Ὁ Γάμος Τωβία – Σάρρας καί ἡ προσευχή των.

 

“Mother of Humility” - New icon of the Most-Holy Theotokos, which has no analogy in the world

 

«Σημεία μετά θάνατον του γέροντος π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου (+1964)»

 

Αναπλάστική Σχολή Πατρών  

 

Ένας εργάτης στο εργοστάσιο Β.Ε.Σ.Ο. διηγήθηκε τα εξής: Κάποια βραδιά είδε στον ύπνο του τον π. Γερβάσιο να του λέει: « Πήγαινε, παιδί μου, και αγόρασε μερικά τρόφιμα, βάλε τα σε ένα καλαθάκι μαζί με μερικά χρήματα και σπεύσε να τα δώσεις εις κάποιαν γριούλα- είπε ακριβώς την διεύθυνση που έμενε- διότι αποθνήσκει εκ πείνης, χωρίς να έχει δικό της άνθρωπον». Πράγματι, το επόμενο πρωί αγόρασε τα τρόφιμα και αφού βρήκε το σπίτι, που του είχε υποδείξει ο Γέροντας, διαπίστωσε ότι όντως υπήρχε η γερόντισσα και ήταν σε άθλια κατάσταση. Σώθηκε, όμως, χάρη στην επέμβαση του καλού ποιμένα, ο οποίος είχε κοιμηθεί προ πολλού. Ας σημειωθεί ότι σε αυτή την γριούλα έστελνε συνεχώς τρόφιμα, όσο ζούσε ο Άγιος Γέροντας.

 

«Το Προορατικό Χάρισμα του π. Γερβασίου»

 

Είναι γεγονός ότι ο π. Γερβάσιος ζούσε και εκινείτο εν Αγίω Πνεύματι. Ο Κύριος του, τον Οποίο αγαπούσε από την μικρή του ηλικία, θέλοντας να τον βοηθήσει στο δύσκολο αλλά και σωτηριώδες έργο του, τον αξίωσε να λάβη το προορατικό χάρισμα. Οι εξομολογούμενοι σ’ αυτόν έπρεπε να προσέχουν καλά τις προβλέψεις του, γιατί γνώριζαν από προηγούμενες περιπτώσεις πως είναι αληθινό ό,τι προβλέπει.

 

Μια μοναχή, πνευματικό παιδί του π .Γερβασίου, μου διηγήθηκε τα εξής: «Όταν σε μια από τις εξομολογήσεις μου εξέφρασα την επιθυμία μου στον Γέροντα, όπως ακολουθήσω το μοναχικό βίο, αυτός μου απάντησε ως εξής: «Εσύ παιδί μου, θα κάνης υπομονή και θα λέγης αυτό μόνο: «Η αμνάς σου, Ιησού. Κράζει μεγάλη τη φωνή», ο δε πόθος σου θα εκπληρωθεί σύντομα. Επίσης μου είπε «Η Αγία Αικατερίνη, όπου είναι προστάτις των παρθένων, θα σου αποκαλύψει κάτι. Να την επικαλείσαι και εγώ θα κάνω προσευχή». Όντως την νύκτα βλέπω την Αγίαν στον ύπνο μου και μου λέγει: «Γιατί στενοχωριέσαι; Γνωρίζω ότι έχεις μεγάλο πόλεμο. Συ όμως θα λέγεις: «Εγώ είμαι νύμφη του Χριστού. Και για απόδειξιν σου φορώ αυτό το δαχτυλίδι». Την επομένη έσπευσα στον γεροντά μου και του ανέφερα το γεγονός. Βλέπω δε ότι αλήθευσε και η πρώτη του πρόβλεψις, ότι συντόμως θα λάβω το Αγγελικό Σχήμα, διότι δεν πέρασε πολύς καιρός και με αξίωσε ο Θεός αυτής της Χάριτος».

 

Ο π. Γερβάσιος αξιώθηκε να λάβει από το Θεό το χάρισμα της θαυματουργίας. Ο ταπεινός υπηρέτης του Κυρίου, αυτός που δεν επιζήτησε αξιώματα και θέσεις, έλαβε την ιδιαίτερη εκείνη χάρη που λίγοι από αυτούς που ευαρέστησαν στον Κύριο, αξιώθηκαν και μάλιστα ελάχιστοι πριν από την κοίμηση τους.

 

Μιλούν για πλήθος θαυμάτων που έκανε όσο ακόμη ζούσε ο Πατήρ. Μεγάλη δύναμη είχε αποκτήσει εναντίον των δαιμόνων, οι οποίοι και μόνο στο άκουσμα του ονόματός του έφριτταν και έτρεμαν, αποκαλώντας τον «Καψάλη» και «Γεράσιμο». Πολλοί μαρτυρούν ότι αρκούσε μόνο να υψώσει τα χέρια του στον ουρανό και ο ασθενής θεραπευόταν.

 

Η οικογένεια Περούλη από την Πάτρα πήγε για διακοπές στο χωριό Μπεγουλάκι, όπου έμεναν οι συγγενείς τους. Κατά μια οικογενειακή παράδοση το σπίτι όπου έμεναν ήταν «κρατημένο από αερικό», όπως έλεγαν. Μια μέρα ο πατέρας της οικογένειας, Σπυρίδων Περούλης, ενώ καθόταν το μεσημέρι έξω από την αυλή αισθάνθηκε «σαν κάτι» να πέρασε από μπροστά του και τον χτύπησε στο πρόσωπο. Από εκείνη την στιγμή «κρατήθηκε» όλος. Πόνοι φοβεροί τον ταλαιπωρούσαν σε όλο του το σώμα. Το σπίτι του Σπυρίδωνος βρισκόταν στην οδό Αγίου Δημητρίου 98 στην ενορία Αγ. Δημητρίου Πατρών, όπου εφημέριος ήταν ο π. Γερβάσιος. Σαν εφημέριος τον επισκεπτόταν συχνά και άλλοτε του διάβαζε ξορκισμούς και άλλοτε έκανε αγιασμό. Κάποια μέρα τους επισκέφτηκε χωρίς προειδοποίηση και χωρίς να τον περιμένουν. «Φέρετε μου το καντήλι, σήμερα θα τελέσω ευχέλαιο», τους είπε. Όταν τελείωσε η ακολουθία του Ευχελαίου και ήρθε η στιγμή που θα εχρίονταν τα μέλη της οικογένειας, ο π. Γερβάσιος πλησίασε και σταύρωσε με το Άγιο έλαιο και τον άρρωστο Σπυρίδωνα. Την στιγμή εκείνη έγινε ένας δυνατός τοπικός σεισμός συνοδευμένος από μια δυνατή βοή και ο άρρωστος θεραπεύτηκε, ενώ ο π. Γερβάσιος έγινε άφαντος για να μην δεχθεί τις ευχαριστίες τους.

 

Πηγή: Κυρίλλου (Κωστοπούλου) Αρχιμ., Ποιμένας Άγιος και Κήρυκας της Αληθείας, Πάτρα 1999

«Σοί. Κύριε»

 

Πρίν ἀπό τό τέλος κάθε δέησης, καί ὅταν ὁ ἱερεύς προτρέπει τόν λαό λέγοντας «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», ὁ λαός ἀπαντάει: «Σοί, Κύριε». «Σέ σένα Κύριε».

 

Αὐτές οἱ λέξεις εἶναι πολύ γνωστές. Καί εὔκολα τίς θυμώμαστε.

 

Καί κάθε Χριστιανός μπορεῖ νά τίς χρησιμοποιεῖ σέ κάθε περίσταση τῆς ζωῆς του.

 

Ὅταν ἔχεις ὑγεία, καί πηγαίνουν καλά οἱ δουλειές σου, πές μέ ὅλη σου τήν καρδιά: «Σοί, Κύριε». «Σέ  Σένα», Κύριε, ὀφείλουμε τήν εὐχαριστία.

 

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι σέ τιμοῦν καί λένε καλά λόγια γιά σένα, πές ἀπό μέσα σου:«Αὐτά δέν ἀξίζουν νά ἀποδοθοῦν σέ μένα, ἀλλά Σοί, Κύριε». «Σέ Σένα», Κύριε, ὀφείλουμε τήν εὐχαριστία.

 

Καί ὅταν ὑποπέσεις στόν φθόνο τῶν ἀνθρώπων καί στήν προδοσία τῶν φίλων σου, νά μή παρεκκλίνει ἡ καρδιά σου καί τούς κρατήσεις κακία· ἀλλά πές: Ὅλα αὐτά τά ἀναθέτω στήν κρίση Σου καί στήν δικαιοσύνη Σου. «Σέ  Σένα», Κύριε.

 

Καί ὅταν θά ξεπροβοδίζεις μέσα στό φέρετρο τήν πιό λατρευτή σου ἀγάπη, βάδιζε μέ γενναιότητα, σάν νά πηγαίνεις δῶρο στόν πιό καρδιακό σου φίλο. Καί πές: Αὐτή τήν ἀγαπημένη μου ψυχή, Σοῦ τήν προσφέρω σάν δῶρο. «Σοί, Κύριε».

 

Καί ὅταν σέ περικυκλώνουν σύννεφα δαιμονικά, θλίψεις, ἀρρώστειες καί δοκιμασίες, μήν ἀπελπίζεσαι. Ἀλλά πές: Στήν βοήθεια καί στό ἔλεός Σου καταφεύγω. «Σέ Σένα», Κύριε.

 

 Καί ὅταν ὁ Ἄγγελος ἔλθει στήν ἐπιθανάτια κλίνη σου, μήν κλάψεις! Φίλος σου εἶναι! Ἀλλά φρόντισε νά συγχωρηθῆς μέ τούς δικούς σου. Καί πές: Τήν ψυχή μου τήν μετανοημένη, τήν παραδίδω στά χέρια Σου. «Σέ Σένα, Κύριε».

 

 

ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ. Η ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΔΥΟ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΩΝ.

 

Μόλις είχε τελέσει Εσπερινό στο μοναστήρι του στην Κλεισούρα ό γέροντας Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης καί ετοιμαζόταν νά κλείσει τήν πόρτα, όταν ακούσε νά έρχεται ένα αυτοκίνητο. 'Ο π. Βασίλειος συνήθιζε μετά τή Δύση του ήλιου νά άποσύρεται στο κελλάκι του.

 

Έκανε τό Απόδειπνο, διάβαζε αρκετές σελίδες άπό τήν Καινή Διαθήκη σε καθημερινή βάση καί ξάπλωνε. Εκείνο τό δειλινό βλέπει έναν άνδρα καί μία γυναίκα νά έρχονται στό μοναστήρι. Ήταν πολλοί αναστατωμένοι. Ή γυναίκα έκλαιγε καί ό άνδρας εμφανώς στενοχωρημένος προσπαθούσε νά τήν παρηγορήσει... 'Η διεισδυτική ματιά τού γέροντα διέγνωσε άμέσως τό πρόβλημα.

 

-Μετά τήν άμαρτία έρχεται ή μετάνοια, Δημήτρη. Μετά τήν άμαρτία, έρχεται ή μετάνοια καί ή μεγάλη ευτυχία τής ζωής του άνθρώπου, διότι ή ζωή δεν είναι έδώ. Είθε νά τό καταλάβετε αυτό Έλενίτσα μου, είπε ό γέροντας ύποδεχόμενος τούς δύο νέους!

 

-Σάς τηλεφώνησε ό Λάμπρος γέροντα καί σάς πληροφόρησε πώς ανεβαίνουμε στό μοναστήρι.

 

-Όχι, Έλενίτσα!

 

-Τότε πώς γνωρίζετε τά όνόματά μας;

 

-Νά, καθώς παρκάρατε ήρθε ό Άγιος Δημήτριος καί μου τά ψιθύρισε... Δέν έπρεπε παιδιά μου νά τό κάνετε αυτό. Δέν έπρεπε.

 

-Τό κάναμε όμως γέροντα καί τώρα δεν μάς χωράει ό τόπος. Δέν μπορώ άκόμη να τό χωνέψω πώς σκοτώσαμε τό παιδί μας.

 

-Ελάτε, ελάτε νά άνάψετε ένα κεράκι και νά προσκυνήσετε στήν Εκκλησία. Σήμερα νά μείνετε, έάν τό επιθυμείτε στό μοναστήρι.

 

-Ναί γέροντα, θά μείνουμε γιατί δέν θέλω ή μάνα μου νά μέ δει σέ τέτοιο χάλι.

 

Ό γέροντας τούς οδήγησε στό ναό και στή συνέχεια τούς έφτιαξε ένα ζεστό τσάι καί κάθισαν όλοι μαζί στό άρχονταρίκι.

 

-Κάναμε έγκλημα! Κάναμε έγκλημα! Εγώ πίεσα τήν Ελένη νά κάνει έκτρωση. Έγώ φταίω. Έγώ έχω τήν ευθύνη γιατί την εκβίασα ότι αν δέν τό ρίξει θά τήν έγκαταλείψω. Έπρεπε νά τό πώ στούς δικούς μου καί νά προχωρήσουμε άμέσως σέ γάμο και όχι νά θέσουμε ώς άφετηρία τής ζωής μας τή θηλιά ενός φόνου. Φοβήθηκα όμως γιατί ό πατέρας τής Ελένης έχει υποψιαστεί έδώ καί καιρό ότι βγαίνω μέ τήν κόρη του και κάθε φορά πού μέ βλέπει μέ αγριοκοιτάζει.

 

Δείλιαζα μόνο μέ τή σκέψη νά μάθαινε πώς ή κόρη του είναι έγκυος. Φοβήθηκα μήν τα βάλει μέ τήν Ελένη καί τήν χτυπήσει.

 

-Δέν φταίει ό Δημήτρης πάτερ. Καί έγώ τά ίδια σκεφτόμουν.

 

-Ό άνθρωπος είναι ένα όπλο ολόκληρος. Μπορεί νά σκοτώσει μέ πολλούς τρόπους, άλλά τό μεγαλύτερο όπλο είναι ή γλώσσα.

 

Μπορεί ή γλώσσα νά κάνει έγκλήματα, να κάνει μεγαλύτερο κακό άπό ό,τι κάνει ή άτομική βόμβα. Ή βόμβα θά σκοτώσει τό σώμα, ή γλώσσα όμως μπορεί νά σκοτώσει την ψυχή. Είναι όμως καί ό καλύτερος γιατρός.

 

Πολλές φορές θεραπεύει άρρώστιες πού δέν μπορούν νά τις θεραπεύσουν γιατροί. Τό χειρότερο αμάρτημα πού κάνουμε, είναι πού σκοτώνουμε τόν άνθρωπο ψυχικά καί σωματικά, έκούσια ή άκούσια. Ή οικογένεια είναι σάν μία έκκλησία. Εκκλησία μέ ζωντανές εικόνες. Γι’ αύτό τό λόγο, πρέπει νά είναι άγαπημένη καί ενωμένη σάν ένα δεμάτι κληματόβεργες. Γιατί ή γυναίκα είναι ή κολώνα του σπιτιού, ό δέ άνδρας είναι τό δοκάρι. Οί ζωντανές εικόνες είναι τά παιδιά μας, τά οποία πρέπει νά πειθαρχούμε καί νά τά οδηγούμε, στον σωστό δρόμο τού Θεού. Έάν ή κολώνα λυγίσει, τότε καί τό δοκάρι θά άρχίσει κι αυτό νά κάμπτεται καί τότε ή εκκλησία, αύτή ή οικογένεια, θά γκρεμιστεί καί οί ζωντανές εικόνες, οί οποίες είναι τά παιδιά μας, θα καταστραφούν. Γι’ αύτό άς προσέχουν όλοι οί γονείς, πειθαρχία εις τά παιδιά τους, έξίσου άγάπη καί όχι με διάκριση. 'Η αγάπη δέ νά είναι γνήσια καί όχι επιδεικτική, γιατί ή επίδειξη είναι καταστροφική.

 

-Δεν σας είπαμε γέροντα άκόμη τό πιό χειρότερο. Στό νοσοκομείο πού πήγαμε για τήν έκτρωση, πέσαμε πάνω σε μία χωριανή μας, φίλη της μάνας μου. Ή κόρη της δουλεύει νοσοκόμα καί δέν ξέρω άν έμαθε γιά τήν έκτρωση. Αποφασίσαμε με τόν Δημήτρη νά μήν πάμε στό χωριό. Δέν ξέρω τι νά κάνουμε;

 

-Αύριο θά έρθει ένας παπάς άπό τή Σιάτιστα νά λειτουργήσει. Είναι καί καλός πνευματικός. Αύτά πού σάς βαρύνουν να τά πείτε στό πετραχήλι του καί εκείνος θά σάς πει τί θά κάνετε. Απόψε θά κάνω κομποσκοίνι. Τώρα νά δούμε τί έχουμε στο ψυγείο γιατί ’Ελενίτσα πέραν τού πόνου πού ένοιωσες θά είσαι κι εξαντλημένη. Κάποιος χριστιανός πού πέρασε τό μεσημέρι - έβαλε μία τσάντα μέ τρόφιμα στό ψυγείο.

 

Ανοίξτε την νά δείτε τί έφερε.

 

Ή Ελένη σηκώθηκε καί άνοιξε τό ψυγείο ένώ ό Δημήτρης άρχισε νά στρώνει τό τραπέζι. Στήν τσάντα ύπήρχαν όλα τα καλούδια τού Θεού. Είχε τέσσερα μεγάλα κομμάτια τυρόπιττα χωριάτικη, είχε τρεις ντομάτες, ένα μπολ μέ κεφτεδάκια κι ένα μπόλ μέ πατάτες καί ρύζι. Ή Ελένη τά μοίρασε σέ τρία πιάτα, όμως ό γέροντας κράτησε λίγο ρύζι καί τά ύπόλοιπα τά μοίρασε στά δύο παιδιά. 'Ο ίδιος άλλωστε είχε νά φάει κρέας άπό τό 1965.

 

-Μά γέροντα μόνο δύο κουταλιές ρύζι θά φάτε, άκόμη καί τά σπουργίτια τρώνε περισσότερο;

 

-Είχα τσιμπήσει κάτι, λίγο πρίν έρθετε. Παρέα θά σας κάνω... είπε ό γέροντας Βασίλειος, ό όποιος πάντοτε ήταν λιτοδίαιτος κι έτρωγε σάν πουλάκι. Οί δύο νέοι έφαγαν καί στή συνέχεια ό π. Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης τούς οδήγησε στά δωμάτια τους.

 

-’Ελενίτσα κοίταξε νά ξεκουραστείς και νά κοιμηθείς. 'Η Παναγία μας άφουγκράστηκε τόν πόνο σου καί θά δώσει τήν καλύτερη λύση. Έσύ Δημήτρη πάρε αύτό το βιβλίο καί θά διαβάσεις αύτούς τούς ψαλμούς όρθιος γιά νά μήν σέ πάρει ό ύπνος. 'Ο γέροντας τού έδωσε τό ψαλτήριο και τού ύπέδειξε ποιούς ψαλμούς θά διαβάσει πρίν νά ξαπλώσει.

 

Ήταν περασμένες δύο μετά τά μεσάνυχτα όταν ό Δημήτρης άκουσε ένα θόρυβο εξωτερικό άπό τό μέρος τής Εκκλησίας. Κοίταξε έξω άπό τό παράθυρο καί είδε πώς ολόκληρος ό ναός φεγγοβολούσε ένώ άπό τό παράθυρο διέκρινε τή φιγούρα του γέροντα. Είχε κοιμηθεί δύο-τρείς ώρες με τό ζόρι ό ίδιος. Ή ένταση τής χθεσινής ημέρας τού προκαλούσε χίλιες σκέψεις πού τον εμπόδιζαν νά συνεχίσει τόν ύπνο του.

 

Αποφάσισε λοιπόν νά κατέβει στό ναό. Ντύθηκε καί άφού κοντοστάθηκε στήν πόρτα της άγαπημένης του καί άφουγκράστηκε την άναπνοή της κατέβηκε στό ναό. "Ανοιξε την πόρτα σιγά-σιγά. Τό θέαμα πού είδε τότε θά τό θυμάται σέ όλη τή ζωή του. ΕΪδε τον γέροντα γονατιστό μπροστά στήν εικόνα τής Παναγιάς νά φεγγοβολά ένώ δύο λευκοντυμένοι άνδρες, σάν άγγελοι στέκονταν δίπλα του. 'Ο γέροντας φαινόταν νά συνομιλεί μέ τήν Παναγία. Στήν άρχή νόμιζα πώς λέγει προσευχές άλλά όταν έστησα τό αύτί μου γιά να ακούσω καλύτερα διαπίστωσα πώς της μιλούσε γιά μένα και τήν Ελένη. Τό μόνο πού συγκρότησα άπό τήν όλη υπερκόσμια εικόνα ήταν τά λόγια τού γέροντα: «Πάντες οι μετανοούντες, οί προστρέχοντες εις τήν οδόν του φωτός, πάντες σωθήσονται. Γιατί ό Θεός θέλει πάντες σωθήναι. Κι εις έπίγνωσιν έλθεῖν. Στενή γάρ καί τεθλιμμένη ει ή οδός τής σωτηρίας, φαρδιά καί ευρύχωρος ει ή οδηγούσα εις τήν απώλεια. Μετάνοια, ταπείνωση, ύπομονή, αγάπη,  οδηγούν εις τήν στενή πύλη τής σωτηρίας των ψυχών.

 

Ούχί ύψηλοφροσύνη, ούχί κοιλιοδουλεία, ούχί φιλαργυρία, ούχί πορνεία»! Έκλεισα πάλι τήν πόρτα καί γύρισα στό δωμάτιό μου. Αρχισα νά λέγω συνεχώς τό «Κύριε ’Ελέησον» μέχρι πού μέ ξαναπήρε ό ύπνος μέχρι τίς έξι τά ξημερώματα, όταν ό γέροντας Βασίλειος μου χτύπησε τήν πόρτα. -Δημήτρη, αυτό πού είδες τό βράδυ στο ναό, νά μήν τό πεις σέ κανένα. Κατάλαβες; Ούτε στήν ’Ελενίτσα. Σέ δύο μήνες από σήμερα θά έρθω στό γάμο σου νά ψάλω καί του χρόνου έδώ στό μοναστήρι θά βαπτίσουμε τήν κορούλα σου, στήν όποια θα δώσεις τό όνομα τής Παναγιάς, του είπε ό γέροντας ένώ του έδωσε ένα φάκελο, λέγοντάς του νά τόν άνοίξει μόλις φθάσει στό χωριό.

 

-Ναί, ναί, άπάντησε άμήχανα ό Δημήτρης.

 

Λίγο πρίν τίς επτά στό μοναστήρι έφθασε μέ ένα ταξί ό.. .παπάς άπό τά Σιάτιστα.

 

Μόλις τόν είδα τά έχασα. Δέν ήταν απλός παπάς άλλά ό δεσπότης Αντώνιος. Κι ήταν μόνος.

 

-Σέ λίγο άρχισε ή Θεία Λειτουργία. Ό δεσπότης λειτούργησε ώς άπλός παπάς καί ό γέροντας έψαλλε. Τέτοια θεία Λειτουργία δέν έχω βιώσει στή ζωή μου. Τόσο έγώ, όσο καί ή Ελένη νομίζαμε πώς είμαστε στον ουρανό καί άκούγαμε άγγελικούς ύμνους. Στό τέλος τής Θείας Λειτουργίας ό δεσπότης είπε:

 

-π. Βασίλειε λέγω νά μήν καταλύσω άκόμη. Νά εξομολογήσω τά δύο παιδιά, νά τα κοινωνήσω καί μετά νά καταλύσω.

 

-Νά είναι εύλογημένο Σεβασμιώτατε, να είναι ευλογημένο!

 

Πρώτα εξομολογήθηκε ή ’Ελενίτσα. Μιλούσε μέ τόν Αγιο Επίσκοπο μία σχεδόν ώρα! Κάποια στιγμή έκλαιγαν καί οι δύο, γεγονός πού έκανε τόν Δημήτρη νά άπορε!. Στό τέλος, όμως είδε τήν Ελένη καί τα έχασε. Ελαμπε σάν τόν ήλιο. Τόσο όμορφη δέν τήν είχε δε! ποτέ. Στήν συνέχεια στον θρόνο τής μετάνοιας κάθισε ό Δημήτρης. Εμεινε κι αυτός άρκετή ώρα. Τό χρονικό εκείνο διάστημα ή ’Ελένη συζητούσε μέ τον γέροντα Βασίλειο.

 

-Πάτερ, χθές ήθελα νά άνοίξει ή γή νά με καταπιεί. Σήμερα πετάω μετά τήν εξομολόγηση. Σάς εύχαριστώ, σάς ευχαριστώ!

 

-Ή πίστις καί τό θάρρος ’Ελενίτσα σώζουν. Ας έχουμε λοιπόν πίστη πρός τόν Κύριόν μας καί θάρρος εις τά μαρτύριά μας. Ένα ψηλό βουνό διά τής πίστεως πρός τον Ιησού, μέ τόν λόγο μας μπορούμε νά τό ραγίσουμε. Αύτός πού πιστεύει στόν Χριστό κι άν άκόμη πεθάνει θά ζήσει. ’Ελενίτσα σ’ όλη σου τή ζωή νά μήν λησμονάς νά ανάβεις κάθε φορά πού πηγαίνεις στήν εκκλησία κι ένα κεράκι γιά τό παιδί πού έχασες. Πολύ όφελος πνευματικό θά έχεις. Θά κοιτάξω νά έρθω στό γάμο σας, τόν όποιο πρέπει νά επισπεύσεις. Τό νά ζείτε έτσι συνιστά πορνεία. Θά μιλήσεις πρώτα στή μητέρα σου γιά τόν Δημήτρη καί ό δεσπότης θα άναλάβει τόν πατέρα σου.

 

-Πάτερ, θά μπορούσα νά έρχομαι στό μοναστήρι μέ τόν Δημήτρη, νά σάς βοηθάμε;

 

-Τώρα προέχει νά κοιτάξεις τό γάμο σου.

 

’Ε! μετά δέν ξέρεις μπορεί ό Θεός νά σου χαρίσει κανένα άγγελουδάκι.

 

Οί δύο τους είπαν άρκετά, μέχρι τήν ώρα πού ό δεσπότης φώναξε τήν Έλενίτσα καί κοινώνησε καί τα δύο παιδιά.

 

Έπειτα άπό όλιγόλεπτη συζήτηση πού είχε ό δεσπότης μέ τόν γέροντα ό Δημήτρης καί ή ’Ελένη άλλά καί ό δεσπότης άποχαιρέτισαν τόν π. Βασίλειο.

 

Τά δύο παιδιά μετέφεραν τόν Αγιο Επίσκοπο στά γραφεία τής Μητροπόλεως και κίνησαν νά επιστρέφουν στό χωριό τους.

 

Τήν ίδια ώρα ό δεσπότης τηλεφώνησε στο παπά του χωριού τους καί του ανακοίνωσε πώς θά ήθελε επειγόντως νά δεῖ τόν πατέρα τής ’Ελενίτσας, ό όποιος ήταν καί άριστερός ψάλτης στό χωριό του.

 

Μετά δύο ημέρες ό Δημήτρης περνούσε μαζί μέ τούς γονείς του τό κατώφλι του σπιτιού τής άγαπημένης του. Έβαλε μετάνοια στόν πατέρα της, του ζήτησε συγγνώμη πού δέν είχε τό θάρρος νά τό κάνει άπό τήν πρώτη στιγμή πού συνδέθηκε μέ την κόρη του καί τόν παρακάλεσε νά συναινέσει στό γάμο του μέ τήν Ελένη. Εκείνος τόν άγκάλιασε, τόν άσπάστηκε καί του είπε: «Πάντα ήθελα ένα γιό στό σπίτι μου».

 

Όλα έγιναν όπως τά είπε ό γέροντας Βασίλειος. Όλη ή οικογένεια έκτοτε συμβουλευόταν γιά όλα τά ζητήματα τόν γέροντα Βασίλειο Καυσοκαλυβίτη, ένώ ό Δημήτρης καί ή Ελένη ήταν κάτω άπό τό πετραχήλι του Αγίου Επισκόπου Αντωνίου μέχρι και τήν κοίμησή του!

 

 

 

 ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.

MONUMENT TO ST. JOHN OF KRONSTADT ESTABLISHED IN HIS HOME VILLAGE.

 

On November 1, a monument to the Righteous St. John of Kronstadt, one of the most beloved Russian saints, was opened in his home village.

 

The bust was unveiled by Archimandrite Joseph (Volkov) at the entrance to the Church of St. John Kronstadt in the village of Sura, Arkhangelsk Province, in northwestern Russia, reports the Arkhangelsk Diocese.

 

As of 2010, the population of Sura was 727, with 11 streets.

 

The monument was earlier consecrated in the St. Nicholas Cathedral in Kronstadt, where the great wonderworker served. The entire project was supported by local charities.

 

Three identical sculptures will be sent as gifts to Orthodox communities in Australia, Los Angeles, and Abkhazia.

 

In his address, Metropolitan Kornily of Arkhangelsk noted that St. John’s prayerful protection is especially felt in the village, and that the monastery he founded there, revived several years ago, spiritually nourishes the faithful in Sura and the surrounding villages.

St. George Karslides heals the Metropolitan

 

Metropolitan Benediktos of Philadelphia, venerating the holy tomb of St. George Karslides

 

  On the feast of St. George Karslides in Drama (11/4/14), was found the Metropolitan Benediktos of Philadelphia as a pious pilgrim.

His Eminence wished to thank the celebrating Saint from his heart for the miracle that he worked for him recently.

According to information from Romfea.gr, a short time ago, there appeared a serious problem with his vocal cords.

He made numerous visits to special physicians, without finding the cause of his problem or more importantly giving him healing.

When, at the suggestion of the Abbess of the Holy Monastery (of the Ascension of Christ, Sipsa), Gerontissa Porphyria, he drank some holy water from the grace-flowing relics of St. George, and after prayer, his throat was healed.

As a sign of thanksgiving for the Saint's miracle, he vowed to take a cow to his monastery, on his feast.

 

The fulfillment of his vow occurred on November 4th, 2014.

Αγ.Πορφύριος και π.Ανανίας στα περιβόλια του Παραδείσου.(μέρος 1ο) - Νώντας Σκοπετέας

 

What is Going on with Orthodoxy in Sweden? With Fr. Mikael Fälthammar (In Between, Ep. 2)

 

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΜΒΑΘΥΝΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

 

Ηλίας Λιαμής - Έπεα διδαχής (Ο κίνδυνος του πλούτου)

 

"I'd rather go to hell than forgive him!" | A real story (Met. Pavlos)

 

Père Nikon du Mont Athos - Je ne leur pardonnerai pas ce qu'ils m'ont fait !

 

"Οι Άγιοι των Αθηνών", Μάθημα 2ο~ 24/11/2021

 

Why do women cry

 

Why do women cry

 

 

 

A little boy asked his mother, “Why are you crying?”

 

“Because I’m a woman,” she told him.

 

“I don’t understand,” he said.

 

His Mom just hugged him and said, “And you never will.”

 

Later the little boy asked his father, “Why does mother seem to cry for no reason?”

 

“All women cry for no reason,” was all his dad could say.

 

The little boy grew up and became a man, still wondering why women cry.

 

Finally he put in a call to God. When God got on the phone, he asked, “God, why do women cry so easily?”

 

God said:

 

“When I made the woman she had to be special.

 

I made her shoulders strong enough to carry the weight of the world, yet gentle enough to give comfort.

 

I gave her an inner strength to endure childbirth and the rejection that many times comes from her children.

 

I gave her a hardness that allows her to keep going when everyone else gives up, and take care of her family through sickness and fatigue without complaining.

 

I gave her the sensitivity to love her children under any and all circumstances, even when her child has hurt her very badly.

 

I gave her strength to carry her husband through his faults and fashioned her from his rib to protect his heart.

 

I gave her wisdom to know that a good husband never hurts his wife, but sometimes tests her strengths and her resolve to stand beside him unfalteringly.

 

And finally, I gave her a tear to shed. This is hers exclusively to use whenever it is needed.”

 

“You see my son,” said God, “the beauty of a woman is not in the clothes she wears, the figure that she carries, or the way she combs her hair. The beauty of a woman must be seen in her eyes, because that is the doorway to her heart – the place where love resides.”

 

St. Nicholas helping the Poor Couple

 

There was a couple in Constantinople who had always had a special love for Saint Nicholas. Each feast day they celebrated with special food, wine, holy bread, and candles. Now that they were old, and no longer able to work, they were very poor. The man asked his wife how they could get money to buy what was needed. She took an old carpet, saying, "Here is our last posession. Sell it and then buy all we need to show our gratitude to God and Saint Nicholas." The old man took the rug and set off to the marketplace.

 

Arriving at the market, a distinguised looking nobleman asked how much the rug cost. The man told him what it cost when new, saying he'd take whatever he could get for it. The nobleman gave him six gold pieces—much more than the man expected—took the rug and left. People near the man were puzzled as he seemed to be talking to himself. After purchasing the needed items, the man headed home.

 

Meanwhile, back at the house, a distinguished looking man approached the woman, "Take this rug. Your husband is an old friend of mine and I met him at the marketplace today." And he gave her the carpet.

 

When the man returned, his wife accused him of not selling the carpet, "How could you break your promise and not sell this rug?" "Who gave the rug to you?" he asked. She described the man, and he realized it was the same person who'd bought the rug. The man, realizing it must have been a miracle, exclaimed, "The Lord liveth! The man who bought the carpet from me and brought it back to our poor home, is indeed St. Nicholas, for a man saw me talking to him and asked if I saw an apparition, for the saint was invisible." He showed his wife what he'd bought—food, wine, holy bread, candles—and the left-over money.

 

Rejoicing, they hurried to the church of St. Nicholas to tell the Patriarch all that had happened. After hearing the story, the Patriarch gave the couple a generous life pension. They returned home for a fine St. Nicholas feast with hymn singing and prayers of thanksgiving.

The Cross is a way of life

 

It is the way of life.

 

The Cross is not only the “symbol” or “sign” of Christ, but it is also way of life for the Christians or rather “THE way of life for the Christians”. Just as there is no true Christ without the Cross, so there is no true Christian without the Cross, that is, without participation in the Cross of Christ, as the Savior himself tells us: “He who does not lift up his cross and follow me, cannot be my disciple”(Luke 9:27).

 

 

 

Abbot Georgios Kapsanis of Gregoriou

 

 

 

He leaves immediately.

 

The power of Christ is greater than the power of the devil. When we keep saying the Jesus Prayer and we believe that we will be saved by our prayers, the temptation immediately goes away.

 

 

 

Gerondissa Makrina Vassopoulou

 

 

 

PATIENT ENDURANCE IS THE FRUIT OF VIRTUE, AND IT IS NOURISHED BY PRAYER Metropolitan Athanasios of Limassol.

 

In the book, The Church's Open Heart, (Sretensky Monastery Press, [in Russian] 2014) the memoirs of Metropolitan Athanasios about elders—contemporary ascetics with whom he studied in a spiritual school—are collected, as well as the sermons and teachings of Vladyka, who is well-known not only to the Orthodox world, but also beyond it. Thus, what examples do elders give by their life to us Christians who live in a very complicated world today? And what can and must we contrast with the troubles that come crashing down on us like an avalanche? Our correspondent from Pravoslavie.ru talks about these questions and more in an interview with the archpastor of Limasol while he was in Moscow.

 

 

  Metropolitan Athanasius of Limasol.   

 

 

"Pray Always"

 

We laypeople like stories about miracles very much, and about grace-filled gifts, but we forget somewhat about the price we have to pay for these things. Your book opens with a conversation about the holy elder Joseph the Hesychast. Tell us a little bit about the labors that he and his community performed, and about what lesson we laypeople can derive from this—without, of course, dreaming of duplicating it all.

 

Elder Joseph the Hesychast lived on Mt. Athos, though I did not manage to meet him while he was alive, as he reposed in 1959. But I did get to meet all his disciples.

 

My starets—Elder Joseph from Vatopedi Monastery—was a disciple, the first disciple of Elder Joseph the Hesychast, and so my monastic life began under the influence of his spiritual school.

 

Elder Joseph was one of the most outstanding spiritual figures on Mt. Athos in the twentieth century. He was a great ascetic, but also a notable hesychast.1 His life was full of miracles and the activity of God and the Most Holy Mother of God. In spite of the fact that he was a hermit—that is, he did not go out anywhere—four of his disciples subsequently became the spiritual fathers of hundreds of monks.

 

Right now there are approximately a thousand of us—monks who came from Elder Joseph the Hesychast. Out of the twenty monasteries on Mt. Athos, six of them were revived by spiritual children of Elder Joseph. We consider that his prayers and his presence greatly influenced our monastic life.

 

We inherited three important things from Elder Joseph the Hesychast and his disciples: the first consists in the value of obedience—to the Church and to one's elder. The second, in taking part in the Divine Liturgy, in the Eucharist, that is, in regular Communion. And the third is the practice of mental prayer.

 

Our whole monastic life was and is dedicated to these three important things. Elder Joseph the Hesychast was occupied in unceasing mental prayer for six hours every evening.

 

He would spend eight hours at night serving the all-night vigil. Six hours were dedicated to mental prayer and spiritual reading, and two hours to the Divine Liturgy, which was celebrated daily. This all began at sunset. On Athos, if eight hours pass after sunset, it is already sunrise—especially in the summer.

 

And after sunrise the fathers would rest a little, then, after a small breakfast—a cup of coffee or some kind of dried bread—they would work very hard in order to survive. In the afternoon they would have dinner, and after that they would lie down to sleep. An hour before sunset they would get up and once again perform Vespers by prayer-rope, have a cup of tea or eat some kind of fruit, and after sunset the all-night vigil would begin, which would last eight hours.

 

His disciples lived by such a rule, and for some time we also lived like that.

 

Today it is a great blessing that Elder Joseph's teaching has spread over the whole Orthodox world. But even Western Christians and people of other religions are interested in the elder and translate his few works into their own languages.

 

Today laypeople are so busy that in the morning when they get into the car they turn on tapes of the morning rule, and glory to God, that they manage to do even this. What should laypeople do—contemporary people who are busy at their work but who should nevertheless pray and come to church?

 

Prayer is the unceasing remembrance of God. God’s presence ought to be unceasing in our life. If we learn to say the Jesus Prayer, this little prayer: “Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me,” if we fill all our time with addressing God, if we do the Jesus Prayer at all times—when we are taking a shower, eating, or when we are in the car (instead of listening to the radio), or when we’re in the subway, on a bus, or in church, that will be more than enough. The remembrance of God must accompany all the things that we do in our life.

 

In your book, when you are telling the story about Elder Porphyrios, you cite this episode: A woman called him on the telephone, after he had already died on Mt. Athos. He answered her: “Don’t call me any more—I’m dead.” What did he do that for, when she could find this out by ordinary means?

 

(Laughs) Yes, when she asked, “May I call you again, Elder?” he answered her, “You don’t need to call me any more—I’m dead” (Laughs). And the same thing happened to a nun on Cyprus. She heard about this occurrence, and, as she had very close ties with Elder Porphyrios, she started to get curious, and she decided to call him on the phone, wondering if he would answer her or not. He answered her, “Dear, what are you doing—experiments here?” and hung up the phone.

 

 

   Elder Paisios and the young Fr. Athanasios

 

   

 

Elder Paisios was your teacher. Two stories: when Fr. Paisios was on Mt. Sinai, at St. Catherine’s Monastery, they sent an imam there—and as is well known, there is a mosque on the territory of St. Catherine’s Monastery. The father superior wanted to complain, but Fr. Paisios said, “Wait, wait, we’ll say a prayer right now…” They prayed, and the imam went away and never showed up there again. The second case—when they were supposed to show the film The Last Temptation of Christ in Greece, and the elder blessed people to fight this, to protest. Where is the line here—when should we try to influence what is going on around us by prayer, and when must we express our position?

 

Holy people such as Elder Paisios did not behave themselves in life simply by going by some sort of rule. Even in little life situations, before undertaking anything, they first prayed, received a notification from God, and behaved accordingly.

 

Elder Paisios never went out into the public, but in this case he went, in order to participate in this protest together with all of the people. I am sure that he did this after prayer, after having prayed.

 

Even when some visitor would come to him, he would pray first, and only then would he open the door to him: that is, first he received notification from God whether to open the door to this visitor or not.

 

Once I even asked him, “Elder, but they’re knocking at the door—let’s open it!” And the Elder answered that he didn’t have any directive from God to open the door to this person.

 

That is, even in such simple things he had to receive notice from God. And all the more so, when this had to do with more serious situations. Therefore, we cannot establish any rules as to how we should behave in this or that case by some story, because the saints in each case prayed to God before acting.

 

We shouldn’t think that if some protest is organized, that we must by all means participate in it, because Elder Paisios participated in one.

 

Likewise, we shouldn’t say that we won’t go, because Elder Paisios didn’t go. We have to have discernment and discern God’s will in each separate case.

 

In your book you also tell about St. Arsenios of Cappadocia, and there are such penetrating words there: “He overcame the torment of the saints.” And, telling about Elder Joseph, you talk about how he endured eight years of the cruelest demonic warfare. “Give blood and receive the Spirit.” What does “Give blood” mean for a contemporary Christian? How can he put this into practice?

 

When Elder Paisios returned from Australia—he had gone there at the invitation of an Australian archbishop—I asked him what kind of people lived in Australia. How do they struggle, how are they saved, and do they love God?

 

The Elder answered that he had met great people in Australia, because there people are saved through pain, through humility, patience and prayer.

 

I think that this relates to all people who live in the contemporary world. Pain is present in every person’s life—in our personal life, in the life of our family, in the life of our country, in the whole world, in all of society.

 

Wherever you look, everywhere there is pain, war, death, and problems. It’s enough to listen to one news bulletin and your heart is already filled with pain.

 

Now we have the ability to get information from the whole world. And we must pray and display endurance in this whole situation.

 

That is the way that will lead us into the Kingdom of Heaven. Not for nothing did the Lord Jesus Christ say to us: “In your patient endurance save your souls.”2 He did not tell us that it was through fasting or prayer—He said that it was through patient endurance. Patient endurance is the fruit of faith, and it is nourished by prayer. And all this happens within the Church.

 

“No one can cause harm to John except John himself”

 

Since we have already begun to speak about patient endurance, I will ask you about the family—a good number of pages are dedicated to it in your book. Here, a great many people are only first-generation church-goers, and they do not have the experience of a Christian family—their mothers, fathers, and grandfathers. Where can they learn about the Christian understanding of the family?

 

The Christian life is not complicated and not hard. The Christian life is simple. The Lord did not teach us things that are hard to put into practice. We have to fulfil God’s commandments with simplicity, live with the Sacraments of the Church, teach our children God’s Word and not worry, not get upset about what tomorrow will bring.

 

The Lord told us that, first of all, we must seek the Kingdom of God, and He will give us everything else.

 

Let’s take the first Christians—they didn’t even have a Gospel that they could read, because it hadn’t yet been written. But Christ was for them their Guide and Teacher.

 

We people on Cyprus were in slavery for 800 years—about 400 under the Franks and 400 years under the Turks. They didn’t allow Greeks to get an education—all Greeks were uneducated. Priests learned the Divine Liturgy by heart. My grandmother didn’t even know how to write her name. Nevertheless, in the course of 800 years the people preserved the Orthodox Faith, and preserved their families, because they lived within the Church.

 

And in the course of 70 years what preserved Russia? Absolutely, the Divine Liturgy preserved Russia and the whole world. And this little leaven was enough for all of Russia.

 

In your book it tells the following story: a son complains about his father, that he drinks and is going out with another woman. And they tell him, “Look at this from another point of view. He is suffering and therefore he is acting like this.” How can we learn to put up with our close ones who, in our opinion, are behaving badly in some way?

 

One day a young man came to Elder Paisios and said, “Elder, my relatives, my brother and sister—no one understands me. I am suffering a great deal because of this.” The Elder answered him, “My dear! If they do not understand you, then you try to understand them! First, understand right away that they are not able to understand you—what do you want them to understand you for, when they aren’t able to understand you? Understand that their weaknesses, their problems keep them as it were to themselves. Look at them with understanding and love. Don’t expect anything from people, so as not to suffer. Better to expect something from God.”

 

Then this person thought: “If I understand them, then I won’t suffer from the fact that they don’t understand me.” I also say this to people who complain about similar things. “My husband doesn’t understand me.” At that I tell her, “Understand him, and then your problem will be solved.” It seems to me that this works.

 

Vladyka, you often talk about the upbringing of children. There is this problem: often children at 12, 13, or 14 years of age go out of church or don’t want to come to the services. What do you advise parents to do in such situations?

 

If a parent concerns himself over his child’s upbringing from the moment of his conception—that is, when the child is still an embryo, because contemporary elders say that the upbringing of children begins even before they are born, even before they are conceived—if even then we begin bringing them up, then before they are 12 we can do a great deal.

 

And when a child gets to be 12, 13 or 14 and he reaches adolescence and is going to “rebel” and “revolt,” then outwardly, doubtless, we will not be able to do much—but perhaps this isn’t even necessary, because we have already done everything before this. And in this case we must simply pray very hard.

 

 

Elder Porphyrios the Kapsokalivite

 

 

St. Elder Porphyrios told one woman who was complaining to him that she talked to her son about God, but he didn’t listen, “Don’t worry. Just change the way you act. Talk to God about your child, instead, and God will want to listen to you. Then the Lord Himself will have a talk with your child.”

 

The Lord doesn’t worry, the way we start to worry. And He doesn’t panic. He doesn’t have any situations where He doesn’t know what to do. The Lord leaves a person his freedom, then He embraces him and leads him back to Himself.

 

Once a young man who had disavowed everything came to Elder Paisios. He said to the Elder, “I have done everything possible and have left God.” The Elder embraced him, kissed him, and said, “Here you have run and run and run and have run right to the doors that lead to God.”

 

In one of your conversations you say that we have to show respect for each person, for his faith and culture, without detriment to his faith or culture. How was it possible to realize this under the conditions, for example, when Cyprus was enslaved for 800 years?

 

Undoubtedly, those who enslave other people do not respect them. However, they can enslave our body, they can destroy our house, they can kill all the people around us, but they cannot take our soul.

 

One great saint of the times of the Turkish domination in Greece, St. Cosmas of Aetolia, used to say to the enslaved Greeks, “If the Turks want your money, give it to them. If they need your houses, give them your houses. If they want your cattle or your fields, give them all of this. Give them everything that they want. Only do not give them your soul.”

 

Do not give anyone your soul. People can enslave everything they please, except our souls. Only sin can enslave our soul. The holy fathers feared sin, but not any kind of outward event. But even sin cannot enslave us if we do not consent to it. There is a story about St. John Chrysostom, who rebuked and reproved Empress Eudoxia. She was very angry and wanted to send him into exile. She was a very bad person. Then the Patriarch’s deacons and subdeacons came to him and said, “The Empress is looking for you, in order to send you into exile somewhere. She wants to cause you harm.” St. John Chrysostom began to laugh and answered, “Don’t fear—no one can cause me harm, except me, myself. No one can cause harm to John except John himself.”

 

“The Body and Blood of Christ unites the Church”

 

Metropolitan Athanasios of Limasol The Church’s Open Heart / Translated from the modern Greek by A. Volgina and A. Saminskaya. Moscow. Sretensky Monastery Press, 2014. 320 pages, illustrated.Metropolitan Athanasios of Limasol The Church’s Open Heart / Translated from the modern Greek by A. Volgina and A. Saminskaya. Moscow. Sretensky Monastery Press, 2014. 320 pages, illustrated.

 

 

 

In your book there is a chapter dedicated to the goal of the Church and of our Christian life. Many of us come to church with requests: Lord, help my son to enter the Institute; help me to recover my health… This is all very important, too, but what is the goal of our Christian life?

 

The goal of the Christian life is Christ. Christ is not simply some kind of idea, He is not a philosophy, Christ is not Someone Who is far away in heaven. Christ is the greatest experience that a person can have in his life. He is the greatest reality of all the realities of life. The ancient Greeks used to say, “There is nothing new under the sun.” One great saint replied, “There is nothing new under the sun, except Jesus Christ.” He is our goal. Vigil, prayer, fasting, chastity, virginity—all this we do in order to attain one goal: Christ.

 

Vladyka, here in Russia people love Elder Paisios very much, as you probably know. Very, very much. Why do you think it is him in particular?

 

(Smiles.) The Lord gave him the gift even during his lifetime of loving people, of loving people very much and of praying for all people, for the whole world.

 

It is my personal opinion, but when I saw him praying in church, then I thought: if there is some person who holds the helm of the whole world, it isn’t the president of America (then Russia was not as strong), it isn’t a communist, it isn’t any person of this world—it’s Elder Paisios. He is able to steer the rudder of the whole world. I don’t know how this goes in Russian, but in Greek in the troparion dedicated to St. Anthony, we sing: “He supported the whole inhabited earth by his prayers.”3

 

And I believe that Elder Paisios had this gift from God—to support the whole world by his prayers.

 

Everybody knows about Elder Paisios today, although he was a simple, humble man somewhere in the forests of the Holy Mountain, illiterate, who avoided people: if he saw a gathering of people he would avoid it. How did the world find out about him? On Cyprus sometimes I visit schools and talk with the pupils. They may not know about Christ or the Mother of God, but if I say “Fr. Paisios” everyone understands.

 

Vladyka, today much separates people, including politics. How can we remember that we are all Christians of the various Local Churches—one Body of Christ?

 

Orthodox Christians, we are all the Body of Christ, because we perform one and the same Divine Liturgy and communicate of the Body and Blood of the Lord. At every Divine Liturgy the whole Orthodox Church is present—all the patriarchs, archbishops, metropolitans, bishops—the whole world. We are all the Body of Christ.

 

I arrived in Russia and communed of the Holy Sacrament4 of Christ. I didn’t understand anything during the Divine Liturgy, because I don’t know Russian. Only (he says in Russian) “Gospodi, pomiluy”5 and “Axios,” too—I heard that yesterday, but this isn’t important. What is important is that it is the one and the same Body and Blood of Christ. And you, when you travel to Greece, will not understand anything during the Divine Liturgy, perhaps, but you can receive Communion. The same thing applies to our Orthodox brethren, the Arabs in Syria, and our brethren in Africa, and in the whole world. The Body and Blood of Christ unites the Church. We love all people, whoever they may be. But our brothers according to the spirit are members of the Orthodox Church. Our brothers according to the flesh are the whole world; but according to the spirit, only Orthodox Christians.

 

 

 

Metropolitan Athanasios of Limasol was interviewed by Anastasia Rakhlina

Translation from the Russian into English by Dimitra Dwelley

 

12/29/2014

 

 

 

1 Hesychast — a person who prays while keeping silence.

 

2 cf. Luke 21:19. The Greek or Church Slavonic word for “patience” really means more than just “waiting”—it means patient endurance, bearing something difficult, painful, or unpleasant right through to the end.

 

3 “Thou didst support the world by thy prayers.”

 

4 “Mysteries”

 

5 “Lord, have mercy”