Ή μάνα μου ή Λογγοβάρδα Αναμνήσεις του ηγουμένου της Ι. Μονής Δοχειαρίου Αγ. Όρους άρχιμ. Γρηγορίου Ζουμή 1

ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΥΒΑΔΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΡΟΕΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΤΕΝΑΓΜΟΥΣ ΤΩΝ ΚΑΡΔΙΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΣΑΝ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΙΚΟ ΙΔΕΩΔΕΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΛΟΓΓΟΒΑΡΔΑΣ

Ή μάνα μου ή Λογγοβάρδα

Αναμνήσεις του -ηγουμένου της Ι. Μονής Δοχειαρίου Αγ. Όρους

άρχιμ. Γρηγορίου Ζουμή

Ας τρέξουμε με γοργόφτερο κα­ράβι από την Πάτμο στην Πάρο. Αυτά τα δυο νησάκια δεν έμειναν πο­τέ απαράκλητα και ορφανά από πνευματικούς πα­τέρες. Φαίνεται, ό Θεός τα αγάπησε και δεν σήκωσε ποτέ από πάνω τους την φροντίδα Του. Την απο­κάλεσα μάνα, χωρίς να αισθάνομαι της υπερβολής το ατόπημα. Μάνα δεν είναι, μόνον αύτη πού κυοφορεί, τίκτει και θηλάζει, αλλά και εκείνη πού προ­στατεύει και φροντίζει τα μικρά πλάσματα, πού δεν μπορούν στους κινδύνους να υπερασπίσουν τον εαυ­τό τους. Ευθύς ως ποδάρωσα ή Λογγοβάρδα υπήρξε για μένα το 'ξωμάντρι της ζωής μου. Έξι χρόνων προσκύνησα σ' αυτό το άβατο Μοναστήρι. Λυτοί οι αρχαίοι μοναχοί, πού καθόλου δεν παρασάλευσ

αν την αρχαία τάξη του μοναχισμού, δεν άνοιξαν την πόρτα τους στον σύγχρονο πολιτισμό. Από τ

ο κανδήλι της Εκκλησίας μέχρι το φαγητό, την τράπε­ζα, το ρούχο και το φέρσιμο υπήρξαν οι δάσκαλοι μου στα μοναχικά σκάμματα.

—Μάνα, δεν το φορώ αυτό, είναι φανταχτερό, δεν φοράνε τέτοια στο Μοναστήρι.

Μα δεν είσαι ακόμη μοναχός.

—Μη στεναχωριέσαι, μάνα' θα γίνω.

Σ' αυτό το φροντιστήριο εξασκήθηκαν και διακό­νησαν άνδρες σπουδαίοι, μεγάλης αυτοθυσίας, στολι­σμένοι με τις αρετές της αύτομεμψίας, της νηστείας, της ταπεινοφορίας, της συνεχούς προσευχής και πά­νω απ` όλα της ταπεινοφροσύνης, της τέλειας εξαφα­νίσεως από του κόσμου την θωριά. Εκείνο πού εύκολα διέκρινες ήταν ή βαθειά μετάνοια των μο­ναχών. Τηρούσαν το «μη πολλοί διδάσκαλοι γίνεσθε». Τέτοια δυστυχία σ' αυτό το Κοινόβιο δεν υπήρχε" να ψάχνουν ακροατήριο να τους ακούσουν. Ό κάθε μοναχός δεν είχε κύκλο γνωστών, να λούζεται από τα βρωμόνερα των επαίνων. Σχεδόν και ή ψαλ­μωδία και ή ανάγνωση γινότανε απλή και ανεπιτήδευτη, για να μη σηκώνεται το φρύδι περισσότερο από 'κει πού το έθεσε ό Πλάστης. Κάθε επιτ

ήδευση οι γέ­ροι δεν την επέτρεπαν στον χώρο τους. Γι' αυτούς ήταν ανοικτή μπουκαπόρτα καραβιού, πού θα βου­λιάξει στα μανιασμένα κύματα της κενοδοξίας. Καμιά μυρωδιά δεν επέτρεπαν προτιμούσαν την ξινίλα της απλυσιάς. Ακόμη ούτε την ευωδιά των φυσικών λουλουδιών δεν επέτρεπαν στην Εκκλησία. Φοβότα­νε το «είτε αφή κατεμαλακίσθησαν, είτε όσφρησιν κατεθήλυναν» σαν μεγάλη πτώση. Το μαύρο ξεθω­ριασμένο ράσο, πού μόνον μαύρο δεν ήτανε, ήταν ό επενδύτης τους. Κάμποτο βαμμέ

νο στο καλύτερο κναφείο του κόσμου: τα καρυδόφυλλα. Το ηλιοκαμένο πρόσωπο τους, τα ροζιασμένα χέρια με τις φλέβες πε­ταμένες έξω, τα υποδήματα με τις άπειρες φόλες, ή ζώνη ή ματισμένη σε καταρράκώναν. Ελεεινολογούσες τον εαυτό σου. Χτυπούσες το στήθος, το εργα­στήριο των κακών. Που εκεί μαλακά φορέματα, τρυφερές χούφτες και περιποιημένη κόμμωση;

Τους δοκίμους τους εξασκούσε γέροντας πολιός στο Κάθισμα των Ταξιαρχών. Στον χρόνο γύριζαν στο Μοναστήρι για την κούρα. Τα μαλλιά από τα χώματα και τους ιδρώτες που να ξεμπλέξουν; Γι­νότανε κούρα προ της κούρας.

—Κόψ' τα τώρα και άφησε τα χτενίσματα και το λούσιμο.

Αυτά ταπείνωναν την σάρκα και γυναίκα δεν ήθελε. Το βλέμμα απλανές δεν κοίταζε πρόσωπο ανθρώπου. Άλλα κι εκείνη ή στρωμνή άλλη βάσα­νος. Σκέτο ξύλο να ισάζουν τα πλευρά. Που ν

α 'βρεις ανάπαυση. Δεν ήξερες που να γυρίσεις, για να ξεκουράσεις το σώμ

α σου.

Σ' αυτό το εργαστήρι βρήκα τους ανθρώπους πού μου σημάδεψαν την ζωή. Αφήνω τον Γέροντα, πού διέλαμψε σαν αστήρ φαεινός, Όχι μόνον στην μάνδρα του, άλλα και σ' ολόκληρο τον κόσμο της Χριστιανοσύνης, κι έρχομαι στους υποτακτικούς. Αρχίζω από τον Οικονόμο τον παπα-Δαμιανό, τον τρίτο τη τάξει.

Ό δάσκαλος της υπομονής

Την Τριπολιτσά είχε πατρίδα. Τελείωσε κά­ποια εμπορική Σχολή, πήγε στρατιώτης και έφυ­γε για την χώρα του ευδαιμονισμού, τη' Αμερική. Εκεί τ' αδέλφια του διατη­ρούσαν φαγάδικο, απ’ οπού περνούσαν πολλοί Έλληνες και κυρίως οι πρό­σφυγες. Ό Πόντος και ή Μικρά Ασία δεν είχαν λησμονηθεί. Έκαναν πάντα λόγο για τις Εκκλησιές, τις παραδόσεις τους, τους παπάδες, τα Μοναστήρια και τις γιορτές τους.

—Σήμερα ή μάνα μας δεν μας έδινε λάδι. Ή λα­λά μας τίποτε δεν έτρωγε.

—Από σήμερα αρχίζει ο «Ντινάμεος». Στην πατρίδα τα ανδρόγυνα ξεχώριζαν, για να προσεύ­χονται περισσότερο.

Τα δε βιβλία για

Αγίους κυκλοφορούσαν στο μαγαζί όπως οι τράπουλες.

—Το διάβασες αυτό; Είναι πολύ ωραίο. Μαθή­τευσε δεν θα χάσεις.

Ή «Αμαρτωλών σωτηρία» είχε τα πρωτεία και έδινε και έπαιρνε καρδιές στην Αμερική, ενώ στον ελληνικό χώρο είχε εξαφανιστεί σαν βαρύ καλογερικό βιβλίο, μαζί με τόσα άλλα π

ού έθρεψαν το δούλο Γένος. Που να το συστήσουμε; Θα μας κα­τηγορούσαν πώς καλόγερους θέλουμε να κάνουμε τα παιδιά τους - άπαγε της βλασφημίας! Καλοί οι καλόγεροι, στα Μοναστήρια, άλλα μακριά από την χριστιανική κίνηση κι αγαπημένοι.

Ό νεαρός Κωστόπουλος δεχότανε τις κουβέντες αυτές όπως τα γατάκια τον ήλιο, για να ανοίξουν τα μάτια τους. Αλλά εκεί πού δονήθηκαν τα εντός του ήταν ή εμπεριστατωμένη μελέτη της «Αμαρ­τωλών σωτηρίας». Ένα μήνα την μελετούσε την νύχτα στο δωμάτιο του. Στην κυριολεξία την καταβρόχθισε,

—Αδέλφια, σας ευχαριστώ πού με προσκαλέ­σατε να εισέλθω εις τους κόπους σας, άλλ' εγώ θα επιστρέψω στην Ελλάδα να γίνω καλόγερος.

Και μόνον ή λέξη καλόγερος έσπαζε κόκκαλα την εποχή εκείνη, όπως και σήμερα και πάντα.

—Όρε, που θα πάς; Ή Αμερική είναι ασφάλεια, είναι φτωχομάνα. Ξέχασες πού φυτεύαμε στην πα­τρίδα καλαμπόκι με το σουβλί και φύτρωνε ρίγανη; Εδώ είναι ή απόλαυση της ζωής. Στην Ελλάδα τυ­ρα

γνίες και βάσανα. Και ο Τούρκος καιροφυλακτεί απέναντι να μας καταπιεί.

—Όχι, όχι, θα επιστρέψω.

—Λυτά διάβαζες τόσες νύχτες;

Ό μεγάλος αδελφός ήρθε σε ρήξη με τους πε­λάτες πού έρχονταν, βαστάζοντας υπομάσχαλα τα καλογερικά βιβλία. Άρπαξε την «Αμαρτωλών σω­τηρία» και την πέταξε στον δρόμο.

—Φάγατε τον αδελφό μου. Τον παρασύρατε στα Μοναστήρια.

Ό γερο-Σμυρνιός συνοφρύαζε σ' αυτά τα λόγια.

—Σ1 αυτόν τον δρόμο, παλληκάρι μου, δεν μπο­ρεί να παρασύρει κανείς άλλος δεν υπάρχει απο­πλάνηση, αλλά πρόσκληση θεϊκή. Μην υβρίζεις την θεϊκή κλήση, μη γίνεσαι θεομάχος' είμαστε πολύ μικροί να τα βάλουμε με τον Θεό.

Μαλάκωσε ό σκληρός αδελφός και την επομένη έδωσε τα εισιτήρια στο ξεμυαλισμένο παλληκάρι για την Ελλάδα.

Σ' ένα μήνα κατέβηκε από το βαπόρι στον Πει­ραιά. Βλέπει δυο ρασοφόρους, πού ό καλογερικός σκούφος τους πρόδιδε πώς δεν ήταν εκ του κόσμου.

—Πατέρες, πατέρ

ες, σταθείτε.

Είχε και κάποιες αποσκευές αμερικάνικες, πού του φόρτωσαν οι γνωστοί για τους συγγενείς και του έκαναν δύσκολη την μετακίνηση.

—Έρχομαι από την Αμερική. Με παίρνετε μα­ζί σας στο Μοναστήρι;

—Ακολούθησε.

Το πρώτο πού παρατήρησα, έλεγε αργότερα ό παπα-Δαμιανός, ήταν πώς όλοι οι άνθρωποι περιεργάζοντο πρόσωπα και καταστήματα. Οι γέρον­τες πήγαιναν σφαίρα, δεν τους

προλάβαινα στον βηματισμό, ακολουθούσα τρέχοντας. Και από τότε μέχρι σήμερα αισθάνομαι πώς τρέχω, για να προλάβω τον μοναχισμό. Κάποια στιγμή με ρώτησαν

—Καλόπαιδο, από που είσαι.;

—Από Τρίπολη.

—Κι. εμείς Τριπολιτσιώτες είμαστε και μονά­ζουμε στην Λογγοβάρδα της Πάρου.

—Όπου πηγαίνετε μαζί σας έρχομαι.

Μ' ένα βραδυκί

νητο καράβι ξημερώσαμε στην Πάρο. Την πρώτη μετάνοια έβαλα στην Καταπολιανή κι έπειτα στην Ζωοδόχο Πηγή. Ή δοκιμασία σκληρή. Ποτέ δεν έψαξα ανάπαυση πάντα με βήμα γρήγορο ακολουθούσα τους γέροντες.

Ανέλαβε οικονόμος και ταμίας από τον ηγούμε­νο Ιερόθεο. Έμεινε στην θέση αύτη και επί ηγουμενίας Φιλόθεου Ζερβάκου. Θέση πού την κράτησε μέχρι τον θάνατο του. Στην δεκαετία του '80 διαδέχθηκε τον γέροντα Φιλόθεο στην ηγουμενία. Στην ερώτηση μου

—Τί κάνεις, άγιε ηγούμενε;

Μου απήντησε'

—Σώπα, σώπα, εγώ ηγούμενος;

Υπήρξε πράος και ειρηνικός και ειρηνοποιός. Ποτέ δεν μίλησε άσχημα σε άνθρωπο και για άν­θρωπο, παρ' όλο πού το διακόνημά του έδινε λαβές για οξύτητες. Αυτό το πέτυχε, όπως μου ομολογούσε, πάντα με την προσευχή και την υπομονή. Περπατούσε τα καλντερίμια της Μονής και ανεβ

οκατέβαινε τις σκάλες, λέγοντας συνεχώς «υπομονή, υπομονή».

—Γιατί, παπα-Δαμιανέ, το λες συνεχώς;

—Για να μην το ξεχάσω. Ή κατάσταση της υπομονής με σώζει από πολλά πράγματα. Αργό να κρίνω και ν' αποφασίζω κι έτσι δεν αδικώ τον αδελ­φό μου.

Ήτανε ή μάνα του Μοναστηρίου. Όποιον δάγ­κωνε ή παρατήρηση ή ή επίπληξη, στον παπα-Δαμιανό κατέφευγε.

—Μη στενοχωριέσαι, θα πιούμε και καφέ έχου­με και λουκούμι. Υπομονή πολλή θέλει ή καλογε­ρική.

Γλύκαινε την καρδία του υποτακτικού μόνον με το αόρατο χάδι της αγάπης, χωρίς να επιρρίπτει ευθύνες σε κανένα.

—Όλοι καλοί. Ό Χριστός μαζί μας. Την Ούρα του Παραδείσου όλοι χτυπούμε και κανένα δεν απο­στρέφεται ο Θεός. Ή σιωπή καταισχύνει τον διά­βολο.

Αν κάποιος περίεργος πρόβαλλε στο κελλί του με τα συνηθισμένα

—Τα 'μαθες τα νέα, παπα-Δαμιανέ;

—Τί; Κανένα καλό, κανένα καλό;

—Όχι, άσχημα χαμπάρια.

—Πήγαινε, πήγαι

νε.

Όχι καμιά κατάκριση δεν δεχότανε. Όλοι καλοί και ωραίοι. Στην εξομολόγηση δεν άκουγε ευχαρίστως τα συζυγικά «μου 'πε και του 'πα».

—Άσ’ τα αυτά έλα να σου διαβάσω την ευχή. Αυτά συμβαίνουν δεν είναι, άξια σχολιασμού. Ή υπομονή, ή ρίζα όλων των καλών, όταν υπάρχει, δεν δημιουργούνται προβλήματα. Ή υπομονή, ευλο­γημένη, γεφυρώνει και τα πιο μεγάλα χάσματα. Δεν ακούς την Παναγία την είπαν γέφυρα, γιατί με την υπομονή Της κατεργάσθηκε την ταπείνωση, την κορωνίδα όλων των αρετών. Έχουμε και Άγια Υπομονή σ' αυτήν να προσεύχεσαι να λαμβάνεις δύναμη. Ό Χρίστος είπε' «Την υπομονή την χρει­αζόμαστε μέχρι το τέλος». Ό άνδρας σου, κουρα­σμένος από την δουλειά, θα πει και παραπανίσιες κουβέντες. Είναι ανάγκη να απαντήσεις; Ή υπο­μονή των Αγίων κράτησε τον κόσμο και ή υπομονή της γυναίκας το σπίτι.

Μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε τον πατέρα Δαμιανό σαν τον όσιο της υπομονής και διδάσκαλο έργω τε και λόγω. Ό ίδιος έκανε τόση υπομονή στο Κοινόβιο πού αναχαίτι

ζε κάθε φουρτούνα πειρα­σμού. Όλο το νησί ήξερε την διδασκαλία του πα-πα-Δαμιανου κι έλεγαν μεταξύ του

ς «Υπομονή, ευλογημένε, όπως λέγει ο παπα-Δαμιανός. Εσύ δι­κό σου ευαγγέλιο έχεις;». Δεν άρεσε και πολύ στις γριές, πού ήθελαν να καθυποβάλουν, όπως έλεγαν, στον πνευματικό τον γέρο τους, ψάχνοντας δικαίω­ση, άλλ' ό παπα-Δαμιανός ζητούσε από τους ανθρώπους αρετές και όχι δικαίωση και δικαιώματα. Χίλια δίκια και να είχαν οι κοσμικοί, ο παπα-Δα­μιανός δεν έψαχνε το δίκιο.

—Άφηνε τα αυτά -έλεγε- και δούλεψε την υπομονή. Αυτή θεραπεύει τα δίκια. Τα άλλα πυ­ρακτώνουν μίση, μνησικακίες. Και μη δίνεις εργό­χειρο στον πειρασμό. Τα δικαιώματα χωρίζουν τους ανθρώπους. Στον μωσαϊκό Νόμο το δίκιο πήγαν να εφαρμόσουν, την ισότητα του νόμου, και δεν τα κατάφερε ο άνθρωπος, γι` αυτό ήρθε ο Χριστός και θέ­σπισε την αγάπη και το συγχώριο. Εύρα τα με τον σύνδουλό σου, χωρίς να ψάχνεις καντάρια και ζυγαριές, γιατί πάντα από το δικό σου τάσι θα ρίχνεις λιγότερα βάρη. Πάρε τδ βάρος επάνω σου «εγώ φταίω» και καταργούνται όλα τα ζύγια. «Αν ό Θεός κρατήσει ζύγια, κανένας δεν θα σωθεί», όπως λέγει ο αββάς Βαρσανούφιος.

Είχε την ευθύνη των δοσιμάτων. Οι ελεημοσύ­νες του Μοναστηρίου περνούσαν όλες από

τα χέρια του. Αυτή ή μέρα ήταν ή πιο χαρούμενη της εβδο­μάδος. Τα χέρια του είχανε θεϊκό άνοιγμα στους φτωχούς. Έβαζε μεταλλικά νομίσματα μέσα στα όσπρια και χαριεντιζόμενος έλεγε

—Όταν θα τα καθαρίζουν οι γιαγιάδες θα χαί­ρονται.

Γελούσε μόνος του.

Νομίζω πώς πιο πολύ χαι­ρότανε εκείνος από εκείνους που θα τα 'έβρισκαν.

Σαν λειτουργός και στο Μοναστήρι και στον κό­σμο είχε πάντα τα μάτια "σφαλισμένα. Σαν να ήταν ο κόσμος της Λειτουργίας όλος δικός του και ήθελε να χαίρεται και να τον απολαμβάνει. Σαν τον πότη, πού, όταν έχει το ποτήρι στο στόμα του, κλείνει τα μάτια του να το απολαύσει. Το κλείσι­μο των ματιών στον κόσμο το είχαν όλοι οι Λογγοβαρδίτες, άλλα ο παπα-Δαμιανός υπερέβαλλε. Γνώριζε καλά το γνωμικό «Δία των θυρίδων ανεβαίνει θάνατος στην ψυχή». Δεν είχε ούτε ιδιαίτε­ρα καλή φωνή ούτε γνώσεις μουσικής, αλλά, όταν έψαλλε και σταύρωνε τα χεράκια του, γινότανε αληθινή εκτενής ικεσία. Ή απλή του Λειτουργία ήταν επιθυμητή και αγαπητή σ' όλους. Οι από καρ­δίας εκφωνήσεις του εύφραιναν Θεόν και ανθρώ­πους. Τα άμφια του ήταν πάντα απλά, τα ευτελέστερα των υφασμάτων. !Από αυτά εμείς φτι­άχναμε στα σπίτια μας καλύμματα για τους νη­σιώτικους καναπέδες. Και όμως καμάρωνε σαν τα παιδιά, όταν φορούσαν καινούργια παπούτσια. Άκουγες τις

γριές να λέν

ε'

—Σήμερα ό παπα-Δαμιανός ήτανε μες στην χα­ρά του με την παπλωματού πού φορούσε.

Στο πρόσωπο του παπα-Δαμιανού εννόησα τι σημαίνει να έχουν οι πιστοί ευλάβεια στον παπα και όχι προσωπολατρία. Άλλωστε πότε τον έβλεπαν, για να τον λατρεύσουν; Το καλό του όνομα τους αγίαζε και τους ευλογούσε, οπού και να βρίσκονταν.

Ήτανε προσγειωμένος στην πραγματικότητα της ζωής. Το Μοναστήρι μας με την λατρεία είχε και την διακονία. Δεν ήθελε να τραβούν εις μάκρος οι ακολουθίες εις βάρος των διακονητών αδελφών. Άκουγες να λέγει

—Καλά είναι' έχουμε και δουλειές. Έχουμε να μαγειρεύουμε, να βαϊλέψουμε τα ζώα. Νηστικά μέσα στην μάνδρα περιμένουν το δικό μας έλεος.

Καθόλου δεν δεχότανε τα Μοναστήρια να λει­τουργούν από τους κόπους και τις προσφορές των φτωχών ανθρώπων.

—Εμείς μόνοι μας πρέπει να ευποριζόμεθα την ζωοτροφία μας. Οι λαϊκοί έχουν πολλές υποχρεώ­σεις. Μη ζητάτε τίποτα, ούτε ευθέως ούτε συνεσκιασμένα. Αν καυχώνται για τα πολλά πού έχουν, ας τα χαίρονται με την φαμίλια τους. Αν έχει περίσ­σια, ας τα κάνε

ι ότι θέλει. Αν μάθει να ελεεί, ακό­μη καλύτερα.

Σαν Οικονόμος τ

ον κάθε μοναχό τον καθιστούσε υπεύθυνο στο διακόνημά του να αποδώσει, το οφειλομένων. Και τον πιο δύστροπο τον έβαζε σε δου­λεία, με τον δικό του τρόπο, πού άρχιζε χωρατά και τελείωνε επιτακτικά.

Ήταν άνθρωπος της άκρας οικονομίας. Το σιτηρέσιο πού παρέλαβε προ εξήντα χρόνια αυτό κράτησε. Ήθελε παντού να γίνεται οικονομία. Δεν ανεχότανε να χάνεται τίποτα από τα πράγματα της Μονής.

—Την σπατάλη δεν την ευλόγησε ο Θεός.

Μέχρι τα βαθειά του γεράματα με το νερό πού έπλυνε τα πόδια του σφουγγάριζε γονατιστός την κεντρική πέτρινη σκάλα του Μοναστηρίου, για να μην πάει το νερό χαμένο.

Ακόμη είναι αξιοσημείωτο το γεγονός πώς ό παπα-Δαμιανός έζησε στο νησί της Πάρου περισ­σότερο από εξήντα πέντε χρόνια και μόνον δύο φορές εξήλθε της νήσου. Αυτό ήτανε στο πλησιέστερο νησί της Νάξου, για να φτιάξει τα δόντια του. Ου­δέποτε εκδήλωσε επιθυμία ούτε στην πατρίδα του να υπάγει, ούτε τους συγγενείς του στην Αθήνα να επισκεφθεί. Οι αρετές αυτές σπανίζουν στους ση­μερινούς μοναχούς, οι οποίοι, κάτω από το παρά­πονο «άνθρωπος είμαι κι εγώ», στοιχούνε το αγιογραφικό1 «Εν έξόδω Ισραήλ εξ Αιγύπτου εκ λαού βαρβάρου». Θεωρούν το Μοναστήρι φυλακή και ζητούν συνεχώς εξόδους ανά τον κόσμο.

Όποιος έμενε κοντά του κάτι έπαιρνε πάντα από τον όμορφο, ανεπιτήδευτο τρόπο του. Ό παπάς αυτός, παρά τα πολλά του χρόνια, είχε θαυμάσια έκφραση. Ή θέα του προσώ

που του ήταν απόλαυση πνευματική. Πάντα καθόμουν απέναντι του, για να θεωρώ την δόξα της αγιοσύνης τ

ου στο πανάρχαιο πρόσωπο του. Ένα χρόνο προτού να πεθάνει τον ρώτησα

—Πώς πέρασες, παπά μου, στην ζωή σου;

—Πολύ καλά.

—Και τώρα;

—Καλύτερα.

—Από 'δώ και εμπρός;

—Ακόμα πιο καλά.

—Ό παράδεισος;

—Όλος δικός μας.

Ούτε γωνιά, ούτε πίσω από την πόρτα. Όλος δικός μας. Με τόση βεβαιότητα το ομολόγησε, πού με κατέλαβε δέος.

Στην εκταφή του τα οστά του ήτανε κεχριμπαρένια και άφηναν αίσθηση οσίου ανδρός. Οι ευχές του απ

ό τον παράδεισο να είναι μαζί μας και με το Μοναστήρι του, στο οποίο πολλά κοπίασε από την νεότητα του μέχρι το τέλος του. Αμήν.

Ιερόθεος ό ουρανοβάμων

Καταγότανε από το νησί της Σύρου. Ήτανε και αυτό γεώργιο της Λογγοβάρδας. Σαν κοσμοπολίτικο κέντρο της μικρής

Ελλάδος, έδινε πολλές ευκαιρίες να το επισκέπτονται οι γέροντες. Ευλα­βείς οικογένειες, όπως ήτανε του Μαλατέστα, φιλοξενούσαν τους πνευματικούς και άκροάζοντο της διδασκα

λίας τους. Ό Κόλλυβας συνεδύαζε πάντοτε την διδα­σκαλία με το μυστήριο της εξομολογήσεως. Μεταξύ αυτών υπήρχε πολύ καλή μαθήτρια ή μητέρα του παπα-Ιερόθεου Παραμάνη. Λυτή ή αγία μάνα γέννησε το παιδί αυτό, για να το αφιερώσει στην Ζωοδόχο Πηγή.

Το ανέθρεψε με τα νάματα των αγίων Κολλυβάδων και συνεχώς του έδειχνε την νήσο Πάρο σαν την μελλοντική κατοικία του'

— Εκεί θα καταπαύσεις, παιδί μου. Εκεί υπάρ­χει εύδιος λιμένας, ή Λογγοβάρδα. Εκεί οι γέρον­τες θα σε σπρώξουν -έλεγε— για τον ουρανό.

Ό Ιερόθεος, όταν μεγάλωσε, πήγε στρατιώτης στην Καλαμάτα. Ό μητροπολίτης, βλέποντας την ευγένεια της ψυχής του, θέλησε να τον κρατήσει και ο νέος προς στιγμήν κάπως εθέλχθη από την δε­σποτική κουβέντα. Αλλά ή μάνα έπ' ούδενι δεν το δέχθηκε. Τον άρπαξε στην κυριολεξία, τον έφερε στην Πάρο, άνοιξε την πόρτα του Μοναστηρίου, τον πέταξε μέσα, έκλεισε την πόρτα και έφυγε για την Σύρο. Στα τέλη της έγινε και α

υτή μοναχή και είχε όσιακό θάνατο, όπως μαρτυρούν οι παρευρεθέντες στην τελευτή της.

Ό πατήρ Ιερόθεος υπήρξε μοναχός μεγάλης ασκήσεως και ακριβείας του μοναχικού βίου. Τα λό­για του ήταν ολίγα και μεστά χάριτος. Έξήσκησε την νοερά προσευχή όσον ολίγοι στην εποχή του.

Γνώριζε πολύ καλά αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας με τον Θεό και μπορούσε να βοηθήσει τον νεοφώτι­στο στην μοναχική πολιτεία. Η μεταδοτικότητα του την ώρα της εξομολογήσεως ανέπαυσε πολλές ψυχές. Ήτανε πολύ σοβαρός άνθρωπος και δεν επέ­τρεπε στον εαυτό του ούτε ν' ακούει ούτε να διη­γείται ελαφρότητες. Μιλούσε για τους αγίους, πού έμαρτυρουντο από την Καθολική Εκκλησία.

Κάτι σύγχρονες αγιολογικές κινήσεις τις θεωρούσε πα­ραμύθια και όχι σοβαρά πράγματα για πνευματι­κούς ανθρώπους, κι έλεγε χαρακτηριστικά

—Και ή μύγα βγάζει ξύγκι, άλλ' είναι άχρη­στο.

Στην εξομολό

γηση βοηθούσε τα μέγιστα τους νέους μοναχούς. Πίστευε ότι κάποια πράγματα βγαίνουν από μέσα μας μόνον κατόπιν πολλής προ­σευχής και ασκήσεως. Ό άνθρωπος είναι αδύναμος να ξερριζώσει τα πάθη χωρίς την συνεργεία της θεί­ας Χάριτος. Γι` αυτό και έλεγε στους ανθρώπους, πού δεν

αφήνοντος στην Χάρη του Θεού:

—Αυτά πού έχεις δεν βγαίνουν από μέσα σου.

Όποιος ήθελε πραγματικά να τον εκτιμήσει, έ­πρεπε να εξομολογηθεί στον ίδιο εν πάση ειλικρί­νεια.

Ό παπα-Ιερόθεος ανέβαζε το πνευματικό επί­πεδο της Μονής Λογγοβάρδας περισσότερο και από τον γέροντα Φιλόθεο. Είχε υπό ευθύνη του την εσωτερική λειτουργία της Μονής. Κρατούσε τους νέους σε πνευματική επαγρύπνηση. Το μάτι του ήτανε ανύστακτο επάνω τους. Καθόλου δεν ήθελε δ νέος μοναχός να παραμένει επί μακρόν στο κελλί του.

—Κοπίασε στα νιάτα σου, πρόσθετε κάθε μέρα κόπους πάνω στους κόπους, για να έχεις άνεση όταν γηράσεις.

Όσο μπορούσε να κουμαντάρει τα εσωτερικά, το Μοναστήρι ανθούσε. Όταν έπεσε, χάθηκε το μεγαλείο της λειτουργίας του. Ή πατημασιά του παπα-Ιερόθεου ήτανε ζωντανή παντού και στα πρακτικά πράγματα της Μονής και στα πνευματι­κά. Ό αρρενωπός του χαρακτήρας έδινε πνοή και ζωή

στα πάντα.

Τις συντυχίες με τους κοσμικούς τις απέφευγε. Οι λίγες του κουβέντες ισορροπούσαν τις σχέσεις του Μοναστηρίου με τον κόσμο. Ό αγαπητός του κόσμος ήταν οι μοναχοί και τα Μονα­στήρια. Στην λατρεία στεκότανε αγέρωχος σαν

καβάκι στους υδρότοπους. Το πρόσωπο του χανό­ταν μέσα στο κάπνισμα του πολλού λιβανιού πού θύμιαζε παιχνιδίζοντας με το θυμιατό. (Ενώ ο παπα-Δαμιανός ήθελε το θυμιάτισμα άφωνο και άτο­νο.) Ή φωνή του δεν ήταν καθόλου μελωδική. Ήταν σαν φωνή υδάτων πολλών, πού αφύπνιζε τον άνθρωπο της καλοπέρασης. Εργαζότανε συνεχώς και αόκνως. Σε μια επίσκεψη μου στο Μοναστήρι, άκουσα την ευχή να βγαίνει μέσα από πίθο. Κοίταξα τον γέροντα να έχει κάψει ένα μεγάλο κρα­σοβάρελο και να είναι μέσα να το ξύνει.

—Έ, γέροντα Ιερόθεε, ακόμη δουλεύεις;

—Παρακαλώ τον Θεόν να μ' έχει καλά να εργά­ζομαι, για να μένει χρόνος στους νεωτέρους αδελ­φούς μου να μελετούν και να προσεύχονται.

Εργάστηκε εκ του αφανούς και για τα δύο γυ­ναικεία- Μοναστήρια της Πάρου. Εφημέρευε σε όλες τις γιορτές στην Μονή του Δάσους με πολλή προσοχή και υπευθυνότητα. Βοήθησε στο κτίσιμο της Μονής θαψανών. Παρά την ηλικία του, δούλεψε φτυάρι και μαλά περισσότερο κι από εργάτης. Ό­ταν ό

μως έβλεπε τα γυναικεία. Μοναστήρια να ξε­φεύγουν από την παράδοση, τα αποκαλούσε τουριστικές λαύρες. Κάποτε του έδειξαν φωτογραφίες από γυναικείο Μοναστήρι, με την παράσταση του Γολγοθά με πετρίτσες και λουλουδάκια. Και είπεν ο γέρων

—Αυτές οι δύστυχες δεν εγκατέλειψαν ακόμα τον χώρο τους.

Τα δε τραγουδάκια των καλογραιών καθόλου δεν ήθελε να τα ακούει. Υποστήριζε πώς ο μονα­χισμός είναι στάση και τάξη πού ταιριάζει στην αρσενική φύση. Ήθελε τον μοναχισμό αρχαίο και παραδοσιακό.

Από την πολλή δουλειά, τα τελευταία χρόνια της ζωής του έτρεμαν τα χέρια του. Αλλά και πάλι κάτι, προσπαθούσε να φτιάξει. Τα γλυκανάλατα δεν τα πήγαινε καθόλου και γι' αυτό και οι φαιδρούληδες τον αποκαλούσαν σκληρό και αδυσώπητο. Άλλα ή σφραγίδα του, παρά τα χρόνια πού πέρασαν από την κοίμηση του, έχει μείνει, ανε­ξίτηλος στο Μοναστήρι..

Ή Λογγοβάρδα είναι τραχύ Μοναστήρι,. Δεν παίζει. Δεν βάζει νερό στον οίνο. Τον πίνει, πάντα άκρατο.

Ψάρι στο πέλαγος του Κοινοβίου

Ένα από τα ωραία θεάματα του αισθητού κό­σμου είναι να βλέπεις τα ψάρια μέσα στα πελάγη. 'Αν μάλιστα έχεις δυνατότητα να δεις τον βυθό της θάλασσας, εκεί θα θαυ­μάσεις εικόνες παρόμοιες και ανώτε­ρες από της ξηράς. Θα δεις κάμπους κατάφυτους από φύκια και κοράλλια. Και λοφίσκους κατάμεστους διαφόρων φυτών. Και να βόσκουν κοπαδιαστά τα ψάρια. Εκεί ευφραίνεται το μάτι να βλέπει και ή ακοή να απο­λαύει ησυχίας. Τα ψάρια μήτε βήχουν μήτε βελάζουν, και όμως ζουν και αυξάνονται όπως όλη ή δημιουργία.

Αυτήν την εικόνα έλα να την μεταφέρουμε στον κόσμο ενός Κοινοβίου. Μόνον από την κίνηση κα­ταλαβαίνεις πώς αυτά τα ψάρια είναι ζωντανά.

Ένα τέτοιο ψάρι υπήρξε ο γερο-Σαμψών στην Λογ­γοβάρδα. Μόνον από την κίνηση καταλάβαινες πώς ζει αυτό το μαριδάκι. Για πολλά χρόνια πίστευα πώς έχει μεν ακοή, αλλά στερείται ομιλίας. «Καλότυχος —έλεγα καθ' εαυτόν—, του έδεσε ό Θεός την γλώσσα, για να μην αμαρτάνει». «Όστις εν λόγω ου πταιει ούτος τέλειος ανήρ». Έπειτα από σαράντα χρόνια τον άκουσα να διαβάζει τις εννέα ωδές «'Άσωμεν τω Κυρίω, ένδόξως δεδόξασται…γαρ ...». (Ήτανε και αυτό παράδοσης από τους αγί­ους Κολλυβάδες.) Δόξασα τον Θεό, πού μου γνώρισε τέτοιους αθλητές. Ευθύς ως έγινε μοναχός έκλεισε το στόμα του και άφησε ελεύθερα τα χέ­ρια και τα πόδια του στην διακονία. Ό οικονόμος της Μονής δεν ολοκλήρωνε τ' Όνομα του και βρισκό­τανε μπροστά του, έτοιμος να εκπληρώσει κάθε προσταγή. Όποιος είχε ανάγκη βοηθείας στο Μοναστήρι το «Σάμψ» φώναζε. Ήταν βέβαιος πώς δεν θα άκουγε ούτε «σε λίγο» ούτε «περίμενε, έχω δουλειά». Πρώτα των άλλων τα διακονήματα και τελευταία το δικό του.

Στην Εκκλησία έφτιαχνε τα Κόλλυβα και υπη­ρετούσε στο Ιερό. Ή παρουσία του ήτανε περισσό­τερο σκιά, παρά φιγούρα ανθρώπου. Το λεπτό και κυρτωμένο του σώμα με την μικρή γενειάδα έμοι­αζε με Ιεράρχη πού σέβιζε στην κόγχη του ιερού Βήματος. Δεν δέχθηκε ποτέ να φορέσει ξένα δόντια. Έκοβε το ξηραμένο ψωμί του Μοναστηρίου με τα ούλα. Κι όταν τον έβλεπες να τρώγει, έμοιαζε περισσότερο με παιδί πού αλλάζει, δόντια, παρά με γέρο φαφούτη. Άπλωνε το χέρι του να πάρει ψωμί από το τραπέζι τόσο συνεσταλμένα, σαν να μη του ανήκε τίποτε από τα παρατιθέμενα. Πάντα υπήρξε ντροπαλός, ξένος.

Είχε και το διακόνημα για τις κοτούλες. Κα­νείς δεν τον έπαιρνε είδηση πότε τις φρόντιζε, και όμως πάντα ήτανε ποτισμένες και ταϊσμένες.

Όταν επρόκειτο να ταξιδέψει,, υπολόγιζε πόσες μέρες θα λείψει από το κελί του κι έκανε διπλό κανόνα, μη τυχόν και δεν τον βοηθήσουν οι συνθή­κες της παραμονής του να εκτελέσει τις επιτασσόμενες προσευχές. Φεύγοντας για τα άνω δώματα, έλεγε'

—Αδελφοί μου, προτιμάτε τον κανόνα από την βρώση και την πόση.

Με αυτά πού γράφω δεν πιστεύω πώς εκφράζω τον πλούτο αυτής' της ουράνιας αποθήκης. Αλλά ας με συγχωρέσει ο όσιος. Όπως ή ομορφιά του βυθού της θαλάσσης δεν συγκρίνεται, με την επιφάνεια, έτσι και το βάθος της καρδίας του πατέρα Σαμψών μ' αυτά πού βλέπαμε. Άλλωστε υπήρξε πάντα τό­σο φευγαλέα μορφή, πού καθόλου δεν άφηνε να τον παρατηρήσεις. Λυτά τα ολίγα πού έκλεψα έγραψα. Πιστεύω στον Παράδεισο να κάνει και λίγο παραστόλι, για να τον απολαμβάνουν και να μην κρύβε­ται όπως ο Αδάμ στις φυλλωσιές των δένδρων.

Καθένας πού γνώρισε την Λογγοβάρδα σαν πνευματικό φροντιστήριο μπορεί να ψάλλει με πλατύ στόμα και αγγελιασμένη καρδιά «Έξήνθησεν ή έρημος ωσεί κρίνον, Κύριε», Πως να μην υμνήσω τον μπροστά από τον Φιλόθεο ηγούμενο Ιερόθεο; Τον όποιον, όταν προσκαλούσαν να διαβά­σει δαιμονισμένο, φώναζαν οι πειρασμοί" «Τί τον θέλετε αυτόν τον κλαψιάρη και τον καλείτε;».-Και ό άγιος Νεκτάριος, πού τον γνώρισε, θαύμασε την ασκητική του βιωτή.

Πως να ξεχάσω τον Νεκτάριο τον γλυκύ, Τίτου αντάλλαξε τα μεταξωτά του Παρισιού με τα τρίχινα ενδύματα και χρησιμοποιούσε μαντήλι στην κυριολεξία καραβόπανο; Συνεχώς μου έλεγε'

—Θεολόγος είναι μόνον αυτός πού έχει το αυτί του ακουμπισμένο στο στήθος του Χριστού και ακούει τους κτύπους της καρδιάς Του.

Ακόμη έλεγε

—"Ιδιον των πολιτισμένων και καλλιεργημένοι ανθρώπων είναι ή ηρεμία. Οι ταραχές και τα ξεσπάσματα των νεύρων είναι ίδιον των αγρίων λαών.

Και, για να εξυψώσει τον πολιτισμό των Ευρω­παίων, έλεγε πώς στην Γαλλία και τα βόδια ήρεμα μουγκρίζουν, ενώ στην Ελλάδα απότομα και τρα­γικά.

Ν' αφήσω αμνημόνευτο τον Φιλόθεο τον ράπτη, ό όποιος ενεκλείσθη στις φυλακές του Κορυδαλλού από τους Γερμανούς και υπέστη τα πάνδεινα για την εθνική του δράση, χωρίς να προδώσει την πατρίδα; Συνόδευε τον παπά-Δαμιανό σε όλα τα 'ξωκλήσια να ψάλει με την χαρακτη­ριστική φωνή του κλαυθμυρίζοντας μωρού. Και αυτό το έκανε και τον χειμώνα και το καλο­καίρι ήρεμα και σεβαστικά. Οι μεταβάσεις γινότα­νε με υποζύγια. Ξεκινούσαν τα βαθειά χαράματα, για να βρεθούν στην ώρα τους στην Εκκλησιά που θα λειτουργούσαν.

Ν' αφήσω στην λήθη τον Χαρίτωνα, τον παλαιό και τον νέο, τους πολύ κοπιάζοντας; Ή τον Ιάκωβο τον Άγγλο, πού αντάλλα­ξε κάθε διδακτική έδρα με την σκληρή αγροτική ζωή; Ακόμη μου έρχονται στην ενθύμηση ό Λεόντιος ό διδάχος και ό Φιλάρετος ό ζωγράφος Χαρίτωνα και καλλικέλαδος ψαλτής.

Ακόμα διατηρώ στην μνήμη μου τον απέριττο Κοσμά τον Λευκιανό με τον αδελφό του Ίωάσαφ τον απλούν, της ξενιτειάς το καύχημα. Ό μικρότερος αδελφός, ό Κοσμάς, πα­ρακαλούσε τους πατέρες να τους αφή­σουν να μαζέψουν όλο τον ελαιόκαρπο, όσος κι αν ήταν αυτός, γύρω από το Μοναστήρι και να μην ανέβουν την βου­νοκορφή και βρεθούν στα πίσω λιοστάσια και δουν τα βουνά της πατρίδας τους Κοσμάς και χάσουν την ξενιτειά.

Ν' αφήσω και τον Λάζαρο τον πάνυ αστείο, ό οποίος το διάστημα των δύο ωρών το έκαμε σε μία, πεζοπόρων για την εξυπηρέτηση της Μονής στην έκτακτο αλληλογραφία; Και το μικρό Φιλοθεάκι, ό μάγκιπας, είχε την αγωνιστικότητα του. Πόσα θα μπορούσα να πω για τον Βαρλαάμ τον παραηγουμενιάρη, πού συνεχώς μου έλεγε' «Ό Γέροντας ξεκουράζεται». Έφτιαχνε αλοιφές με βότανα, θειάφι και κερί και βοήθησε πολύ κόσμο τα χρόνια της κατοχής στην μεγάλη έλλειψη φαρμάκων. Θα έχω κρίμα, αν δεν μνη­μονεύσω και τον γέροντα Μιχαήλ, πού Βαρλαάμ ή παρουσία του με γέμιζε. Και τον γέροντα Αντώ­νιο από την Πούντα της Πάρου, ό όποιος συνεχώς φύτευε δένδρα, για να βρούνε οι αδελφοί παρηγοριά μετά τον θάνατο του.

Δεν πρέπει, να αφήσω αμνημόνευτο και τον γέ­ροντα του κήπου, πού ποτέ δεν έμαθα τ' όνομα του. Δεν είχαν την συνήθεια αυτή οι γέροντες, να αυτοσυστήνονται. Μου ήταν όλοι γνώριμοι και χωρίς να έ­χουμε ιδωθεί ποτέ. Αυτός κατάκοπος γέρων στις αγρυπνίες καθότανε ένα στασίδι, πίσω από μένα. Κά­θε τόσο σηκωνόταν όρθιος και, σηκώνοντας τα χέ­ρια του, έλεγε το ψαλμικό" «Δόξα τω Θεώ, δόξα τω Θεώ, πάντα εν σοφία εποίησας, Κύριε. Κοιμάσαι δέ­κα λεπτά και. ξυπνάς φρέσκος-φρέσκος και παρακο­λουθείς την ακολουθία σαν να την ακούς για πρώτη φορά». Βέβαια τα δέκα λεπτά του παππού ήτανε μία ώρα. Εγώ γέλαγα για του παππού την απλότητα.

—Γέλα -μου έλεγε-, παιδί μου, προτού σε φορ­τώσουν τα βάσανα της ζωής και χάσεις την χαρά.

Όλες αυτές οι αφοσιωμένες ψυχές στην αγάπη και τη διακονία του Κυρίου μας αποτελούν μία πα­νέμορφη δέσμη ευωδιαστή κρίνων της ερήμου. Μα­κάρι ό Θεός ποτέ να μη μας στερήσει την ευωδιά τους. Τις γνώρισα άλλες πολύ και άλλες ολίγον, πλην ενός για τον όποιον ήκουσα. Είδα την βία πού κατέβαλλαν, και δείλιασα, αλλά και την αγάπη, την προθυμία και την θέρμη της καρδιάς τους, και ενθαρρύνθηκα στον τρόπο αυτής της ζωής. 'Οσφράνθηκα την ευωδιά των λουλουδιών τους. Γεύθηκα τους καρπούς τους και πάντα νοσταλγώ να στοιχηθώ στους αγίους ώμους τους. Αν τους ξεχάσω, φοβάμαι τις αρές του ψαλμού, πού συνέθεσαν οι Εβραίοι στην Βαβυλώνα.

Πατέρες άγιοι, εγώ σας θυμάμαι και σας μνη­μονευθώ. Θυμηθείτε κι έμενα στην Εκκλησία των πρωτοτόκων, των απογεγραμμένων στο βιβλίο της ζωής.

Πάντοτε στον μοναχισμό θα βρίσκει κρυστάλ­λινο ποτήρι ή Εκκλησία, χωρίς άλατα και δαχτυλιές, να πίνει-ανεπιφύλακτα νερό.

Μίλησα με τον Αγιο Νεκτάριο. Συγκλονιστικές μαρτυρίες απο θεολόγο Μανώλη Μελινό σε ομιλια του στο πνευματικό κέντρο Αγίου Παντελεήμονα στην Γλυφάδα.

Μίλησα με τον Αγιο Νεκτάριο. Συγκλονιστικές μαρτυρίες απο θεολόγο Μανώλη Μελινό σε ομιλια του στο πνευματικό κέντρο Αγίου Παντελεήμονα στην Γλυφάδα.

Ο ΟΡΘΡΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΑΠΙΟΥ ΛΟΥΤΡΑΚΙΟΥ 8-12-2009

Ο ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑΣ Ο ΠΑΡΑΛΥΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ- ΓΕΡΩΝ ΔΩΡΟΘΕΟΣ

n

Ο ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑΣ Ο ΠΑΡΑΛΥΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ- ΓΕΡΩΝ ΔΩΡΟΘΕΟΣ

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ. 11 ΙΟΥΝΙΟΥ 2008

Η δισέγγονη του Αγίου Λουκά στον ραδιοφωνικό σταθμό της εκκλησίας της Ελλάδος.

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

Ο π. Σάββας θέρμαινε τις παγωμένες καρδιές, ενίσχυε τα παραλελυμένα χέρια, εμφυσούσε το πνεύμα της πίστεως στό Θεό, κυριολεκτικά ανύψωνε τους πεσόντας...

Από τη ζωντανή πηγή, που ήταν η καθαρή και παραδομένη στο Θεό καρδιά του, ο μπάτουσκα αντλούσε δυνάμεις για τoυς μεγάλους κόπους του.

ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ.ΙΩ. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Εκδότης: ΑΘΩΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Έτος Έκδοσης: 2009

Ιιστοσελίδα της Παγκύπριας Ένωσης Γονέων

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Αγαπητοί πατέρες και αδελφοί,

Επικοινωνούμε μαζί σας για να σας προσκαλέσουμε να επισκεφτείτε την αναβαθμισμένη ιστοσελίδα της Παγκύπριας Ένωσης Γονέων,

στη διεύθυνση

http://www.ppu.org.cy/

από την οποία μπορείτε να αντλήσετε ενδιαφέρουσες ειδήσεις, για τη δράση των καταστροφικών λατρειών και ολοκληρωτικών εξαρτήσεων-σεκτών, καθώς επίσης και πνευματικά κείμενα.

H Π.Ε.Γ. είναι ένας ανεξάρτητος, μη κερδοσκοπικός οργανισμός, που ιδρύθηκε το 1994.

Η ομάδα εργασίας της, στην προσπάθεια της να προσφέρει την αναγκαία έγκυρη και έγκαιρη πληροφόρηση γύρω από τα θέματα των Αιρέσεων και της παραθρησκείας τόσο στη Κύπρο όσο και στο εξωτερικό, μελετά, αναλύει και αξιολογεί πληροφορίες -ειδήσεις και ενημερώνει το ευρύτερο κοινό.
Από την ιστοσελίδα αυτή έχετε τη δυνατότητα να «κατεβάσετε» σε μορφή pdf και το περιοδικό της Ιεράς Μονής Τροοδιτίσσης «Ενημέρωσις».

Διαδικτυακή τηλεόραση της Επισκοπής Καρπασίας

Πνευματική ενημέρωση
μπορείτε να λάβετε από τη διαδικτυακή τηλεόραση
της Επισκοπής Καρπασίας,
η οποία άρχισε να εκπέμπει
με τις ευλογίες του Επισκόπου Καρπασίας κ. Χριστοφόρου.

Το karpasia t.v
μπορείτε να το παρακολουθήσετε μέσω της ηλεκτρονικής διεύθυνσης

http://www.karpasiatv.cy.net/

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΑΣ

Krastova Gora (Σταυρός Δάσος) - το πνευματικό κέντρο της Βουλγαρίας .

Αυτή τη στιγμή ο Σταυρός δάσος είναι το πιο σημαντικό χριστιανικό ιερό στην Βουλγαρία.

Βρίσκεται σε μια κορυφή 1416 μ., και μοιράζεται την κορυφή με την Ιερά Μονή Αγ. Τριάδος και μερικά παρεκκλήσια.

Ορισμένα κομμάτια των θρησκευτικών και των κεραμικών δοχείων ανακαλύφθηκαν στην κορυφή, αποδεικνύοντας ότι ο τόπος λατρεύτηκε από τους κατοίκους των Θρακών χρόνια πριν. Όταν έρθετε στο Σταυρό Δάσος, μπορείτε να αισθανθείτε την πίστη. Ο αριθμός των ανθρώπων, που ανακτώνται από όλα τα είδη της σωματικής και ψυχικής ασθένειες που προέρχονται από εδώ, είναι αμέτρητες.

Χιλιάδες άνθρωποι ανεβαίνουν στην απομακρυσμένη αυτή περιοχή κάθε μέρα, για να ενισχύσουν την πίστη τους ή να βρουν μια θεραπεία για τους πόνους τους.
Ο τόπος ονομάστηκε Σταυρού Δάσος, διότι ένα κομμάτι του σταυρού κατά την οποία ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε, ήταν θαμμένος εδώ.

Το κομμάτι ασκήθηκε από μοναχούς από τη Μονή Bachkovo, ο οποίος την είχε αγοράσει από τους Τούρκους στη Κωνσταντινούπολη. Οι Τούρκοι, από την πλευρά τους, είχαν λεηλάτησαν το κομμάτι του σταυρού αφού κατέκτησαν την βυζαντινή πρωτεύουσα.
Η μονή Αγίας Τριάδας είναι εδώ από τον 8ο αιώνα, και παρά το γεγονός ότι έχει καταστραφεί από τους Τούρκους περισσότερες από μία φορά, πάντα την ξανά έχτιζαν, και θα είναι πάντα ένας ιερός χώρος του βουλγαρικού Χριστιανισμού στην Ροδόπη.

Το Mοναστήρι της Αγίας Θέκλας στη Μααλούλα της Συρίας

Το ορθόδοξο μοναστήρι της Αγίας Θέκλας (Mar Taqla) στη Μααλούλα ανήκει στο Πατριαρχείο Αντιοχείας και είναι ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια στη Συρία, αφού ιδρύθηκε κατά τον 4ο αιώνα.


Το σύγχρονο μοναστήρι είναι χτίσμα του 18ου αιώνα και φιλοξενεί περί τις 25 μοναχές, οι οποίες διευθύνουν εντός της μονής οικοτροφείο, σχολείο κι εργαστήριο εργόχειρων, όπου ζουν, διδάσκονται κι εκπαιδεύονται ορφανά κορίτσια. Στο νότιο μέρος του μοναστηριού βρίσκεται ο ναός που είναι αφιερωμένος στην Αγία Θέκλα.



Η πρωτομάρτυς και ισαπόστολος Θέκλα, την οποία γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 24 Σεπτεμβρίου, καταγόταν από το Ικόνιο και σε ηλικία 18 ετών μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό από το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου, ακολουθώντας τον στην Αντιόχεια, στα Μύρα της Λυκίας και στη Σελεύκεια, έχοντας εγκαταλείψει την ειδωλολατρική της οικογένεια.
Οι ειδωλολάτρες την βασάνισαν με πολλούς τρόπους κι εκείνη, για να ξεφύγει, κατέφυγε στο όρος Καλαμών. Εκεί, κι ενώ την καταδίωκαν για να την βασανίσουν ξανά, ώστε να απαρνηθεί τον Χριστιανισμό, η Αγία προσευχήθηκε κι εξαφανίστηκε μέσα σε βράχο, που σχίστηκε για να την κρύψει. Αυτή η σχισμή λέγεται, ότι είναι το φαράγγι, που υπάρχει μεταξύ των τεράστιων βράχων δίπλα στο μοναστήρι.
Ανεβαίνοντας αρκετά σκαλιά από την εσωτερική αυλή του μοναστηριού, οδηγούμαστε στο σπήλαιο της Αγίας Θέκλας, που δεσπόζει ακριβώς πάνω από το μοναστήρι στην ανατολική πλευρά του βουνού.
Στο νότιο μέρος του σπηλαίου βρίσκεται το ιερό της Αγίας. Ο Μακάριος Γ΄, Πατριάρχης Αντιοχείας κατά την περίοδο 1647-1685, τεκμηριώνει, ότι σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται και ο τάφος της.

ΤΟ ΠΝΕΥΜAΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Π. ΛΟΥΚΑ HARTUHG ΣΤΟ DALLAS ΤΟΥ ΟΡΕΓΚΟΝ (OREGON U.S.A)

ΤΟ DALLAS είναι ένα ταπεινό, όμορφο, μικρό, ήσυχο χωριουδάκι με λίγους κατοίκους, οι περισσότεροι των οποίων είναι προτεστάντες, ή ακόμη και άπιστοι ή άθεοι. Στην άκρη όμως του χωρίου αυτού υπάρχει μία μικρή ορθόδοξη εκκλησία, πού ή καμπάνα της κάθε Κυριακή και γιορτή χτυπά γλυκά, αφυπνιστικά και καλεί τους κατοίκους σ' αυτήν, δίνοντας τους το μήνυμα «...ώρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι» (Ρωμ. ιγ'11).

Είναι σαν ένας φάρος που φωτίζει τον λαό, τον καθήμενον «εν σκότει, εν χώρα και σκιά θανάτου...» (Ματθ. δ' 16,17). Μια ελπίδα ότι θα ανατείλει και σ' αυτούς τους ανθρώπους το Φως το Αληθινόν.

Κάποια Αμερικανίδα δώρησε το οικόπεδο αυτό μαζί με το κτίσμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας. Λειτουργός είναι ένας εξαίρετος Αμερικανός, πού σπούδασε στην Ελλάδα, έμαθε την ελληνική γλώσσα, συνδέθηκε με παραδοσιακούς ορθοδόξους κληρικούς, και για τον λόγο αυτό απέκτησε ορθόδοξο παραδοσιακό φρόνημα.

Ό ιερεύς αυτός του Υψίστου επέλεξε ανάμεσα στην δόξα και τον πλούτο, πού του πρότειναν σε άλλο μέρος της Αμερικής, την αφάνεια και την φτώχεια και προ πάντων την γλυκύτατη ειρήνη της καρδιάς, ως σημάδι για να παραμείνει στον τόπο αυτό, όπως του είχε προαναγγείλει ο Γέροντας Εφραίμ από την Αριζόνα.

Ό π. Λουκάς ζει με την οικογένεια του, πού αποτελείται από την πρεσβυτέρα Αικατερίνη —επίσης Αμερικανίδα—, τις δύο τους κόρες Θεοφανώ και Μαριάμ και τον υιό τους Ιωάννη. Σε λίγους μήνες περιμένουν και το τέταρτο παιδί τους. Χρειάστηκε σκληρή δουλειά για να διαμορφωθεί ο χώρος του Ί. Ναού —διότι ήταν προηγουμένως σχολή χορού—, καθώς και το περιβάλλον γύρω από την εκκλησία και ή κατοικία οπού θα έμενε ο Ιερέας με την οικογένεια του. Ή πρεσβυτέρα είναι συνοδοιπόρος, βοηθός και συνεργάτης του π. Λουκά. Είναι ή πολλά «κοπιώσα εν Κυρίω», διότι οι κάτοικοι είναι προτεστάντες και δεν βοηθούν. Κάποιες οικογένειες ορθοδόξων μετακόμισαν κοντά στην περιοχή αύτη, για να στηρίξουν τον π. Λουκά και το έργο του. Θαύμασα την αυταπάρνηση, την αυτοθυσία, την εργατικότητα του ιερέως αυτού.

Κυριακή πρωί, ή λατρευτική ζωή άρχισε με το Μεσονυκτικόν, ακολούθησε Όρθρος και θ. Λειτουργία, βέβαια στ' αγγλικά. Μετά την ανάγνωση του ιερού Ευαγγελίου ακολούθησε φλογερό κήρυγμα εκ μέρους του ιερέως. Άλλοι από τους πιστούς κάθονταν στο δάπεδο και άλλοι σε πάγκους. Στην θ. Λειτουργία παρευρέθηκε και ένας κατηχούμενος. Ας ευχηθούμε, ο Κύριος να ευλόγηση τους κόπους του π. Λουκά και ν'

αυξηθεί το ποίμνιο του· και πιστεύουμε ότι θα γίνει αυτό, διότι τελείται ορθόδοξη θ. Λειτουργία και αγιάζεται ο τόπος και αναστέλλεται το κακό. Στο τέλος της θείας Λειτουργίας παρακαθίσαμε σε τράπεζα πού ευλόγησε ο Ιερέας στην παρακείμενη μικρή αίθουσα. Έπαιρνε ο καθένας σε πιάτο από τα φαγητά, γλυκά, φρούτα, πού έφεραν οι εκκλησιαζόμενοι. Αυτό είναι κάτι που συνηθίζεται στις ενορίες και Ί. Μονές της Αμερικής.

Στην συνέχεια ακολούθησε ξενάγηση στον χώρο της Ιεραποστολής, στον όποιο ο π. Λουκάς κατασκευάζει εικόνες. Είναι μία μεγάλη αίθουσα με κατάλληλα μηχανήματα, πού άλλα κόβουν τα ξύλα, αλλά πλαστικοποιούν τις εικόνες και στη συνέχεια τις κολλούν στο ξύλο. Τις ετοιμάζουν και τις διοχετεύουν στις διάφορες ενορίες και Ιερές Μονές για τις εκθέσεις τους. Εκεί εργάζεται ο π. Λουκάς με συνεργάτη τον ψάλτη του Ιερού Ναού και κάποιο άλλο άτομο, για τα προς το ζην. Ως γνωστόν, οι κληρικοί στην Αμερική δεν έχουν μισθό όπως στην Ελλάδα.

Χρειάστηκε να καταβληθούν κόποι, να χυθεί ίδρωτας πολύς, για να διαμορφωθεί ή αίθουσα στην σημερινή της μορφή, διότι παλαιότερα ο χώρος αυτός ήταν στάβλος με άλογα. Σήμερα αποτελεί ένα πρότυπο κέντρο Ιεραποστολής, διότι διαδίδονται ορθόδοξα πατερικά, απολογητικά και αντιαιρετικά βιβλία, μεταφρασμένα στ' αγγλικά από αγωνιστή παραδοσιακό κληρικό, και εκτυπώνονται αλλά στην Ελλάδα και άλλα στην Κίνα. Τα βιβλία αναφέρονται σε μεγάλους και μικρά παιδιά. Μελετώντας τα βιβλία αυτά καλοπροαίρετοι άνθρωποι προβληματίζονται για το «πιστεύω» τους. Ψάχνουν για την Αλήθεια, και έτσι βρίσκουν τον ορθό δρόμο. Μ' αυτό τον τρόπο διαδίδεται ή Ορθοδοξία στην Αμερική και σώζονται ψυχές. Ό λόγος του Ευαγγελίου, ο λόγος των Πατέρων και των Αγίων κηρύσσεται, καλλιεργείται και καρποφορεί. Το έργο ευοδούται πλουσίως, διότι ξεκίνησε με την ευχή του αγίου Γέροντος Έφραίμ του Φιλοθείτου, του οποίου ή φωτισμένη και ασκητική παρουσία αποτελεί μεγάλη ευλογία για ολόκληρη την Αμερική και τον Καναδά. Άλλαξε την πορεία της ζωής πολλών ανθρώπων.

Όμως οι κόποι του π. Λουκά δεν σταματούν έως εδώ. Μαζί με την πρεσβυτέρα έχουν αναλάβει την κατ' οίκον διδασκαλία, μόρφωση και διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Δεν τα στέλνουν σε δημόσιο σχολείο, για να τα προστατέψουν από την διαφθορά, την ανηθικότητα, την βία, την τρομοκρατία, την αθεΐα και ότι άλλο σάπιο και άσχημο μπορεί κανείς να φανταστή. Στις τσάντες κάποιων παιδιών βρέθηκαν πιστόλια και μαχαίρια. Ό π. Λουκάς και ή πρεσβυτέρα διδάσκουν τα παιδιά τους με δικές τους επιλογές την διδακτέα ύλη, τα εξετάζουν, στο τέλος της χρονιάς δίδουν εξετάσεις και τα γραπτά τους τα στέλνουν στην επιτροπή, ή όποια τα επικυρώνει και εγκρίνει την προαγωγή τους στην άλλη ταξί. Το ίδιο παράδειγμα ακολουθούν και άλλες ορθόδοξες οικογένειες.

Πόσο αγρυπνούν κάποιοι γονείς και θυσιάζονται για τα παιδιά τους! Βάζουν τον εαυτό τους μπροστά σαν τείχος, για να μη φθάσουν το: άθεα και ανήθικα μηνύματα στα παιδιά τους, για να εμποδίζουν το ρεύμα του κάκου και της αμαρτίας να τ' αγγίξει.

Βέβαια αυτό δεν μπορούν να το κάνουν όλοι οι γονείς. Άλλοι δεν έχουν ελεύθερο χρόνο διότι εργάζονται, άλλοι δεν έχουν τις δυνατότητες και τις γνώσεις. Σε κάποιες ενορίες λειτουργούν ιδιωτικά ορθόδοξα σχολεία. Έχουν εντάξει στο πρόγραμμα τους να κάνουν κάθε μήνα επίσκεψη σε κοντινό ορθόδοξο μοναστήρι. Τα παιδιά μαζί με τους γονείς τους επισκέπτονται την Ιερά Μονή και εκεί γίνεται το μάθημα, πού είναι ορθόδοξη κατήχηση. Διδάσκονται όλα τα μαθήματα, όπως στα αλλά σχολεία, και επί πλέον θρησκευτικά - ορθόδοξη κατήχηση. οι διδάσκαλοι επιλέγονται με ορθόδοξα κριτήρια. Ό Κύριος δίδει πάντοτε λύσεις και διεξόδους σε δύσκολα προβλήματα και κρίσιμες εποχές.

Μήπως σε κάτι μπορούμε να τους μιμηθούμε κ' εμείς;

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΠΙΘΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2009

ΠΑΠΑ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΆΓΙΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΜΟΝΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΙΤΙΣΣΑΣ ΤΩΝ ΙΒΗΡΩΝ

Ήλθε λοιπόν στο Άγιο Όρος το 1927 ετών 23 και σαν άνθρωπος διάλεξε δύο μοναστήρια. Την Μονή της Μεγίστης Λαύρας του συμπατριώτη του Αγίου Αθανασίου από τα ιδιόρρυθμα και του Καρακάλλου από τα Κοινόβια. Σημειωτέον ότι από το 1924 που έγινε η αλλαγή του ημερολογίου ποτέ δεν την αποδέχτηκε. Δεν ήταν όμως με τους ακραίους ζηλωτές που εκείνη την εποχή εγκατέλειπαν τα Μοναστήρια και πήγαιναν σε κελιά για ν1 αποφύγουν το μνημόσυνο του νεοημερολογίτη Πατριάρχη Κων/πόλεως. Ο Οικουμενισμός τότε ούτε στη φαντασία των ανθρώπων δεν υπήρχε. Όμως συμπαθούσε τους ζηλωτές εξ' αρχής, αφού έτσι οι άνθρωποι αναπαύονταν. Ποτέ δεν υπήρξε δικτατορικός σε συνάνθρωπο του ούτε καν στους υποτακτικούς του. Ενώ λοιπόν πήγαινε στη Μονή Καρακάλλου η Παναγία που είναι η Ηγουμένη του Αγίου Όρους άκουσε την προσευχή του που έλεγε «Υπεραγία Θεοτόκε εσύ οδήγησε με, χειραγώγησε με και τοποθέτησε με». Έτσι περνώντας να δώσει ένα γράμμα για τη Μονή των Ιβήρων «Καλώς το παλικάρι» του λέει ένας προϊστάμενος της ιδιόρρυθμης Μονής, «να σε κρατήσουμε εδώ». «Όχι, θα πάω στη Καρακάλλου», είπε ο Αντώνης, και ο προϊστάμενος «Ποιο Καρακάλλου; Αυτό είναι μικρό θα το πάρουμε στο Ιβήρων σε λίγο (τότε είχε 150 πατέρες στην Ιβήρων). Εδώ έχουμε και την Παναγία την Πορταϊτισσα». Αυτό ήταν. Ο Αντώνης έμεινε δόκιμος στο Ιβήρων.

Ένα χρόνο υπηρέτησε τον Γέροντα του Προηγ. Άνθιμο που ήταν αντιπρόσωπος στην Ιερά Κοινότητα. Κόσμος πολύς στο κονάκι στις Καρυές, καφέδες, κεράσματα κλπ. Ο Αντώνης δυσκολεύονταν στα κομποσχοίνια, που θέλουν ώρα και υπομονή. Όμως η πρόνοια της Παναγίας φέρνει ένα Γεροντάκι απλό στο κονάκι. Τάκ-τάκ την πόρτα «δι' ευχών των αγίων πατέρων ημών...» «Αμήν· καλώς τον Γέροντα» ο Αντώνης «Παιδί μου έφερα λίγα κεράσια για τον Γέροντα σου δεν ήξερα ότι είσαι και συ» (είχε ένα ξεροκάλυβο με μια μικρή κερασιά το Γεροντάκι αλλά είχε αρετή) «- Δεν πειράζει Γέροντα κάτσε να σου κάνω ένα καφέ». «Πώς πάς παιδί μου έχεις πνευματικό; τι κανόνα σου έβαλε;» «-Έχω Γέροντα, μου είπε να κάνω 6 κατοστάρια και 100 μετάνοιες τη μέρα. Τις μετάνοιες τις κάνω κι άλλες μπορώ (βλέπετε η κληρονομιά της Τραπεζούντας της Ποντιομάνας), αλλά τα κομποσχοίνια δεν μπορώ, πολύ δυσκολεύομαι (ενώ εγώ αντίθετα μετάνοιες δεν μπορούσα μαθημένος στο διάβασμα από τα Πανεπιστήμια) και το Γεροντάκι «Ένα να κάνεις παιδί μου τώρα. Το ένα θα φέρει δύο, τα δύο τέσσερα, τα τέσσερα έξι (του μικρόσχημου) τα έξι δώδεκα» (του μεγαλόσχημου).

Έτσι ο Αντώνης νίκησε τον πειρασμό στα κομποσχοίνια. Γίνεται

μοναχός Μάξιμος και έπαιρνε διάφορα διακονήματα στη Μονή από το 1930-1940. Παράλληλα σαν ιδιόρρυθμο το Μοναστήρι, τον ελεύθερο χρόνο τον είχε δικό του έκανε μπαξέ-κήπο. Έβαλε και πορτοκάλια, λεμόνια κλπ. Επειδή όλα τα καλλιεργήσιμα ήταν πιασμένα έκανε σπουδαίο έργο. Έκοψε λίγο το ποτάμι άλλαξε την κοίτη, έκτισε ντουβάρια και τα γέμισε με χώμα από αλλού (κουβαλητό). Άνοιξε πηγάδι, φύτεψε αμπέλια-κλήματα - κρεμαστά τα τσωρτζίτικα και έγινε το μέρος γη της επαγγελίας.

Ήταν η εποχή που συνήθως οι αποτυχημένοι γίνονταν μοναχοί και οι τεμπέληδες. Μετά το 1950 άρχισαν να έρχονται οι μορφωμένοι και ονομαστοί. Και όλ' αυτά χρειάστηκαν στη μαύρη γερμανική κατοχή του 1940-44. Πείνα και φτώχια φοβερή. Ο Γέροντας έκανε ρακί από τα σταφύλια, το έδινε και έπαιρνε λάδι, κερί κλπ. πράμα με πράμα. Έσπειρε κριθάρι, ρεβίθια κ.ά. και τα ανακάτευε και τα ζύμωνε και έψηνε αυτό το μίγμα σαν ψωμί. Έτρωγε αυτός έδινε και σε άλλους που πεινούσαν. Ήταν μέγας ελεήμων. Είχαν όλοι μεγάλε σεβασμό στον μοναχό από την Τραπεζούντα που βοήθησε και τι Μονή Ιβήρων με την αποζημίωση που πήρε της πατρικής του κληρονομιάς στα δύσκολα αυτά χρόνια της κατοχής.

Έτσι χωρίς να ξέρει αποφάσισε η Μοναστηριακή Σύναξη να του κάνει Προσμονάριο και ιερέα στο παρεκκλήσιο της Κυρίας Πορταίτισσας διότι τότε ο προσμονάριος οικονομούσε τα λάδια, τα κεριά και γενικά την συντήρηση του παρεκκλησίου. Τρέξανε να τον βρούνε στον κήπο του. «Σε ζητούν στην Σύναξη» του λένε «Πω - πω και θα έκανα» τρόμαξε ο μοναχός Μάξιμος. «Βάλε μετάνοια» του μόλις μπαίνει μέσα. «Τι μετάνοια πατέρες τι συμβαίνει;».

- Η Σύναξη αποφάσισε να σε βάλει στην Παναγία.

- Εμένα την ουρά; Δεν θα μπορέσω· δεν έχω και φωνή.

- Εσύ, εσύ που έχεις και τα κήπια να τα οικονομάς όλα, κι όταν

ανοίξει η Ρουσία θα σε στείλουμε και στη Ρουσία (στο Μοναστήρι

Μετόχι της Μονής). Ούτε φωνή καλή χρειάζεται ούτε γράμματα

πολλά. Απλά πράγματα θα σου τα μάθουμε όλα.

Έτσι λοιπόν (όχι βέβαια για την υπόσχεση ότι θα τον στείλουν ηγούμενο στο μετόχι στη Ρωσία) δέχτηκε ο Γέροντας από φώτιση της Παναγίας να γίνει προσμονάριος από το 1940-1990 πράγμα πρωτοφανές τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Κάλεσαν λοιπόν τον εφησυχάζοντα στο Άγιο Όρος Αρχιερέα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Ιερόθεο Μελιτουπόλεως και τον Χειροτόνησε Ιεροδιάκονο το Σάββατο στον Ναό του Προδρόμου και Ιερέα την Κυριακή στο Καθολικό της Μονής.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ . ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΔΥΤΙΚΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ.

ΠΑΤΗΡ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΚΛΗΡΗΣ. ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΣ.

O AΓΙΟΣ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ Ο ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ

O Κύπριος νεομάρτυρας Φιλούμενος Aγιοταφίτης († 1979)

Σε όλη τη διάρκεια της υπηρεσίας του ως μέλους της Aγιοταφικής αδελφότητας o π. Φιλούμενος έζησε αθόρυβα και ταπεινά.

H ασκητική ζωή και η ακρίβεια της τήρησης των μοναχικών ιδεωδών ήταν τα κυριότερα χαρακτηριστικά που τον διέκριναν. Έχοντας μυηθεί στην πνευματική παράδοση της Εκκλησίας μας από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, όπου μόναζε στο Σταυροβούνι, φρόντιζε πάντοτε να μη δημιουργεί εντυπώσεις γύρω από το όνομά του. Κύριο και βασικό μέλημά του ήταν να ζει απερίσπαστα, αθόρυβα και ταπεινά την εν Χριστώ ζωή και να προοδεύει πνευματικά. Αυτοί που δεν τον γνώριζαν καλά, έμεναν ανυποψίαστοι από τοορθόδοξό του ήθος και την πνευματική του ζωή.

Πολλές φορές μάλιστα έκανε και το σαλό για να κρύβεται από τον κόσμο. Αναφέρεται ανάμεσα στα άλλα πως για οκτώ χρόνια που ασκήτευεμαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Λύδδης Υμέναιο δεν κάθισαν ποτέ σε τραπέζι για να φάνε, αλλά έτρωγαν όρθιοι και μέσα σε κατσαρόλα για άσκηση και απλότητα. Στο τελευταίο του διακόνημα, στο Φρέαρ του Ιακώβ, τον επισκέπτονταν τακτικά φανατικοί Εβραίοι, οι όποιοι απαιτούσαν να βγάλει το Σταυρό και τις εικόνες από την εκκλησία, αφού το θεωρούσαν προσκύνημα της Ιουδαϊκής θρησκείας. Μάλιστα ένας από αυτούς το επισκεπτόταν καθημερινά και προσευχόταν σ' αυτό.

Ο π. Φιλούμενος, πιστός θεματοφύλακας των παραδοσιακών θεσμίων του Παναγίου Τάφου στο χώρο της Παλαιστίνης, εξηγούσε με το ταπεινό και πράο του ύφος πως το Φρέαρ του Ιακώβ ανήκε στους χριστιανούς από πολλούςαιώνες. Θέλοντας μάλιστα να αποφεύγει εντελώς τις προκλήσεις, όταν ο Εβραίος αυτός εισερχόταν στην εκκλησία για να προσευχηθεί, σταματούσε τις ακολουθίες και τις συνέχιζεαργότερα.

Στόχος του Εβραίου αυτού, όπως και των άλλων φανατικών, ήταν να μετατραπεί το Φρέαρ του Ιακώβ σε Ιουδαϊκό προσκύνημα με κάθε τρόπο. Έτσι, στις 29 Νοεμβρίου 1979, μέραπου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Φιλουμένου, του επιτέθηκαν με τσεκούρι και τον δολοφόνησαν, ενώ τελούσε τον εσπερινό.

Στη συνέχεια λεηλάτησαν την εκκλησιά και φεύγοντας έριξαν χειροβομβίδα, ολοκληρώνοντας το βέβηλο έργο τους. Ανακοίνωση της αστυνομίας έλεγε πως η δολοφονία έγινε με τσεκούρι και χειροβομβίδα «από αγνώστους». Και βέβαια ουδέποτε εξιχνιάστηκε. Η κηδεία του νεομάρτυρα αρχιμανδρίτη Φιλουμένου του Κυπρίου έγινε στις 4 Δεκεμβρίου 1979, από το ναό της Αγίας Θέκλας.

Τάφηκε στο κοιμητήριο της αγιοταφικής αδελφότητας στηνΑγία Σιών μέσα σε συνθήκες βαρύτατου πένθους. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατά την κηδεία θανούντος μέλους της αδελφότητας, ανοίχθηκε ο τάφος του π. Φιλουμένου, για να γίνει ανακομιδή των οστών. Όλοι τότε οι παρευρισκόμενοι αντίκρυσαν ένα εξαίρετο και θαυμαστό θέαμα. Το σώμα του νεκρού Αρχιμανδρίτη ήταν ανέπαφο και ευωδίαζε, όπως συμβαίνει και με πάρα πολλά λείψανα Αγίων, όπως του αγίου Σπυρίδωνα, του αγίου Ιωάννου του Ρώσσου και άλλων. Ξανακλείσανε τον τάφο μέχρι τα Χριστούγεννα του 1984, οπότε κατά την κηδεία του αρχιεπισκόπου Πέλλης Κλαυδίου ανοίχθηκε και πάλι.

Το σώμα συνέχισε να είναι αναλλοίωτο και να ευωδιάζει, ένδειξη ότι ο ταπεινός δούλος του Θεού Φιλούμενος είχε καταταγεί «εν χώρα ζώντων» ως ένας από τους Αγίους Του. Το λείψανο τοποθετήθηκε με κάθε ευλάβεια σε γυάλινη λειψανοθήκη στο βόρειο τμήμα του Αγίου Βήματος στον ιερό ναό της Αγίας Σιών, όπου και γίνεται αντικείμενο προσκύνησης από χιλιάδες πιστούς. Παρά το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν υπάρχει επίσημη πράξη αναγνώρισης της αγιότητάςτου, ο πιστός λαός θεωρεί τον π. Φιλούμενο ως άγιο και ως τέτοιον τον τιμά. Η αγία του ζωή, ο μαρτυρικός του θάνατος, το άφθαρτό του σώμα, τα ομολογούμενα θαύματα που έγιναν σεπιστούς μετά το θάνατό του αποτελούν αναντίρρητες μαρτυρίες για την αγιοσύνη του. Η μνήμη του ας είναι αιώνια.

Επίσημα η Αγιοποίηση τού Αγίου Φιλουμένου έγινε 29-11-2009 τήν ημέρα τού μαρτυρίου του

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΒΙΝΤΕΟ

Μέγεθος:
1.70 GB

Μπορειτε να το κατεβάσετε με torrent από εδώ

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ Ο ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ

.

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ - ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΛΑΥΡΙΩΤΟΥ

http://rapidshare.com/files/316603214/metanoia_exomologisi.pdf

Size:
2191 KB

Με torrent από εδώ

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ-ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΛΑΥΡΙΩΤΟΥ

.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ. Τί ἐννοοῦμε ὅταν ἀναφερόμαστε στην προσευχή

Χαραλάμπους Νεοφύτου
Πρεσβυτέρου

Περιεχόμενα
προ­λο­γος 5
Ἡ προσευχή εἶναι ἀναγκαῖο ἔργο τοῦ ἀνθρώπου 11
Ἡ προσευχή πλουτίζει πνευματικά τόν ἄνθρωπο. 14
Ἡ ἀπουσία τῆς προσευχῆς ζημιώνει τόν ἄνθρωπο καί τόν κάνει δυστυχισμένο. 14
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ προσεύχονταν 15
που, ποτε, πως; 22
πως προσευχομαστε; 26
στοιχεια θεαρεστης προσευχης. 28
περιεχομενο της προσευχης. 32
προ­σευ­χη για τους ε­χθρους μας 34
Η ομαδικη προσευχη 38
Η προσευχη και οι αλλες αρετες 46
εμποδια στην προσευχη. 54
γιατι δεν παιρνουμε απαντηση στις προσευχες μας 58
αντι επιλογου 62

****

http://rapidshare.com/files/316599707/p_xaralampos_neofitou_prosefxi.pdf

Size:
332 KB


.

ΣΤΑΛΑΓΜΑΤΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΒΩΝΑ - ΜΗΤΡ. ΑΝΤΙΝΟΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

Ψηφιακό βιβλίο 410 σελίδων.

http://rapidshare.com/files/316594770/stalagmaties_apo_ton_amvona.pdf

Size:
2531 KB

Με torrent από εδώ

ΣΤΑΛΑΓΜΑΤΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΒΩΝΑ-ΜΗΤΡ ΑΝΤΙΝΟΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

.

Η Μονή Κηπίνα

Η Μονή Κηπίνας βρίσκεται κοντά στο χωριόΧριστοί Πραμάντων . Το όνομα της λέγεται ότι οφείλεται στους κήπους που καλλιεργούσαν κοντά στη μονή οι μοναχοί. Κατά τον Σεραφείμ Βυζάντιο το μοναστήρι χτίστηκε το 1212 από κάποιον αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο και είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά μοναστήριατης Ηπείρου καθώς είναι σκαρφαλωμένο στο κοίλωμα ενός ψηλού κατακόρυφου βράχου. Ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος φθάνει ως τη βάση του βράχου και από εκεί ένα μονοπάτι σκαλισμένο στο βράχο και μια ξύλινη γέφυρα, οδηγούν στο μοναστήρι. Κατά την τουρκοκρατία η ξύλινη γέφυρα ήταν κινητή. Οι μοναχοί την ανέβαζαν με μοχλό ώστε να προστατεύονται από επιδρομές.

Ο μικρός ναός της μονής είναι κατάγραφος μεαγιογραφίες πιθανόν του 17ου αιώνα. Το ρόλο της στέγης παίζει ο συμπαγής βράχος που έχει λαξευτεί με τέχνη ώστε να σχηματίζει ένα τέλειο θόλο. Δυστυχώς πολλές φορές κλέφτες ξεγύμνωσαν το μοναστήρι από τα ιερά του κειμήλια.

Στον πρόναο του καθολικού αριστερά βρίσκεται μια βαθιά σκοτεινή σπηλιά. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, κατέφευγαν εκεί για ασφάλεια οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών. Τοσπήλαιο έχει μήκος 240 μ. και εξερευνήθηκε το 1956 από τη σπηλαιολόγο Άννα Πετροχείλου, δεν είναι όμως επισκέψιμο.

Dryanova Monastery - Bulgaria

Πιστεύεται ότι το πρώτο μοναστήρι σε αυτό το μέρος ιδρύθηκε περίπου 2 χιλιομέτρων βόρεια της σημερινής μονής σε μια περιοχή που ονομάζεται του Αγίου Αρχαγγέλου. Οι ιδρυτές της ήταν δύο βογιάρους ανταρτών του τότε-πρωτεύουσα της Turnovo-το Assen και Πέταρ αδελφούς. Τον 14ο αιώνα, ο ιερός χώρος ήταν ένα από τα κύρια κέντρα Ησυχασμού και προστατευόμενης πολλούς μοναχούς. Στις αρχές του 15ου αιώνα, το μοναστήρι καταστράφηκε από την εισβολή των στρατευμάτων Οθωμανικής. Αργότερα, ανακατασκευάστηκε σε μια γειτονική περιοχή, γνωστή ως η Μεγάλη Αγίου Αρχαγγέλου, αλλά η τύχη αυτού του μοναστηριού δεν ήταν πιο ευτυχισμένοι από εκείνη του προκατόχου του. Το μοναστήρι Dryanovo αποκαταστάθηκε εκ νέου στα τέλη του 17ου αιώνα, αυτή τη φορά στη σημερινή θέση της ημέρας. Η κεντρική εκκλησία της εποχής είχε μια ενιαία κυρίως ναό και ήταν μισό-κρυμμένη στο έδαφος.

Η ανακαίνιση της Μονής ξεκίνησε την εποχή του πατέρα Ραφαήλ, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Τα κτίρια κατοικιών αυξήθηκαν από την πλευρά του ποταμού ενώ χτίστηκαν εκείνη την εποχή, ενώ η νέα εκκλησία ολοκληρώθηκε το 1845. Σταδιακά, το ανακαινισμένο μοναστήρι Dryanovo έγινε θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο και ένα από τα μεγαλύτερα και καλοδιατηρημένα μοναστήρια στην περιοχή της Turnovo.

Το Dryanovo οι μοναχοί έλαβαν ενεργά μέρος στις εξεγέρσεις των Βουλγάρων και των αγροτεμαχίων κατά της Οθωμανικής κυριαρχίας. Ένας από τους κύριους χώρους της Βουλγαρικής Κεντρικής Επαναστατικής Επιτροπής στο Τύρνοβο βρισκόταν ακριβώς στο φημισμένο μοναστήρι και οι ηγέτες των ανταρτών, όπως Vassil Levski και Γκεόργκι Izmirliev συχνά ήταν να βρεθεί εκεί. Υπήρξε μια μυστική αποθήκη για τα τρόφιμα και τα όπλα, τα οποία ήταν ο λόγος για τον οποίο οι ηγέτες των ανταρτών Priest Χαρίτων και Bacho Κίρο χρησιμοποιείται το μοναστήρι ως φρούριο τους κατά τη στιγμή της εξέγερσης Απριλίου. Μόνο ένας μικρός αριθμός των βουλγάρων ανταρτών επέζησε στη μάχη με τα τουρκικά στρατεύματα, ενώ η μονή ιδρύθηκε και πάλι στις φλόγες με την εκκλησία είναι το μόνο κτίριο που έχει απομείνει σχετικά άθικτη. Η πιο πρόσφατη ανακατασκευή του συγκροτήματος πραγματοποιήθηκε λίγο μετά την απελευθέρωση. Ένα νέο οικιστικό τμήμα και ένα μουσείο προστέθηκαν στα υπάρχοντα κτίρια. Το καμπαναριό ανεγέρθηκε το 1925.

Η δήλωση της Πρεσβυτέρας Ιουλίας για τον μάρτυρα ιερέα και σύζυγο της, τον π. Δανιήλ και αποκαλύπτει ότι μία προφητεία εκπληρώθηκε

Ο 34 χρονος Ρώσος ιερέας Ντανίλ (Δανιήλ) Συσόεφ, (Daniil Sysoyev) έγγαμος και πατέρας τριών κοριτσιών, δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία του αγίου Θωμά στη νότια Μόσχα το βράδυ της 19 Νοεμβρίου 2009. Μόλις είχε τελειώσει τον Εσπερινό.

Ακολουθεί η δήλωση της Πρεσβυτέρας Ιουλίας για τον μάρτυρα ιερέα και σύζηγο της, τον π. Δανιήλ και αποκαλύπτει ότι μία προφητεία εκπληρώθηκε.

______________________________________________________________________________________________________________________________________________

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, σας ευχαριστώ για την υποστήριξη και τις προσευχές σας. Αυτός είναι ο πόνος που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Αυτός είναι ο πόνος που βιώνουν εκείνοι που στάθηκαν στο Σταυρό του Σωτήρα. Αυτή είναι η χαρά που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια, αυτή είναι η χαρά που βιώνουν εκείνοι που ήρθαν στον κενό Τάφο.

Ο π. Δανιήλ είχε προβλέψει ήδη το θάνατό του αρκετά χρόνια προτού συμβεί. Ήθελε πάντα να είναι άξιος για το στεφάνι ενός μάρτυρα. Εκείνοι που τον πυροβόλησαν θέλησαν, όπως συνήθως, να φτύσουν στο πρόσωπο της Εκκλησίας, όπως είχαν φτύσει στο πρόσωπο του Χριστού. Δεν έχουν επιτύχει το στόχο τους, επειδή είναι αδύνατο να φτύσει κανείς στο πρόσωπο της Εκκλησίας. Ο π. Δανιήλ ανέβηκε στον Γολγοθά του στην ίδια εκκλησία που είχε χτίσει, στην εκκλησία στην οποία αφοσίωσε όλο το χρόνο και τη δύναμή του. Τον σκότωσαν όπως τον προφήτη του παλιού καιρού - μεταξύ του ναού και του ιερού και βρέθηκε πράγματι αντάξιος της κλήσης ενός μάρτυρα. Πέθανε για τον Χριστό, για τον οποίο λειτούργησε με όλη τη δύναμή του.

Πολύ συχνά μου έλεγε ότι φοβόταν ότι δεν υπήρχε αρκετός χρόνος, χρόνος για να γίνουν όλα. Βιαζόταν. Μερικές φορές, και ανθρώπινα, υπέρβαλε, έσφαλε, σκόνταφτε και έκανε λάθη, αλλά δεν έκανε κανένα λάθος για το κύριο ζήτημα, ότι η ζωή του ήταν αφιερωμένη εξ’ ολοκλήρου σε ΑΥΤΟΝ.

Δεν καταλάβαινα γιατί βιαζόταν τόσο. Τα τελευταία τρία χρόνια λειτουργούσε συνεχώς, χωρίς να σταματάει ή να παίρνει άδεια. Εγώ γκρίνιαζα, επειδή πού και πού ήθελα απλή ευτυχία, ότι ο σύζυγος και πατέρα των παιδιών μου θα ήταν μαζί μου και τα παιδιά. Αλλά μια άλλη πορεία ήταν χαραγμένη γι’ αυτόν.

Πολλές φορές είχε πει ότι θα τον σκότωναν. Εγώ τον ρώταγα ποιος θα φρόντιζε εμένα και τα τρία παιδιά μας, κ’ αυτός μου απαντούσε ότι θα μας άφηνε σε ασφαλή χέρια. «Θα σας αφήσω στην Παναγία. Αυτή θα σας φροντίσει».

Αυτά τα λόγια ξεχάστηκαν πολύ γρήγορα. Μας είπε με ποια άμφια θα τον θάψουμε. Κ’ εγώ αστειεύτηκα ότι δεν υπήρχε λόγος να μιλάει γι’ αυτό, ότι ακόμα δεν ξέραμε ποιος θα έθαβε ποιόν. Είπε ότι εγώ θα τον έθαβα. Μόλις γύρισε η κουβέντα στις κηδείες, δεν θυμάμαι λεπτομέρειες αλλά του είπα ότι δεν είχε πάει ποτέ σε κηδεία ενός ιερέα. Και μου απάντησε ότι δεν πειράζει επειδή θα ήμουν στην κηδεία την δική του.

Τώρα θυμάμαι πολλές κουβέντες που απόκτησαν νόημα. Τώρα οι αμφιβολίες μου έχουν διαλυθεί, οι παρεξηγήσεις έχουν εξαφανιστεί.

Δεν αποχαιρετιστήκαμε σ’ αυτήν την ζωή, δεν ζητήσαμε ο ένας στον άλλο συγχώρεση, δεν αγκαλιαστήκαμε. Ήταν απλά μία συνηθισμένη μέρα: το πρωί έφυγε για την Λειτουργία και δεν τον είδα ξανά.

Γιατί δεν πήγα στην εκκλησία εκείνη την ημέρα να τον συναντήσω; Είχε περάσει απ’ τον μυαλό μου, αλλά αποφάσισα ότι καλύτερα να ετοιμάσω το βραδινό φαγητό και να βάλω τα παιδιά για ύπνο. Ήταν λόγω των παιδιών που δεν πήγα εκεί. Υπήρξε ένα χέρι που δεν με επέτρεψε να πάω. Αλλά το προηγούμενο απόγευμα είχα πάει στην εκκλησία να τον συναντήσω. Αισθάνθηκα ότι σκοτεινά σύννεφα μαζευόντουσαν πάνω από τα κεφάλια μας. Και τις τελευταίες ημέρες προσπαθούσα να περάσω περισσότερο χρόνο μαζί του. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας εβδομάδας σκεφτόμουνα μόνο για το θάνατο και για τη ζωή μετά το θάνατο. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ ούτε στο πρώτο ούτε στο δεύτερο. Εκείνη την ημέρα το κεφάλι μου ζαλιζόταν με τα λόγια: «Ο θάνατος στέκεται ακριβώς πίσω σου». Η τελευταία εβδομάδα ήταν τόσο δύσκολη, σαν να είχαν αδειάσει ένα τεράστιο φορτίο επάνω μου. Δεν είμαι διαλυμένη. Με υποστηρίζει. Τον αισθάνομαι δίπλα μου. Είχαμε πει ο ένας στον άλλο και τόσα λόγια τρυφερά που δεν είχαμε πει ποτέ στη ζωή μας. Μόνο τώρα καταλαβαίνω πόσο αγαπούσαμε ο ένας τον άλλον.

Το μνημόσυνο του των 40 ημερών θα τελεσθεί την παραμονή της ονομαστικής του γιορτή, στις 29 Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με την προφητεία ενός γέροντα, η εκκλησία θα χτιζόταν αλλά ο π. Δανιήλ δεν θα λειτουργούσε εκεί. Το δεύτερο μέρος της προφητείας έχει ήδη εκπληρωθεί.

«Γύμναζε σεαυτόν προς ευσέβεια» Σήμερα μαζεύτηκαν οι δαίμονες να με σύρουν έξω από το ασκητήριο. Δεν φοβήθηκα.

Σήμερα μαζεύτηκαν οι δαίμονες να με σύρουν έξω από το ασκητήριο. Δεν φοβήθηκα.

Με ηρωική σταθερότητα έμεινα αμετακίνητος.

Άρπαξα τον Τίμιο Σταυρό. Με πίστη φλογερή στο Πανάγιο Πνεύμα τους εξόρκισα. Τελικά με άφησαν διότι δεν άντεχαν στα λόγια που αναφέρει ο Ουρανοφάντορας Άγιος Βασίλειος και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στις εξορκίστηκες ευχές τους κατά δαιμόνων. Γκρεμίστηκαν οι τερατόμορφοι δαίμονες. Η Ύπεραγια Δέσποινα Θεοτόκος, με πολλούς Αγίους και Αγγέλους πέρασαν πάνω από την σκήτη, μέσα σε μια ολόλαμπρη νεφέλη, μέσα σ' ένα γλυκό ιλαρό φως.

Με χαιρέτησαν και άκουσα την Μητέρα του Θεού να με προσφωνεί με τα ακόλουθα λόγια παρμένα από τις παροιμίες του Σολομώντος: «ο πεποιθώς τη εαυτού οσιότητι δίκαιος.» Με ανακούφισε ο λόγος Της. «Χαίρε κεχαριτωμένη Παντάνασσα, ο Κύριος μετά σου.»

Επέστρεψα πάλι μέσα στην κρύπτη μου και επεδώθηκα στην ωραία εγκράτεια, την αγνότητα, την πίστιν, την ελπίδα· αρετές αίτινες «άμωμους ορθοτομούν οδούς.»

Με φλογερό πόθο και λαχτάρα εντάχθηκα στην καρδιακή προσευχή, με ολοκληρωτική αφοσίωση στον

Χριστό. Για αρκετούς μήνες χωρίς περισπασμούς ασκήθηκα στην πνευματική και σωματική ησυχία και υπακοή.

Με θεία αποκάλυψιν εισήλθα στον Παράδεισο ν και γνώρισα τον φωτεινό και πανί χλοερό τόπο του Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ. Όταν έφυγα από τον Κήπο της Εδέμ, μου δώρισαν φρούτα που μοσχοβολούσαν σαν άρωμα μύρου. Δεν υπερηφανεύτηκα. Αντιθέτως, ενθυμούμενος την ωραιότητα του φιλόξενου εκείνου Κήπου, έλεγξα τον εαυτόν μου με τα θεία λόγια του Αποστόλου Παύλου: Φιλάγριε, «γύμναζε σε αυτόν προς, ευσέβειαν». Γύμναζε και συνήθιζε τον εαυτόν σου στην συνεχή εξάσκησιν της αγίας ζωής του Κυρίου.

ΒΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΑΓΡΙΟΥ.

ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΟΓΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Ο Γέρων Φιλάγριος εις τις παννύχους στάσεις τον, εις τα μαρτύρια που υπέστη από τους δαίμονες χάριν του Κυρίου, συνηντήθη με τον Θεάνθωπον, αφού πριν είχε απαρνηθεί το αλλότριο κοσμικόν φρόνημα, είχε νικήσει τα πάθη και είχε δικαίως επιθυμήσει την τελειότητα και την κατά χάριν θείαν μέθεξιν. Επόμενος τοις αγίοις Πατράσι, τοις ίχνεσι εκείνων ακολουθών, ως σύγχρονος και πλησίον, έχει πολλήν δρόσον αναψυχής, να προσφέρει της ερημικής Ασκήσεως και Πολιτείας του, αλλά και τις Πνευματικές εμπειρίες του, εις όλες τις πιστές αγωνιζόμενες ψυχές.

Η ταπεινότης, μου εύρε τις σημειώσεις του Οσιολογιωτάτου Ερημίτου Γέροντα Φιλάγριου και με μέτρο, χάρη, απλότητα, μεστότητα, σαφήνεια και τεκμηρίωση ανθολόγησα τις πλούσιες ασκητικές εμπειρίες του Γέροντος, μακράν απεχόντων φλύαρων φιλολογισμών, περιττών στοιχείων και κουραστικών υπερβολών.

Στοιχεία βιογραφήσεως δυστυχώς δεν εύρον πουθενά. Ας έχει δε υπ' όψιν του ο αγαπητός αναγνώστης, ότι σκοπός του παρόντος βιβλίου δεν είναι να προβληθεί ο συγγραφεύς του, ούτε ότι είναι κεκλημένος να δώσει φωτοστέφανο στον ενάρετο Γέροντα. Το έργο αυτό έγραψα με την σκέψη να ωφελήσω, να ενισχύσω και να παρακινήσω πιστούς Χριστιανούς στον ωραίο αγώνα της Ερημικής Άσκησης. Απλά φανερώνω τα βιώματα τον Γέροντα Φιλάγριου ως αναζωπυρωτικά αναγνώσματα των Θελόντων «ευσεβώς ζην» των επιθυμούντων ν' ακολουθήσουν τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν, ν' απαρνηθούν τον εαυτόν τους και να άρουν τον σταυρόν Του.

Τι θα τρυγήσεις από τις ασκητικές εμπειρίες του Γέροντα Φιλάγριου; Μίαν τολμηρή απλότητα, την μαρτυρία του μαρτυρίου της ασκήσεως, την συνεχή εκκοπή του ιδίου θελήματος, της κακομένης συνειδήσεως που πάσχει τα θεία, τις ιδιαιτερότητες στην ασκητική του διακονία, την πίστιν του να στέκεται κάτω από το ευσκιόφυλλο δένδρο της Ορθοδόξου Ιεράς Παράδοσης για να ενισχύσει, παραμυθήσει, ανορθώσει, διορθώσει και θεραπεύσει τον πεπτωκότα αμαρτωλό που τον ακολουθεί στην έρημο τραυματισμένος και μετανοημένος. Θα τρυγήσεις την αυστηρότητα του Γέροντα, ώστε και με την υπερβολή της άσκησης να κάνει την ψυχήν να συντριβεί, να συναισθανθεί το μέγεθος της ευθύνης και να αφιερωθεί περισσότερο στην υπακοή και διακονία. Αυστηρός στον εαυτόν του ο Γέροντας Φιλάγριος, με ακόλουθο τα γλυκά δάκρυα και το χαροποιό πένθος, βιώνοντας την μετάνοια στα βάθη του είναι του, ήθελε και τα πουλιά και τα ζωάκια που τον πλησίαζαν ειλικρινή, πιστά, τίμια, αγωνιστές γεμάτους αγάπη. Λυτό που διέπει όλον τον κορμόν της αγιότατης μας Ορθοδοξίας, η ταπείνωση και η άσκηση, ήταν βίωμα του και αυτό ήθελε με την συγγραφή των εμπειριών του να τα μεταδώσει στους άλλους, για να τους φέρει κοντά στο Θεόν.

Ο Γέροντας Φιλάγριος ζούσε για τον Θεόν.

Ασκήθηκε στην Έρημο, επέμεινε τις σφοδρές Θύελλες της Ερήμου, «Σύναξε εκ των ακανθών ρόδα», κατεπάτησε τα εχθρικά ερπετά της άνυδρης γης και κατέκτησε την αρετή. Νηστεύων και προσευχόμενος, ακτήμων και υπομένων επαιτούσε την αγάπη και το έλεος του Θεού γι' αυτόν και τους συνανθρώπους του. Χαρά και πλούτος του η στέρηση, η σκληραγωγία και η φυγοδοξία προς παθοκτονία. Διάβασε τις εμπειρίες του Γέροντα Φιλάγριου, θα σε ωφελήσουν.

Το μόνο που δεν γνωρίζω αν ζει ο Όσιος, ή αν εκοιμήθει προς Κύριον. Είτε έτσι είτε αλλιώς είθε να εύχεται υπέρ ημών.

Πρωτοπρεσβύτερος Ιωσήφ Αντωνακάκης

Πατήρ Ευσέβιος Βίττης.

Ένας άνθρωπος απλός, ξεχωριστός, ταπεινός, με πολλές γνώσεις και πνευματικά χαρίσματα, πατερικά βιώματα και θεϊκή φώτιση, πολυγραφότατος, δάσκαλος που αφιέρωσε τη ζωή του για τη σωτηρία της ψυχής των συνανθρώπων του.

Έτσι χαρακτηρίζουν οι μαθητές του τον ιερομόναχο πατέρα Ευσέβιο Βίττη, ο οποίος εκοιμήθη σε ηλικία 82 ετών, στο ησυχαστήριό του στη θέση Φαιά Πέτρα Σιδηροκάστρου, όπου προσευχόταν τα τελευταία χρόνια. Η επιθυμία του ήταν να μη γίνει γνωστός ο θάνατός του πριν την ταφή του και η κηδεία του να γίνει από έναν απλό κληρικό και έναν λαϊκό, χωρίς κόσμο. Η εκκλησία επέλεξε όμως να τον αποχαιρετήσει όπως άξιζε στη μοναδικότητά του. Η εξόδιος ακολουθία έγινε στο μετόχι της μονής Αγίου Γρηγορίου, στην εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Σταυρούπολη, από τον μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβα, τον μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Μακάριο και τον μητροπολίτη Κουλουέζ Μελέτιο. Αν και δεν ανακοινώθηκε η κηδεία, πλήθος κόσμου συνέρευσε στον ναό για να απευθύνει το ύστατο χαίρε στον πνευματικό δάσκαλο. Ακολούθησε η ταφή του στο ησυχαστήριο της Φαιάς Πέτρας, όπου για πρώτη φορά επιτράπηκε η παρουσία γυναικών.

"Ο Ευσέβιος ήταν πόλος έλξης χιλιάδων ψυχών, πάσης τάξεως, ένας πνευματικός που αναγνωρίστηκε σε όλη την διάρκεια της ζωής του από λόγιους ανθρώπους", περιγράφει ο κ. Στυλιανός Κεμετσετζίδης, ιδιοκτήτης του εκδοτικού οίκου "Ορθόδοξη Κυψέλη", μαθητής του ιερομόναχου και εκδότης ενός μέρους των βιβλίων του. "Ήταν πολύ ταπεινός. Δεν ήθελε να μπαίνει το όνομά του στα βιβλία και υπέγραφε με το ψευδώνυμο Κεχρί, δηλαδή κάτι ασήμαντο. Με πολλή προσπάθεια τον έπεισα να βάζουμε όνομα. Δεν δεχόταν επίσης να φωτογραφηθεί, ούτε μιλούσε για τον εαυτό του. Δεν ήθελε ούτε ποσοστό από τις πωλήσεις των βιβλίων. Δεν τον ενδιέφεραν τα χρήματα. Είχε χαρίσματα θεϊκά και επίκτητα", λέει ο κ. Κεμετσετζίδης.

Η είδηση της κοίμησης του Ευσεβίου μεταδόθηκε στους μαθητές του και σε χώρες του εξωτερικού, όπου ο ιερομόναχος έδρασε φιλανθρωπικά. "Ήρθα από τη Ρουμανία. Ενδιαφερόμαστε να μεταφράσουμε τα βιβλία του", αναφέρει ο κ. Οβίδιος Λαζαρέσκου.

Ο ιερομόναχος Ευσέβιος Βίττης καταγόταν από την Πτολεμαΐδα. Ξεκίνησε το ιερατικό του έργο ως κληρικός στη Σουηδία. Το ιερό ησυχαστήριο του Αγίου Νικολάου στο Rattvik της Σουηδίας είναι εξ ολοκλήρου έργο του. Είχε αποσυρθεί εκεί στις αρχές του 1973, με σκοπό να αφιερωθεί στην προσευχή, στην περισυλλογή και στη συγγραφή. Ο π. Ευσέβιος τηρούσε το τυπικό του Αγίου Όρους, και όπως καταγράφηκε σε δελτίο της μητροπόλεως Σουηδίας και Πάσης Σκανδιναβίας (1979),αποτελούσε αυτό επί σειρά ετών "την ακοίμητον λυχνίαν της Μητροπόλεως Σουηδίας και το ψυχικόν θεραπευτήριον των πιστών". Οι επισκέπτες του ιερού ησυχαστηρίου εύρισκαν σ' αυτό ανάπαυση ψυχής, παρηγορία και τον δρόμο της σωτηρίας. Το 1980 ο π. Ευσέβιος, κατόπιν προτροπής του πνευματικού του, επέστρέψε στην Ελλάδα.

Μεγάλος θεολόγος, ξεχωριστός, ταπεινός, με θεϊκή φώτιση, ακαταπόνητος συγγραφέας, γνώστης πολλών ξένων γλωσσών και μεταφραστής ξενόγλωσσων ασκητικών κειμένων, σεβαστός εξομολόγος, εραστής της πατερικής μελέτης, ησυχαστής, ο π. Ευσέβιος Βίττης έγινε στα χρόνια της ζωής του πόλος έλξης χιλιάδων πιστών, απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας και από την Κύπρο. “Κάτω από το πετραχήλι του ξεκουράστηκαν πολλοί άνθρωποι, αναζωογονήθηκαν και βρήκαν το νόημα της ζωής”, όπως λέει η μοναχή - ηγουμένη Επίχαρης, που διαμένει στο μοναστήρι που έκτισε ο π. Ευσέβιος στο Σιδηρόκαστρο, με τις προσφορές των πιστών, και τον έζησε σε όλα τα χρόνια της διακονίας του.