ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ. ΑΓΊΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ.

Τα Χριστούγεννα της Ιωάννας.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος Αχρίδος

«Παραπονιέσαι για τη μοναξιά στη μέση μεγάλης πόλης. Τόσος λαός γύρω σου κοχλάζει σαν μυρμηγκοφωλιά, και εσύ και πάλι αισθάνεσαι σαν στην έρημο.
Στις μεγάλες γιορτές η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Παντού πλημμυρίζει η χαρά, ενώ εσένα σε πιέζει η λύπη. Οι εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων και της Ανάστασης σου φαίνονται σαν κάποια άδεια δοχεία, τα οποία εσύ γεμίζεις με δάκρυα. Όταν αυτές οι άγιες γιορτές βρίσκονται μακριά πίσω ή μπροστά σου, αισθάνεσαι πιο ήρεμη. Αλλά όταν πλησιάσουν και έρθουν, η θλίψη και η ερημιά κυριεύουν την ψυχή σου.
Τί να σου κάνω; Θα σου διηγηθώ την ιστορία για τα Χριστούγεννα της Ιωάννας διότι ίσως σε ωφελήσει. Θα αφήσω όμως να σου διηγείται εκείνη όπως τα είχε διηγηθεί σε μένα.
«Σαράντα και κάτι χρόνια βλέπω εγώ αυτό τον κόσμο σαν γυναίκα. Ποτέ καμιά χαρά, εκτός από λίγη σαν παιδί στο σπίτι των γονέων μου. Αλλά μπροστά στον κόσμο δεν έδειχνα λυπημένη. Μπροστά στους ανθρώπους υποδυόμουν τη χαρούμενη, και στη μοναξιά έκλαιγα. Όλοι με θεωρούσαν ένα ευτυχισμένο πλάσμα, αφού ως τέτοια έδειχνα. Ακούω, όλοι γύρω μου παραπονούνται, και οι έγγαμοι και οι άγαμοι, και οι πλούσιοι και οι φτωχοί, όλοι. Και σκέφτομαι, γιατί κι εγώ να παραπονιέμαι στους δυστυχισμένους για τη δική μου δυστυχία, και μόνο να αυξάνω τη λύπη γύρω μου; Θεέ, να δείχνω χαρούμενη έτσι θα είμαι πιο χρήσιμη στον δυστυχισμένο κόσμο, ενώ το μυστικό μου θα το κρύβω μεσα μου και θα κλαίω στη μοναξιά μου. Προσευχόμουν στον Θεό, για να μου εμφανισθεί με κάποιο τρόπο, τουλάχιστον μόνο ένα δάχτυλό Του να αισθανθώ. Προσευχόμουν έτσι, για να μην σβήσω από την κρυμμένη λύπη. Από κάθε έσοδο έκανα ελεημοσύνη οπουδήποτε είχα ευκαιρία. Επισκεπτόμουν αρρώστους και ορφανούς, και έφερνα χαρά με τη δική μου φαινομενική χαρά. Πιστεύω σε Σένα, αγαθέ μου Θεέ, έλεγα συχνά, αλλά Σε παρακαλώ, εμφανίσου μου με κάποιο τρόπο, για να Σε πιστεύω ακόμα περισσότερο. «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τη απιστία» (Μάρκ. 9, 24). Επαναλάμβανα αυτά τα λόγια από το Ευαγγέλιο. Και πράγματι, βίωσα να μου εμφανιστεί ο Κύριος.

Δυσκολότατες για μένα ήταν οι μεγάλες γιορτές. Μετά από τη Λειτουργία κλεινόμουν στο δωμάτιο και έκλαιγα ολόκληρα τα Χριστούγεννα και την Ανάσταση. Όμως τα προηγούμενα Χριστούγεννα εμφανίστηκε ο Θεός. Αυτό έγινε ως εξής. Πλησίαζε αυτή η μεγάλη μέρα. Εγώ αποφάσισα να ετοιμάσω όλα έτσι όπως η μητέρα μου ετοίμαζε: και κρέας, και ζυμαρικά, και γλυκά, και όλα τ’άλλα. Άπλωσα σανό στο σπίτι, πέταξα από τρία καρύδια σε κάθε γωνιά του δωματίου. Ας είναι η Αγία Τριάδα ελεήμων σε όλες και τις τέσσερις πλευρές του κόσμου. Και κάνοντας όλα αυτά ασταμάτητα προσευχόμουν: Κύριε, στείλε μου επισκέπτες αλλά εντελώς πεινασμένους και φτωχούς! Σε παρακαλώ, εμφανίσου μ’αυτόν τον τρόπο! Που και που μου ερχόταν η σκέψη: τρελή Ιωάννα, τι επισκέψεις περιμένεις τα Χριστούγεννα! Αυτή την άγια μέρα ο καθένας βρίσκεται στο σπίτι του ποιος θα μπορούσε να έρθει ως επισκέπτης σε σένα; Κι εγώ έκλαιγα και έκλαιγα… Όμως και πάλι επαναλάμβανα εκείνη την προσευχή και ετοίμαζα.

Όταν τα Χριστούγεννα γύρισα από την Εκκλησία, άναψα το κερί, έστρωσα το τραπέζι, έβαλα όλα τα φαγητά, και τότε άρχισα να περπατώ από δω κι από κει στο δωμάτιο. Θεέ μου, μην με εγκαταλείψεις! Πάλι προσευχόμουν. Στο δρόμο λίγοι περνούσαν. Είναι Χριστούγεννα, αλλά και ο δρόμος μας είναι απόμερος. Όμως μόλις το χιόνι έτριζε κάτω από τα πόδια κάποιου, εγώ πεταγόμουν στην πόρτα! Άραγε είναι ο επισκέπτης μου; Δεν είναι. Να, προσπέρασε. Το μεσημέρι ήρθε και πέρασε, και εγώ μόνη. Άρχισα να κλαίω και κραύγασα: τώρα βλέπω, Κύριε, ότι με εγκατέλειψες εντελώς! Έκλαιγα έτσι και σιγοέκλαιγα συνεχώς! Ξαφνικά χτύπησε κάποιος την πόρτα, και εγώ άκουσα φωνές: δώσε αδελφέ, δώσε αδελφή! Γρήγορα έτρεξα και άνοιξα την πόρτα. Μπροστά μου ένας τυφλός και ο οδηγός του, και οι δυο σκυμμένοι, κουρελιασμένοι, παγωμένοι. Ο Χριστός γεννήθηκε, κύριοί μου! φώναξα εγώ χαρούμενα. Αληθώς γεννήθηκε! κροτάλιζαν με τα δόντια εκείνοι τρέμοντας. Έλεος, αδελφή, ελέησέ μας! Δεν σου ζητάμε χρήματα. Από το πρωί κανένας δεν μας πρόσφερε ψωμί, λίγα λεφτά ή από ένα ποτήρι με ρακί. Πεινάμε πολύ. Εγώ πέταξα από τη χαρά μου ως τον τρίτο ουρανό. Τους οδήγησα στο σπίτι και τους έβαλα στο γεμάτο τραπέζι. Τους σέρβιρα κλαίγοντας από χαρά. Εκείνοι με ρώτησαν παραξενεμένοι: «Γιατί κλαις, κυρία;». Από χαρά, κύριοί μου, από καθαρή και φωτεινή χαρά! Εκείνο για το οποίο προσευχόμουν στον Θεό ο Θεός μου το έδωσε. Μερικές μέρες εγώ Του προσεύχομαι, να μου στείλει ακριβώς τέτοιους επισκέπτες όπως είσαστε εσείς, και να, Αυτός μου έστειλε. Δεν ήρθατε εσείς έτσι τυχαία, αλλά σας έστειλε ο αγαθός μου Κύριος. Αυτός σήμερα μου φανερώθηκε μέσα από σας. Αυτά είναι τα πλέον χαρούμενα Χριστούγεννα στη ζωή μου. Τώρα ξέρω, ότι είναι ζωντανός ο Θεός μας. Δόξα σ’ Εκείνον και ευχαριστία! «Αμήν», απάντησαν οι αγαπητοί μου επισκέπτες. Τους κράτησα έως το βράδυ, τους γέμισα τις τσάντες και τους αποχαιρέτησα».

Τέτοια ήταν τα προηγούμενα Χριστούγεννα της Ιωάννας. Δώσε Θεέ, να είναι φέτος ακόμα πιο χαρούμενα. Προσευχήσου κι εσύ, κόρη, να σου φανερωθεί ο ουράνιος Πατέρας με κάποιο τρόπο -και στον Θεό οι τρόποι είναι πολλοί- και θα ζήσεις θαύμα. Μην ετοιμάζεσαι για λύπη σε τούτη τη μεγάλη μέρα, αλλά να ετοιμάζεσαι για χαρά. Και ο Πανορατικός, ο Παντελεήμων, θα σε κάνει χαρούμενη.

Σε κανέναν μην παραδώσετε τον Χριστό!

«Σε κανέναν μην παραδώσετε τον Χριστό! Ας είναι ο μοναδικός βασιλιάς της καρδιάς σας! Η πίστη στον Χριστό είναι πραγματική ζωή, η ζωή του Ίδιου του Χριστού. Με την αγάπη μας προς τον Χριστό, θα παραμείνουμε ασάλευτοι. Κάθε παρεξήγηση, κάθε θλίψη μας, να την υπομένετε ως ζωή του Χριστού. Υπάρχουν πολλές οδοί προς το “απολυτο” της ανθρωπότητος, αλλά δεν υπάρχει καμμία που θα μπορούσε να συγκριθεί με την οδό του Χριστού, παρά τις οποιεσδήποτε δυσκολίες. Αν ο Κύριος όρισε να πεθάνουμε, θα πεθάνουμε με την συνείδηση της αγάπης Του, η οποία Τον οδήγησε στον Σταυρό. Ελπίζω ότι ενεργούν αληθινά μέσα μας τα λόγια του Χριστού: “Εγώ ζω και υμείς ζήσεσθε” (Ιωάν. ιδ΄ 19). Κάθε λόγος του Χριστού, είναι η ίδια η Θεία αιωνιότητα…Η χριστιανική μας πίστη είναι η έσχατη τελειότητα, και κανένας ας μη μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού! –Όπως έλεγε ο μέγας Παύλος (Ρωμ. η΄ 35). …(†) γ.Σοφρωνίου

Αυτή την Παρασκευή 4/1/2019 και ώρα 07:00 π.μ. θα τελεστεί Θεία Λειτουργία και εν συνεχεία το μνημόσυνο του πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννη Κατή. {εννιάμερα}. Εκ του Ιερού Ναού.

Αυτή την Παρασκευή 4/1/2019 και ώρα 07:00 π.μ. θα τελεστεί Θεία Λειτουργία και εν συνεχεία το μνημόσυνο του πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννη Κατή. {εννιάμερα}. 
Εκ του Ιερού Ναού ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ.

ΤΗΛ. 2104411990

ΙΕΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΡΗΓΟΡΟΥΣΑΣ. ΠΛΑΚΑ ΑΘΗΝΑΣ

ΙΕΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ ΑΡΤΑΚΗ ΧΑΛΚΙΔΑΣ

ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΕΝΟΣ ΠΟΛΥΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΥ. ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ

Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΙ Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ

ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

The Miracle of the Myrrh-Streaming Holy Cross of Hawaii.

Από το βίο και τη διδαχή του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη, προηγουμένου Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ, Ευβοίας.

Copiii și pravila de rugăciune

ДИВЕЕВО ИСТОЧНИК ПРЕПОДОБНОГО СЕРАФИМА САРОВСКОГО. 4 К

Άγιος Εφραίμ Νέας Μάκρης: Ζωντανές παρουσίες από περιγραφές αυτοπτών μαρτύρων.

Το αρχαίο ιστορικό Μοναστήρι τού Αγίου Εφραίμ τής Νέας Μάκρης, που είναι καί ο τόπος μαρτυρίου του…

Πεντακόσια περίπου χρόνια έχουν περάσει, από τό 1426 , όταν στίς 5 Μαϊου Αγαρηνοί πειρατές, εισβάλλοντας στό μοναστήρι τών Αμώμων, στόν λόφο τής Νέας Μάκρης, παλούκωσαν μέ αναμμένο δαυλό στήν κοιλιά τόν Άγιο Εφραίμ, ηγούμενο τότε σ΄ αυτό τό μοναστήρι…

Έκτοτε παρέμενε άγνωστος, μέχρι τό 1964 , όταν γιά λόγους πού μόνο ό Θεός γνωρίζει, κάνει στόν χώρο τής αρχαίας Μονής καί πάλι ζωντανή τήν παρουσία του…Στό ερειπωμένο αυτό μοναστήρι, ζεί τώρα μιά ευσεβής καλόγρια. Είναι ή Μακαρία Δεσύπρη, αυτή ή φωτεινή ψυχή πού μέ τήν ταπεινή παρουσία της σημάδεψε τήν ζωή τού Μοναστηριού στά χρόνια πού ακολούθησαν… Διηγείται ή ίδια… –» Καθισμένη πάνω στά ερείπια τού παλιού Μοναστηριού, όπου ή θεία Πρόνοια οδήγησε τά βήματά μου, έφερνα τόν στοχασμό μου σέ χρόνια περασμένα, σέ παλιούς καιρούς, όταν σκορπισμένα ήταν παντού τά κόκκαλα τών Αγίων μαρτύρων…

Καί καθώς καταγινόμουν στό καθάρισμα τών χαλασμάτων, αναλογιζόμουνα ότι βρισκόμουνα σέ τόπο ιερό καί έλεγα, –Θεέ μου, αξίωσέ με τήν ανάξια, νά ιδώ κι΄ εγώ έναν από τούς παλιούς πατέρες πού εδώ έζησαν… Καί ενώ περνούσε ό καιρός έχοντας πάντα εσωτερικά τήν ίδια επιθυμία, ένοιωθα μιά φωνή μέσα μου νά μού λέει, –» Σκάψε, καί εκείνο πού ζητάς θά τό βρείς ! Καί μ΄ έναν τρόπο θαυμαστό, ή μυστική αυτή φωνή, μού υπέδειξε τό κομμάτι γής στήν αυλή τού μοναστηριού, πού έπρεπε νά ψάξω. Ό καιρός περνούσε, καί ή φωνή αυτή, κάθε φορά πιό δυνατή μέ προέτρεπε ν΄ αρχίσω…

Έδειξα τό σημείο στόν εργάτη πού φώναξα γιά μιά άλλη επισκευή, στό παλιό Ηγουμενείο, καί τού είπα νά σκάψει. Αυτός, απρόθυμος άρχισε αλλού τό σκάψιμο. Καί αφού είδα ότι δέν μέ άκουγε νά πάει εκεί πού τού έδειχνα, τόν άφησα νά κάνει τό θέλημά του χτυπώντας τούς άγονους βράχους. Τελικά, κατάλαβε τό λάθος του καί γύρισε στό σημείο… «…καί φθάνοντας, έπειτα από ώρες, στό 1,70 βάθος, έφερε ό κασμάς στήν επιφάνεια τήν κεφαλή τού ανθρώπου τού Θεού. Τήν ίδια στιγμή, γέμισε άρωμα ή ατμόσφαιρα! Ό εργάτης χλώμιασε, δέθηκε ή γλώσα του, καί κόπηκε ή μιλιά του –Άφησέ με μόνη, τόν παρακάλεσα…

Γονάτισα μέ ευλάβεια καί ασπάσθηκα τό σκήνωμα τού Αγίου συλλογιζόμενη τήν έκταση οδύνης καί πόνου τού τότε μαρτυρίου του…» Καί αλλού, ή μοναχή Μακαρία Δεσύπρη, εξιστορεί πώς είδε ολοζώντανο τόν Άγιο… –» Ήταν βράδυ, καί διάβαζα μόνη μου τόν Εσπερινό στό ερειπωμένο μοναστήρι, όταν ξαφνικά άκουσα βήματα…Ξεκινούσαν από τό βάθος τού τάφου προχώρησαν στήν αυλή κι΄ έφθασαν στήν πόρτα τής Εκκλησίας. Τά βήματα ακούγονταν δυνατά καί σταθερά καθώς πλησίαζαν. Γιά πρώτη φορά στήν ζωή μου μέσα σ΄ εκείνη τήν ερημιά φοβήθηκα…

Δέν γύρισα ούτε πού νά κοιτάξω ώσπου άκουσα τήν φωνή του νά λέει, –» Ώς πότε θά μ΄ έχεις εκεί πέρα; Κι΄ αυτός ( ό εργάτης ), πώς πέταξε τό κεφάλι μου έτσι; Γύρισα τότε τρομαγμένη καί τ ό ν ε ί δ α ! Ήταν ψηλός, μέ μάτια μικρά στρογγυλά πού τρεμόπαιζαν στίς κόγχες τους. Έβλεπα τίς ρυτίδες του, καί τά γένια του πού έφθαναν μέχρι τόν λαιμό του. Τό μαύρο ράσο του μαύρο μέ πτυχώσεις, καί στό αριστερό του χέρι κρατούσε ένα φώς υπέρλαμπρο ενώ μέ τό δεξί ευλογούσε !…

Ήταν ένα πλάσμα, 1.500 ετών, καί βρισκόταν μέ τήν δύναμι τού Χριστού ολοζώντανο, ακριβώς δίπλα μου!! –Συγχώρεσέ με, τού είπα, καί αύριο μόλις ξημερώσει ό Θεός τήν ημέρα του, θά σέ φροντίσω… Καί αμέσως έγινε ά φ α ν τ ο ς !

Συνέχισα ειρηνικά τόν Εσπερινό μου, καί τό πρωϊ καθάρισα τά άγια λείψανα, τά έπλυνα, καί άναψα ένα μικρό καντηλάκι. Τό ίδιο βράδυ είδα τόν Άγιο στόν ύπνο μου. Στεκόταν όρθιος καί κατάφωτος μέσα στήν Εκκλησία. Κρατούσε τήν εικόνα του στά χέρια του καί μέ κοίταζε… Άκουσα τήν φωνή του πεντακάθαρα… –» Σ΄ ε υ χ α ρ ι σ τ ώ π ο λ ύ, μού είπε. Ο ν ο μ ά ζ ο μ α ι Ε φ ρ α ί μ …» Πέρασε αρκετός καιρός απ΄ αυτό τό περιστατικό καί πάντα μέσα μου είχα μιά απορία…

Ώσπου μιά μέρα, μετά τό τέλος τού Εσπερινού, καθώς μέ τό χέρι μου έκλεινα τήν πόρτα τής Εκκλησίας, ακούω τρία χτυπήματα, σάν από κεχριμπαρένιο κομπολόϊ. Κατάλαβα ότι ήταν ό Άγιος, μπήκα στό ιερό πού βρίσκονταν τά άγια λείψανά του, άναψα ένα κερί καί ευλαβικά τά προσκύνησα.

Αλλά τί νά ειπώ καί τί νά λαλήσω, όταν τήν ίδια ακριβώς στιγμή σάν χείμαρος πλημμύρησε όλος ό τόπος από τήν Παραδεισένια εκείνη ευωδία πού τά άγια λείψανα έβγαζαν…».

(Έτσι περιγράφει ή αείμνηστος ηγουμένη Μακαρία Δεσύπρη τήν εμφάνιση τού αγίου σάν μία σφραγίδα – πρόλογο σέ κάθε ένα από τά βιβλία γιά τόν Άγιο Εφραίμ,πού μέχρι σήμερα τό μοναστήρι έχει κυκλοφορήσει, μέ τόν γενικό τίτλο » ΟΠΤΑΣΙΑΙ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ τού Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ τού θαυματουργού » – Αθήναι – 1998.)

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΝΕΟΦΑΝΟΥΣ ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ

ΕΤΕΡΟΝ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΕΥΡΕΣΕΩΣ Ι. ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΑΓ. ΕΦΡΑΙΜ Ν. ΜΑΚΡΗΣ (3.1.1950)

The Orthodox Church The Ancient Christian Church in the modern world

We are part of the worldwide Orthodox Church – the oldest Christian Church in the world. This is not a theological statement, it is an historical one. In every part of the world there are Orthodox churches, missions, and monasteries. They are found in traditionally Orthodox countries such as  Russia, Greece, Romania, Serbia, Ukraine, and the Middle East. Orthodoxy is found in India, Japan, China, the Philippines, Germany, France, Poland, Finland, across the British Isles, and Scandinavia. 

Orthodox churches are found throughout the African continent, including Ghana, Nigeria, Tanzania, Uganda, South Africa, and across Central and South America. In fact, the only religious structure of any kind on the entire continent of Antarctica is an Orthodox church. The oldest form of Christianity is alive and well, and found throughout the whole of the world.

With love in Christ,
Abbot Tryphon

The Sabbath Day The Orthodox view of the Sabbath Day

The Orthodox Church does not see an obligation for her people to follow the Saturday Sabbath. Just as her faithful are not obligated to follow the Old Testament dietary restrictions, upon which our Jewish friends hold to Kosher laws, or the required practice of circumcision as a sign of our covenant with God, the Church does not require us to keep the Sabbath.

The Greek word for Saturday is pronounced “sabbado”, hence, Saturday is indeed the Sabbath. But our Orthodox tradition of observing Sunday as the Lord’s Day is based on the Early Church’s observance of Sunday as the Day of Resurrection.

The Orthodox Church has always seen Saturdays as having the feast day qualities of the Jewish Sabbath, and never needing a strict observance of fasting rules or obligations. Yet the Sabbath Day has always been seen, liturgically, as a day for the celebration of the  Divine Liturgy, just as is practiced on Sundays, the Lord’s Day. The celebration of the Divine Liturgy on Saturdays remains standard for most Orthodox monasteries.

We Christians are not under the Law, since the Law has been fulfilled in Jesus Christ. We are thus not subjected to the Old Law. The old Sabbath was the seal of the Old Creation, whereas Sunday is the seal of the New Creation. For this reason, Christians have never been bound by Sabbatical laws based on the Old Sabbath, the Saturday Sabbath being appropriate to the Old Testament.

For we Orthodox Christians, the center of our experience is the resurrection of Christ, and this has, from the beginning of the New Testament Church, been associated with the first day of the week.

With love in Christ,
Abbot Tryphon

3ης Ιανουαρίου η εύρεση των Τιμίων λειψάνων του Αγίου Εφραίμ.... Το μοναστήρι του στην Νέα Μάκρη πανηγυρίζει και πλήθος κόσμου θα το επισκεφθεί και πάλι.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ.

ΔΙΑΖΎΓΙΟ.

Ο ΘΆΝΑΤΟΣ. ΠΑΤΉΡ ΕΥΣΕΒΊΟΥ ΒΙΤΤΗ.

Ὁ θάνατος ἀποτελεῖ μιά πραγματικότητα πού μέ κανένα τρόπο δέν μποροῦμε νά ἀρνηθοῦμε. Τήν ἒζησε, τή ζῆ καί θά τή ζῆ ἡ ἀνθρωπότητα ὃσο θά ὑπάρχη. Καί ἀσφαλῶς θά ἒχουμε πολύ πιό ἒντονες μορφές θανάτου ὃσο περνοῦν τά χρόνια παρά τήν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης καί τῶν μέσων καταπολεμήσεως τῶν θανατηφόρων αἰτιῶν γιά τόν ἂνθρωπο.Ἂν ὃμως οἱ ἐκτός πίστεως δέν θέλουν συνήθως νά σκεφθοῦν τόν θάνατο, ἀλλά προσπαθοῦν νά τόν ἐξορήσουν ἀπό τή σκέψη τους, δέν πρέπει νά συμβαίνη τό ἲδιο μέ τούς πιστούς. Ὁ πιστός χριστιανός σκέπτεται τόν θάνατο. Γιά τόν πιστό ἡ μελέτη θανάτου δέν εἶναι μιά γεμάτη τρόμο καί φρίκη θεώρησή του οὒτε καί διακατέχεται ἀπό μιά πεισιθάνατο τάση, ἀλλά, ἀντίθετα ἀπό ὃ,τι νομίζεται ἀπό πολλούς, εἶναι ζωοποιός καί ἐνισχυτική στόν πνευματικό του ἀγώνα ἐνέργεια, γιατί ὁ πιστός ἐνισχύεται στήν πραγματική ἐκτίμηση τῆς ζωῆς καί τῆς δικῆς του καί τῶν ἂλλων καί ἀποτελεῖ σωτήριο δύναμη προχωρήσεως σέ βαθμούς ἀρετῆς ὑψηλότερους καί σέ διαρκῆ γρήγορση καί προσοχή στόν ἀγώνα τοῦ καλοῦ. Ἀκριβῶς αὐτό ἒχουν κατανοήσει πολύ καλά οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἒχουν βιώσει τό μυστήριο τῆς ζωῆς σέ συνάφεια μέ τό μυστήριο τοῦ θανάτου καί ἀντίστροφα. Καί ἒτσι κατόρθωναν νά ξεπερνοῦν τό φόβο τοῦ θανάτου καί νά προσβλέπουν στό μυστήριο του ἐν πίστει καί ἐμπιστοσύνη στόν Κύριο τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου διά μέσου τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως.
Ἱερομ. Εὐσεβίου, "Ὁμιλίες Πνευματικῆς Οἰκοδομῆς στήν Ἀποκάλυψη, τόμος Β"

Οι Κομάντος τής Ορθοδοξίας ☦️...

Οι Κομάντος τής Ορθοδοξίας ☦️... Μπορούν νά επιβιώσουν μέ ελάχιστο παξιμάδι γιά μήνες.... Κάτω από δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες... Καί ό πόλεμος πού καλούνται νά παρουν μέρος...Είναι ασυνήθιστος καί δυσκολότερος γιά τά γήινα μέτρα...

(Στη φωτο Καρουλιώτες ασκητές)

ΣΠΆΝΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΈΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΊΜ ΤΟΝ ΑΡΙΖΟΝΙΤΗ.

ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ! Απαντάει ό γ,Γαβριήλ Ιερόν Κάθισμα Δολών Μάνης.

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓ, ΕΦΡΑΙΜ - ΝΕΑΣ ΜΑΚΡΗΣ! Διαβάζει ο π, Νεκτάριος Ιερό Κάθισμα Δολών Μάνης.

Αυτή την Παρασκευή 4/1/2019 και ώρα 07:00 π.μ. θα τελεστεί Θεία Λειτουργία και εν συνεχεία το μνημόσυνο του πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννη Κατή. {εννιάμερα}. Εκ του Ιερού Ναού.

Αυτή την Παρασκευή 4/1/2019 και ώρα 07:00 π.μ. θα τελεστεί Θεία Λειτουργία και εν συνεχεία το μνημόσυνο του πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννη Κατή. {εννιάμερα}. 
Εκ του Ιερού Ναού ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ.

ΤΗΛ. 2104411990

Ο συμβολισμός τού νονού(αναδόχου)!!!Με τον γέροντα Γαβριήλ Κοβιλιάτη Ιερό Κάθισμα Δολών Μάνης.

Orthodox Mother Ilaria - They shall burn as flame

In the Great Monastery of Pochaev Lavra, Ukraine, children's choir ( дитячо-молодіжний хор, м. Радивилів) chants famous Christmas Carol 'In the dark night".

Ένας από τους κορυφαίους Ρώσους κοσμοναύτες με πλειάδα πτυχίων σε κορυφαία πανεπιστήμια τον ελεύθερο χρόνο του υπηρετεί ως "παπαδάκι" στο ιερό του Υψίστου .

Ένας από τους κορυφαίους Ρώσους κοσμοναύτες με πλειάδα πτυχίων σε κορυφαία πανεπιστήμια τον ελεύθερο χρόνο του υπηρετεί ως "παπαδάκι" στο ιερό του Υψίστου στην εκκλησία του Αγίου Βλαντιμίρ στο Χιούστον των ΗΠΑ,όπου βρίσκεται το ομώνυμο διαστημικό κέντρο(τρέχουν κοινά προγράμματα ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑΣ).

Πιστοί ορθόδοξοι χριστιανοί είναι σχεδόν όλοι οι Ρώσοι κοσμοναύτες με συστηματική μυστηριακή ζωή.

THE MIRACLE.

St. John of Kronstadt was not only a physician of souls but of the body too. A young man tells how his father became sick with cancer of the throat. The doctor, an eminent throat specialist called Simanovsky, gave the father only ten days to live. It was Christmas and instead of a festive atmosphere at home there was only sadness. There was no Christmas tree and everyone in the household, including the children went about in silence or spoke in hushed tones.

On the first day of Christmas, the father got up from his bed and with great difficulty gave presents to the children. He was silent and obviously in great pain and distress. It so happened that St. John had just returned to Kronstadt from one of his many trips. A telegram was sent to him immediately. Five days later, St. John arrived and went straight to the bedroom of the sick man.

St. John took one look at the father and asked why they had not informed him before. Had he known he would have brought the Holy Mysteries so that the sick man could have communed.

Pausing for a while, St. John suddenly asked the sick man whether he believed in the power of God that he could help him. The father nodded affirmatvely.

St. John ordered the sick man to open his mouth. The saint breathed three times cross-wise into the man's mouth. Then he banged his fist on a small table that held various medicines, so that some fell onto the floor. "Throw these away. You will not need them!"

The he told the sick man to come to Kronstadt tomorrow where he would commune him. Later that night when Simanosky came to see his patient, he was told that the sick man would travel to Kronstadt the next morning. The doctor considered this to be madness saying that he would probably die on the way. It was in the middle of winter and it would be necessary to travel from Oranianbaum to Kronstadt later that day.

St. John came to the sick man in his apartment and communed him. For a further two days he stayed in Kronstadt and then returned home. Simanovsky was stunned. New skin had suddenly grown over the former lesions in the throat and apart from the patient's voice, which was weak, the cancer had completely disappearec. Simanovsky in the hearing of everyone present declared that this had never been seen before. It was non other than a miracle.

Thus took place the miraculous healing of the young boy's father through the prayers of St. John. The father lived for a further twenty five years.

Once two women came to Tbilisi to see the elder. They had a long talk, and Father Gabriel invited them to his cell.

Once two women came to Tbilisi to see the elder. They had a long talk, and Father Gabriel invited them to his cell. After sitting a little, the women asked him for permission to smoke. He, as if nothing had happened, allowed them to smoke. The women quietly began to light cigarettes, when suddenly a nun approached the cell, read a prayer and asked for permission to enter. The women were confused, they felt ashamed, and right there these lighted cigarettes were thrust into the hands of the elder Gabriel. And here he is sitting with two lit cigarettes in his hands in his cell, with two women. 

When the nun saw Elder Gabriel with two women and with lit cigarettes, she stammered in surprise and asked: “What? How? You? How so? Father Gabriel, do you smoke or what? ”

The women turned red, could not say a word, and the father looked at the nun, raising his eyebrows, and said: “Yes, but why? When I want, I light a cigarette with my right hand, and when I want, I light a cigarette with my left hand. What's so special about that ?! ”

The nun excused herself and ran out of the cell. Realizing what happened, those women quit smoking!

Σας εμπιστεύομαι στον Θεό και στην Υπεραγία Μητέρα Του. Μήν φοβάσθε τίποτε. Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ(† 2 Ιανουαρίου), προς τις αδελφές της Μονής του.