Το Ρωσικόν Μοναστήριον. Η λαμπρά αυτού πανήγυρις.

Το Ρωσικόν Μοναστήριον. Η λαμπρά αυτού πανήγυρις.

Ο Σκιαθίτης λογοτέχνης, και δημοσιογράφος Α. Μωραϊτίδης (ο γνωστός εξάδελφος και συμψάλτης του Α. Παπαδιαμάντη) επισκέφτηκε για πρώτη φορά το Άγιον Όρος το 1888. Αργότερα θα επιστρέψει και πάλι για προσκύνημα τα καλοκαίρια του 1893, του 1898, και του 1900. Τις εντυπώσεις του από αυτές τις προσκυνηματικές επισκέψεις, καθώς και από άλλα ταξίδια που έκανε, θα τις καταγράψει στο βιβλίο του «Με του Βορηά τα κύμματα» που εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Ν. Ι. Σιδέρη, το 1924.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το παραπάνω βιβλίο, και περιγράφει την πανήγυρη του Ρωσικού Μοναστηριού, ή Μονής Αγίου Παντελεήμονος, στο Άγιον Όρος.

*  *  *

Επιθυμών να παρευρεθώ εις την ωραίαν πανήγυριν του παμμεγίστου Ρωσικού Μοναστηρίου, εορτάζοντος εις μνήμην του Αγίου Παντελεήμονος, ανεχώρησα εκ Καρυών, μεσημέριον σχεδόν. Εις τον Άθωνα, όπου τα τόσα πυκνά και απέραντα δάση, δεν έχετε να φοβηθήτε το καύμα· διότι βαδίζετε υπό δροσερωτάτην σκιάν καστανεών, τας οποίας δεν διαπερνούν αι ακτίνες του ηλίου.

Μετά δε μιάς ώρας πορείαν επί ημιόνου έφθασα εις τον ζυγόν του βουνού· και αφίνων οπισθέν μου τας βορείους του Όρους ακτάς και την εύμορφον Θάσον ησυχάζουσαν πέραν εις τον γλαυκόν πόντον, κατήλθον εις την περιφέρειαν του Ρωσικού, θαυμάζων αδιακόπως τα καλλιεργημένα των καστανεών δάση, εξ ων παράγεται η αρίστη εκείνη οικοδομήσιμος ξυλεία, η «αγιορείτικη», με τ’ όνομα. Ενόμιζον ότι ήσαν λεμονέαι τα ωραία δένδρα· τόσον χλοερά και τόσον σκιερά ήσαν τα καταπράσινα φύλλα των. Υπό την δροσεράν τούτων σκιάν περιπατών, μετά μίαν ακόμη ώραν είδον τους στιλπνούς, πολλούς και καταπρασίνους θόλους, και τους χρυσούς σταυρούς του Ρωσικού Κοινοβίου, όπερ εθεώρουν εκ του ανωφερούς εκεί μετά θαυμασμού ως μίαν μεγάλην πόλιν επαύλεων και ανακτόρων.

Κείμενον παρά την ακτήν, ολίγον πέραν της θαλάσσης, εκτείνεται πολυδαίδαλον και πολυώροφον. Εκ των αρχαίων δε ελληνικών κτιρίων σώζεται ανέπαφον μόνον το ωραίον Καθολικόν, ένας ωραιότατος ναός, και 6 παρεκκλήσια περικλεισμένα πλέον μετά την Ρωσικήν κατάκτησιν από πολυαρίθμους πυργοειδείς οικοδομάς των νέων κυριάρχων, οι οποίοι κατέστησαν αυτήν ονομαστήν και μοναδικήν εις το είδος της με τας μαρμαροκτίστους και πανυψήλους πτερυγάς της, παρέχουσαν όψιν μιάς ολοκλήρου πόλεως. Ο ξένος απομένει κατάπληκτος ευρισκόμενος ενώπιον ποικιλορρύθμου σειράς οικοδομών και παραρτημάτων, άλλων εξεχόντων, και άλλων εισεχόντων, τα οποία είναι όλα με θόλους καταπρασίνους εστολισμένα, τον ένα επί του άλλου, με χρυσούς σταυρούς, με παράθυρα μεγάλα και μικρά, με εξώστας και απλωταριαίς, με τειχόκαστρα και αυλάς και παραυλάς, αναβάσεις και καταβάσεις, και κρυψώνας εδώ κι εκεί, εις τους διαδρόμους υπό τας κλίμακας, δια να χωρή η αναρίθμητος μυρμηγκιά των μοναχών.

Αποβιβασθείς ο ξένος, ολίγον παραπάνω από την βραχώδη ακτή συναντά αμέσως την τοξοειδή Πύλην του Μοναστηρίου, εντός του τόξου της οποίας υπάρχει η εικών του Αγίου Παντελεήμονος αρχαία βυζαντινή, της παλαιάς Μονής, αλλά με ρωσικήν επιγραφήν. Οι Ρώσοι γενόμενοι κύριοι της Μονής ήλλαξαν παν το ελληνικόν. Μόνον το παλαιόν Καθολικόν εσεβάσθησαν αφήσαντες αυτό όπως αρχηθέν ήτο. Επειδή όμως ο χώρος του δεν επαρκεί να εκκλησιάζωνται τόσοι μοναχοί, άνω των 1.500, επάνω εις την υψηλοτέραν οροφήν προς βορράν, έκτισαν έναν παμμέγιστον Ναόν εις τιμήν της Αγίας Σκέπης,  όλον απαστράπτοντα από τον χρυσόν και άργυρον, όπου εκκλησιάζονται οι Ρώσοι με άνεσιν. Απέμεινε δε ωσαύτως ανέπαφος και η αρχαία του Βυζαντινού Μοναστηρίου Τράπεζα με τας ωραίας τοιχογραφίας της.

Αλλά μοί επεφυλάσσετο άλλη μείζων έτι έκπληξις. Εθαμβώθην ολοτελώς ότε εισελθών εις την αυλήν είδον αυτήν κατάμαυρον εκ των αναριθμήτων μοναχών, οίτινες ξετινάξαντες πλέον τα υποδήματά των εκ της μακράς οδοιπορίας περιεπάτουν καθ’ ομίλους εκεί, αναμένοντες την έναρξιν του Εσπερινού. Κ’ εξηκολούθουν ολονέν να έρχωνται και άλλοι και άλλοι. Ουδέποτε είχον ίδει επί το αυτό τόσους μαυροφόρους. Οι ρώσοι πατέρες καλοενδεδυμένοι και αυτοί είχον εις το πρόσωπόν των ρίψει μίαν φαιδρότητα πάντη ευφρόσυνον, αναμεμιγμένην μετά τινός υπερηφανείας και αυταρεσκείας, γεννήματα του πλούτου και της εθνικής των μεγαλειότητος.

Αυτήν την ημέραν και οι πλέον αυστηροί αποβάλλουσι το ξηρόν της όψεως, και θέλουσι να φανώσι μειλίχιοι και ευπροσήγοροι. Άλλως δε οι Ρώσοι δεν είναι κακοί κατά βάθος, τουλάχιστον οι κατώτεροι μοναχοί, είναι απλούστατοι άνθρωποι. Ο πορτάρης είχεν αφήσει ελευθέραν την είσοδον εις πάντας, ούτε διαμονητήρια ζητεί, ούτε ερωτά περί των ερχομένων. Ευτραφής, ως ήτο, με τα καινούργια ράσα του, εκάθητο εις την θολωτήν είσοδον με ελεήμον θεωρών βλέμμα τους σωρευμένους εκεί ενώπιόν του άρτους, τους παμμεγίστους εν σχγήματι ορθογωνίων, όπου έκαστος ζυγίζει 8 οκάδας, οίτινες εκεί εκείντο προς ελεημοσύνην. Άλλος δε βοηθός του με μάχαιραν μεγάλη ήτο έτοιμος ν’ αρχίσει να κόπτη έκαστον άρτον εις 8 τεμάχια· διότι ούτω κομμένος διανέμεται. Οι ξενώνες πάμπολοι και ποικίλοι, άλλα δωμάτια και κελλία, όλα εγέμισαν. Την τρίτην ώραν πλέον δεν υπήρχεν ούτε κλίνη ούτε θέσις. Εγώ γνωρίζων και εξ άλλης επισκέψεώς μου τον αρχοντάρην, κάλλιστον ρώσον μοναχόν εκ Καυκάσου, επορεύθην κατ’ ευθείαν ζητών κλίνην.

- Τώρα, τώρα, τι κάμει εγώ, μοι έλεγε στριφογυρίζων εδώ και εκεί ως άνθρωπος πολύ απησχολημένος, ενώ εξηκολούθουν να βλέπω σωρείαν ξένων μοναχών, άλλους καθημένους εις τους εξώστας και άλλους τρώγοντας εις τα δωμάτια, ή πίνοντας τσάϊ, εύγεστον και άφθονον. Οι υπηρέται επηγαινοήρχοντο βαστάζοντες φαγητά και ιμπρίκια.

- Λοιπόν, δεν έχεις μέρος; ηρώτων πάλιν εγώ.

- Δεν έχειμι, δεν έχειμι. Αγρυπνία απόψε· εκκλησία απόψε. Δεν έχειμι ύπνο!

Αν και κουρασμένος και επιθυμών να καθίσω ολίγον, όμως από τινος θυρίδος ιδών κάτω εις την αυλήν πληθύν μοναχών, παρεσύρθην πάλιν εκ του σπανίου θεάματος και κατήλθον και ανεμίχθην μετά των πενθίμων εκείνων ομίλων, μελετών τας καλογηρικάς όψεις. Ήσαν εκεί εξ όλων των μοναστηρίων του Αγίου Όρους, και όλων των καλυβών των Σκήτεων και της ερήμου. Σιωπηλοί και ωχμόλευκοι ασκηταί βηματίζοντες εις το προαύλιον και προσμετρούντες τα βήματά των δια των κόκκων του τριχίνου κομβοσχοινίου των, λάλοι κελλιώται συναντώντες εκεί τους γνωρίμους των και ανοίγοντες μακράς διαλέξεις, μη αφήνοντες απειράκτους και τους ρώσους διακονητάς, οίτινες με τα βαρέα των πατήματα και τας ξανεμιζομένας άκρας των πλατεών ράσων διέσχιζον τους διαδρόμους ή κατήρχοντο τας κλίμακας.

Ήσαν ακόμη και οι φερέοικοι εκείνοι, οίτινες διέρχονται ημέρας και μήνας εν αργία, περιηγούμενοι τας μονάς, ευρίσκοντες πολύ γλυκύν τον αγιορείτικον άρτον, οι κυκλευταί υπό των παλαιών καλουμένοι.

Άλλοι πάλιν, οι πενέστεροι, εθαύμαζον τον πλούτον του Κοινοβίου εν τοις μεγάλοις μαγειρείοις, όπου 20 πατέρες ητοίμαζον τα φαγητά με ογκώδεις βούρτσας ξύοντες τα λέπια μεγάλων ιχθύων νωπών ορφών έως 300 οκάδων και πλύνοντες εις το ψυχρόν και διαυγές ύδωρ των εγγύς κρηνών άλλους ιχθύς έως 2.000 οκάδας. Άλλοι εκαθάριζον και έκοπτον τα κρόμμυα έως 200 οκάδας και τις τομάταις έως 300 οκάδες, εν ώ έτεροι είχον ήδη καταιβάσει από της εσχάρας τον παμμέγιστον λέβητα τον περιέχοντα την ορεκτικήν και παχείαν μουρούναν, τοποθετήσαντες αυτόν δια του ανελκυστικού μηχανήματος εις μεγάλην τροχοφόρον τράπεζαν, όπως ούτως ευκόλως τον μεταφέρωσιν εις το μέρος όπου θα εγίνετο η διανομή.

Την στιγμήν εκείνην 3 ώραν μετά μεσημβρίαν εκτύπησαν οι  βαρείς κώδωνες τον μικρόν Εσπερινόν πληρούντες ήχων εκκωφωτικών τας στοάς του Κοινοβίου. Πάραυτα οι πολυάριθμοι εργάται παύσαντες έξω τας εργασίας των, εις τους κήπους και τας οικοδομάς, εισήρχοντο εις μακράς γραμμάς, όπως καθαρισθώσι και ενδυθώσι δια την αγρυπνίαν. Μετ’ ολίγον τους είδον εις μακράν γραμμήν πάλιν να διέρχωνται καθαροί, και ν’ αναβαίνωσι τας κλίμακας εν πλήθει.

Είναι καμμία άλλη εκκλησία ηρώτησα;

- Όχι· πηγαίνουν εις το καφενείον!

Μάλιστα εις το Κοινόβιον υπάρχει και καφενείον, εν ώ διανέμεται εις τους Ρώσους το τσάϊ και εις τους γραικούς ο καφές εν αφθονία.

*  *  *

  Μετά την δύσιν του ηλίου ήρξατο η αγρυπνία και εις τους δύο ναούς, επάνω εις τον ρωσικόν και κάτω εις το καθολικόν, όπου κυρίως τελείται η επίσημος πανήγυρις του Αγίου Παντελεήμονος, χοροστατούντος ενός αρχιεπισκόπου εκ των ησυχαζόντων εν Άθωνι. Η ακολουθία της αγρυπνίας, μικτή εις ελληνικήν και ρωσικήν γλώσσαν, παρετάθη μέχρι της 5 ½ ώρας της πρωίας, ότε μετά το τέλος αυτής ο αρχιεπίσκοπος, ο ηγούμενος φέρων ρωσικήν μίτραν, τον μανδύαν και την επίσημον ράβδον, και οι περί αυτούς ιερείς και διάκονοι εξελθόντες προ της εισόδου έψαλαν τον αγιασμόν, πολυτελέστατα, μεθ’ ο έκρουσαν γλυκύτατα τα βυζαντινά σήμαντρα και ήρξατο η θεία Λειτουργία., βοϋζόντων των ρωσικών κωδώνων. Το θέαμα εν τω χορώ ήτο μεγαλοπρεπέστατον.

Ελειτούργησεν ο αρχιεπίσκοπος μετά 33 ιερέων και 12 διακόνων, φερόντων όλων ομοίας ιερατικάς στολάς, τας λεγομένας μαρτυρικάς εις μνήμην του μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος, ήτοι ερυθρού χρώματος μετά χρυσών σταυρών ως ποικιλμάτων. Το είδος τούτο των ιερατικών στολών καλείται «πολυσταύριον», και είναι απομίμησις αρχαιοτάτων βυζαντινών στολών του Ε’ αιώνος. Ούτω ζωγραφίζονται οι τρείς Ιεράρχαι εις τας αρχαιοτέρας βυζαντινάς αγιογραφίας. Φαντασθείτε λοιπόν τον Ναόν κατάχρυσον με τας βαρυτάτας αργυρωμένας ρωσικάς εικόνας του τεμπλέου, με τα δύο νεώτατα μεγάλα εικονοστάσια κατάχρυσα, κομισθέντα άρτι εκ Ρωσίας, με τα πολλά φώτα των πολυελαίων, μανουαλίων, και του στεφάνου του χορού, και υπ’ αυτόν εν τη Εισόδω 33 ιερείς και 12 διακόνους. Θέαμα επιβλητικότατον.

Η ψαλμωδία γίνεται ελληνιστί και ρωσιστί, κατά το Βυζαντινόν ύφος και κατά την τετραφωνίαν. Μέρος μεν της ακολουθίας γίνεται ελληνιστί και μέρος δε ρωσιστί. Τα Κεκραγάρια, κατά την Αγρυπνίαν, εξετελέσθησαν πολύ ωραία κατά το βυζαντινόν ύφος ελληνιστί   υπό του μετακληθέντος πρωτοψάλτου Διακο-Συνεσίου, Δοχειαρίτου, όστις καλλίφωνος λίαν και ειδήμων της Βυζαντινής μουσικής καλείται πάντοτε κατά τας εορτάς παρά των διαφόρων Μονών, καταθέλγων με την υψιφωνίαν του. Αυτοί οι ρώσοι μοναχοί, παρετήρησα, τον ήκουον με πολλήν κατάνυξιν, ευφραινόμενοι από την ελληνικήν μελωδίαν· άλλ’ όμως, οι πλέον φανατικοί οι εμμένοντες ακλόνητοι εις τα πάτριά των, είδα ότι, αρχομένης της ελληνικής ψαλμωδίας, εξήρχοντο του Ναού, κρυφά-κρυφά· αλλά δεν έφευγον ολοτελώς, παρέμενον έξω εις τον Νάρθηκα, ένθεν ήκουον με κρυφήν χαράν την ψαλμωδία μας. Πλησιάσας ένα τούτων, ένα ωχρόν και ευπροσήγορον γαλανομάτην, τον ηρώτησα:

- Πώς φαίνεται μουσική δική μας;

- Βυζαντίνα;

- Ναι, πως πάει αυτί;

- Αυτί καλό, πολύ καλό, μου απήντησε μειδιών ο νεαρός Ρώσος.

- Αφού αυτί καλό, πως δεν ψάλλει έτσι ρούσο;

- Πως ψάλλει; Βυζαντίνα;

- Ναι. Βυζαντίνα, επανέλαβον.

- Εμείς φυλάει ότι βρή. Φυλάει όλα όπως βρή. Φυλάει παλαιά όλα.

Την στιγμήν εκείνην, πλησιάσας γέρων Ρώσος, έρριψε βλοσυρόν βλέμμα προς εμέ, και άγριον ούς εις την ομιλίαν μας· και είπε με οργήν:

- Εμείς έτσι ψάλλει, καλά ψάλλει. Καλλίτερα από όλο κόσμο ψάλλει εμείς!

Και απεσύρθη καταρώμενος:

- Ά Σκουσένιε!

   *  *  *

Και εν άλλο παρετήρησα κατά την Αγρυπνίαν. Αρέσει εις τους Ρώσους πολύ πάρα πολύ η σεισμόηχος και βροντερά κωδωνοκρουσία, από την οποίαν σείονται τα θεμέλια της Μονής, αλλ’ όμως ευφραίνονται υπερβολικά προς τους γλυκυτάτους ήχους των βυζαντινών σημάντρων, τα οποία κρούονται μετά την των κωδώνων βροντήν. Την χρήσιν των σιδηρών και ξυλίνων βυζαντινών σημάντρων διετήρησαν με πολλήν αγάπην οι Ρώσοι· κρούουσι δε αυτά πολύ τεχνηέντως, και με τόσην αβράν αισθητικότητα, ως να αναγνωρίζουν οι ίδιοι την λεπτοτάτην διαφοράν των δύο αυτών κρούσεων· της μιάς μεν ομοιαζούσης με τρικυμίαν και καταιγίδα, και της άλλης δε με ανοίξεως αύραν και αηδονολογήματα, τα οποία αφήνουν γλυκυτάτας αναμνήσεις εις τον ταξειδιώτην.

Μετά την απόλυσιν του Όρθρου, ανατείλαντος ήδη του  ηλίου, εις τον εξωτερικόν πρόναον, εν τη επί τούτω φιάλη, ετελέσθη μεγαλοπρεπέστατος αγιασμός εις τιμήν του εορταζομένου Μεγαλομάρτυρος υπό ολοχρύσου ιερατείου, παρισταμένου και του Ηγουμένου Μακαρίου με την ρωσικήν μίτραν του, τον χρυσοΰφαντον μανδύαν του και την ποιμαντικήν του ράβδον, εν μέσω παρατάξεως χιλιάδων μοναχών, όλων με τα κουκούλλια και τα Σχήματά των. Πανόραμα πολύ θεαματικόν.

*  *  *

Μετά την θείαν Λειτουργίαν, ήτις έληξεν περί την 11 ½ ώραν, οι μεν μοναχοί και οι προσκυνηταί εξήλθον, διασπαρέντες έξω εις διάφορα μέρη του προαυλίου, το οποίον εδροσοβολούσεν όλον από την τεχνιτήν επί τούτω γενομένην βροχήν διά τινος μακρού σωλήνος, ο δε Ηγούμενος εδέξατο εν τη μεγάλη αιθούση του καφενείου τας ευχάς των επισήμων ξένων, εν οις διεκρίνετο ο ηγούμενος του Ζωγράφου, βουλγαρικού μοναστηρίου, ευτραφής ιερομόναχος βούλγαρος, με τα παράσημά του τα ρωσικά, ακολουθούμενος υπό τινων άλλων ζωγραφιτών πατέρων, και άλλοι τινές Προηγούμενοι και αντιπρόσωποι άλλων μοναστηρίων, ολίγων όμως, διότι ως θα λάβωμεν αφορμήν να είπωμεν εις άλλα ημών άρθρα, ήδη υπάρχει μεν ομόνοια εν Αγίω Όρει, αλλ’ οι Έλληνες πατέρες και προεστοί δεικνύουσι κάποιαν ψυχρότητα και αδιαφορίαν εις τας ρωσικάς τελετάς, θέλοντες να μειώσωσιν ούτω το εξασκούμενον γόητρον των ξένων κατακτητών, διά της αποχής των εκφράζοντες μίαν μυστικήν θλίψιν δια τας επελθούσας εν Αγίω Όρει μεταβολάς από του 1875.

Μετά τούτο ο Ηγούμενος φέρων την επίσημον αυτού στολήν, τον ιερόν μανδύαν και την ποιμαντικήν ράβδον εισήλθε εις την Τράπεζαν, προηγουμένων κηρίων και του χορού των ψαλτών, ενώ ο μέγας κώδων έσειε δια του δεινού ήχου του τας στέγας και τα θεμέλια των διαφόρων οικοδομών. Η Τράπεζα του ρωσικού Κοινοβίου είναι η παλαιά βυζαντινή, με τας παλαιάς τοιχογραφίας, περιλαμβάνουσα εις δύο στοίχους μακράς τραπέζας διά 500 πατέρας. Εκεί έφαγεν ο Ηγούμενος μετά των μοναχών. Οι κοσμικοί και οι επίσημοι εκ των κεκλημένων έφαγον επάνω εις τους ξενώνας, εν πλούτω εδεσμάτων και ποικιλία μεγάλη. Οι εν τω μεγάλω μάλιστα Εστιατορίω φαγόντες, εν οις ο ιερουργήσας αρχιεπίσκοπος, ο παρεπιδημών πρώην Πατρών και άλλοι τινές εκ των ημετέρων, οι προσελθόντες αντιπρόσωποι της Κοινότητας και οι Ζωγραφίται πατέρες, είχον ενώπιον των μίαν πλουσιωτάτην παράθεσιν εδεσμάτων επί τη μεγάλη πανηγύρει του Μεγαλομάρτυρος, θαυμάζοντες την τέχνην και πολυτροπίαν της ρωσικής μαγειρικής, αμιλλωμένης προς την οψοποιίαν των μεγάλων Ευρωπαϊκών ξενοδοχείων, εν λεπτή καθαριότητι και αβρά περιποιήσει. Εκεί εθαυμάσαμεν τα ωραία σαρακοστιανά petits-pates, ευωδιάζοντα καθόλου ευλογίαν, και την παχείαν μουρούναν εξηυγενισμένην πανσόφως. Το δε θαυμαστότερον πάντων, όπερ δεν είδομεν εν Αθήναις ακόμη, ήτο το μαύρο χαβιάρι, εκλεκτόν και εύγεστον και ορεκτικόν, αριστοκρατικόν όψον, κοκκωτόν και σπυρωτόν εις θαυμάστόν τρόπον, νωπότατον δε και γλυκύτατον. Εγώ όμως λεληθότως πως επροτίμησα το λιπώδες εκείνο ξυρίχι, συνοδευόμενον υπό αφρώδους αγιορείτικου οίνου, κρατερώς εντείνοντος τας δυνάμεις του οδοιπόρου, όστις, απεφάσισε να βαδίζη τα μαύρα και έρημα εκείνα δάση, όπου το ήμισυ μέρος του ανθρώπου, ορφανόν και τεθλιμένον, αγωνίζεται τον κράτιστον των αγώνων της εξαϋλώσεως του γηίνου σαρκίου…

Μετά το γεύμα ανήλθαμεν εις την μεγάλην Αίθουσαν της υποδοχής, υψηλά, επάνω εις τον τέταρτον όροφον καταλαμβάνουσαν ολόκληρον μέγα τετράγωνον, με παμπόλλους εξώστας θεαματικούς, αφ’ ων θεωρεί κανείς με απερίγραπτον ψυχικήν τέρψιν τον ωραίον Σιγγιτικόν κόλπον, εισχωρούντα εις βάθος της Χαλκιδικής, και τας φαιάς ερημονήσους του Αιγαίου, υπό την σκιάν του Άθωνος, μέχρι Σκιάθου και Σκοπέλου. Η αίθουσα αύτη είνε πολυτελέστατα στολισμένη ωσάν των πλουσιωτέρων ξενοδοχείων, με ανάκλιντρα, με πολυθρόνας, με κυκλικάς τραπέζας, και με άλλα αντικείμενα και μικροκομψοτεχνήματα, ευμαρείας και πλούτου μαρτύρια, πλήν καθρεπτών. Εις δε τους τοίχους της είνε ανηρτημέναι αι εικόνες της πολυμελούς αυτοκρατορικής οικογενείας της Ρωσίας, των Μητροπολιτών, και των Κατακτητών του ελληνικού Κοινοβίου του Αγίου Παντελεήμονος, μεταξύ των οποίων διαπρέπει η ζωηρά εικονογραφία του πανούργου εκείνου Ιερονύμου με τον βαθύν πώγωνα διηρημένον εις δύο μέχρι του στήθους, περί ου θα ομιλήσωμεν κατόπιν. Εις ωραίαν πάλιν θέσιν κρέμαται η εικών του Σουλτάνου Αβδούλ-Χαμίτ, κυριάρχου της ιεράς χώρας. Εννοείται, δεν λείπουν αι εικόνες και της βασιλικής οικογενείας της Ελλάδος, ης τα ονόματα ακούει κανείς μνημονευόμενα εν τη Λειτουργία, πλην του Βασιλέως, ου η μνημόνευσις απαγορεύεται, από τους ιερούς κανόνας ως ετεροδόξου. Εν τη αιθούση αυτή της πολυτελούς χλιδής ελάβομεν το σύνηθες μετά το γεύμα επιλεκάνιον. Κατά δε τας γινομένας συνήθεις ομιλίας εν τοιαύτας πολυόχλοις υποδοχαίς, μετά πολλής περιεργείας ξένοι τινές ανταποκριταί εζήτουν παρ’ εμού πληροφορίας περί των καθ’ ημάς πραγμάτων, οι δε Ρώσοι μετ’ επιμονής ανηρεύνων τας εντυπώσεις μου περί τε της εκκλησιαστικής τάξεως, της αγρυπνίας, κωδωνοκρουσίας και λοιπών.

Κάτω εν τη Τραπέζη του Κοινοβίου οι 500 μοναχοί προεξάρχοντος του Ηγουμένου έτρωγον, και έξω άλλοι 500  περιέμενον να τραπεζωθώσι, και μετ’ εκείνους άλλοι 500 ακόμη. Τόσος ην ο συγκεντρωθείς πληθυσμός των μοναχών και κοσμικών κατά την πανήγυριν, ήτις με όλην την ως εκ της πληθύος ανησυχίαν παρηγορεί και επαναπαύει τινά λίαν ευφροσύνως, διότι δεν είναι μικρόν και σύνηθες να ιδής επί το αυτό συνηγμένους 3.000 μοναχούς με τα κατάμαυρα ράσα και τα κατάμαυρα κουκούλια.

*  *  *

Το δειλινόν της πανηγύρεως, ξεκουρασμένος ολίγον από την παρελθούσαν αγρυπνίαν, κατελθών προς την ακτήν, εκάθησα υπό την σκιάν μιάς χλοερωτάτης πλατάνου, θεωρών τα διάφορα πλοιάρια, απού είχον συναχθή εκεί διά την πανήγυριν, και ναύτας φορτωμένους άρτους και φαγητά και οίνον, όπου κατήρχοντο εις τα πλοία των να εορτάσουν και αυτοί τον Άγιον Παντελεήμονα με τα πλούσια δώρα του. Παρακάτω από την ωραίαν μου πλάτανον εσχηματίζετο κρημνός μέχρι του παραλίου κύματος, στερεούμενος όμως δια ξηρολίθων, από τινος οπής του οποίου σιδηρούς κρουνός εξηκόντιζε μετά πατάγου διαυγές και κατάψυχρον ύδωρ, ωσάν να είχε μέσα του πάγον, λίαν παρήγορον δια τας καυσώδεις ώρας του θέρους εις την προς δύσιν πλευράν του Αγίου Όρους. Εκεί καθήμενος αγνάντευα κάτω εις το βάθος του κόλπου, προς τον ισθμόν, την Σκήτην του Ρωσικού Μοναστηρίου, εις θέσιν οπού φέρει ένα πολύ άσχημον όνομα Γουρούνι κοινώς ονομαζομένην «Σφηνιά» ης αι καλύβαι ως αρνία εφαίνοντο από το Κοινόβιον. Εκεί διεσκέδαζα με την ρωσικήν μαύρην ατμάκατον, η οποία παραλαβούσα ικανούς εκ των επισήμων εορταστών έπλεεν ολοταχώς προς την Σκήτην, εις περίπατον θαλασσινόν προς τέρψιν. Εις τας μαρμαρίνας δε προκυμαίας πέραν, πάμπολλα μικροκάϊκα είχαν συγκεντρωθή από την νύκτα ακόμη, όπου επωλούσαν διάφορα του θέρους οπωρικά, και είδη αποικιακών, και αλμυρά οψάρια και οίνους και λοιπά, καταρτισθείσης εκεί πολυόχλου αγοράς ζωηροτάτης.

*  *  *

Μετ’ ολίγον γλυκύτατος ήχος σημάντρου αντηχούσε κάτω εις την ακτήν και τας ωραίας προκυμαίας του Μοναστηρίου. Εσήμαινεν ο Εσπερινός, ο Μεθεόρτιος, ενωρίς, δια τον κόπον της αγρυπνίας, μετά τον οποίον ήρχισαν να απέρχωνται οι πλείστοι των προσκυνητών και οι εκ των επισήμων και άλλων Μονών. Διεκρίνοντο δε εν μέσω αυτών οι ασκηταί και οι ερημίται, απερχόμενοι με γεμάτα τα τουρβαδάκια των, από τα πλούσια λείψανα της πανηγυρικής του Ρωσικού Μοναστηρίου Τραπέζης, καταχαρούμενοι.

Τότε αίφνης αντήχησε βροντερώτατα, ωσάν βροντή ουράνιος αληθώς, ο βόμβος των ρωσικών κωδώνων οπού εσείετο όλη η γη εκεί. Και συγχρόνως ηκούσθησαν βαρύηχοι ρωσικαί ψαλμωδίαι, παταγώδεις ωσαύτως και βροντεραί, ανάμικτοι με το ελληνικόν και ρωσικόν της μουσικής ύφος, και εις γλώσσαν ρωσικήν και βουλγαρικήν.  Μία ωραία συνοδία, ως εν πομπή χαρμοσύνω, ταχέως κατέβαινεν από της Μονής προς την θάλασσαν: Αι λέξεις των ύμνων συγκεχυμέναι απέληγον όλαι εις μίαν μόνον, βροντερωτέρα ηχούσαν, την λέξιν Παντελεήμονα. Προς την θορυβώδη αυτήν συναυλίαν ηγέρθην· και είδον τότε τον Καθηγούμενον του Ρωσικού Μοναστηρίου Μακάριον, όπου προέπεμπε μέχρι του αιγιαλού τους απερχομένους ζωγραφίτας Πατέρας, οι οποίοι είχον αντιπροσωπεύσει την Βουλγαρικήν Μονήν του Ζωγράφου κατά την πανήγυριν. Και ήτο πολύ τερπνόν το θέαμα να βλέπη κανείς τους παρατυχόντας κατά την διάβασιν ρώσους μοναχούς πως αποκαλυπτόμενοι, με βαθυτάτην ευλάβειαν, έκυπτον μέχρι εδάφους εις σεβασμόν των απερχομένων, οι οποίοι επιβάντες άλλης ατμακάτου απήλθον, αφού ησπάσθηκαν την δεξιάν του Ηγουμένου.

http://periodikoendon.blogspot.gr/

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΜΗΣ KAI O ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ- Π ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΦΟΥΝΤΑΣ.

Πατέρας ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΣΙΦΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΟΥ ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=633733559978046&set=gm.10151848257158125&type=1&theater

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ.

Πε 11-07-2013, Ο ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ! Π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΣ.

ORTHODOX CONVENT IN BETHANY BEING INTIMIDATED BY CRIMINALS AND ISLAMISTS

Nuns of the Greek Orthodox Convent of Sts. Mary, Martha, and Lazarus in Bethany have sent a letter to the President of the Palestinian Authority Mahmoud Abbas with the call to take appropriate measures against an escalation of attacks by criminals and Islamists, reports Sedmitza.ru.

The Convent is currently experiencing a time of troubles. Attacks, damage to property, thefts and robberies have become more frequent over recent months.

According to Fides, residents of Bethany—both Christians and Muslims—have visited the Convent as a sign of solidarity, to show that aggression is alien to the local populace.

"Someone wants us to go away,” writes Mother Abbess Eupraxia. “But we will not go anywhere".

The building of the separating wall between Israel and the Palestinian territories has considerably worsened the security situation in the region. Moreover, over recent months there has been a sharp rise in land prices in this region. A part of the convent's lands earlier belonged to a local Muslim family, which is now illegally trying to lay claim to them.

Pravoslavie.ru

22 / 07 / 2013

ΠΑΣΧΑ 2000 - Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestiankin). Η Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου των Σπηλαίων του Πσκώβ .

ΠΑΤΗΡ ΣΥΜΕΩΝ ΣΙΝΑΙΤΗΣ " ΜΗ ΚΡΙΝΕ ΚΑΤ` ΟΨΙΝ"

Το άφθαρτο χέρι της Αγ. Μαρίας της Μαγδαληνής.Άφθαρτο με τους τένοντες σε θερμοκρασία 36.6. Σιμωνόπετρα Αγ. Όρος.

Μια διδακτική ιστορία : μετάνοια και ...επερχόμενα!

Μια διδακτική ιστορία : μετάνοια και ...επερχόμενα!


Από τον αγαπητό πνευματικό αδελφό Θεόδωρο :

Κολήσαμε τις ψυχές μας στα επερχόμενα λες και αυτό θα μας δώσει το προειδοποιητικό μήνυμα της σωτηρίας μας.
Σήμερα με τηλεφώνησε η γυναίκα μου. Γιατρός στο επάγγελμα. Μόλις είχε δει ένα ασθενή με πολύ σοβαρό θέμα.

Ο άνθρωπος είχε πέσει θύμα σοβαρότατου τροχαίου. Χωρίς να το έχει προκαλέσει ο ίδιος. Διεράγει το μισό του κρανίο. Της έδειξε τη συραφή που ξεκινούσε απ' το ένα μάτι και κατέληγε στο πίσω μέρος της κεφαλής. 'Εκανε ένα μήνα στην εντατική και όλοι τον είχαν ξεγραμμένο. Οι γιατροί όταν συνήλθε έμειναν έκπληκτοι. Του είπαν 1 περίπτωση στο εκατομύριο ήταν να ζήσει.
Η γυναίκα μου κατάλαβε αμέσως ότι είχε μπροστά της περίπωση θαύματος. Του ζήτησε ευθέως να της πει ποιος άγιος τον έσωσε.
Ο άνθρωπος αυτός της είπε ότι μετά τη σύγκρουση ένιωσε την ψυχή του να φεύγει από το σώμα του. Βρέθηκε σε ένα ατελείωτο τόπο σαν πράσινο λιβάδι όπου βρισκόταν αμέτρητες ψυχές. 

Περίμεναν όλες την κρίση και μία μία κατευθυνόταν προς δύο πόρτες και ανάλογα με την αντίστοιχη κρίση έμπαιναν στη δεξιά ή αριστερή πόρτα. Όταν ήρθε και η δική του σειρά τοποθετήκε μπροστά απ' τις πόρτες και περίμενε την απόφαση. Μέσα του αισθανόταν ότι η απόφαση θα έβγαινε για την αριστερή πόρτα. Λίγο πριν όμως ακουστεί αυτή η φρικτή απόφαση εμφανίστηκε ένας άγιος που του είπε. "Παρακάλεσα και προσευχήθηκα πολύ στο Θεό για σένα. Να σου δώσει λίγο διάστημα ζωής ακόμη, να προλάβεις να μετανοήσεις γιατί είσαι άνθρωπος καλής προαίρεσης. Είμαι ο άγιος Μόδεστος που τιμάται στο χωριό σου. Να ξέρεις ότι σε φυλάνε οι προσευχές των γονέων σου (ο πατέρας του ήταν ιερέας), που εσφάγησαν απ' τους Τούρκους μέσα στην εκκλησία του χωριού. Να γυρίσεις πίσω και να τους τιμήσεις στο υπόλοιπο της ζωής, που θα σου χαρίσει ο Κύριος εργαζόμενος την αρετή με διαρκή μετάνοια . 

Δεν ξέρεις πόσο διάστημα θα σου χαρίσει ο Κύριος και πότε θα σε ξανακαλέσει για να βγεί η απόφαση που δεν βγήκε σήμερα. Πήρες παράταση μετανοίας. Μη χάσεις αυτή την ευκαιρία με ανέμελη ζωή".
Ο άνθρωπος συγκλονίστηκε και του ζήτησε τι θα μπορούσε να κάνει για να τον ευχαριστήσει. Αυτός του απάντησε ότι δεν πρέπει να ευχαριστεί τον ίδιο, αλλά όσο ζει να δοξάζει Κύριο το Θεό του. Και πρόσθεσε ότι καλό θα ήταν να ολοκληρώσει το σπίτι του (την εκκλησία του), που είχε παραμεληθεί απ' τους συγχωριανούς του.

Και τώρα αυτός ο άνθρωπος ασχολείται με την ανακαίνιση της εκκλησίας και σε όποιον τον ρωτάει γιατί το κάνει αυτό διηγείται την ιστορία του ωφελώντας πολλές ψυχές.
Επομένως, η ουσία είναι να αντιληφθούμε, ότι ο δρόμος για τη σωτηρίας μας είναι τα έργα της αρετής και η διαρκής μετάνοια και ας μη περιμένουμε προειδοποιητικά μηνύματα για να το πράξουμε. Πιθανόν καθώς περιμένουμε προειδοποιήσεις, επερχόμενα, πείνες και πολέμους να έρθει απροειδοποίητα η δική μας σειρά για να κληθεί η ψυχή μας σε απολογία. Αλλά τότε θά 'χουμε την παρρησία που βρήκε ανέλπιστα ο άνθρωπος της παραπάνω ιστορίας, ή θα ακούμε την απόφαση για να πάμε στην αριστερή πόρτα και να χτυπάμε το κεφάλι μας τότε, γιατί σπαταλήσαμε το χρόνο μας άδικα σε ατέρμονες συζητήσεις χωρίς πνευματικό συντελεστή;

Τα επερχόμενα είναι ένα μαχαίρι. Κόβεις με την καλή πλευρά; Ωφελείσαι και συνεχίζεις χωρίς άγχος την πνευματική σου ζωή.

Ασχολείσαι μόνο με το πότε θα γίνουν τα γεγονότα και το που και το ποιος είναι ο αντί και ποιός ο μαρμαρωμένος; Γεμίζει άγχος η ζωή σου και κόβεις με την πλευρά που δεν κόβει τίποτα. Ασχολείσαι με πάθος με τα επερχόμενα και περιμένεις πως και πως την επόμενη πληροφορία για να μετακινηθείς την κατάλληλη στιγμή μπας και γλυτώσεις απ' τον σεισμό ή να τρέξεις στα supermarket λίγο πρωτού χρεωκοπήσουμε;Ε τότε ζεις ήδη στο χώρο της αριστερής πόρτας και έχεις βυθίσει το μαχαίρι στον εαυτό σου.

http://hggiken.pblogs.gr/2013/07/mia-didaktikh-istoria-metanoia-kai-eperhomena.html

LOVE IS THE CROWN OF ALL THINGS. PART 1 A talk with Archimandrite Chrysostomos (Tavoulareas), abbot of the Monastery of St. Gerasimos of the Jordan.

LOVE IS THE CROWN OF ALL THINGS. PART 1

A talk with Archimandrite Chrysostomos (Tavoulareas), abbot of the Monastery of St. Gerasimos of the Jordan.

 

I remember how Fr. Paul, the father-confessor of Mt. Sinai rejoiced at seeing the mottled carpet of fields and green forests of Russia. To understand his joy one has to live for a time in the desert—water, flowers, and the singing of birds gain a new appreciation there. Sometimes the waterless desert becomes life, and then a meeting with such a man as the abbot of the Monastery of St. Gerasimos of the Jordan, who created an oasis in the middle of the Jordan desert in both the literal and figurative sense, brings you new strength for life and love. “Indescribable feeling! May God grant that all Christians be vouchsafed to spend some time here and that the Lord would strengthen the monks who defend “Thermopylae”i; “It is good everywhere in the Holy Land, but here the soul opens up”; “Fr. Chrysostomos is always in the fore; he is a very kind father, if not to say a saint.” These are the impressions of Greek pilgrims, resonant with our own experience of the monastery of St. Gerasimos of the Jordan and its faithful guardian, Archimandrite Chrysostomos (Tavoulareas).

Archimandrite Chrysostomos (Tavoulareas)

Archimandrite Chrysostomos (Tavoulareas)There was no visit to this place planned in the press tour program. Boris, our guide through the Holy Land, suggested, “Let’s go visit St. Gerasimos of the Jordan!” As with everyone who passes through here, we were met by the melodious ringing of the bells, each given a Paschal egg, candles, an icon of St. Gerasimos, and a copy of his Life.

“You are journalists from Russia?” the Greek gatekeeper asks us with curiosity. You need to meet our abbot. He is an extraordinary man!” Having venerated the holy shrines, we went outside the walls and there, in the arkhandariki [guest refectory], under the open sky, we listened to the stories of Archimandrite Chrysostomos. His simplicity and love break down all communication barriers in a moment, and our hearts are opened in response to the kindness that pours from him.

Archimandrite Chrysostomos (Tavoulareas) has spent forty of his sixty years here in the Holy Land. He loves people regardless of their faith and biography. He loves birds, animals, plants, and all of God’s creation. He loves his homeland. Even the ringtone on his mobile phone, which rang numerous times during our conversation, is the Greek national anthem,ii “Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά”. The abbot sincerely feels that, “We Greeks should be proud that we were born Greek and should strive to preserve the traditions of our homeland.”

“From thy youth thou didst love Christ”

—I am unlearned, from a village near Sparta in the Peloponnese. I became a monk at an early age. When I was eleven years old I left for the zealot,iii old-calendar, strict monastery of Panagoulaki in Kalamata. I was not allowed to finish high school. The abbot said, “You already know how to read the Psalter, the Octoechos, and that is enough!” My parents divorced then and I lived with my mother (my father was a man of somewhat unruly morals), and my family was very poor.

—How did your mother accept your leaving for a monastery?” After all, you were her only son…

—My mother was a saintly woman. She always carried a prayer rope, wore a headscarf, and was entirely immersed in prayer. She continually abided in a state of emotional equilibrium, and related to all people with dignity.

So, at age eleven I left for the monastery of Panagoulaki. There were ascetics living there—people of lofty spiritual life. When in 1924 Greece changed to the new calendar, this monastery remained on the old calendar.iv There labored Fathers Joel (Yanakopoulos, 1901–1966), a researcher and commentator on the books of Holy Scripture; Agathangelos (Vourdoulas), Chrysostomos (Papasarantopoulos, 1903–1972), an outstanding enlightener of Africa in the twentieth century; and Joachim (Yannanitis).

Well.Incidentally, our Saint Philoumenv was a zealot. He hails from Cyprus, and received his monastic formation in Stavrovouni (which was an old calendar monastery then).vi When the calendar changed Stavrouni did not accept the new style right away—only in 1935. Then seven fathers from that monastery left—Arcadios, Grigorios, Dionysios, and Matheos… among them was Philoumen. Once (I was serving then as a deacon in Bethlehem) I was setting the table for trapeza. Archimandrites Grigorios, Nicholas, Claudios, and Arcadios were there. I read the prayer. “Glory to the Father and to the Son… holy father, bless,” I turned to abbot Grigorios (Grigorios was the abbot). Grigorios in his turn looked at Archimandrite Nicholas from Cyprus, and said, “Father bless!” “Christ God…” came the blessing. St. Philoumen took away his plate; “Let him bless your plates, since he serves according to both the old and new calendars.” In those days there were many such cases. For example, father would serve the feast of St. Constantine in Greece and then thirteen days later come here and serve the same feast of St. Constantine in Jerusalem.vii But the Rudder forbids a priest to serve the same Liturgy twice! That’s what a zealot St. Philoumen was. He was a categorical man, but exceptionally humble. A saint!

—How did you end up in the Holy Land?

—At age twenty I joined the army. There I met Archimandrite Palladios, the Exarch of the Jerusalem Patriarchate in Greece. He served in one ancient little church in Plaka, just above the metropolia, beneath the Acropolis. I, a soldier, would go to the city on Sundays. I liked the ancient, quiet churches. I would go there and sing (although I don’t know music, I can sing). Once Fr. Palladios asked me, “Where did you learn to sing, soldier?” I said, “I am a monk. I live with the zealots in the monastery of Panagoulaki.” He was surprised, “With the zealots?” “Yes.” Then he asked, “Do you want to go to Jerusalem?” “But how? I have no money! And the abbot won’t give me a blessing to go to Jerusalem.” “Well, alright,” he replied, “you think about it, and if you decide to, then come.”

Right after I finished my service in the army I spent a month and a half in the penalty battalion. When I returned to the monastery, Abbot Christopher asked me why I was late. “Show me your release papers,” he said. There he saw the notation about the penalty battalion. “Five hundred full prostrations! Bread and water for forty days!” Do you know what my great sin was?! It was written in the release papers in “Katharevousa”viii (they used to write in Katharevousa then): “Taken smoking in the barracks.” A real universal deluge broke out upon me. “Three years without Communion! 500 prostrations!...” The abbot was an old man, very aged! He lived a saintly life! I said, “That’s it, I am leaving.” He said, “No! Don’t do anything, only stay!” But I had already made up my mind; I went to Athens and looked for Fr. Palladios. He bought me a ticket and gave me 1,000 drachmas for the road. I flew into Ben Gurion [airport]. and who do you think met me at the airport? Metropolitan Basilios himself. He took me to Bethlehem.

So, I have been a priest in the Holy Land for forty years now.

—What is the most important thing for you in faith and life?

—Love. We all have sins (the devil doesn’t sleep!), but we should always have repentance and ask God for forgiveness. We should have love and humility in our hearts.

“May this monastery become an oasis in the desert!”

At that time I served as a deacon in Bethlehem and I got into a tussle with the Catholics. The Jerusalem Patriarchy decided to punish me and send me for a time to the monastery of St. Savva the Sanctified. But one elder, Geronda Theodosios, an abbot from Asia Minor, suggested to the 92-year-old Patriarch Benedict to send me to the monastery of St. Gerasimos of the Jordan, which was abandoned and located on rather dangerous territory. No one ever went there voluntarily. So, I and the Patriarch’s deacon set out to have a look at the place; we travelled there over a dusty road in 50 degree (Celsius) heat. We reached the monastery, and regardless of the fact there wasn’t a single green leaf in the vicinity, I understood immediately that I wanted to stay there! This place immediately took root in the depths of my heart!

The flags of Greece and of the Guardians of the Holy Sepulchre, hanging above the monastery entrance.

The flags of Greece and of the Guardians of the Holy Sepulchre, hanging above the monastery entrance.Father Chrysostomos recalled how he returned to Patriarch Benedict and told him that he wished to remain forever in the Jordan desert, but the Patriarch could not believe him. “Do you really like it?!” His Beatitude understood that the monk was young, and there would be danger to his life (due to its proximity to the border; at one point Fr. Chrysostomos showed us in passing his scars on his forehead and neck), the climate is hard, the monastery in ruins, without a soul around.

—“Very Good, then go; stay for a year or two and when you return we will find you a better spot to be abbot.” I answered, “Your Beatitude! Can I ask you for mercy?!” “What?” (He thought that I meant a shorter period.) “If only it is possible, bless that this be the place of my whole life.” “Your whole life?” “Yes!”

He arose, made the sign of the cross over me—not as a priest but as a patriarch, with both hands, saying, “God bless you! And may the Monastery of St. Gerasimos of the Jordan become an oasis in the desert.”

The monastery

And the desert places of Jordan shall blossom and rejoice... (Is. 35:2)

The monastery of St. Gerasimos of the Jordan is located in the Jordan desert on the road to Jericho, not far from the very place on the Jordan River where Christ was baptized. Just below the monastery on the hills of sand there are caves still intact, where, according to tradition, lived St. Mary of Egypt and St. Photini. On the site of the monastery itself, St. Joseph and the Mother of God, with the Infant Christ, stopped to spend the night on their way to Egypt.  

The monastery founded in 455 by St. Gerasimos is one of the most ancient in Palestine, and was distinguished by its austerity. The brothers would remain five days in their cells, eating nothing but bread, water, and dates. On Saturday and Sunday they gathered, and after receiving Holy Communion they would share a meal and eat cooked food with a little wine.

The monastery courtyard.

The monastery courtyard.In 1976, when Fr. Chrysostomos came there, the monastery was completely abandoned, and piles of garbage were strewn all around. There was neither water nor electricity, nor roads, nor even a single singing bird or living vegetation (the only living creatures were mice, snakes, and cockroaches). But there was love in the heart of the abbot. Thanks to it, the desert that was only recently waterless and desolate but now flourishing and fragrant, with singing chaffinches and blossoming acacias became an oasis, where a traveler to the Holy Land can find inspiration and rest for his soul.

Oasis in the desert - a view of the Monastery of Saint Gerasimos of Jordan.

Oasis in the desert - a view of the Monastery of Saint Gerasimos of Jordan.—The years went by. Whenever I remember the words of Patriarch Benedict I come to contrition with tears in my eyes and think about how His Beatitude’s prayer and blessing worked. Today there are eighteen hectares of land covered with trees and various cultivated flora; there is a pond with fish (brought from Vietnam. They do not eat each other and therefore propagate well). We brought water from three kilometers away and installed electricity.

However, the first five years I lived completely alone (without water, electricity, telephones or roads). I literally had nothing to eat. I begged alms of tourist buses to somehow sustain the monastery. I made candles myself. The only water was rainwater. Later I found a spring.

The discovery of a spring

The rainwater in the monastery well did not suffice. So, I made a request to the Jews, and they gave me some more. But this was also not enough for the monastery’s needs. Therefore I decided to dig a dry stream bed, a wadi, not far from the monastery, where I had heard there used to be water. Three of us dug—Shamir, an Arab who has lived with me from childhood, one other worker who came to us not long before, and I. When we had reached twenty-three meters depth, we still did not see a trace of water. As I remember now, it was midday. I was dreadfully tired and very worried. I sat down under a wild tree to rest a bit, and said in my heart, “My Saint Gerasimos, it seems that it is not pleasing to you that we were searching for water. If we don’t find it today, I will close up the well.”

 

We worked using traditional methods. We dug with a mattock and pickaxe, and to go down further, we cleared it with a shovel. At that moment the two workers below dug while I emptied the buckets above. Suddenly they began to shout, “Abouna,ix come down, we’ve hit pebbles.” They had reached rocky ground. I jumped down. I lowered myself down, grabbed the pickaxe, and set to digging. I dug and dug; I went down another half meter and noticed that the pebbles were becoming more and more damp. In 1.5 meters we hit water.

I see in this a miracle of St. Gerasimos. If I had not prayed to him and we had stopped working, I would have closed the well the next day (we were acting illegally; it is against the law here to uncover a water source or do construction work without special approval.) It is also a great miracle of the saint that the water turned out to be pure and sweet. Usually in this region close to the Dead Sea the water is not just salty, it is very salty; it contains sulphur and smells like rotten eggs.

Traces of Thessaloniki in the Jordan Desert

—In the monastery there is a tower that reminds one of the White Tower in Thessaloniki.x Earlier, when there was no access road to the monastery, I would walk to the road that led to the Dead Sea. Groups from Greece headed for Sinai would pass along that road.

So, once I noticed a bus (on Pascha and the Dormition they would pass by that turn at around six or seven in the morning) and ran so as not to miss it. I entered the bus, and people started crying! Lord, what happened?! I didn’t get it right away. An elderly woman came forth—a blessed soul, from Thessaloniki! “My child, my child!” she exclaimed (I wasn’t so fat then, I weighed only 65 kilos!). She wept. In her arms was a bundle. She said, “My child, take these vestments!” “Thank you Gerondissa!” I answered. She said, “Come to Jerusalem the day after tomorrow, when we return from Sinai. I saw St. Gerasimos in a dream, and I will give you a few more things.” She gave me some vestments, white ones, not expensive, and said that she wanted to donate them to the Church of the Resurrection in Jerusalem but the priest there would not take them. “Give them to an Arab priest in a village,” he said, “we have more than enough vestments.” The granny was upset and cried all night. Finally she fell asleep and saw in a dream an elder—tall, with a white beard. “You’ll give those vestments to him,” he said and pointed at someone. Then she saw (in the dream) a monk, barefoot (all my life I have gone barefoot!), running through the desert. And so it happened. Probably that is why I was in such a hurry not to miss that bus. People cried. They passed along to me food and some other things.

 

Later, whenever groups came from Thessaloniki they always brought me something. That is how part of my soul was left in Thessaloniki.

The cells here are always open

To the right, you can get some bean soup.—Laboring here in our monastery are around thirty monks from Greece, Germany, Romania, and Cyprus. We also have Russians—Nun Olga and laborer Symeon, a Bulgarian woman (women live outside the monastery walls), the Romanians Onuphria and Barsanophia and a Romanian monk, a German nun named Mattfea (I baptized her), and three or four more people who have their obediences outside our monastery: Onuphrios in the monastery of St. George the Hozebite, and Onuphrios the deacon, from the Mount of Temptation.

I am the only priest. Soon the deacon Kyriakos will be made a priest. What worries me is the future. The young people are not entering monasteries, and there is a huge need for successors to come and take our places in time; to labor here in asceticism and preserve these holy places.

The monastery buzzes with work all day

—We rise at 5:30 a.m. and take breakfast together. Then each goes and does the task appointed to him: one makes the meals, others go to work the land or tend the animals. From early morning the candle-making, icon, and mosaic workshops are active. We have adorned the entire church with mosaics. We use only natural stones of around forty-five different colors.

The Arabs do all the construction work. Arabs also work in the candle-making and mosaic workshops. They all say, “We are working not as hired workers, but as the children of Fr. Chrysostomos.” Even the Muslim Arabs rise to pray with bended knee at the sound of the monastery bells; the father abbot has embraced them with his love. “My name is Khaleb,” one of the workers relates, “I have been around Fr. Chrysostomos from my childhood years. Abouna is a very good person. We work as best we can, and he treats us like his own children.”

Fr. Chrysostomos helps the local children, whom he loves very much. “There is great poverty in this region,” he says, “and it makes no difference to us whether a person is Christian or Muslim. God is the same for all. There is no division in love.”

—In the monastery there are camels, goats, horses, rabbits, partridges, chickens, and ducks. When the camels are a year old we teach them to carry people (after that it’s too late). It is not expensive at all to ride a horse or camel, and this gives us the opportunity to do something for the monastery! We have local donkeys here, and a “cypriot”. Cypriot donkeys are tall and hardy, and we use them in Hebron. But if the local ones cost 25 euros, the ones from Cyprus cost one or two thousand. Our goats—from Damascus—local ones that the Bedouins have, are too small (after all, nothing grows here!). I need 500-600 euros every month to feed these animals.

The doors to the monks’ cell in the monastery of St. Gerasimos of the Jordan have always been open, for someone might pass by who needs help. The fathers do not say, “hospitality”; the fathers say, “love”. And what is love in the desert? To offer a little water (it is very valuable here!), dates, a bowl of pottage... No matter who comes by, you meet and treat them all!

We are continually preparing food; travel-weary pilgrims come all day. Sometimes there are many, other times few. But there is always a bowl of food for each of them. We have fixed up the pilgrims’ guesthouse (but don’t suppose that it is particularly luxurious—it has only the bare necessities!) The only thing you won’t find in our monastery is loneliness, anxiety, or insecurity.

Do good deeds

The people who come to help Fr. Chrysostomos are those who have been touched by his love. Eustacios Asimakis from Athens relates, “I first came here as a pilgrim in 1998, in a very difficult situation. I saw the works of our Geronda and decided to return and work a while. I asked him about the possibility. “Whenever you want and for however long you want!” Soon I came for four months; I watered the fruit trees and flowers, and carried other obediences needed by the monastery.”

Calliope Pistophidou also crossed the monastery threshold for the first time three or four years ago. “Geronda amazed me by his love and relationship to people. I saw his ascetic labors in the desert, where he has built a little oasis, like a paradise, and I returned to live here. My obedience is usually in the kitchen.”

Fr. Kyriakos, who heads the artists’ workshop, was led here from Cyprus by St. Gerasimos himself. “Before I became a monk I led a worldly life just like all young people. A friend told me about a miracle of St. Gerasimos. I said, “I want to know who this saint is who works such miracles!”

“I came to the monastery of St. Gerasimos of the Jordan. When I first saw Fr. Chrysostomos I didn’t like him—no shoes, wearing an Arab headscarf. I was expecting to see a grey-haired, venerable abbot... but here he was! “Could that really be the abbot?” I mused. Yes, that’s Fr. Chrysostomos.” He called me over. “Come here, Kyriakos!” I’m not Kyriakos, I’m Chrystodoulos.” We went into the monastery. Fr. Chrysostomos says, “You are going to be a monk.” I asked him again, “Geronda, are you talking to me?!” He said, “Yes, I want you to become a saint.” In those days I wasn’t even thinking about monasticism. I returned to Cyprus, but my soul was back here. My mother asked me, “What happened to you?!” “I don’t know,” I said. I left my soul in Jerusalem. I returned. Geronda again spoke of monasticism. Then I came back a third time...and stayed. My soul remained here.

“Divine grace is like a magnet that attracts metal. It is something that leads you. You have to experience this to understand it. For twenty-two years I lived in darkness. My mother asked me to “Go to confession.” I refused. I did not believe in heaven or hell. But my mother was right—from the day I gave confession my life changed. God’s grace worked in me!

.“First of all, a person has to save his soul. But one does not have to become a monk in order to save his soul. Do good deeds!

To be continued.

Alexandra Nikiforova spoke with Archimandrite Chrysostomosos (Tavoulareas)

http://www.pravoslavie.ru/english/62829.htm

The ‘death’ of Anita Phillips

The ‘death’ of Anita Phillips

July 17, 2013

Along the ancient rock towers of Meteora a legend has flourished of an Australian tourist who stepped off a bus at a Greek Orthodox monastery and was never seen again.

Over decades, the tale peddled by tour guides has taken on a life of its own.

But at dusk on a summer evening, you can still find the Perth-raised woman once known as Anita Joy Phillips in full Orthodox monastic dress tending a garden at the back of the Saint Stephen’s nunnery, her blue eyes smiling from underneath a tight-fitting black headpiece.

Saint Stephen’s was established around 1400 and later converted into a nunnery housing up to 30 women, which for the past 21 years has included one Australian.

After taking her first “unbreakable vows” as a novice in 1993, Anita was renamed Sister Silouani.

Her namesake and inspiration, Saint Silouan, was a Russian-born monk of Mount Athos who was said to have achieved great humility and inner calm before his death.

The loss of a person’s birth-name symbolises a “death to the world”, according to scholarly descriptions of the transformation undertaken by all Greek Orthodox nuns and monks.

“Dead to the world but alive in Christ,” explained Father Emmanuel Stamatiou from the Greek Orthodox Church of the Annunciation of Our Lady in West Perth.

“This notion of being dead to the world applies to all who claim to follow Christ but applies and is realised more fully by those who embrace a Monastic way of life.”

In a rare interview with the Guardian newspaper in 2002, a North Yorkshire-based Greek Orthodox nun also described the full black gown worn by “tonsured” nuns as a display of worldly death.

“Our work is the work of corpses in the face of the world,” she told the Guardian.

But in the eyes of her parents back in Australia, Anita Phillips is far from dead.

“No, not at all,” Joy Phillips, 70, said of the “death” of her only daughter, who she still calls “Anita”.

“Anita” was an athletic and social teenager, deeply involved in her high school basketball and swimming teams, according to her mother.

She was also an academic achiever.

After graduating with an economics degree from the prestigious University of Western Australia, a 20-year-old Anita “took herself off” to London with plans to further her business studies.

She soon found herself in Athens where she started teaching English and learning Greek.

“She went into a church one day and I think she was just made so welcome and she just loved it so she just started going regularly,” Mrs Phillips said.

“When we went over there in 1992 she was already quite religious.”

She took her first vows the following year.

Was “Anita” interested in theology before her time in Greece? “Absolutely not,” Mrs Phillips said.

Even Sister Silouani conceded her “calling” must seem a “strange” one for a girl from Perth.

Sitting against a stone wall to avoid the hot sun, the jovial 40-something recalled the events that led her to a serene life of prayer and isolation.

She spoke slowly in a broken Australian accent, her warm hands shooting out from under her robe as she shared a laugh or intimate detail.

The youngest of three children, Sister Silouani grew up in Como, and as the daughter of an inactive Catholic father and Protestant mother, attended Penrhos College before going on to university.

But in her mid-teens she had already began to question her fate.

Sister Silouani remembers a young Anita walking along Perth’s coastline screaming at the waves, “please God, show me what to do and I will serve you for the rest of my life,” she said.

The story spun by locals tells of a girl who returned to a tour bus from a half-hour stop at the nunnery demanding her luggage.

The bus driver who claims to have dropped her off tells his crowd – on a loop – of how he insisted Saint Stephen’s was not a hotel, but the girl would not listen.

“Actually I’m pretty sure I took a taxi,” Sister Silouani said after hearing the more colourful version. “And they would never take in somebody like that.”

Nuns are vetted, the vows they take are sacred and unbreakable, there’s no room for somebody to walk in off the street on a whim.

“You can’t divorce God”, Sister Silouani laughed.

Being accepted into Saint Stephen’s was a year-long process.

While living in Athens she visited the nunnery every other weekend and was allowed to take her first vows after only 12 months – an extreme exception to the typical years-long timetable, she said.

Her parents were “a bit surprised, but not concerned,” when she called to let them know she was moving into the nunnery, Mrs Phillips said.

But one thing was certain: their daughter was never coming home.

“I knew it would be for the long haul, I never doubted that,” Mrs Phillips said. “A lot of our friends said she’d be back, but I just never thought she would.

“She was always very determined.”

Sister Silouani’s life in the nunnery involves waking for church at 5am each day, joking that it doesn’t take her long to do her hair and pick out something to wear.

The rest of her time is for prayer and her “jobs” in the wood workshop and tending to a farm owned by the nunnery.

Although the nuns are not allowed to use social media, they keep a well-worn telephone and Sister Silouani has pen pals across the globe.

She speaks to her parents once a week over the phone and there have been rare visits.

After two decades her mother still has “absolutely no idea”, why her daughter chose to spend her life in an isolated Greek Orthodox nunnery.

“It must have fulfilled a need in her,” she said. “But she’s very happy and that’s all you want for your children, isn’t it?”

“She was never meant to be an economist.”

Although she does miss “picnics on the beach” with her family, Sister Silouani said she would remain at St Stephen’s until God advises her otherwise.

“When I left Perth I was just coming on a trip to Europe,” she said.

“I wanted this 100 per cent and I still want it.”

http://www.pravmir.com/the-death-of-anita-phillips/