και της Εκκλησίας του Χριστού μας, θυσιάζοντας την ζωή του μέχρι τελευταίας του ρανίδος.

Το καλοκαίρι του 1970 ό π. Ευθύμιος έπαυσε να λειτουργεί. Ήδη ήτο γέρων, αδύνατος και καμπουριασμένος. Περίμενε με μεγάλη ελπίδα, αλλά και με φόβο Θεού την ώρα του θανάτου του. Δεν διακόπτει όμως τον κανόνα της προσευχής του. Τώρα μένει πολλές ώρες στο κρεβάτι. Αρχές Δεκεμβρίου κάλεσε ένα από τα πνευματικά του παιδιά, την μοναχή Συγκλητική, και της είπε:

-Αδελφή Συγκλητική, να γνωρίζεις ότι θα μείνω ακόμη μαζί σας μόνο δύο ήμερες, κατόπιν πηγαίνω....

Μετά από μία ήμερα φώναξε με φοβερή φωνή:

-Ιδού βλέπω δύο χορούς αγγέλων. Ό ένας έχει αγγέλους φωτεινούς με άσπρες ενδυμασίες και με χρυσά έπιμανίκια στα χέρια, και ό άλλος είναι από μαύρους δαίμονες φοβερούς στην όψη.

Μετά από μία μικρή διακοπή κραύγασε δυνατά:

Μεγάλη είναι ή μάχη μεταξύ των καλών και των κακών αγγέλων. Οι φωτεινοί άγγελοι κτυπούν με ρόπαλα τούς δαίμονες... Θέλουν να πάρουν την ψυχή μου... Δεν μ' αφήνουν να έμβω στο δωμάτιο... ό Σταυρός.... Δός μου τον Σταυρό, κραύγασε με όλη την δύναμί του...

-Να ό Σταυρός, πάτερ Ευθύμιε! Του είπε ή μοναχή Συγκλητική. Αμέσως τον πήρε και τον έβαλε στο στήθος του. Μετά της είπε:

-Λυτρώθηκα άπ' αυτούς. Μετά ειρήνευσε όπως είναι ειρηνικό το νερό της λίμνης. Την τελευταία νύκτα είπε προς τις αδελφές:

-Δώσατε μου λίγο νερό. Διψώ. Κατόπιν τούς είπε:

-Δώσατε μου τα καθαρά μου ρούχα, το ζωστικό μου, το Σχήμα μου, την ζώνη και το ράσο μου.

Τον βοήθησαν οι αδελφές, τον ετοίμασαν και τον ευθυγράμμισαν στο κρεβάτι του. Στην ώρα μία, μετά το φαγητό, είπε τα τελευταία του λόγια:

-Ανοίξατε μου την πόρτα!

Άνοιξαν οι Αδελφές την πόρτα του κελιού και σαν να εισήλθε και να εξήλθε γρήγορα κάποιος. Εκείνη την στιγμή ό π. Ευθύμιος είχε λίγο βήχα και έβγαλε κάτι. Ήταν σαν ένα παιδάκι πού κάποιος το ταΐζει, και βγάζει κάτι από το στόμα του. Κατόπιν ό Γέροντας ανάσανε βαθειά και αναχώρησε για το αιώνιο ταξίδι. Έτσι ό Γέροντας Ευθύμιος πέρασε από την θύρα αυτού του κελιού του στην θύρα της αιωνιότητας!

Επί τρεις ήμερες τον είχαν μέσα στο φέρετρο του στην εκκλησία της Μονής. Το πρόσωπο του ήτο λαμπρό και φωτεινό, όπως ενός μικρού παιδιού, πού κοιμάται. Στις 5 Δεκεμβρίου τον μετέφεραν στην τελευταία του κατοικία οι αδελφές με ψαλμωδίες, προσευχές και δάκρυα, προπέμποντάς τον στην αιώνια πατρίδα. Στον Σταυρό, γράφηκαν τα έξης:

«Πρωτοσύγκελλος Ευθύμιος Τανάσε. Γεννήθηκε το 1886 και εκοιμήθη έν Κυρίω το 1970».

ΒΙΒΛ. ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΚΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ. "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΑΛΟΥ ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ (1915-1947)

Μεγαλόσχημος μοναχός Γαβριήλ Σκριπκάρου Μοναστήρι Συχαστρία, νομού Νεάμτς (1915-1947)

Γεννήθηκε στο χωριό Χουμουλέστι το 1915. Ήταν μοναχογιός, και ό πατέρας του τον άφησε ορφανό σε μικρή ηλικία. Στο βάπτισμα του επήρε το όνομα Γεώργιος. Ή μητέρα του ήθελε να τον παντρέψει από τα 18 χρόνια του, αλλά πριν τρεις μήνες αρρώστησε βαρειά με ολική σχεδόν παραλυσία. Προσευχόταν ακατάπαυστα επί δύο χρόνια, διότι πίστευε ότι ή ασθένεια του ήταν παροδική και θα περάσει. Μία νύκτα είδε μία οπτασία. Επάνω σ' ένα υψηλό βουνό είδε τρεις μεγάλους σταυρούς και στον μέσον τον Χριστό επί του Σταυρού του κρεμάμενον.

-Τί θέλεις από Μένα; τον ερώτησε.

-Κύριε, θέλω να με κάνης υγιή.

-Βλέπεις Εγώ τί υπέμεινα για σένα; Του απήντησε. Και σι δεν ημπορείς ούτε τόσο να υπομείνεις για Μένα;

Μετά ξύπνησε. Από εκείνη την ώρα δεν προσευχόταν καθόλου για την θεραπεία του. Κατόπιν πληγώθηκε ή καρδιά του από αγάπη για τον Χριστό και δεν μπορούσε να σταθή χωρίς προσευχή, χωρίς δάκρυα και χωρίς την ανάγνωση της Αγίας Γραφής. Απ' αυτή την μυστική εργασία ελάμβανε μία μεγάλη πνευματική παρηγοριά και ελπίδα σωτηρίας. Και ακόμη περισσότερο: ή καρδιά του και ή θέλησίς του τον προέτρεπαν να γίνη μοναχός.

Ό αδελφός Γεώργιος μετέβη στην μονή Συχαστρία και ερώτησε τον ηγούμενο Ίωαννίκιο Μορόι, αν τον δέχεται να γίνει εκεί μοναχός. Ό ηγούμενος με άδεια του μητροπολίτου του, τον δέχθηκε, και το 1938 ό αδελφός έγινε μεγαλόσχημος μοναχός με το όνομα Γαβριήλ. Λόγω της παραλυσίας του, του είπε ό ηγούμενος να επιστρέψει στο σπίτι του και εκεί να κάνη τα μοναχικά του καθήκοντα, βοηθούμενος από την μητέρα του. Και πράγματι, εκεί ό π. Γαβριήλ δεν παρέλειπε να εκτελεί τον κανόνα της προσευχής του. Διάβαζε καθημερινά το βιβλίο των Ψαλμών, διατηρούσε τον νου του καθαρό από ρυπαρούς λογισμούς και γι' αυτή την υπομονή του, του έδωσε ό Θεός το χάρισμα των δακρύων.

Για την πολλή ταπείνωση του, του έδωσε ό Θεός την χάρι να γίνονται και θαύματα με την δύναμη των προσευχών του.

Κάποτε, έξω από το σπίτι του ήλθε κάποιος μ' ένα ασθενή, πού έπασχε από επιληψία. Ό π. Γαβριήλ τούς δέχθηκε λέγοντας τους:

-Θα προσευχηθούμε, εγώ από το κρεβάτι μου και εσείς στο δωμάτιο γονατιστοί και ό Θεός θα κάνη το θέλημα του.

Διάβασαν μαζί πολλές ευχές επί δύο περίπου ώρες. Μετά τις ευχές ό ασθενής θεραπεύθηκε.

Μία άλλη φορά ήλθε ένα τμήμα στρατού με τον διοικητή του έξω από το σπίτι του. Ό αρχηγός τους επήγε στον Μοναχό και του ζήτησε να ευλόγηση τούς στρατιώτες, ώστε να μη χάση κανείς την ζωή του στο μέτωπο. Εκείνος τούς ευλόγησε από το παράθυρο λέγοντας: «Ή Μητέρα τον Κυρίου μας να σας σκεπάζει από τον κίνδυνο του θανάτου και από κάθε κακό, για να επιστρέψετε με υγεία στα σπίτια σας...».

Και ιδού τί θαύμα έγινε! Όλοι οι στρατιώτες λυτρώθηκαν από όλους τούς μεγάλους κινδύνους του πολέμου. Μόνον οκτώ συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν, αλλά αργότερα κι αυτοί επέστρεψαν με ειρήνη στα σπίτια τους.

Στην εποχή της μεγάλης ξηρασίας, πού συνέβη στα χρόνια 1946-47, ήλθαν πολλοί χωρικοί από τα χωριά τους και του είπαν κλαίγοντας:

-Πάτερ Γαβριήλ, δεν βρέχει τώρα επί πολλούς μήνες. Θ' αποθάνουμε από την πείνα εμείς και τα ζώα μας... Τί να κάνουμε;

-Να προσευχηθούμε μαζί στον Θεό, αδελφοί, και πιστεύω ότι θα κάνη το θέλημα του... Εγώ θα προσεύχομαι στο κρεβάτι μου και εσείς κάνετε προσευχή με μετάνοιες στον κήπο.

Και πράγματι εκατοντάδες χριστιανοί, κάτω από τα δένδρα του κήπου έκαναν προσευχές και μετάνοιες. Ήταν τόσοι πολλοί, έφθαναν μέχρι τον δρόμο. Μέχρι να φανούν σύννεφα, ό πατήρ δεν σταματούσε την προσευχή του.

-Πάτερ Γαβριήλ, φαίνονται σύννεφα από μακριά.

-Προσευχηθείτε, αδελφοί, με δάκρυα μέχρι να μας ακούσει ό Κύριος.

Και όταν ή ψυχή του προαισθανόταν ότι ή βροχή έρχεται, κραύγαζε με χαρά:

-Δοξασμένο να 'ναι το Όνομα σου, Κύριε, πού μας φέρνεις βροχή! Μας παιδεύεις λίγο, αλλά δεν μας θανατώνεις για τις αμαρτίες μας!

Δεν ήταν Ιερεύς. Δεν εξομολογούσε. Δεν έλυνε αμαρτίες. Αλλά δεχόταν τούς πάντες με αγάπη. Εάν κάπου κάπου ερχόταν κάποιος μοναχός ή ιερεύς, τον αγκάλιαζε αμέσως από τον λαιμό με τα αδύνατα χεράκια του, τον ασπαζόταν και δεν τον άφηνε μέχρι να σταματήσουν τα δάκρυα της αγάπης του. Είχε το χάρισμα των δακρύων, όσον ελάχιστοι στον καιρό μας. Σε όλους μιλούσε για την Βασιλεία των ουρανών. Και τί σοφά λόγια έβγαιναν από την καρδιά και τον νου του π. Γαβριήλ! Όταν έξήρχοντο από το κελί του, αισθάνονταν μεγάλη χαρά στην ψυχή τους, άγνωστη σ' αυτή την γη.

Χρήματα δεν δεχόταν να πάρει από κανέναν, διότι δεν ήθελε να χάση το χάρισμα του Αγίου Πνεύματος. Ούτε ποτέ δέχθηκε από κανέναν ρούχα, τροφές ή άλλα υλικά πράγματα. Πάντοτε προσευχόταν, διάβαζε την Αγία Γραφή και ωφελούσε με πνευματικές συμβουλές τούς ανθρώπους.

Όλα αυτά δεν ημπορούσε να τα υπομείνει ό διάβολος, ό όποιος και του προκαλούσε πολλούς και μεγάλους πειρασμούς. Ιδιαίτερα τις νύκτες τον ενοχλούσαν οι δαίμονες με διάφορες φαντασίες, φοβερούς θορύβους και οράματα απατηλά. Αλλά ή όσιότης του δεν ένικάτο απ' αυτά, διότι απομάκρυνε όλα τα δαιμονικά με την προσευχή και την ταπείνωσί του. Όποτε ό πονηρός έπαυσε να τον πολεμή κατ' ευθείαν και τον πολεμούσε μέσω των ανθρώπων. Έτσι παρακινούσε ανθρώπους απλοϊκούς να τον βλασφημήσουν και να τον κακολογήσουν προκαλώντας του εντροπή και ατιμία. Αλλά τα λόγια τους διελύοντο με την ταπείνωση του οσίου και την προστασία πού είχε από τον Θεό.

Μη πηγαίνετε σ' αυτόν τον ασθενή, έλεγαν μερικοί στους άλλους, διότι αυτός έχει χαλασμένα τα μυαλά του. Εξαπατά τον κόσμο, τούς ζητεί δώρα και έχει πολλή δύναμη με τα μαγικά πού κάνει...

Αλλά ό καλός αυτός δούλος του Θεού δεν απελπιζόταν απ' αυτά, ούτε κατηγορούσε τούς ανθρώπους. Γνώριζε ότι αυτά τα κάνει ό διάβολος. Γι' αυτό προσευχόταν συνεχώς στον Θεό να κάψει τούς δαίμονες. Μία νύκτα ήλθαν δαίμονες στο παράθυρο του και του είπαν:

-Μέχρι πότε θα μάς βασανίζεις με την προσευχή σου;

-Δεν θα σταματήσω, μέχρι να μάθουν οι άνθρωποι ότι όλα τα έργα σας είναι σκοτεινά και απατηλά και ψεύτικα.

-Όλα ημπορούμε να τα κάνουμε, αλλά δεν μπορούμε να κλείσουμε το στόμα των ανθρώπων να μη σκέπτεται και να μη μιλά για τον Θεό.

Το καλοκαίρι του 1948 ό π. Γαβριήλ ασθένησε πιο σοβαρά. Αισθανόταν ότι πλησίαζε το τέλος του. Γι' αυτό πάντοτε έλεγε:

-Σάς παρακαλώ μέσα από την καρδιά μου να με θάψετε στο μοναστήρι Συχαστρία, δίπλα στον τάφο του πνευματικού μου πατρός Ίωαννικίου.

Μετά από ολίγες ήμερες έκοιμήθη εν Κυρίω. Μεταφέρθηκε με μεγάλη τιμή από τούς χωρικούς στην μονή Συχαστρία. Μήπως ήταν ένας αληθινός άγιος; Από το σώμα του εξερχόταν ωραία ευωδία. Τότε ήταν ηλικίας 32 ετών. Και ετάφη εκεί με πολλά δάκρυα του κόσμου πού τον συνόδευαν, κατά την επιθυμία του.

ΒΙΒΛ. ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΚΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ. "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

ΚΛΑΟΥΣ ΚΕΝΝΕΘ ΠΩΣ ΜΕ ΤΥΛΙΞΕ ΤΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

Ή συνέντευξη δόθηκε στο Χριστάκη Ευσταθίου και δημοσιεύθηκε στο Φιλελεύθερο (Δευτέρα 30/5/2011, σελ. 20).

Ρ. Στη ζωή σας αποστραφήκατε τον Χριστιανισμό και ασπασθήκατε ανατολικές θρησκείες και τον αποκρυφισμό. Όμως εγκαταλείψατε τελικά και αυτούς τους χώρους. Πού βρίσκεται τελικά ή αλήθεια;

ΑΠ. Θα μιλούσα στους ανθρώπους για την αλήθεια Την αλήθεια για τον Ινδουισμό, την αλήθεια για τον Ζωροαστρισμό. Θα τους έλεγα πιθανόν ότι δεν γνωρίζετε πραγματικά τί είναι ή Ορθοδοξία. Γιατί αν τη γνωρίζατε δεν θα την αφήνατε. Γιατί αν κανείς έχει ένα θησαυρό, τότε για ποιό λόγο να ψάξει για ένα φθηνό μέταλλο; Αν κανείς ψάχνει για ευτυχία και ή Ορθοδοξία έρχεται και σου δίνει την τέλεια ευτυχία, τότε δεν θα υπάρχει λόγος να πάς κάπου άλλου για να ψάξεις για πιο φθηνή ευτυχία Αυτό σημαίνει ότι θα προσπαθούσα να τούς αποκαλύψω την αλήθεια, όχι όμως όπως αυτή εκφράζεται με ένα θεωρητικό τρόπο, άλλα μέσα από τις εμπειρίες της ζωής πού είχα και στις δύο φάσεις της ζωής μου. Στον αποκρυφισμό δηλαδή με όλους τούς κινδύνους στους οποίους είναι εκτεθειμένη ή ψυχή σου, εκτεθειμένη στα πνεύματα πού σου δίνουν ψεύτικη ζωή, ένα είδος υποκατάστατου δηλαδή. Προφανώς επειδή κάποιους ανθρώπους δεν τούς ικανοποιεί ή Ορθοδοξία, γι' αυτό και ψάχνονται άλλου. Γιατί όμως είναι απογοητευμένοι με την Ορθοδοξία; Πιθανόν, επειδή έχουν απογοητευτεί από κάποιους ορθόδοξους ανθρώπους, είτε από κάποιο σύστημα και δεν προσπάθησαν να ανακαλύψουν τί κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες. Το πνευματικό βάθος δηλαδή των Πατέρων μας και της σοφίας πού κρύβει αυτή ή αγάπη πού βίωσαν.

ΕΡ. Τί ήταν εκείνο για το όποιο ψάχνατε στο πέρασμα σας αυτό;

ΑΠ. Αυτό πού έψαχναν ήταν ή αγάπη. Στις άλλες θρησκείες δεν βρήκα αγάπη. Στο Ισλάμ συνάντησα τον νομικισμό, δηλαδή την επιβολή του νόμου. Στον Ινδουισμό συνάντησα ένα είδος σοφίας, άλλα πού στο τέλος όμως με 33000 θεούς πού πρέπει να πιστεύω, μπερδεύτηκα Οι θρησκείες αυτές είναι ανθρώπινα επινοήματα, δεν μπορούν να σου δώσουν αγάπη. Σου προσφέρουν απλά ωραίες φιλοσοφίες, κάτι πού ίσως μοιάζει με τον Χριστιανισμό, όμως ό βασικός θεός του Ινδουισμού ό Κρίσνα, αναφέρει πώς «εγώ ήλθα για να καταστρέψω τους αμαρτωλούς». Και επειδή ένιωθα και αμαρτωλός και κατεστραμμένος από την παιδική μου ηλικία, θα έλεγα πώς ό Ινδουισμός δεν μου προσέφερε την αγάπη πού έψαχνα Γι' αυτό το λόγο και μπήκα σε ένα βουδιστικό μοναστήρι. Πρέπει να αναφέρω εδώ πώς συνάντησα ένα είδος ανώτερης φιλοσοφίας. Και ξέρετε, δεν είναι μία ανοησία ο βουδισμός, είναι κάτι πού προσφέρεται περισσότερο για τούς διανοούμενους, δεν είναι για απλούς ανθρώπους. Αλλά και πάλι στο μοναστήρι έπρεπε να υποταχθούμε σε 2200 νόμους, χωρίς αγάπη. Κυριαρχούσε ένα είδος εγωκεντρισμού. Νομίζω όμως πώς ή αγάπη έχει να κάνει με το «εσύ», ενώ στο βουδισμό όλα έχουν να κάνουν με το εγώ, εγώ, εγώ! Είναι κάτι πού περιστρέφεται μόνο γύρω από τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με τον άλλο χωρίς αγάπη. Έχουμε τον Τριαδικό Θεό και ή αγάπη ρέει από το ένα πρόσωπο στο άλλο.

Ό Αλλάχ από την άλλη είναι μόνος του. Στον βουδισμό επίσης, ή αγάπη απουσιάζει παντελώς.

Αποσύρεσαι από τον κόσμο για να συγκεντρωθείς στον εαυτό σου και να αφεθείς στο νιρβάνα σου, δηλαδή στο μηδενισμό. Έτσι ούτε αυτό μπορούσε να με ικανοποιήσει. Ό Θεός λοιπόν πού γνώριζε πώς ψάχνω για την πραγματική αγάπη και την αλήθεια, οδήγησε τα βήματα μου στην αληθινή πίστη. Ό ρωμαιοκαθολικισμός και ό προτεσταντισμός κινούνται πολύ επιφανειακά. Έχουν και οι δύο ασφαλώς την ίδια Αγία Γραφή, τούς λείπει όμως ή εμπειρία . Όταν γνώρισα τον γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ, σύντομα αντιλήφθηκα πώς ό ίδιος ήταν μία «ζωντανή Βίβλος». Κοντά του ταυτόχρονα είχα την εμπειρία της ζωής και αυτό με άγγιξε τόσο βαθιά.

ΕΡ. Βασική αιτία για τη μεταστροφή σας λοιπόν στην Ορθοδοξία ήταν ό γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ. Τί είδους άνθρωπος ήταν;

ΑΠ. Ήταν ή ενσάρκωση της αγάπης. Κάτι απίθανο. Ακτινοβολούσε την αγάπη γύρω του. Εσύ αμέσως ένιωθες αυτή τη ζέστη της. Όταν με είδε για πρώτη φορά και άνοιξε τα χέρια του, ήταν σαν να με τύλιγε ένα τσουνάμι αγάπης. Αυτή την αγάπη την νιώθω σήμερα ακόμα μέσα μου. Γιατί επρόκειτο για μία αυθεντική αγάπη. Βλέπετε, είναι αυτό πού ψάχνουν οι νέοι σήμερα, και σε κάθε ερωτικό τραγούδι πού ακούνε, τις περισσότερες φορές μιλά για την αιώνια αγάπη. Ή αγάπη αυτή όμως, σύντομα καταρρέει επειδή είναι ανθρώπινη. Ή αγάπη τού Θεού όμως παραμένει γιατί έχει αιώνια προοπτική. Το ίδιο ήταν και ή αγάπη τού γέροντος Σωφρονίου. Όταν ακόμα πηγαίνω σήμερα και τον συναντώ κάτω στην κρύπτη τού Μοναστηριού όπου βρίσκεται ό τάφος του, νιώθω την αγκαλιά του να με τυλίγει μ' αυτή την αγάπη. Όταν βρίσκομαι σε οποιοδήποτε μέρος τού πλανήτη και μιλάω γι' αυτόν, νιώθω ότι πάντοτε είναι μαζί μου. Το ένα σημείο ήταν αυτό. Το δεύτερο είναι ότι είχε χιούμορ. Ήταν διασκεδαστικός. Και αυτό μου άρεσε πολύ. Ξέρετε, υπάρχουν πολλοί θρήσκοι άνθρωποι όχι μόνο ορθόδοξοι αλλά και από άλλες θρησκείες, οι όποιοι είναι πολύ αυστηροί, πού τρέμει κανείς όταν τούς αντικρίζει. Ό γέροντας Σωφρόνιος όμως ήταν πολύ ταπεινός, κατέβηκε στο δικό μου επίπεδο. Χαμήλωσε, όπως χαμήλωσε και ό Χριστός στο δικό μας γήινο επίπεδο. Βλέπετε, αυτό είναι το μυστήριο της αγάπης, πού δυστυχώς λείπει σε αρκετούς χριστιανούς, ακόμα και κληρικούς.

ΕΡ. Κάποιοι ίσως θα μπορούσαν να ισχυριστούν δη και ή Ορθοδοξία είναι ίδια με τις άλλες θρησκείες.

ΑΠ. Ό Χριστός είπε στους μαθητές του «ελάτε να δείτε», δεν τούς δίδαξε μόνο. Έτσι λοιπόν θα έλεγα κι εγώ σ' αυτούς τούς ανθρώπους «πηγαίνετε να δείτε από μόνοι σας». Άλλα θα τούς έλεγα επίσης: «βάλτε τον Χριστό στην καρδιά σας, άλλα σάς παρακαλώ, μην κρίνετε τούς ανθρώπους», γιατί και εγώ ό ίδιος, αυτός πού δίνει τώρα αυτή τη συνέντευξη, είναι ένας κακός χριστιανός, γι' αυτό και μην με εκλαμβάνετε ως ένα καλό παράδειγμα προς μίμηση. Καλύτερα να πάρετε τούς Πατέρες, τον Χριστό σαν υπόδειγμα Πάρτε ως παράδειγμα τούς Αγίους. Υπάρχουν και σήμερα Άγιοι.

ΕΡ. Γνωρίζουμε ότι ή "Ορθοδοξία στηρίζεται στην "Ανάσταση. Τί σημαίνει για σάς;

ΑΠ. Ή Ανάσταση είναι ασφαλώς το πιο σημαντικό γεγονός στη ζωή μου. Κάποτε φώναζα στον Βούδα και δεν αποκρινόταν, φώναζα στους Ινδουιστές θεούς, στον Κομφούκιο, στον Αλλάχ, κανείς όμως δεν μου απαντούσε. Ό Χριστός όμως, ήταν αυτός πού μπορούσε να νικήσει το θάνατο. Όταν λέω «Χριστός Ανέστη», για μένα αυτό έχει τόσο βαθύ νόημα. Δεν είναι δηλαδή μία φράση πού πρέπει απλά να προφέρω επειδή είναι Πάσχα Είναι πολύ σημαντικό να εννοούμε πραγματικά αυτό πού λέμε επειδή είμαστε ενωμένοι μαζί Του. Με τον αναστημένο Χριστό ό άνθρωπος γεμίζει από αγάπη, γεμίζει από ζωή, σε αντίθεση με άλλες καταστάσεις, όπου ό άνθρωπος διαλύεται και καταλήγει στο μηδενισμό.

ΚΛΑΟΥΣ ΚΕΝΝΕΘ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ. ΑΡΙΘΜΟΣ 95 ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2011

"Της τα έδωσα της Πατρίδος και τα δύο"

Γράφει ο Δημήτρης Ντούλιας*

Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν οπό ταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε. Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού. Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα...πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες , απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι. Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. Ολοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, οπως και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής. Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανολευκή σημαία. Εκείνη τη στιγμή που ο αρμοδίος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πώ παρακάτω. Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρομο τους, ενώ εγώ παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. Τότε βλέπω το νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος πρός ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές (λούστροι) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα.

Και του είπε : "γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας. Δεν έχεις φιλότιμο κλπ ". Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Κατόπιν βλέπω τον καστανά που έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει. Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται. Σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Λίγη ώρα μετά συνέρχεται, σκουπίζει τα δάκρυα του και με πολλή δύναμη των χεριών του (αυτά ήταν γερά) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη τη ψυχη του, στο νεαρό αξιωματικό δυνατά : "Πως να σηκωθώ κύριε; Της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο" και σηκώνει τα μπατζάκια του παντελονιού οπού φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω απο το γόνατα. Και ξαναρχίζει να κλαίει. Ο κόσμος όπως και εγώ γύρω του κλαίει και χειροκροτεί, όμως περισσότερο απο όλους κλαίει ο νεαρός αξιωματικός. Έχουν περάσει από τότε περίπου 60 χρόνια. Ποιος ξέρει τι γίνεται. Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ. Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηλίκίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά. Του απονέμει "τας κεκανονισμένας τιμάς" που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατι της χάρισε και τα δύο πόδια στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας για να μπορεί να κυμματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα. Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά απο έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να χει. Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρονεύονται. Γι αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν απο την οικογένεια και το Σχολείο για το Επος του 1940. Για το καλό της Πατρίδας μας

*Ο Δημήτρης Ντούλιας είναι Πλωτάρχης του Πολεμικού Ναυτικού εν αποστρατεία

Σαν ελάχιστη προσφορά στη μνήμη των αγωνιστών του 1940, σας αποστέλλω αυτή την ιστορία που δημοσιεύεται στο τεύχος του Οκτωβρίου της Ναυτικής Ελλάδος.

epirus-ellas.gr

http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2011/10/blog-post_5251.html

ΧΤΕΣ Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑ.

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και οι Σέρβοι πιστοί τιμούν στις, 27 Οκτωβρίου, το όνομα της Αγίας Παρασκευής. Τη μέρα αυτοί γιορτάζουν πολλοί Σέρβοι πολίτες, και ιδίως οι γυναίκες. Σήμερα, όπως και κάθε γιορτή της Αγίας Παρασκευής, έγινε η τέλεση Θείας εορταστικής Λειτουργίας σ’όλους τους ιερούς ναούς της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, και οι ιεροί ναοί παντού στη Σερβία και στη Διασπορά σήμερα ήταν γεμάτοι κόσμο, που έφεραν στις εκκλησίες τη βασιλόπιτα, τα κόλλυβα, το κερί και το κρασί για να αγιαστούν, και να τα πάρουν πίσω στα σπίτια τους για να μεταφέρουν τη Θεία Ευλογία σε όλους εκείνους που θα συγκεντρωθούν γύρω από την τράπεζα.

http://glassrbije.org/G/index.php?option=com_content&task=view&id=13274&Itemid=26

Church of St. John The Baptist in Jerusalem.

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ (478-486 Μ.Χ)

Η ιερά Μονή ιδρύθηκε το 5 αιώνα από το πατριάρχη Ιεροσολύμων Μαρτύριο (478-486).Στην έρημο της Ιουδαίας, ανατολικά της Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Μαρτύριος έζησε απομονωμένος εδώ σε μια σπηλιά σαν ερημίτης. Αφού έγινε Πατριάρχης Ιεροσολύμων (478-486), γύρισε στο μοναστήρι για να το κάνει μεγαλύτερα τοίχοι. Το μοναστήρι στην περιοχή αυτή, που καλύπτει μια έκταση 10.000 m2.Ο χώρος είναι καλά διατηρημένος και περιέχει μια εκκλησία, παρεκκλήσια, τραπεζαρία και κουζίνα, δωμάτια για τους μοναχούς και έναν ξενώνα για την επίσκεψη προσκυνητών

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ -The Monastery of Euthymius ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ.

ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ - ΑΓΡΟΣ ΚΕΡΑΜΕΩΣ. St. Onuphrius Monastery ( Hakeldama )

Μονή του Αγίου Ονουφρίου – Αγρός Κεραμέως: Βρίσκεται κοντά στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, χτισμένη στον αγρό του Κεραμέως, ή του αίματος που αγοράσθηκε από τα 30 αργύρια της προδοσίας. Η σημερινή Μονή χτίσθηκε σε σπήλαιο που κατέφυγαν οι Απόστολοι μετά τη σύλληψη του Ιησού. Στην Ι. Μονή υπάρχει το μέρος που πριόνισαν τον προφήτη Ησαΐα και ο τάφος του, το σπήλαιο -ασκητήριο του Οσίου Ονουφρίου, κατακόμβες και πολλά ιερά λείψανα από τις σφαγές των Περσών. Σήμερα η Μονή είναι γυναικεία με αρκετές μοναχές.

The Miracle of the Bleeding Gospel [April 27, 1989]

An open letter written by Fr. Anthony Moschonas to His Grace Bishop Anthony (+2004) of San Francisco.

Your Grace, with respect and reverence, I kiss your right hand. Christ is Risen! With great humility and fear of God I am writing to you to confirm our telephone conversation on Good Friday, concerning the miracle that occurred in our church.

On the evening of April 27th, Holy Thursday, at 7:30 p.m., we started the service of the Holy Passion (the Service of the "Twelve Gospels"). Before I started the reading of the twelve Gospels, I placed a stand at the Holy Door and laid the Holy Gospel upon it. The Gospel is in two languages, Greek and English, and the cover is gold-plated, with a small enamel on it. According to the holy tradition of our Church, one side has the Crucifix of our Lord, Jesus Christ, and the other side has the Resurrection.

During the reading of the prescribed passages of the Holy Gospel, I left it at the Royal Door, on the stand. Father Anthony Sipsas, a retired priest, and I alternated reading the holy passages, one in English and one in Greek. When I finished the reading of the fifth Gospel, I picked it up to place it on the Holy Altar, while preparing ourselves for the procession of the crucified Christ on the Cross. When I picked up the Holy Gospel, it appeared heavier than usual. I did not pay much attention to it, thinking to myself that I was tired from the work of the day. With Fr. Sipsas, the Altar boys, and the reader, we started the procession of the crucified Christ chanting the hymn, Today is hung upon the Tree, He who suspended the Land in the midst of the waters.

After I placed the cross on the center of the Church, in the solea, we returned to the Holy Altar to continue the Service. As I stood in front of the Holy Altar, my eyes focused upon the Holy Gospel's Icon of the Crucifixion. With great astonishment, I clearly observed blood on the Holy Body of our Lord. Fear came all over me. After looking at it for a long time, I called Fr. Sipsas and asked him to tell me what he saw. "Blood, my son, blood ... I don't know," he replied. The blood was on the Holy Icon of Christ, on the right side of His body, at the place where he was pierced. Some blood also appeared on the left side of His chest.

For the reading of the sixth Gospel, I used a different Bible. After I finished reading the Gospel, I announced the miracle to the faithful that were present. When the services finished, I called a few men to come into the Holy Altar to witness the phenomenon. Some of the ladies asked me if they could say a prayer to the Almighty God that His sign, a miracle, be for the best intended use of the world and to thank Him for the great and marvelous things that happened among us, the unworthy servants and sinners. It was during such a prayer, I remembered, that our Lord appeared to the Myrrh bearers. As I finished, with great fear and tremor, because of my unworthiness, I proceeded towards the Holy Altar. I picked up the Holy Gospel and placed it in the solea for all people who were present to exalt and venerate.

The next day, Good Friday, before the procession of the Epitafio, I announced the miracle to the congregation once again. After the procession, all of the faithful drew near and venerated it.

The Holy Gospel remains on the Holy Altar and in the near future we will place it in a case. We will put it in the Church for the glorification of our Almighty God and for the strengthening of the faith among His flock.

Asking humbly and with reverence that you pray for me, the sinner, and for the faithful of my community, I wish that the resurrected Lord grant you health, happiness and long life.

Your spiritual child in Christ, Fr. Anthony Moschonas May 2,1989

Orthodox Heritage Vol, 09, Issue 09-10

REV. FR. ANTHONY MOSCHONAS JANUARY 15, 1939 - AUGUST 13, 2011 .

Information partially extracted from the related announcements by the Greek Orthodox Metropolis of San Francisco.

All you who have walked the hard and narrow way in life, who took up the Cross as a yoke and followed me faithfully, come receive heavenly crowns, the rewards I have prepared for you.

[Evlogitaria from the Funeral Service]

I n August 13th, 2011, the Orthodox communities of Arizona mourned the loss of a beloved Orthodox clergyman, a devoted and loving spiritual father and an extraordinary family man. He was well known to many who have been part of Orthodoxy's growth in the southwestern Unites States as well as the many visitors of the St. Demetrios Greek Orthodox church in Tucson, AZ, where the miraculous Holy Gospel is available to all for veneration (see story that follows).

Father Anthony was born in Kefallonia, Greece on January 15, 1939. He actively attended church in his youth, learning the rich tradition of Byzantine music from his father who was a chanter. During his high school years he moved to Athens where he worked and continued his studies. He also served in the Greek Air Force.

Upon returning to his home village, Father Anthony married Maria Katerelos, his childhood sweetheart on September 16,1963, following which they immigrated to Montreal, Canada. Father Anthony worked as a printer's apprentice but always felt a calling to serve the church. He moved his family to Brookline, Massachusetts in 1967 to attend Holy Cross Theological School, and was subsequently ordained a priest on June 6, 1970.

Father Anthony's first assignment began one week following his ordination on June 11, 1970 at Holy Trinity Greek Orthodox Church in Sioux City, Iowa. For nearly five years, Father Anthony served this small community, learning the duties of a parish priest, and also celebrating the parish's 75th Anniversary in 1973.

Desiring to move to a warmer climate for the health of his family, Father Anthony was transferred to Saint Demetrios in Tucson, Arizona on November 11, 1974 where he would remain for 30 years until his retirement in June 2004. During his tenure at Saint Demetrios, Father Anthony cultivated this small parish into an active community, initiated Thanksgiving dinners for the homeless and was instrumental in organizing and achieving the means of supporting the community and spreading their Hellenic Culture throughout the city.

The youth of the community were an absolute priority for Father Anthony; he also established a Greek language school at the parish and a similar program within the University of Arizona. He also led the formation of a mission community in Sierra Vista, Arizona and worked closely with Saint Anthony Greek Orthodox Monastery in Florence, Arizona, where he has been laid to rest. Lastly, his generosity (to a fault) was perhaps one of his better hidden treasures. In his usual low-key mannerism, Fr. Anthony helped countless number of citizens, without any regard for the level of need or who they were. Everyone who asked (or was perceived to be in need of financial assistance or spiritual support) received Fr. Anthony's helping hand, in whatever manner he was able to provide it.

Fr. Anthony touched many lives with his kindness, wisdom, humility, alms, and love. He will be missed dearly by all those who were fortunate to have known him. May his memory be eternal!

Orthodox Heritage Vol, 09, Issue 09-10

ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΔΟΜΕΤΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΥΦΟΥ.

Μοναχός Δομέτιος ό κουφός Μοναστήρι Νεάμτς (+ 1905)

Έτσι ήτο γνωστός στο μοναστήρι του αυτός ό μοναχός. Είναι αλήθεια ότι δεν άκουε, αλλά ζούσε μέσα στην καρδιά του την αγάπη και την χαρά του Χριστού. Είχε έλθει στο μοναστήρι από μικρός, από το 1850. Τότε δεν είχε καταστραφή ή ακοή του.

Το μοναδικό του διακόνημα επί 60 περίπου χρόνια ήτο ή φροντίδα του για τα ζώα της Μονής. Καθημερινά μετέφερε τα περισσεύματα των τροφών και τα έδινε στα ζώα του, τα όποια υπεραγαπούσε. Έλεγε αδιάκοπα την προσευχή με τελεία σιωπή και πνευματική ευφροσύνη. Στο κελί του δεν είχε τίποτε άλλο παρά ένα ράσο, ένα Ωρολόγιο της Εκκλησίας, μία εικόνα της Θεοτόκου και το βιβλίο των Ψαλμών. Δεν είχε κρεβάτι, ούτε στρωσίδια, ούτε τραπέζι, ούτε σκαμνί, ούτε παξιμάδι, ούτε λουκέτο για την πόρτα.

Στα γεράματα του έχασε την ακοή του και οι πατέρες τον ονόμαζαν «Δομέτιος ό κουφός». Είχε θαυμαστό τέλος.

Ας ακούσουμε τον αείμνηστο ηγούμενο της Συχαστρίας π. Ίωαννίκιο Μορόι να μας διηγηθεί κάτι σχετικά με το τέλος του, εφ' όσον παλαιά αυτός ήτο αδελφός της μονής Νεάμτς:

-Πατέρες, ενίοτε πηγαίνω με την σκέψη μου στην μονή Νεάμτς, όπου προ ολίγων ετών έζησε εκεί ένας αξιομνημόνευτος μοναχός, ό Δομέτιος ό κουφός. Τον βλέπαμε συχνά με τα ξυλοπέδιλα κρεμασμένα στην πλάτη του για να μη τα φθείρη γρήγορα. πήγαινε τροφή στα μοσχαράκια. Ήτο πάντοτε ειρηνικός και χαρούμενος. Αλλά οι Πατέρες της Μονής δεν τον εκτιμούσαν, αφού αυτός ζούσε πάντοτε με τα ζώα του και συχνά κοιμόταν κοντά τους! Πολλοί από τούς μοναχούς δεν τον γνώριζαν καθόλου, ούτε ήξεραν το όνομα του, αφού τότε αριθμούντο περί τούς 400.

Κάποια ήμερα του φθινοπώρου του 1905, όταν πήγαινα στην εκκλησία, διότι ήμουν τυπικάρης, άκουσα τον ίερομ. π. Γεννάδιο, τον εκκλησιαστικό μας, να λέγει:

-Πατέρες, ό Δομέτιος ό κουφός από τον στάβλο πέθανε. Τον βρήκαν το πρωί κάτω στο δάπεδο του κελιού του πεθαμένο. Δεν είχε τίποτε κοντά του, παρά μόνο ένα παλαιό Ωρολόγιο, ένα Ψαλτήριο και μία εικόνα της Παναγίας.

Κατόπιν ό εκκλησιαστικός, κατά την μοναχική μας τάξη, φόρεσε τον μανδύα του, πήγε και ενέδυσε το νεκρό σώμα του και το μετέφερε στον έξωνάρθηκα της κεντρικής εκκλησίας για τρεις ήμερες και μετά να γίνει ή ακολουθία της κηδείας του.

Ό π. Γεννάδιος ερώτησε ποιος θ' αρχίσει να διαβάζει το Ψαλτήριο δίπλα στο σκήνωμα του, αλλά κανείς δεν προθυμοποιείτο. Έλεγαν: «Τί ευλογία θα πάρουμε από ένα τέτοιο μοναχό πού κάθε ήμερα ήταν παρέα με τα ζώα και τις ακαθαρσίες τους;». Τότε ρώτησε εμένα και δέχθηκα να διαβάσω. φόρεσα τον μανδύα μου, το κουκούλι μου, επήρα το βιβλίο και άρχισα να διαβάζω με δυνατή φωνή δίπλα στο φέρετρο του. Ήμουν μόνος μου και παντού υπήρχε πλήρης ησυχία. Όλοι εκοιμούντο.

Όταν διάβαζα, ώρα 10 την νύκτα, είδα ένα συγκλονιστικό φαινόμενο. Ό π. Δομέτιος σήκωσε ψηλά έξω από το φέρετρο το δεξιό του πόδι. Εγώ εξεπλάγην. Σκέφθηκα. Τί να σημαίνει άραγε αυτό; Είπα μέσα μου ότι ό Δομέτιος απέθανε, αλλά όχι και τα καλά του έργα. Πάλι σκέφθηκα

ότι βγήκε το πόδι του έξω, διότι μέσα ήτο πολύ πιεσμένο. Ήμουν κατάπληκτος και από την ακτινοβόλο μορφή του προσώπου του. Ό π. Δομέτιος πέθανε, αλλά εγώ τον έβλεπα να κοιμάται. Έκαμα το σημείο του σταυρού, σκέπασα το πρόσωπο του νεκρού με το ράσο του και κατέβασα και πάλι το πόδι του μέσα στο φέρετρο.

Συνέχισα πάλι να διαβάζω το Ψαλτήρι. Μετά από λίγη ώρα ό Γέρο-Δομέτιος, ό «βουρδουνάρης» της μονής Νεάμτς, σήκωσε και έβγαλε έξω το αριστερό του πόδι. Τότε πραγματικά έφριξα μ' αυτό το τερατούργημα.

Πράγματι, ό π. Δομέτιος είναι ζωντανός, είπα μέσα μου. Πλησίασα στο στόμα του να διαπιστώσω εάν αναπνέει. Τίποτε. Έπιασα τον σφυγμό του. Ό Γέροντας δεν ανέπνεε και το σώμα του ήτο κρύο!

Καθώς τον κοίταζα έκπληκτος, αμέσως βλέπω να ανοίγει το στόμα του και μέσα απ' αυτό να εξέρχεται μία ωραία ευωδία, την οποία ουδέποτε είχα αισθανθεί στην ζωή μου. Αμέσως ή ευωδία αυτή σκορπίσθηκε μέσα σ' όλη την εκκλησία. γέμισε και ή μεγάλη αυλή της Μονής. Τότε είπα με δάκρυα χαράς: «Ό π. Δομέτιος είναι ένας μοναχός άγιος».

Στις 11 το βράδυ, όταν κτύπησε ή καμπάνα για τον Όρθρο των Πατέρων στην εκκλησία, όλοι ρωτούσαν: «Από πού έρχεται αυτή ή ευωδία;». Όταν τούς είπα τί συμβαίνει, τότε μαζεύτηκαν όλοι γύρω από το φέρετρο του. Λογομαχούσαν ποιος θα διάβαση τώρα το Ψαλτήρι για να πάρει ευλογία. Με δάκρυα προσηύχοντο όλοι τώρα μπροστά του και έλεγαν: «Όσιε πάτερ Δομέτιε, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών». Περίπου 300 μοναχοί είχαν κατακλύσει τον χώρο και όλη την εκκλησία τριγύρω και με δάκρυα παρακαλούσαν τον Γέρο-Δομέτιο τον κουφό να προσεύχεται για την σωτηρία τους. Κανείς τώρα δεν τολμούσε να σκεφτεί ότι ό Γέρο-Δομέτιος ήταν ελεεινός και ακάθαρτος, διότι περνούσε την ζωή του μαζί με τα βόδια και τα γουρούνια της Μονής τους.

Και παρέμεινε ή ευωδία του αγίου λειψάνου του επί τρεις ήμερες και νύκτες, όσες έμεινε το σκήνωμα του εκεί. Μετά την τρίτη ήμερα έδωσε εντολή ό ηγούμενος της Μονής, ό επίσκοπος Νάρκισσος, να ενδυθούν όλοι οι ιερείς και διάκονοι της αδελφότητος, περί τούς 80, για την κηδεία του Οσίου. Ανάμεσα τους έστάθη και ό ίδιος.

Όταν μεταφέραμε το λείψανο του προς τον τάφο, ή ευωδία ξεχύθηκε και στην ατμόσφαιρα παντού. Τότε ό επίσκοπος Γέροντας μας, συγκινημένος από την μοναδική αυτή μυσταγωγία πού όλοι μας ζούσαμε, είπε τα εξής αξέχαστα λόγια για τον ταπεινό αγωνιστή της αρετής, τον όσιο Δομέτιο:

-Βλέπετε, οσιότατοι Πατέρες, ποιόν δόξασε ό Παντοδύναμος Θεός μας; Όχι τούς πλουσίους, όχι τούς μορφωμένους, όχι τούς ένδοξους της γης. Δόξασε αυτόν τον ταπεινό, τον πτωχό, τον υποτακτικό μέχρι θανάτου. Αυτόν πού προσευχόταν ακατάπαυστα, πού υπέμενε τα πάντα, πού δεν ζητούσε μισθό και τιμές από τούς ανθρώπους, αλλά μόνο από τον Χριστό. Ιδού το θαύμα το όποιο σήμερα έχουμε όλοι μπροστά στα μάτια μας! Ιδού τί πνευματική ευωδία εξήλθε από το στόμα του πατρός μας οσίου Δομετίου! Βλέπετε τώρα ποιος εισήλθε πρώτος στον παράδεισο. Ό π. Δομέτιος πού υπηρέτησε σε όλη του την ζωή τα ζώα της Μονής μας, βλέπετε τώρα ότι είναι με τούς Άγιους στον παράδεισο. Ό πτωχός Δομέτιος τώρα είναι πλούσιος.

Αυτοί πού μέχρι προ ολίγου τον περιφρονούσαν και τον κακολογούσαν, τώρα αυτοί τον τιμούν και του ασπάζονται το χέρι. Ενώ ό Όσιος αυτός προσεύχεται στον Θεό για όλους εμάς. Αυτό το ασκητικό του σώμα ανέπνεε σε όλη την ζωή του την μπόχα από τούς στάβλους των ζώων και τώρα είναι μέσα στα ευώδη περιβόλια του Παραδείσου με τούς Αγγέλους του Θεού. Τα πόδια του, πού αγωνίσθηκαν να βαδίσουν την οδό της υπακοής, τώρα παραμένουν, και μετά θάνατο, ζωντανά, διότι δοξάσθηκαν από τον Θεό, ό Όποιος δοξάζει τούς υπάκουους μοναχούς...

Μετά από πολλά χρόνια, ό τάφος του οσίου Δομετίου ξεχάσθηκε. Τα λείψανα του ίσως να εύρίσκωνται στο οστεοφυλάκιο της Μονής. Όμως αυτός δεν ξεχνά ποτέ να προσεύχεται άδιακόπως στον Θεό για την Μονή μας και για όλο τον κόσμο.

ΒΙΒΛ. ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΚΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ. "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ. ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ

Ελάτε στο κελί του αμαρτωλού Έλισσαίου, έλεγε στους επισκέπτας του! Εδώ μένει επί 20 χρόνια ό τεμπέλης Ελισσσαίος.

Μοναχός Ελισσαίος Νδράνκα Μοναστήρι Νεάμτς (1856-1932)

Κυρίως οι γέροντες στην ηλικία ενθυμούνται το όνομα του και την ζωή του.
-Εάν για τον π. Έλισσαίο, θέλης να τούς ερώτησης, είναι καλύτερα να ερώτησης τα πουλιά.

Ήταν ένας απλούς μοναχός, με παιδική ψυχή! Φρόντιζε ιδιαίτερα για τα πουλιά του μοναστηριού. Ήταν πολύ καλός στην ψυχή. Ποτέ δεν οργίστηκε σ' ολόκληρη την ζωή του. Ίσως γιατί ήταν έτσι από την φύση του...

Ό π. Ελισαίος ήταν από τα μέρη Ντορνέι της Μπουκοβίνας και γεννήθηκε το 1856. Πρώτα διακόνησε σαν δεύτερος εκκλησιαστικός για πολλά χρόνια στην εκκλησία του χωριού του, ενώ το καλοκαίρι του 1912 έγινε δεκτός στην μονή Νεάμτς. Μετά από τρία χρόνια κανονικής δοκιμασίας, έκάρη μοναχός, τον Δεκέμβριο του 1915, και έλαβε το όνομα Ελισαίος, ενώ από το βάπτισμα του ονομαζόταν Ηλίας.

Αυτό το όποιον χαρακτήριζε περισσότερο τον π. Ελισαίο ήταν, χωρίς αμφιβολία, ή τελεία υπακοή του. Χωρίς συμπλοκές, χωρίς αντιρρήσεις, χωρίς μεμψιμοιρίες και εμπαθείς λογισμούς, ό π. Ελισαίος υπάκουε σ' όλη την Αδελφότητα των Πατέρων. Οποιοσδήποτε τον διέταζε κάτι, οπουδήποτε κι αν άπεστέλλετο, ξεπλήρωνε την εντολή με ακρίβεια. Δεν περίμενε να τελείωση ό λόγος αυτού πού τον διέταζε, αλλά ξεκινούσε κι έτρεχε.
-Πηγαίνω, πάτερ, μαζί με την Μητερούλα του Κυρίου μας! Κάνω, οσιότατε, αυτή την υπακοή με την βοήθεια του Θεού!
Έκανε το κάθε τι με μία χαρά και ειλικρίνεια, την οποία δύσκολα την συναντάς σήμερα. Κατόπιν ε¬πέστρεφε γρήγορα και έλεγε χαμογελαστός:
-Έτοιμα τα πάντα, πάτερ Οικονόμε. Το έκανα όπως μου είπατε! Που και τί άλλο με διατάζετε να κάνω;

Μ' αυτό τον τρόπο και ό παλαιός Ελισαίος, λόγω της υπακοής του στον μεγάλο προφήτη Ηλία, έλαβε διπλή την Χάρι. Ό μοναχός Ελισαίος λοιπόν δι' αυτή την τελεία υπακοή του έλαβε από τον Θεό την καθαρότητα της ψυχής του και την αγάπη για όλη την κτίση. Ό π. Ελισαίος ήταν μία ζωντανή εικόνα της αγάπης και της πνευματικής άθωότητος. Πάντοτε ήταν χαμογελαστός, καθαρός και φωτεινός στο πρόσωπο, έτοιμος για την υπακοή στον καθένα να τον εξυπηρέτηση, να τον ειρήνευση με την αγάπη του....

Και τόσο πολύ προώδευσε σ' αυτό το θείο χάρισμα, ώστε δεν έκανε καμία διάκριση ανάμεσα στους ανθρώπους, μοναχούς και λαϊκούς, νέους και γέρους, καλούς και κακούς, πλουσίους και πτωχούς. Γι' αυτόν όλοι ήταν παιδιά του Θεού, όλοι ήταν αδελφοί μεταξύ τους κι έτσι έπρεπε όλους να τούς αγαπά και να τούς υπακούει. Γι' αυτό και όλους τούς υποδεχόταν με τον ίδιο τρόπο. Με όλους συνομιλούσε, γελούσε, έτρωγε, προσευχόταν, αγρυπνούσε ή και σιωπούσε. Ό π. Έλισσαίο ήταν αδελφός με όλους τούς ανθρώπους! Τί μεγάλο είναι αυτό το χάρισμα του Θεού! Τί βαθειά ειρήνη είχε ό π. Ελισαίος στην καρδιά του! Δεν έλεγε κακό λόγο για κανένα, δεν ήξερε να μισή κανένα, να κατηγορήση, να όργισθή ή να σκεφθή κακό για κάποιον. Ό π. Ελισαίος με την αγάπη και την υπακοή του, ήταν απ' εδώ στην αιώνια ειρήνη και χαρά του Θεού. Το κελί του, όπως και ή καρδιά του, είχαν γίνει μία γωνίτσα του παραδείσου!
-Ευλόγησαν, πάτερ Ελισσαίε, του έλεγαν οι άλλοι πατέρες.
-Ό Κύριος και ή Μητερούλα του να σε ευλογούν, απαντούσε.

Αυτή ή θεία αγάπη και χαρά του δεν έφθανε μόνον σε όλους τούς ανθρώπους, αλλά και σε όλη την κτίση. Αγαπούσε κάθε κτίσμα και δεν τολμούσε να σκοτώσει ούτε ένα μυρμήγκι, ούτε μία σαύρα ή ένα κουνούπι. Χωρίς να φιλοσοφεί για το μυστήριο της α¬γάπης προς την κτίση, χωρίς να ξέρη να εξηγήσει την σοφία του Δημιουργού, αγαπούσε άνεκφράστως τα λουλούδια, τις μέλισσες, τα πουλιά του κάμπου και κάθε είδος ζώων.
-Τί ωραία πού είναι τα λουλούδια! έλεγε με βαθειά ειρήνη μέσα του ό πατήρ και γελούσε μόνος του σαν το μικρό παιδί.
-Πάτερ Έλισσαίε, τί συνέβη σήμερα στην αυλή των πουλιών;
-Πάτερ, είδα, πώς ήλθαν σήμερα τα πουλάκια του Θεού και άρπαξαν μερικά από τα πουλάκια τα δικά μας.
-Αλλά γιατί τα άφησες να τα πάρουν;
-Αισθάνθηκα καλοσύνη γι' αυτά, διότι ήλθαν να πάρουν την τροφή τους για να ζήσουν.
Στους σταύλους βλέπουμε και εκεί τον π. Ελισαίο. Είναι περιτριγυρισμένος από εκατοντάδες που¬λιά, από μοσχαράκια, από αρνάκια, τα όποια τον ακολουθούν. Αυτός χαρούμενος, όπως είναι πάντοτε, τα δίνει τροφή, τα βάζει νερό, σκουπίζει τούς χώρους τους, τα χαϊδεύει με τα χέρια του, τα αποδιώχνει με το κομποσκοίνι του.
Μπαίνουμε στο κελί του π. Ελισσαίου. Είναι απλό και καθαρό, σαν μία ησυχαστική εκκλησούλα.
Ελάτε στο κελί του αμαρτωλού Έλισσαίου, έλεγε στους επισκέπτας του! Εδώ μένει επί 20 χρόνια ό τεμπέλης Ελισσσαίος. Αλλά δεν έχω λόγια να ευχα¬ριστήσω την Κυρία Θεοτόκο, πού με αξίωσε να συναριθμηθώ κι εγώ στο ποίμνιο τούτο του Χριστού!... Αισθάνομαι ότι είμαι στην αγκαλιά της.
Το καλοκαίρι του 1932 ό π. Ελισαίος ασθένησε και μετά από ολίγες ήμερες μετέβη στα ουράνια με βαθειά ειρήνη, κοντά στους άλλους Πατέρες της Μονής Νεάμτς.
«Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται!».

ΒΙΒΛ. ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΚΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ. "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

ΥΜΝΟΙ ΣΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟ ΣΤΗΝ ΑΡΑΒΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Patriarchal Chorostasia in celebration of 20th Anniversary of His All-Holiness

On Saturday, October 22, 2011, Archons traveled to the Patriarchal Cathedral of Saint George for a chorostasia in celebration of the 20th anniversary of the election of His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew. The service was attended by many visiting heads of churches, including His Beatitude Patriarch Ilia of Georgia, His Beatitude Patriarch Irenej of Serbia and His Beatitude Archbishop Anastasios of Albania.

Ecumenical Patriarch Bartholomew concelebrates with Patriarch Irinej of Serbia

On Sunday morning, October 23, 2011, His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew presided over the concelebration of the Divine Liturgy together with Patriarch Irinej of Serbia at the Patriarchal Church of St. George. In attendance were Archbishop Anastasios of Albania, the Hon. Nikolaos Mathioudakis, Consul General of Greece in Istanbul, Hierarchs of the Throne, and many diplomats.

.

ΓΕΡΩΝ ΙΒΑΝ ΤΟΥ ΒΑΛΑΜΟ- ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ

«Η θεία Λειτουργία ήταν πανηγυρική. Ο καιρός είναι καλός και ο ήλιος λάμπει. Δεν αντέχω. Θα πάω να κάνω μια βόλτα. Μου αρέσει να περπατάω μόνος, μου αρέσει η φύση. Όπου και να κοιτάξω, όλα μου προξενούν χαρά!»

Ο γέροντας Ιβάν είναι μια από τις σημαντικότερες, ταπεινές μορφές της σύγχρονης Ορθοδοξίας. Γεννημένος το 1873, με καταγωγή από αγροτική οικογένεια, τελείωσε το ιερατικό σχολείο της ενορίας του. Η μοναστική του κλήση φάνηκε ήδη στα δεκάξι του χρόνια, όπου επισκέφθηκε για πρώτη φορά την ιστορική μονή Βαλαάμ (Βάλαμο) και ξεκίνησε να ζει ασκητικά, διαβάζοντας συνάμα συνεχώς βίους αγίων. Το 1900, μετά την πολυετή λόγω συνθηκών στρατιωτική του θητεία, επιστρέφει για δεύτερη φορά στο μοναστήρι. Από το 1910 ακολουθεί επίσημα τον μοναστικό βίο. Πέρασε από ποικίλες δοκιμασίες πίστης, μέχρι που, το 1921, χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και ιερομόναχος και διορίστηκε ηγούμενος στην Ι. Μονή Πετσένγκα. Ύστερα από δική του παράκληση, το 1932, παραιτήθηκε των καθηκόντων του και επέστρεψε στην Ι. Μονή Βάλαμο. Το 1933 έγινε μεγαλόσχημος, ενώ από το 1938 ανέλαβε έργο πνευματικού. Πολλοί άνθρωποι αναπαύθηκαν πνευματικά κοντά του και πολλοί διατήρησαν μαζί του αλληλογραφία. Γνώρισε και τις πάμπολλες πίκρες του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, και εξακολούθησε να στηρίζει τον κόσμο για όλο αυτό το διάστημα. Κοιμήθηκε ήσυχα στο κελί του, στην Ι. Μονή του Ν. Βάλαμο, στις 5 Ιουλίου 1958.

Μετάφραση από τα Ρωσικά: Κωνσταντίνα Δρόσου
Σειρά: Ανθούσα
Διαστάσεις 14χ20,5, χαρτόδετο, 104 σελ.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΙΣΤΡΟΣ

Ήταν κάποτε Παιδιά: Ο Όσιος Δαυίδ (1480-1575)

Ήταν κάποτε Παιδιά: Ο Όσιος Δαυίδ (1480-1575)

Άννα Ιακώβου

εικονογράφηση: Κωνσταντίνος Δημητρέλος

Άθως (Σταμούλη Α.Ε.), 2011

45 σελ.

St. Demetrius of Thessaloniki.

The world has found you to be a great defense against tribulation
and a vanquisher of heathens, O Passion-bearer.
As you bolstered the courage of Nestor,
who then humbled the arrogance of Lyaios in battle,
Holy Demetrius, entreat Christ God to grant us great mercy.

Doxastikon to St. Demetrios

Byzantine Choir dir. S. Antonopoulos chants the Doxastikon to St. Demetrios at Brown University, Oct. 26, 2006, according to the melody of Chrysanthos Theodosopoulos.

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΝ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΤΟΥ ΣΕΡΓΚΙΕΦ ΠΟΣΑΝΤ.

Φωτογραφίες Online optina.ru http://www.optina.ru/photogallery/holidays/231011/

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2011. Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ Π.ΝΙΚΩΝ ΣΥΖΗΤΑ ΜΕ ΝΕΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ. ΣΤΟ ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΝΕΑΝΙΚΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ.

ΘΑ ΣΥΜΒΟΥΝ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΤΑΡΑΞΟΥΝ ΤΑ ΕΘΝΗ

ΘΑ ΣΥΜΒΟΥΝ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΤΑΡΑΞΟΥΝ ΤΑ ΕΘΝΗ

ΓΕΡΩΝ ΠΑΙΣΙΟΣ.

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΤΟΥ ΣΒΙΡ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ ΟΠΟΥ ΑΞΙΩΘΗΚΕ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ.

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2011. ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΗΜΕΡΑ. ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟ.

Ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2011. ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ. ΑΡΧΙΜΑΝ. Π. ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΓΙΑΓΚΟΥ.

Ο ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ Π. ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΓΙΑΓΚΟΥ

ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΛΑΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2011.- "ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ". ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΩΝ ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.

ΔΕΥΤΕΡΑ 17-10-2011.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ , ΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ.

Μοναχός Ιωάννης Μπουλούκ Μοναστήρι Νεάμτς (1902-1972). Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ.

Την άνοιξη του 1942 πέρασε την είσοδο της Μονής Νεάμτς ένας ταπεινός χριστιανός μ' ένα παιδάκι στο χέρι. Προσκύνησε πρώτα την Εικόνα της Πανα­γίας και μετά ζήτησε να συνάντηση τον ηγούμενο.

-Από που είσαι, παιδί μου, και πώς ονομάζεσαι;

-Είμαι από την κοινότητα Τίργκου Τρότους του νομού Μπακέου. Ονομάζομαι Ευθύμιος Μπουλούκ. Είμαι 30 ετών και οι γονείς μου με νύμφευσαν. Ό Θεός μου έδωσε αυτό το παιδί ηλικίας τώρα επτά ε­τών, πού έχω μαζί μου. Τον περασμένο χρόνο απέθανε ή γυναίκα μου κι εγώ υποσχέθηκα στον Θεό να πάω για μοναχός. Παρακαλώ, ημπορείτε να με δεχθήτε στο μοναστήρι;

-Ναι, σε δέχομαι, του είπε ό ηγούμενος, αλλά τί θα γίνει με το παιδί;

-Θα μείνει μαζί μου. Θα γίνουμε και οι δύο μονα­χοί. Ή Παναγία θα φροντίσει για την ζωή και την ψυ­χή του.

Ό ηγούμενος σκέφθηκε αρκετά και μετά είπε στον Ευθύμιο:

-Ευθύμιε, καλό έργο εξέλεξες. Μείνε μαζί μας ε­δώ στην Μονή της Κυρίας Θεοτόκου. Σας δέχομαι και τούς δύο. Μόνο εσύ να φροντίζεις για την ανατρο­φή του παιδιού. Πηγαίνετε στον Οικονόμο να σας δώση κελί. Ό Θεός να σας εύλογη.

Έμειναν και οι δύο σ' ένα κελί. Τις νύκτες, το παιδάκι κοιμόταν και ό πατέρας του σηκωνόταν να κάνη τις μετάνοιες του, τα κομποσκοίνια του και μετά αθόρυβα να πάη στην εκκλησία.

Καθημερινά δούλευε στο ξυλουργείο της Μονής, διότι ήταν καλός ξυλουργός από τον κόσμο. Δούλευε με σιωπή λέγοντας μέσα του και την ευχή του Ιησού.

Βλέποντας οι Πατέρες την πνευματική πρόοδο του, στις 26 Δεκεμβρίου του 1944 πρότειναν στον ηγούμενο και τον έκειρε μοναχό δίδοντας του το όνομα Ιωάννης. Ό νέος τώρα μοναχός προσέθεσε κόπους ε­πάνω στους κόπους και προώδευσε πολύ στην αρετή. Επίσης ήταν χαρούμενος διότι και το μικρό του αγγε­λάκι, ό Ηλίας, μεγάλωνε μέσα σ' αυτό τον επίγειο παράδεισο της Θεοτόκου.

Επειδή τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος, το παιδάκι του ασθένησε και το καλοκαίρι του 1945 μετετέθη από τα επίγεια στα ουράνια στην ηλικία των 8 ετών. Το άγιο σώμα του ετάφη δίπλα στους κοιμηθέντας μοναχούς της Μονής.

Παραμένοντας τώρα μόνος του ό ταπεινός Ιωάν­νης επιδόθηκε περισσότερο στην προσευχή, στην α­νελλιπή συμμετοχή των ακολουθιών, στην ησυχία του κελιού και στην αδιάκριτη υπακοή.

Μετά από 15 χρόνια υπακοής και υπομονής του Κοινοβίου ό π. Ιωάννης επιθύμησε την ησυχία και την μοναξιά. Γι' αυτό με την ευλογία του ηγουμένου, μετέβη στην σκήτη Βοβιντένια, όπου ασκήθηκε μόνος του δύο χρόνια στην ταπείνωση, την πτωχεία και την προσευχή.

Για να έχει συνεχή μνήμη θανάτου, σαν καλός ξυ­λουργός πού ήταν, κατασκεύασε ένα φέρετρο και ένα σταυρό για τον εαυτό του. Στον σταυρό έγραψε τα λό­για: «Μετά των Αγίων άνάπαυσον, Χριστέ, την ψυχήν του δούλου σου, μονάχου Ιωάννου, ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός...». Κάθε φορά πού έ­βλεπε το φέρετρο του, κουνούσε θρηνητικά το κεφάλι του και αναλυόταν σε δάκρυα μετανοίας και μνήμης θανάτου.

Το έτος 1968 ό π. Ιωάννης αναχώρησε για την έ­ρημο, μέσα στα αιωνόβια δάση του νομού Νεάμτς, 4 χιλιόμετρα υψηλότερα από το μοναστήρι του, σε το­ποθεσία πού λέγεται «Παλαιά Εικόνα». Εδώ ήταν ένα μικρό ξέφωτο και στο μέσον μία ξύλινη εκκλησούλα με μερικά ερειπωμένα κελιά. Εδώ ήταν κρυμμένη ή θαυματουργή Εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου, ή οποία ευρέθηκε το 1821. Το 1853 ντόπιοι μοναχοί ίδρυσαν αυτή την εκκλησία και λίγα κελιά γύρω της για τούς ασκητές, οπότε επήρε το όνομα: «Ή Σκήτη Εικόνα».

Εδώ αγωνίσθηκε ό π. Ιωάννης, ένας από τούς τε­λευταίους ερημίτες της μονής Νεάμτς, επί πέντε χρό­νια, μέχρι την μετάβασί του στους ουρανούς. Δεξιά του κελιού έσκαψε μία σπηλιά μέσα στο έδαφος, ό­που κατέβαινε και προσευχόταν με αγρυπνίες και δά­κρυα. Κανείς δεν φρόντιζε για την τροφή του και για την περιποίηση του. Μόνον ό Θεός τον φρόντιζε σε ότι είχε ανάγκη. Χωρίς μαθητή, χωρίς περιουσία, χω­ρίς χρήματα, χωρίς δικαιώματα και χωρίς κάποια αν­θρώπινη παρηγοριά. Ζούσε όμως την δική του ψυχι­κή μακαριότητα μέσα σ' αυτό το ερημικό περιβάλλον. Μόνη παρηγοριά του ή προσευχή. Ένα πόθο τώρα εί­χε, πότε να μεταβεί το συντομότερο στον Νυμφίο του Χριστό.

Πώς αγωνιζόταν, πώς προσευχόταν και τί είδους αιτήματα ανέπεμπε στον Θεό ό π. Ιωάννης δεν μας είναι δυνατόν να τα γνωρίζουμε. Αυτό το μυστήριο το γνωρίζει μόνο ό Θεός. Αυτοί πού τον έζησαν από κο­ντά μας ομιλούν για την ταπείνωση του, την πραότητα του και για την βία στους αγώνες του. Κάποτε τον ερώτησε κάποιος μοναχός:

-Πώς αισθάνεστε εδώ, πάτερ Ιωάννη;

-Καλά, Πάτερ, με τις άγιες ευχές σας.

-Τί επιθυμείτε να έχετε σ' αυτή την ζωή;

-Επιθυμώ να ιδώ την παλαιά εκκλησία ανακατασκευασμένη. Ιδού έφερα εδώ την ξυλεία. Μόνο να γί­νει ή έναρξης του έργου. Επίσης επιθυμώ, μετά τον θάνατο μου να με θάψετε δίπλα σ' αυτά τα τρία έλατα, πού είναι πλησίον της εκκλησούλας. Ποθώ πολύ να ταφώ εδώ.

Την άνοιξη του 1972 ό π. Ιωάννης έγραψε στον Πνευματικό του, πού έμενε στην Μονή: «Άγιε Πνευ­ματικέ, στο Όνομα της Κυρίας Θεοτόκου, έλα να με εξομολόγησης γιατί αισθάνομαι μεγάλη αδυναμία και δεν ημπορώ πλέον να κατέβω στην Μονή από την κοιλάδα...». Έτσι, μετά την εξομολόγηση ό π. Ιωάν­νης ενισχύθηκε από την Θεία Κοινωνία και περίμενε την ώρα της εσχάτης αναχωρήσεως.

Πέρασαν ακόμη δύο μήνες και την 4ην Ιουνίου του 1972 κοιμήθηκε εν Κυρίω ξαπλωμένος στο κρεβά­τι του, ενδεδυμένος τα ράσα του, με το κομποσκοίνι του στο χέρι και με πολλή ευλάβεια. Έτσι τελειώθη­κε και αυτός ό ερημίτης των βουνών του Νεάμτς.

Το σώμα του, κατά την επιθυμία του, ετάφη πλη­σίον της εκκλησούλας...

«Άνάπαυσον, Κύριε, μετά των δικαίων τον δούλο σου ερημίτη Ιωάννη!»

ΒΙΒΛ. ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΚΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ. "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"