Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2022
Η ΠΑΝΑΓΊΑ ΤΟΎ ΠΡΟΦΉΤΟΥ ΗΛΙΟΎ -ΤΣΕΡΝΙΓΚΩΦ
Αξίζει να διαβάσει κανείς τα σημεία της ομιλίας του Γερουσιαστή Μπομπ Μένέντεζ στην χθεσινη εκδηλωση προς τιμή του στο Νιου Τζέρσει! Το ρεπορταζ ειναι του φιλου και συναδέλφου Χριστοδουλου Αθανασατου
Γέροντας Νίκων Νέα Σκήτη Αγίου Όρους
Η ισραηλινή εταιρεία πληροφοριών ImageSatIntlεντόπισε δορυφορικά μια «ασυνήθιστη μεγάλη παρουσία» ρωσικών στρατηγικών βομβαρδιστικών TU-160 & TU-95 που αναπτύχθηκαν στην αεροπορική βάση Olenya της χερσονήσου Κόλα. Η βάση, φιλοξενεί σημαντικό αριθμό στρατιωτικού υλικού, συμπεριλαμβανομένων τακτικών και στρατηγικών πυρηνικών όπλων
Οι χειρότερες μάχες από την έναρξη του πολέμου.
ΈΚΤΑΚΤΟ
Είπαμε πως θα λέμε αλήθειες όσο και αν μας πονούν.
Η Μαρια ειναι απογευματινη σημερα. Μαζι με την Ειρηνη.
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ - ΝΟΥΘΕΣΙΕΣΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
Κανόνας οικογενειακής ζωής
ΤΌ ΜΆΘΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ.
Το μάθημα του παππού
Ένα μικρό ποτάμι κυλούσε κοντά στο χωριό μας και πολλοί από τους ντόπιους μας πήγαν για ψάρεμα. Κάποιος μόνος και κάποιος με μεγαλύτερο αδερφό ή πατέρα. Η μητέρα μου δεν με άφηνε ήμουν πέντε χρονών και φοβόταν να με αφήσει είπε ότι δεν θα επιζούσα αν μου συνέβαινε κάτι. Δεν την κατάλαβα, είπα ότι τίποτα δεν μπορούσε να συμβεί εκεί, ακόμη και ο ηλίθιος Ρασλαν πηγαίνει για ψάρεμα . Η μαμά δεν με άκουσε, προσβλήθηκα από αυτήν και ζήλεψα το Ρασλαν
Ο Ruslan ήταν πέντε χρόνια μεγαλύτερος από μένα.. Δεν είχε πάει σχολείο για πολύ καιρό, επειδή δεν μπορούσε να μάθει ούτε να διαβάζει, η μητέρα μου είπε ότι είχε «αναπτυξιακή καθυστέρηση». Οταν ήταν μικρός αρρώστησε πολύ και έγινε έτσι. Και η θεία Σβέτα, η μητέρα του, δεν ανησυχούσε πραγματικά, ήταν καλά, έλαβε σύνταξη αναπηρίας, οπότε υπήρχαν χρήματα. Πρακτικά δεν πρόσεχε τον γιο της, έτσι περιπλανιόταν για μέρες οπουδήποτε ήθελε. Αλλά βασικά, του άρεσε στο ποτάμι με το παλιό του καλάμι. Και όλη την ώρα γύριζε σπίτι με ψάρια, ήταν τυχερός. Οχι μακριά από το σπίτι μας, οπότε τον έβλεπα συχνά να πηγαίνει με τα ψάρια του.
Οι ντόπιοι τύποι τον πείραζαν πάντα, τον φώναζαν με τα ονόματα και ο Ρασλαν μόνο χαμογέλασε και τους κουνούσε τα χέρια του. Τον λυπήθηκα, αλλά δεν μπορούσα να μεσολαβήσω, φοβόμουν ότι μετά θα με πείραζαν και εμένα.
Εκείνο το καλοκαίρι ήρθαν να μας επισκεφτούν οι παππούδες μου, οι γονείς της μητέρας μου. Η γιαγιά άρχισε αμέσως να ψήνει πίτες για να παχυνομαι τουλάχιστον εγώ και η μητέρα μου, ήμουν πολύ αδύνατος.Και ο παππούς μου, προς χαρά μου, με κάλεσε να πάμε για ψάρεμα! Έφερα αμέσως από το υπόστεγο τα παλιά καλάμια ψαρέματος του πατέρα μου, τα οποία είχα καιρό να κρατήσω για παν ενδεχόμενο, και έδειξα με περηφάνια στον παππού μου. Αναστέναξε βαριά, αφού τα εξέτασε, αλλά εντούτοις έγνεψε καταφατικά και εμείς, έχοντας ξεθάψει σκουλήκια, κινηθήκαμε προς το ποτάμι.
Ο καιρός ήταν υπέροχος. Ο ήλιος φαινόταν να μας χαϊδεύει με τις ζεστές ακτίνες του και το αεράκι έφερε τη μυρωδιά του φρεσκοκομμένου χόρτου από το χωράφι. Μου φάνηκε ότι αυτή η μέρα είναι η πιο ευτυχισμένη στη ζωή μου. Υπήρχαν πολλοί ψαράδες στην ακτή, περήφανα περπάτησα δίπλα από τους συντρόφους μου και έψαξα για ένα κατάλληλο μέρος. Τότε είδα τον Ρασλαν που στεκόταν, κλαίγοντας δυνατά . Στα χέρια του κρατούσε το καλάμι του με μια πολύ μπερδεμένη πετονιά. Σκέφτηκα ότι χρειαζόταν βοήθεια, αλλά κοίταξα τα άλλα παιδιά και ήμουν έτοιμος να περάσω, όταν είδα ότι ο παππούς μου πήγε αποφασιστικά κατευθείαν στον Ρασλαν
- Άσε με να σε βοηθήσω, - είπε χαμογελώντας και πήρε ένα καλάμι από τα χέρια του τύπου.
Κοίταξα τον παππού μου, ο οποίος, αγνοώντας τα ειρωνικά χαμόγελα των άλλων ψαράδων, ξεμπέρδεψε αυτή τη γραμμή με τα άκαμπτα δάχτυλά του και ήμουν περήφανος για αυτόν. Άρχισα να τον προτρέπω, και μετά πήρα το καλάμι ψαρέματος και τα ξεδίπλωσα επιδέξια. Και δεν με ένοιαζε αν τα άλλα παιδιά γελούσαν μαζί μου. Και ο Ράσλαν, ξεχνώντας ακόμη και να σκουπίσει τα δάκρυα από τα βρώμικα μάγουλά του, χαμογέλασε πλατιά και χαρούμενα, μερικές φορές αγγίζοντας με ευγνωμοσύνη τον ώμο μου.
Εκείνη τη μέρα, με τον παππού μου δεν πιάσαμε σχεδόν τίποτα. Ενώ ασχολούμασταν με την πετονιά του Ρασλαν , ενώ ρίχναμε τα καλάμια μας, το δάγκωμα είχε ήδη τελειώσει και είχε αρχίσει να νυχτώνει. Αλλά ήμασταν ακόμα σε καλή διάθεση. Με τον παππού μου γυρνούσαμε στο σπίτι αστειευόμενοι, λέγαμε κάτι ο ένας στον άλλον, και όταν πλησιάσαμε στο σπίτι, είδαμε ότι στην πύλη μας κρεμόταν μια βαριά σακούλα με ψάρια που έπιασε ο Ρασλαν.
Πέρασαν πολλά χρόνια, μεγάλωσα, έφυγα από το χωριό μου, αλλά, χάρη στον παππού μου, πάντα θυμόμουν ότι πρέπει να βοηθάς όλους και μπορείς να βοηθήσεις, ακόμα κι αν είμαστε πολύ διαφορετικοί. Και αυτό δεν απαιτεί την έγκριση άλλων.
Μαρία Σκίμπα
Η ΠΑΡΑΒΟΛΉ ΤΉΣ ΚΛΟΠΉΣ
Η παραβολή τής κλοπής.
Η κλοπή μπήκε στο σπίτι του φτωχού.
- Βοήθεια! - άρχισε να φωνάζει η κλοπή με όλη της τη δύναμη.
Και το έλεος περνάει, σαν να μην την προσέχει.
- Ελευθέρωσέ με! - λέει η κλοπή άρχισε να φωνάζει ακόμα πιο δυνατά. - Θα με βάλουν φυλακή !
«Όχι», λέει το έλεος - Δεν θα σε βοηθήσω!
- Πως?! - αγανακτισμένη η κλοπή. Είσαι έλεος!
Ναι, έλεος. Αλλά και εγώ μπορώ να υπηρετήσω το κακό, αν ενεργήσω με ασυνείδητο τρόπο. Και επομένως δεν θα βοηθήσω εσένα, αλλά εκείνον τον φτωχό άνθρωπο που τον λήστεψες και τον καταδίκασες σε θάνατο από κρύο και πείνα.
«Μα θα με σκοτώσει!»
«Δεν θα το κάνει», χαμογέλασε τό έλεος. - Θα του ζητήσω να είναι ελεήμων ακόμα και με σένα! Ο φτωχός είναι τώρα με ένα μεγάλο ξύλο μπροστά στον φράκτη. Βλέπει την κλοπή ακίνητη. Και το έλεος ζήτησε από τον καημένο, που είχε ήδη κουνήσει το μπαστούνι του, να χτυπήσει την κλοπή.
Το εκανε. Δεν την χτύπησε.
Γιατί χρωστούσε πολλά στο έλεος...
Μοναχός Βαρνάβας (Ευγένιος Σανίν)
Σήμερα Σάββατο και αύριο Κυριακή θα είμαι στο FANTASY FESTIVAL 2K22 στο εκθεσιακό κέντρο Περιστερίου κοντά στον σταθμό μετρό Ανθούπολη με τα βιβλία (και το καινούργιο για το 1922 που δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα) αφίσες, αυτοκόλλητα κλπ. Έχει ωραία event εδώ αξίζει να κάνετε μια βόλτα αν σας ενδιαφέρει και το φανταστικό.
Περί θλίψεων.
ΠΑΡΑΒΟΛΉ.
Ένας γέρος έμαθε ότι ένας από τους μαθητές του αναζητούσε επίμονα την αγάπη κάποιου.
«Μην απαιτείς αγάπη, αλλιώς δεν θα την πάρεις», είπε ο γέροντας.
- Μα γιατί?
«Πες μου, τι κάνεις όταν απρόσκλητοι καλεσμένοι σπάνε την πόρτα σου, όταν χτυπούν, φωνάζουν, απαιτώντας να την ανοίξουν και σκίζουν τα μαλλιά τους επειδή δεν τους ανοίγουν;»
«Την κλειδώνω πιο σφιχτά.
- Μην μπαίνεις στις πόρτες της καρδιάς των άλλων, έτσι θα κλείσουν ακόμα πιο δυνατά μπροστά σου. Γίνετε ένας ευπρόσδεκτος «επισκέπτης» και κάθε καρδιά θα ανοίξει μπροστά σας.
Απλώς αγαπήστε τους ανθρώπους, και γιατί η αγάπη, αν και μικρή και αόρατη, είναι το κλειδί που μπορεί να ανοίξει την κλειδαριά κάθε καρδιάς, ακόμα και εκείνης που δεν έχει ανοίξει για πολύ καιρό. Το κύριο πράγμα είναι ότι αυτή η αγάπη πρέπει να είναι ειλικρινής και όχι ψεύτικη.
Πάρτε ένα παράδειγμα από ένα λουλούδι που δεν κυνηγά τις μέλισσες, αλλά δίνοντάς τους νέκταρ, τις ελκύει στον εαυτό της. Η αγάπη είναι το νέκταρ στο οποίο συρρέουν οι άνθρωποι.
ΝΟΣΤΑΛΓΊΑ.....
(✞) Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης.
ΟΛΑ ΕΊΝΑΙ ΑΠΌ ΤΟ ΘΕΌ.
Μία αληθινή ιστορία.
Μια γυναίκα
στάθηκε στην ουρά σε ένα σούπερ μάρκετ μετά από έναν παππού με έναν άτακτο
εγγονό. Τα χέρια του αγοριού ήταν γεμάτα γλυκά, ζαχαρωτά και άλλα γλυκά. Όμως
συνέχισε να ουρλιάζει και να γυρίζει. «Ηρέμησε, Τζεν , έχουν μείνει πολύ λίγα…
Καλό παιδί». Μετά από λίγη ώρα, το παιδί άρχισε να δρα και πάλι και ο παππούς
είπε ήρεμα: «Όλα είναι καλά, Τζεν. Λίγα λεπτά ακόμα και θα πάμε για το σπίτι.
Κάνε υπομονή, αγόρι μου».
Στο ταμείο, το
παιδί έβγαλε όλα τα αγαθά από το καρότσι. Ο
παππούς είπε πάλι με ήρεμο τόνο: «Τζεν, Τζεν, χαλάρωσε, φίλε, μην
στεναχωριέσαι. Πέντε λεπτά ακόμα και θα είμαστε σπίτι. Ηρέμησε σε
παρακαλώ".
Η γυναίκα
εντυπωσιάστηκε πολύ. Όταν βγήκε έξω, πήγε αμέσως στον παππού και τον εγγονό της
που έμπαιναν στο αυτοκίνητο και είπε:
- Δεν με αφορά
φυσικά, αλλά συμπεριφέρθηκες εκεί απλά καταπληκτικά! Έμεινες συγκρατημένος και
μίλησες ήρεμα στο αγόρι ακόμα και αφού συμπεριφέρθηκε τόσο φρικτά! Τζεν,
είσαι πολύ τυχερός με τον παππού σου!
«Ευχαριστώ»,
απάντησε ο παππούς. Αλλά η Τζεν είμαι εγώ. Και το όνομα του εγγονού μου είναι
Maxim.

