Μνημόσυνο μοναχού Νικοδήμου Γρηγοριάτη [23-01-2009/ 05- Φεβρουαρίου 2025]

 

«Ου θέλομεν δε υμάς αγνοείν, αδελφοί, περί των κεκοιμημένων, ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα: ει γαρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας δια του Ιησού άξει συν αυτώ. τούτο γαρ υμΐν λέγομεν εν λόγω Κυρίου, ότι ημείς οι ζώντες, οι περιλειπόμενοι εις την παρουσίαν του Κυρίου, ου μη φθάσωμεν τους κοιμηθέντας ότι αυτός ο Κύριος, εν κελεύσματι, εν φωνή αρχαγγέλου και εν σάλπιγγι Θεού καταβήσεται απ’ ουρανού, και οι νεκροί εν Χριστώ αναστήσονται πρώτον, έπειτα ημείς οι ζώντες οι περιλειπόμενοι, άμα συν αυτοίς αρπαγησόμεθα εν νεφέλαις, εις απάντησιν του Κυρίου εις αέρα, και ούτω πάντοτε συν Κυρίω εσόμεθα» (Α’ Θεσ. 4, 13-17).

Για αυτούς πού τον γνώρισαν, λίγο τον αγάπησαν πολλοί καί τόν κατάλαβαν ελάχιστα, η απουσία του είναι πολύτιμη. Τά χρόνια που έφυγε είναι ολίγοι μήνες. Γι΄ αυτούς που δεν τον αγάπησανκαι δεν τον κατάλαβαν, τα χρόνια που λείπει θα τους φαίνονται αιώνες!

Επίσκεψη αδελφών στον π. Νικόδημο…

Π. Νικόδημος: Καλώς ήρθατε παιδιά μου,να χαίρεστε εν Κυρίω..

Αδελφοί: Ευλογείτε πατερούλη ! Ο Κύριος!! Εδώ ένας αδελφός ανησυχεί για την κατάσταση γύρω μας και για αυτά πού γίνονται στον κόσμο, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό.. Πάρα πολύ ωραία! Έτσι πρέπει αδελφοί μου ο χριστιανός να είναι ενήμερος και πάντα να επαγρυπνεί με την προσευχή!

Κωνσταντίνος: Υπάρχει και η προτροπή του νεοφανούς αγίου μας, γέροντος Παϊσίου: Βάλτε σε όλα τα θέματα την καλή ανησυχία..

Δημήτριος: Έτσι όμως φοβάμαι μήπως χάσουμε την ευχή,το Κύριε Ιησού Χριστού ελέησόν με τόν αμαρτωλό,την ειρήνη και την ησυχία μας; Αμήν, να την χάσουμε αμήν, αμήν!!

Ενστάσεις από όλους: Μα ο Κύριος ομιλεί ξεκάθαρα στο Ευαγγέλιο για ειρήνη. Εμείς οφείλουμε να την κρατήσουμε, έτσι δεν είναι;

Κωνσταντίνος: Χάνουμε την ατομική ειρήνη, για να μπούμε στου Θεού και Κυρίου μας την ειρήνη.. Εννοείται ότι είναι απεχθές σε εμάς τους χριστιανούς οι ψεύτικες ειρήνες του τύπου γιόγκα..

Ωραία,ίσως σε ένα δυνατό σεισμό ή σε έναν αναπάντεχο ορατό ή αόρατο πόλεμο να χρειάζεται η ειρήνη του Θεού το λέει και στο Ευαγγέλιο ο Κύριος Ιωάννης 24:36 <Ειρήνη την εμήν διδωμι υμίν! >

Πατέρας Νικόδημος: Έτσι οι χριστιανοί μπορούμε να συμπάσχουμε και ταυτόχρονα να μην συν ταυτιζόμαστε, μένοντας ακλόνητοι στην Πρόνοια του Θεού για όλο τον κόσμο και για εμάς.. Όντως η ειρήνη του Θεού είναι που δίδει την ευχή στην καρδιά παιδιά, αβίαστα και απαλά! Η πίστη, η προσευχή, η ειρήνη και η ταπείνωση ενεργούν θαυμαστά αποτελέσματα κατά των πολέμιων του ανθρώπου και της ορθοδόξου εκκλησιαστικής πίστεως..

Κωνσταντίνος: Πολύ ωραία αυτά που ακούγονται πάτερ,όμως τί μέλλει γενέσθαι για σοβαρά ζητήματα που αφορούν την σωτηρία μας,την εκκλησία ή τό δόγμα αυτής; Εάν δούμε κάποιον αδελφό που πάει να πέσει από το πλοίο ή πάει να σαμποτάρει την μηχανή του πλοίου για να βυθιστεί τι κάνουμε ;

Πατέρας Νικόδημος: Εννοείται Κωνσταντίνε ότι δεν περιμένουμε να βυθιστεί το πλοίο, μιλάμε πάντα ταπεινά με σοφία Θεού... Οι πρώτοι που πρέπει να επέμβουν άλλωστε είμαστε εμείς οι μοναχοί και οι φυλάσσοντες του καραβιού και του πληρώματος αυτού ..

Δημήτριος: Άρα καλά στα έλεγα Κωνσταντίνε μόνο οι φυλάσσοντες έχουν την ευθύνη,οι συνεπιβάτες πρέπει να απολαμβάνουν το ταξίδι χωρίς έγνοιες..

Κωνσταντίνος: Όχι δεν νομίζω ότι λειτουργεί έτσι το πράγμα όταν κινδυνεύουν ψυχές! Είμαστε μέσα στο πλοίο της εκκλησίας για την ασφάλεια και την σωτηρία μας, όμως,όταν υπάρχει κίνδυνος για όλο το καράβι και το πλήρωμα αυτού θέλει εγρήγορση από όλους, διότι όλοι μαζί θα χάσουμε την ψυχή μας όλοι μαζί κινδυνεύουμε.. Γνωρίζουμε ότι η μετάνοια φέρνει την εγρήγορση και την προσευχή, η προσευχή φέρνει την φώτιση και την ομολογία! Όλα όμως πρέπει να γίνονται στο ενωτικό πλαίσιο της μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένων της πολυσπούδαστης εμπειρικής γνώσης και γνώμης των Αγίων μας, που κατάφεραν να ελκύσουν με την ασκητική ζωή τους και τόν έρωτά τους για τον τριαδικό Θεό,το Άγιο Πνεύμα! Οι Άγιοι δέχονται ανά τους αιώνας με όλην την καρδιά τους το Άγιο Πνεύμα που τους δείχνει τον Υιό και το θέλημα του επουρανίου Θεού Πατρός συνεχώς .. Οι Άγιοι έχουν και μεταδίδουν το πνεύμα,που ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό τον παρόντα χρόνο με την αιωνιότητα!

Δημήτριος: Όλα αυτά λίγο πολύ τα έχουμε ακούσει και τα έχουμε διαβάσει, αλλά μάλλον χρειάζεται πολύ διάκριση για να είμαστε σίγουροι; Γιατί ποιος μπορεί άραγε να γνωρίζει το θέλημα του Θεού Πατρός πάντοτε και με ποιο τρόπο;

Πατέρας Νικόδημος: Υπάρχουν τρόποι,έχει η εκκλησία όλα τα φάρμακα και τις βιταμίνες που μας χρειάζονται Δημήτριε. Ψαλμός: Επίστευσα διό ελλάλησα Ψαλμός : Ευλογητός ει Κύριε δίδαξόν με τα δικαιώματά σου ή αλλιώς το θέλημα σου. Χρειάζεται προσοχή, προσευχή - κάθαρση - φώτιση - κυκλικά και αδιάλειπτα, δηλαδή ζωντανή καρδιακή σχέση με τον Θεό! Συνοπτικά μας χρειάζεται πίστη ενεργός,προσευχή μετά δακρύων και πολύ ταπείνωση, για να φωτίσει το Άγιο Πνεύμα για τα ποια είναι εν τέλει τα δικαιώματα του κόσμου του ανθρώπου και πια τα θελήματα και τα δικαιώματα του Πανάγαθου Θεού..

Κωνσταντίνος: Τελικά τίποτα δεν είναι δύσκολο ως θέμα μέσα στην εκκλησία του Χριστού,όμως πρέπει να γίνεται θέμα επίπονης προσευχής για να αποκαλύπτει την λύση ο Κύριος μας..

Δημήτριος: Να μην ξεχνάμε όμως η τότε εκκλησία,η κοινωνία,ο κόσμος που έγινε όχλος, σταύρωσε πριν 2000 χρόνια τον Υιό του Θεού και μαζί του σταυρώθηκε η ανιδιοτελής αγάπη, η δικαιοσύνη,η ελευθερία, το ήθος και άλλα πολλά.. Κάθε φορά που γίνεται αυτό, δηλαδή καταπολεμούν οι άνθρωποι οτιδήποτε ηθικό σκοτώνουν και σταυρώνουν με έμμεσο τρόπο τον ίδιο τον Χριστό! Αυτόν που αντιπροσωπεύει και ενσαρκώνει όλες τις αξίες του ορατού και αοράτου κόσμου!

Π.Νικοδημος: Σαράκι ύπουλο επίσης αδελφοί μου είναι η αδιαφορία για τη σωτηρία μας και η εν γνώσει σιωπή στο άδικο! Η ιστορία επαναλαμβάνεται όταν ο κόσμος - ο όχλος,ξανασταυρώνει τον Χριστό καθώς φιμώνεται ξανά η Εσταυρωμένη Αγάπη και διαλύονται κεκτημένα δικαιώματα του ανθρώπου από τον Θεό, καταλύοντας την αγάπη, την ειρήνη, την δικαιοσύνη, το ήθος και την ελευθερία του..

Κωνσταντίνος: Πληγώθηκε η Εσταυρωμένη Αγάπη μέχρι θανάτου, για να είμαστε όλοι οι άνθρωποι ελεύθεροι, υγιείς και αθάνατοι! Στολίζεται και εφοδιάζεται Χάρη η εκκλησία μας από το αίμα των ομολογούντων Αγίων της, των σπουδαίων συνεχιστών της θυσιαστικής παράδοσης του Κυρίου μας!! Υπάρχει όμως μεγάλη μερίδα ανθρώπων πατερούλη, που λέει εγώ θα κάνω ότι λέει η Καινή Διαθήκη και όχι ότι λέει π.χ. ο γέροντας και σημερινός Άγιος Παΐσιος.. Δηλαδή για να το καταλάβουμε καλύτερα ο Άγιος δεν ακολουθεί το Ευαγγέλιο στην ζωή του; Αυτή η θέση που είπατε είναι ύπουλα εγωιστική, για να μην πούμε ότι μας κατατάσσει μαζί με τους αιρετικούς προτεστάντες.. Οι Άγιοί μας είναι οι καθαυτού συνεχιστές του λόγου του Θεού του Ευαγγελίου.. Είναι οι φέροντες το φως του Χριστού, είναι φάροι της εκκλησίας και όπως οι φάροι έτσι και αυτοί προειδοποιούν το καράβι για να μην πέσει στα βράχια και συντριβεί μαζί με τό πλήρωμά του. Αυτοί πρώτοι είναι που εντοπίζουν τόν σκόπελο και φωτίζουν την εκκλησία και σημαίνουν συναγερμό σε όλους εμάς.. Είπαμε όμως και προηγουμένως παιδιά, πρέπει να έχουμε πνεύμα ενωτικό σαν να είναι ο Χριστός παρών γυμνού οφθαλμού, ακόμη και όταν υπάρχουν διαφωνίες μες στην εκκλησία...

Πατέρας Νικόδημος: Αδελφοί: Πολλοί αναρωτιούνται και λένε γιατί αφού ο Θεός είναι Αγάπη μας στέλνει ένεκεν των αμαρτιών μας στην κόλαση; Πρέπει να τους απαντάτε ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο! Θα σας πω ένα, π.χ΅: Πριν έρθει ο Χριστός μας πάνω στην γη όλο το ανθρώπινο γένος, όλοι μα όλοι οι άνθρωποι,ταξιδεύαμε με το πλοίο του χρόνου και της παρακοής κατευθείαν για τον πάτο τον άδη της κολάσεως.. Ήρθε όμως ο Σωτήρας μας Ιησούς και Κύριος και Θεός μας εδώ κάτω στην γη για να μας καλέσει εν ελευθερία μέσα στο δικό του πλοίο.. Έκτοτε όποιος άνθρωπος θέλει να σωθεί από το αναπόφευκτο της κολάσεως ναυάγιο επιβιβάζεται μέσα στο πλοίο του Κυρίου και όχι μόνο γλυτώνει το φοβερό ναυάγιο, τιμάται σε υπερθετικό βαθμό καθώς μπολιάζεται συνεχώς στο σώμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού με τα μυστήρια της εκκλησίας μας και γίνεται κατά χάριν Υιός Θεού!!! Για όποιον όμως ανθίσταται και μένει στο σαπιοκάραβο του προ Χριστού χρόνου είναι λογικό να βυθιστεί μαζί με αυτό..

Πατερούλη πως μπολιαζόμαστε στο σώμα του Κυρίου μας;

Άλλοι λένε νά διαβάζουμε την Αγία Γραφή, άλλοι την ευχή και άλλοι λένε ότι τα μυστήρια της εκκλησίας φτάνουν.

Δημήτριος: Άραγε χρειάζεται διάκριση πότε τι και πού;

Πατέρας Νικόδημος: Σωστά Δημήτρη! Παντού σε όλα τα θέματα πρέπει να ισχύει η διάκριση και όλα τα παραπάνω να μας προσθέτουν Χάρη! Όμως η Θεία Κοινωνία προσφέρει τον ίδιο τον Υιό του Θεού! Να μην το ξεχνάμε: Οι εντολές είναι σκαλοπάτια και οι αρετές είναι κουπαστές,όλα πρέπει να τα χρησιμοποιεί ο χριστιανός για την ανάβασή του προς τον Θεό!

Ο Άγιος Απόστολος Παύλος εκθειάζει τις τρεις αρετές την πίστη την ελπίδα, μείζων δε τούτων η αγάπη έχοντας υπόψιν του την ενσαρκωμένη την Εσταυρωμένη Αγάπη!!

Αδελφοί: Σωστά ειπώθηκε πριν ότι πρέπει να προσέχουμε επίσης το αθεράπευτο και επικίνδυνο αμάρτημα της ισοθεΐας.

Δημήτριος: Όμως πώς μπορεί ο άνθρωπος να το αποφύγει αυτό πάτερ; Γνωστό είναι από την Αγία Γραφή εν τοίς πάσι,ότι ο πρώτος που ζητά ισοθεΐα είναι ο αρχέκακος διάβολος, η τόσο παρανοϊκή και μολυσμένη σκέψη του τόν εισάγει στην κόλασή του και στην απόλυτη μιζέρια και μοναξιά του χωρίς Θεό!Στη συνέχεια κινούμενος από φθόνο χωρίς να συνετιστεί ούτε λίγο από τον ξεπεσμό του παρασύρει τον Αδάμ, σπέρνοντάς του τον ίδιο λογισμό μες στην ψυχή του,της ισοθεΐας.. Γκρεμίζεται ο Αδάμ και η Εύα αφού οι ταλαίπωροι άρπαξαν τον απαγορευμένο καρπό καταλύοντας ταυτόχρονα την δεκάτη διότι επεθύμησαν τόν απαγορευμένο καρπό,την έβδομη διότι έκλεψαν κάτι που δεν τους ανήκε,την όγδοη διότι φόνευσαν εαυτούς και αλλήλους,την ενάτη διότι κρύβουν την αλήθεια, κατηγορώντας ο ένας τον άλλον,την έκτη διότι μοίχευσαν πνευματικά και πάνω από όλες την πρώτη εντολή διότι με την παράνομη πράξη τούς ζήτησαν ισοθεΐα από τόν δημιουργό τους...

Εις Άγιος εις Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός αμήν!

Ακούστε μια μικρή θλιβερή αλλά περιληπτική ιστορία του ανθρωπίνου γένους.. Ένας πολύ καλός,πλούσιος,δυνατός και πολύ- πολύ ευαίσθητος βασιλιάς είχε μια γυναίκα εγωίστρια φιλάργυρη,τσιγκούνα και κακιά..Με λίγα λόγια,δύστροπη και πολύ ιδιότροπη.. Αυτός πάντα με απερίγραπτη υπομονή την συγχωρούσε και σπάνια την μάλωνε.. Μια μέρα όμως το παράκανε αυτή η αχαλίνωτη και αχάριστη ψυχή.. Ο καλός βασιλιάς γύρισε ξαφνικά από το κυνήγι και βρίσκει στο μπουντρούμι που είχε αλυσοδεμένο τον φυλακισμένο εχθρό του. Ποιον άραγε; Μπορείτε να φανταστείτε; Την γυναίκα του να συνομιλεί και να ερωτοτροπεί χυδαία με τον εχθρό της,με τον εχθρό του καλού βασιλιά!! Μπορεί άραγε κανείς να φανταστεί την οργή και την απέχθεια του πληγωμένου βασιλιά; Αφού όμως υποκρίθηκε πως δεν είδε τίποτα απ΄ όλη τη σκηνή, αποχώρησε σκυφτός και παρήγγειλε στους δούλους του, που έτοιμοι ήσαν να τούς κόψουν το κεφάλι και των δυο! Εάν μετανοήσει η απισθείσα βασίλισσα να την αφήσετε να γυρίσει πάλι μέσα στο παλάτι μου, χωρίς ποτέ να αναφέρει κάποιος από εσάς το δυσάρεστο γεγονός. Να την πλύνετε και να την ντύσετε με τα πιο καθαρά και καινούργια ρούχα. Να την στολίσετε με τα πιο ακριβοπληρωμένα από το αίμα μου κοσμήματα.. Ούτε κουβέντα για την μοιχεία της, διέταξε ο παντοδύναμος βασιλιάς.. Επιπλέον με βασιλική φωνή διέταξε στους κοντινούς φίλους,γνωστούς και αυλικούς του να την τιμούν περισσότερο από πριν και ύστερα αποσύρθηκε εν σιωπή και καρτερία...

Αδελφοί: Τελικά πατερούλη είναι απερίγραπτη αγάπη η Εσταυρωμένη Αγάπη!!!

Κωνσταντίνος: Πολλοί αδελφοί απορούν γιατί ενώ κάνω με τις ώρες προσευχή νιώθω ότι δεν με άκουσε ο Θεός που είναι Αγάπη;

Πατερούλης: Απαντούμε σε όλους τους αδελφούς μας και ας νοήσουν αυτοί που έχουν τα αυτιά της ψυχής ανοιχτά! Η προσευχή όλων μας πρέπει στο τέλος να καταλήγει με το: Γεννηθήτω το θέλημα του Θεού Πατρός και όχι το δικό μας, ειδάλλως δεν είναι πραγματική ικετήριος προσευχή, είναι μια εγωιστική απαίτηση.

Και μια ερώτηση κρίσεως από εμένα σε όλους εσάς.

Γιατί άραγε στεναχωριέται ο κόσμος τί θα απογίνουν οι άνθρωποι που δεν άκουσαν για τόν Χριστό αλλά δεν στεναχωριούνται διπλά και τριπλά για όλους αυτούς πού ενώ είναι χριστιανοί και τον άκουσαν και μπορούν εάν θέλουν να τον ακούν,δεν τον ακολουθούν; Αυτό κάτι πρέπει να μας λέει κάτι πιστεύω ;

Εύχεσθε, εν παραδείσω ,νᾷ τελειώσουμε άπαντες τὸν ἀγῶνα τον καλό καὶ να ευαρεστήσουμε τὸν Κύριον ὁ καθεὶς οὗ ἐτάχθη κατὰ τὸ παράδειγμα αὑτοῦ.

Δια ταπεινῶν εὐχῶν απόντες oi ἐν Ἄθω Πατέρες , αιτούμεθα ἐπὶ τις ψυχής πάντων των εν χριστω.αδελφών υμων.

 

Αιωνία σου η μνήμη Αξιομακάριστε αδελφέ ημών….

23-01-2009 / 05- Φεβρουαρίου 2025

 

Un alma inocente vio la escena de Ypapanti... pag. Ananía Kousteni

 Un alma inocente vio la escena de Ypapanti...

pag. Ananía Kousteni

Un niño pequeño se levantó por la noche para ir a la iglesia a ayudar al sacerdote en el altar. Pero se equivocó y se fue demasiado pronto, el anciano no había ido, ni la criada, ni nadie más. Avanzando, el niño llegó a la puerta de la iglesia y ¿qué vio allí? Una madre con el niño en brazos y un anciano que sonreía radiante y, más allá, otro anciano y una anciana. Se quedó sin palabras, nunca había visto ese espectáculo, esa escena, fuera de la iglesia antes, se sorprendió y preguntó: "¿Qué quieres aquí?" ¿Quién eres? Y la mujer con el niño le responde: “Venimos a buscar a nuestro abuelo para realizar el servicio, para realizar el servicio juntos, hoy es el día”. Y yo estoy esperando que él venga, que él abra la puerta para que podamos empezar todos juntos, la gran celebración de hoy, y la mujer cerró la boca. Y pronto, no apareció nada. El niño corrió a casa, asustado y contento a la vez, y contó lo que había sucedido. Todos entendieron, porque les era fácil comprender, lo que había sucedido. La Virgen María, la Inmaculada Concepción, con Cristo de cuarenta días en sus brazos, San José, protector y guardián de ambos, y San Simeón Teodoco y Santa Ana, hija de Fanuel, el tabernáculo de la Inmaculada Concepción. ¿A quién esperaban? El sacerdote les pidió a todos que vinieran juntos para realizar el servicio.

Lo había oído del propio paciente, y sucedió hace poco que él también partió hacia las profundidades de la eternidad. Y entonces tengo el derecho, ahora que él se ha ido, sin mencionar cosas específicas, de decirlo. Él no quería que se lo dijeran. Era modesto y humilde. Una pequeña alma que hacía de herrero, y esta pequeña alma, el alma inocente, vio la escena de los Hypapanti. Muy conmovedor. Nuestra religión, hermanos y padres, está muy viva. Adiós. No pierde absolutamente nada, hasta el más mínimo detalle, y «todo es uno», nos dice el mismo Cristo en el santo evangelio.

Ἀποκαλύπτει ὁ Μοναχός Μιχαήλ:

 Ἀποκαλύπτει ὁ Μοναχός Μιχαήλ: «Ἔφθασε στη σύγχρονη εποχή σέ μία πολύ κρίσιμη στιγμή,- περί τό '75, ὅταν κατόπιν μιᾶς συνθήκης τό Σινά μεταφέρθηκε ἀπ᾽ τό Ἰσραήλ στήν Αἴγυπτο.

Ἔστειλαν, λοιπόν, ἕνα σατράπη στρατηγό, ό ὁποῖος καθημερινά μάζευε τούς μοναχούς, πού τότε ἦταν μόλις 10, στο μικρό σαλονάκι, καί μέ ὕφος ἀνάλογο τοῦ ἤθους του, ἄρχιζε να κόβη βόλτες και να φωνάζη:

Θὰ σᾶς ἐξαφανίσω, θά σᾶς ἐκμηδενίσω, θά σᾶς λειώσω, θά σᾶς φυλακίσω.

Καταλαβαίνετε, βέβαια, σέ τί δύσκολη θέσι βρέθηκαν οἱ μοναχοί. Καί μάλιστα, ἄν σκεφθῆτε, ὅτι ὅλα αὐτά γίνονταν σε καιρό πολέμου, ὁπότε τά πράγμα τα καθίστανται πολύ ευαίσθητα, ἀλλά κι ἐπικίνδυνα καί συνήθως τότε ὅλα ἐπιτρέπονται.

Μία μέρα αὐτός ὁ σατράπης στρατηγός τόλμησε καί τό τελευταῖο του βῆμα. Μέ σκοπό να τρομοκρατήση τούς ὑπολοίπους μοναχούς, πῆρε ἕναν ἀπ' αὐτούς κι ἀφοῦ τοῦ φόρεσε τίς χειροπέδες μπροστά τους, τόν πῆρε μαζί του καί τόν ἔβαλε φυλακή. Ὁ μοναχός περνώντας μπροστά ἀπ' τό Ἱερό, ὅπου φυλάσσονται τά λείψανα τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης, σήκωσε τά χέρια του πρός τό μέρος της καί τοῦ εἶπε: “Ἀπ᾿ αὐτήν νά τό βρῆς". Αὐτό ἔγινε κατά τό μεσημέρι. Πρωί-πρωΐ τηλεφώνησαν στο στρατηγό, ὅτι στό σπίτι του, στο Κάιρο, ἔγινε κάποιο βραχυκύκλωμα καί κάηκε ἡ γυναῖκα του καί ἡ μοναδική του κόρη.

Τότε ἦλθε ἀμέσως στο μοναστήρι κι ἀπ' τήν πύλη τῆς μονῆς μέχρι τά λείψανα τῆς ἁγίας, στό Ἱερό, περπάτησε γονατιστός. Είχε τρομοκρατηθῆ διότι ἔνιωθε ὅτι τό ἑπόμενο κτύπημα τῆς ἁγίας προοριζόταν γιά τό δική του κεφαλή. Παρακαλοῦσε δέ τούς μοναχούς νά προσευχηθούν στην αγία για νά του συγχωρέσει τήν τόσο προκλητική του στάση.  

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης ΚΩΣΤΩΦ.ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΎ 

“κἂν Ἐμοί μή πιστεύητε, τοῖς ἔργοις πιστεύσατε"(Ιω 10, 38).

Ο Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς γράφει: «Εἶπε ὁ Χριστός στους Εβραίους: “κἂν Ἐμοί μή πιστεύητε, τοῖς ἔργοις πιστεύσατε"(Ιω 10, 38). Τί εἶναι οἱ Ἅγιοι, τί ὁ στο πολυάριθμος λαός τοῦ Θεοῦ στήν ἄνω Ἱερουσαλήμ, τί εἶναι τά ἑκατομμύρια τῶν σεσωσμένων καί δοξασμένων κατά τη διάρκεια δύο χιλιάδων χρόνων τώρα ἄν ὄχι ἔργο τοῦ Χριστοῦ; Ρωτοῦμε τούς αἱρετικούς; Πῶς αν μπορεῖτε νά πιστεύετε στο Χριστό ὅταν δέν πιστεύετε σέ τοῦτο τό ἔργο Του, σέ τοῦτο τό θεϊκό, πλῆρεςκαί μεγαλόπρεπο ἔργο Του;»

Ὁ ἅγ. Σωφρόνιος σημειώνει:

Ὁ ἅγ. Σωφρόνιος σημειώνει: «Ὁ Μακάριος

ὁ Αἰγύπτιος λέει (Μακαρίου Αἰγυπτίου, Ὁμιλίαι Πνευματικαί, 26, 6· PG 34, 677D) ὅτι ὁ Κύριος περιόρισε τή δύναμι τῆς θαυματουργίας τῶν Ἀποστόλων,

διότι, ἀπ' τό ζῆλο τους νά ὁδηγήσουν ὅλους πίσω στήν πίστι, θά ἀνάγκαζαν κατά κάποιο τρόπο ὅλο τόν κόσμο μέ τή δύναμι τῶν σημείων καί τῶν θαυμάτων στήν ἀποδοχή τῆς πίστεως. Ὁ Κύριος, ὅμως, θέλει ἀπό μᾶς ἐλεύθερη προαίρεσι· περιμένει ἀγῶνα πίστεως»

Γράφει ὁ Κριμαίας Ἅγ. Λουκᾶς:

Γράφει ὁ Κριμαίας Ἅγ. Λουκᾶς: «Ἂν ἡ Ἀποκάλυψι [ὄχι το βιβλίο] συμφωνοῦσε μέ τήν ἀνθρώπινη λογική, κάτι πού θά ἄρεσε πάρα πολύ στούς ύπερήφανους ἀνθρώπους, τότε τί Ἀποκάλυψι θά ἦταν αὐτή;

Διότι πῶς μπορεῖ νά ὀνομασθῆ Ἀποκάλυψι αὐτό πού

δέν ἀποκαλύπτει κάτι καινούργιο, κάτι πού ὁ νοῦς δέν τό γνωρίζει;

Ἡ Ἀποκάλυψι πρέπει νά ἔρχεται σέ ἀντίθεσι μέ τήν κοινή ἀνθρώπινη λογική. Ἡ Ἀποκάλυψι ὁδηγεῖ

ἐκεῖ ὅπου δέν φέρνει ὁ δρόμος τῆς ἀνθρώπινης σκέψεως. Μᾶς εἰσάγει στά μυστικά τῆς ὑπάρξεως. Διαλύει τό σκοτάδι τῆς δικῆς μας ζωῆς. Εἶναι τό μεγαλύτερο

θαῦμα»

Μιά αθώα ψυχή, είδε την σκηνή της Υπαπαντής…π. Ανανία Κουστένη!!!

Μιά αθώα ψυχή, είδε την σκηνή της Υπαπαντής…
π. Ανανία Κουστένη

Ένα παιδάκι σηκώθηκε νύχτα να πάει στη εκκλησία να βοηθήσει τον ιερέα στο ιερό βήμα . Έκαμε όμως λάθος και πήγε πολύ νωρίς , ο παπούλης δεν είχε πάει, ούτε ο νεωκόρος ούτε κανένας. Προχωρώντας το παιδάκι έφτασε στην πόρτα της εκκλησίας, και τί βλέπει εκεί μία μανούλα με το παιδάκι στην αγκαλιά κι ένα γέρο που έλαμπε, και παραπέρα, άλλος γέροντας και μιά γερόντισσα. Έμεινε άφωνο, δεν είχε ξαναδει άλλη φορά έξω από την εκκλησία αυτό το θέαμα, αυτή τη σκηνή, ξαφνιάστηκε, και ρώτησε, Σεις τί θέλετε εδώ; Ποιοί είστε; Και του απαντά η γυναίκα με το παιδί, Ήρθαμε να μας λειτουργήσει ο παπούλης, να λειτουργήσουμε μαζί, ημέρα πούναι σήμερα. Και περιμένω να έρθει, να ανοίξει να μπούμε και να αρχίσουμε όλοι μαζί, τη μεγάλη γιορτή τη σημερινή, κι έκλεισε το στόμα της η γυναίκα. Και σε λίγο, δεν φάνηκε τίποτα. Έτρεξε στο σπίτι το παιδάκι και φοβισμένο, μετα φόβου και χαράς μεγάλης και είπε αυτό που έγινε . Κατάλαβαν όλοι , γιατί ήταν εύκολο να το καταλάβουν, τί είχε γίνει. Η Παναγία η Υπαπαντή με τον τεσσαρακονθήμερο Χριστό στην αγκαλιά της, τον άγιο Ιωσήφ τον προστάτη και φύλακα και των δύο, κι ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος κι η αγία Άννα η θυγάτηρ Φανουήλ, η σκηνή της Υπαπαντής, περιμένανε, ποιόν; τον παπά να μπουν όλοι μαζί να τους λειτουργήσει.

Αυτό το είχα ακούσει από τον ίδιο τον παθώντα και συνέβη τον τελευταίο καιρό να φύγει κι αυτός για τα λημέρια της αιωνιότητος. Κι έτσι έχω δικαίωμα, τώρα που έφυγε, χωρίς να αναφέρω συγκεκριμένα πράγματα, να το πω. Δεν ήθελε να το λένε. Ήταν σεμνός και ταπεινός. Μιά ψυχούλα που έκανε τον σιδηρουργό, κι αυτή η ψυχούλα, η αθώα ψυχή, είδε την σκηνή της Υπαπαντής. Πολύ συγκινητικό. Η θρησκεία μας, αδελφοί και πατέρες είναι ολοζώντανη. Πέρα- πέρα. Δεν χάνει απολύτως πουθενά, μέχρι κεραίας, και «ἰῶτα ἕν», μας λέει στο ίδιο το ιερό ευαγγέλιο, ο ίδιος ο Χριστός μας .

Archimandrite Zacharias Zacharou “Wavering in Quest of the Kingdom which cannot be moved”

Saint Sophrony says that every man who wants to receive the Spirit will come to a point in his life when he must decide: ‘Either God or me. Either the will of God or my life.’ If he chooses God over his life, he will make the leap into eternity.

The Apostle Paul says that it is through foolishness that we find wisdom. Unless we become foolish, we cannot become wise. And we become foolish when we renounce our logic and simply let ourselves be carried away by the love of God. True obedience is to use our judgment, our inspiration, to justify the word we receive from our Elder more than he would have justified it himself. In this way, we learn to justify God and His providence in all things.

Archimandrite Zacharias Zacharou 

“Wavering in Quest of the Kingdom which cannot be moved”

Vladimir Savochkin «Ο πιο ευγενικός πατέρας στη γη...»Αρχιμανδρίτης Ιππόλυτος 12 Τέλος.

 

Τελικό.

Αλλά σήμερα πρέπει να απέχουμε από οποιεσδήποτε εκτιμήσεις, γιατί η κρίση δεν είναι ακόμα σε εμάς, αλλά στον ίδιο τον Κύριο Θεό, ενώπιον του οποίου στέκεται τώρα ο ιερέας. Ο αείμνηστος Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin), πρεσβύτερος από τη Μονή Pskov-Pechersky, μου έγραψε σχετικά. Είχα με κάποιο τρόπο την ευκαιρία να περάσω ένα σημείωμα στον π. Ιωάννης: «Πάτερ Ιωάννη, πες λίγα λόγια για τον πατέρα Ιππολύτο, τον εκλιπόντα ηγούμενο της Μονής Ρίλας. για μένα είναι άγιος του Θεού».

Και ιδού μια επιστολή, υπαγορευμένη από τον π. Ιωάννης, που έγραψε ο υπάλληλος του κελιού του: «Αγαπητέ Βλαντιμίρ εν Κυρίω! Ο π. Ιωάννης είπε ότι ο πατέρας Ιππόλυτος είναι ιερέας και στέκεται ενώπιον του Θεού του. Και όχι μόνο δεν χρειάζεται τις αξιολογήσεις μας, αλλά είναι και επιβλαβείς. Άλλωστε, βρίσκεται ήδη έξω από το ανθρώπινο δικαστήριο. Και η αγιοποίηση είναι θέμα της Εκκλησίας, επομένως είναι καλύτερο να αποφύγετε να κάνετε κρίσεις. Ο πατέρας Ιωάννης υπόσχεται να προσευχηθεί για εσάς στη μνήμη του πατέρα Ιππόλυτου. Η ευλογία του Θεού σε σας για όλα όσα είναι καλά στον Θεό».

Ξαναδιάβασα αυτό το γράμμα πολλές φορές, προσπαθώντας να καταλάβω τι εννοούσε ο σοφός πρεσβύτερος Pechersk. Τελικά, συνειδητοποίησα ότι ο π. Ιωάννης μιλούσε ευθέως: ο αρχιμανδρίτης Ιππόλυτος, που είχε φύγει από τον κόσμο, στάθηκε ενώπιον του Θεού. Και ότι είναι ιερέας και τώρα, μετά θάνατον. Άλλωστε, ο κύριος στόχος της ιερατικής υπηρεσίας εδώ στη γη, και ιδιαίτερα πέρα ​​από τον τάφο, είναι να σταθούμε ενώπιον του ίδιου του Κυρίου Παντοδύναμου και είναι αδύνατο να ευχηθούμε κάτι καλύτερο. Δικαίως, λοιπόν, ο π. Ιωάννης με καθοδηγεί να μην βγάζω συμπεράσματα και να μην δίνω καμία εκτίμηση, αλλά να τα αφήνω όλα στον Κύριο τον Θεό. Το γεγονός είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος να περάσουμε τη γραμμή όπου τελειώνει η ανθρώπινη κατανόηση και αρχίζει η αποφασιστικότητα του Θεού. Μίλησα όσο καλύτερα μπορούσα για τον ιερέα, προσπάθησα να αποκαλύψω όλες τις πτυχές της υπηρεσίας του προς τον Θεό και την Εκκλησία, μίλησα για τα εξαιρετικά χαρίσματά του και για το πιο σημαντικό πράγμα - το δώρο της αγάπης. Όμως ούτε εγώ ούτε κανένας άλλος έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε την αγιότητα του ιερέα. Ναι, για πολλά από τα παιδιά και τους θαυμαστές του είναι άγιος. Όμως η τελική απόφαση, η τελική κρίση ανήκει μόνο στον ίδιο τον Κύριο Θεό, ενώπιον του οποίου βρίσκεται τώρα ο πατήρ Αρχιμανδρίτης Ιππόλυτος. Και η δουλειά μας δεν είναι να κρίνουμε ή να διαφωνούμε για την αγιότητα ή τη δικαιοσύνη του, αλλά να προσευχόμαστε γι' αυτόν, να θυμόμαστε τις ευγενικές συμβουλές και οδηγίες του και με τις καλές μας πράξεις, την καλή ζωή, την ευσέβεια και την αληθινή αγάπη του Χριστού, να τον δοξάζουμε ως δάσκαλό μας και μέντορας, και μέσω αυτού, ο ίδιος ο Κύριος του Κυρίου.

Θα προσθέσω ότι ο πατήρ Ιππόλυτος ήταν μεγάλος εργάτης στον τομέα του Χριστού, η καρδιά του ήταν γεμάτη αγάπη για κάθε άνθρωπο που ερχόταν, συμπονετική αγάπη. Δεν ζούσε για τον εαυτό του, αλλά για τον γείτονά του, και γείτονάς του ήταν όποιος χρειαζόταν τη βοήθειά του.  Για πολλούς από εμάς ο Αρχιμανδρίτης Ιππόλυτος έγινε «σχολάρχης» του Χριστού και είναι μεγάλη ευτυχία που ήταν αυτός ο υπέροχος γέροντας, ο δάσκαλος της ταπεινοφροσύνης, της πραότητας, της υπομονής και της αγάπης, που μας οδήγησε στον Θεό.

Και ζητούμε τις προσευχές όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών για την ανάπαυση της ψυχής του αγαπητού μας, αγαπητού πατρός Ιππόλυτου.

Επίλογος

Κάθε χρόνο στις 17 Δεκεμβρίου, στην επέτειο του θανάτου του Αρχιμανδρίτη Ιππόλυτου, οι Ορθόδοξοι έρχονται συνεχώς στη Μονή του Αγίου Νικολάου της Ρίλας, όπως παλιά, πλήθος για να τιμήσουν τη μνήμη του αγαπημένου τους ιερέα. Επίσης, πολλά λεωφορεία φέρνουν προσκυνητές από διάφορες πόλεις. Είναι ευχάριστο να σημειωθεί ότι πολλοί από αυτούς που ήρθαν δεν γνώριζαν τον ιερέα κατά τη διάρκεια της ζωής του, αλλά ήταν τόσο εμποτισμένοι με ιστορίες για αυτόν από τα αγαπημένα τους πρόσωπα ή από τον Τύπο που δεν τεμπέλησαν να έρθουν εδώ και να τιμήσουν τη μνήμη του γέροντα, να προσεύχονται στον τάφο του, να τον θυμούνται. Μετά τη Λειτουργία, ο ηγούμενος της μονής, ηγούμενος Παγκράτης, με πολυπληθές ιερατείο, τελεί μνημόσυνο στον τάφο του πατέρα Ιππόλυτου.

Και το 2014, ο Μητροπολίτης Κουρσκ και Ρίλσκ Χέρμαν έφτασε αυτήν την ημέρα, οδήγησε την πανηγυρική λειτουργία και τέλεσε μνημόσυνο. Είπε: «Ο Αρχιμανδρίτης Ιππόλυτος με πολλούς τρόπους μιμήθηκε άθελά του τις αρετές του Αγίου και ο Θαυματουργός του Χριστού Νικόλαος, δηλαδή, είχε βαθιά και ειλικρινή πίστη στον Κύριο και ήταν βέβαιος ότι ο Κύριος μπορεί να δώσει τα πάντα και που είχε ειλικρινή και απερίγραπτη αγάπη για τους πλησίον του, χωρίς να διακρίνει ποιος ήρθε σε αυτόν και με ποια μορφή , βλέποντας μέσα του την ψυχή και την εικόνα του Θεού. Και βλέποντας αυτή την αγάπη του πατέρα του ηγουμένου, με τις προσευχές του, μαζεύτηκαν τα αδέρφια και ήρθε κόσμος και άρχισε να αναστηλώνεται αυτό το αρχαίο και αρχαίο μοναστήρι στον τόπο μας, με τη βοήθεια του Θεού και τις προσευχές και τους κόπους του πατέρα Ιππόλυτου.

 Εδώ ήρθαν πολλοί στον Θεό, χάρη σε αυτό το μοναστήρι, χάρη στο παράδειγμα και τις οδηγίες του π. Ιππόλυτου, στον οποίο είναι αγαπητό το όνομά του και η ευλογημένη μνήμη του. Δυστυχώς, δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον Αρχιμανδρίτη Ιππόλυτο κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής μου, αλλά άκουσα πολλά για τις καλές του πράξεις και πιστεύω ότι τώρα προσεύχεται για εμάς ενώπιον του Κυρίου».

Χρόνο με το χρόνο, όταν βλέπεις ανθρώπους να έρχονται εδώ, καταλαβαίνεις ότι η αγάπη τους για τον πατέρα Ιππόλυτο τους έφερε εδώ. Και φυσικά όλοι νιώθουν εμπλεκόμενοι σε αυτόν τον ιερό τόπο όπου ο μεγάλος αυτός ασκητής εργάστηκε, προσευχήθηκε και έσωσε ανθρώπινες ψυχές. Πολλοί από τους φίλους μου παραδέχονται ότι όταν έρχονται εδώ, οι ψυχές τους αισθάνονται πάντα ασυνήθιστα ανάλαφρες και χαρούμενες, σαν να είχαν μόλις μιλήσει με τον ιερέα.

Όλος ο τάφος αυτές τις μέρες είναι απλά γεμάτος λουλούδια. Πολλές σημειώσεις προς τον Γέροντα Ιππόλυτο τοποθετήθηκαν στον ταφικό χώρο. Αυτές οι σημειώσεις, σύμφωνα με την αρχαία ευσεβή παράδοση, με κάθε ειλικρίνεια, με απλότητα, μεταφέρονται από τους Ορθόδοξους στους τάφους δικαίων και αγίων ανθρώπων, ζητώντας τους προσευχές και βοήθεια στις διάφορες θλίψεις τους. Και είναι πολύ χαρούμενο που η λατρεία του ιερέα αυξάνεται στους ανθρώπους, προσεύχονται σε αυτόν, και έχει ήδη βοηθήσει πολλούς.

Ένας ιερέας από την Αγία Πετρούπολη μου είπε ότι κάποτε έδωσε στους γνωστούς του ένα μικρό φυλλάδιο για τον πατέρα Ιππόλυτο να το διαβάσουν και μετά από λίγο έμαθε ότι πωλούνταν ήδη σε εκατοντάδες σε πολλές φωτοτυπίες, ότι ο ιερέας κήρυττε μέσω αυτού του απλού , πενιχρό φυλλάδιο, διεισδύει στις καρδιές των ανθρώπων με την αγάπη του. Οι πιστοί αρχίζουν να προσεύχονται για τον πατέρα Ιππόλυτο, υποβάλλουν σημειώσεις για την ανάπαυσή του και προσεύχονται ο ίδιος σε αυτόν. Και οι μη πιστοί έρχονται στον Θεό και αρχίζουν να πηγαίνουν στην εκκλησία.

«Ο Κύριος αναζητά μια καρδιά γεμάτη αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον. αυτός είναι ο θρόνος στον οποίο αγαπά να κάθεται και να εμφανίζεται στην πληρότητα της ουράνιας Δόξας Του. «Γιε μου, δώσε Μου την καρδιά σου», λέει, «και εγώ ο ίδιος θα σου προσθέσω όλα τα άλλα», γιατί η Βασιλεία του Θεού μπορεί να περιέχεται στην ανθρώπινη καρδιά» (Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ ).

Ο πατέρας Ιππολύτης είχε ακριβώς μια τέτοια καρδιά, γεμάτη αγάπη για τον Θεό και περιείχε, πιθανώς, ολόκληρο τον κόσμο...

Vladimir Savochkin «Ο πιο ευγενικός πατέρας στη γη...»Αρχιμανδρίτης Ιππόλυτος 11

 

Ένα απολύτως εκπληκτικό περιστατικό συνέβη το 2004 με έναν κάτοικο της Αγίας Πετρούπολης. Είχε μια δαιμονική σκέψη να διαπράξει μια πολύ σοβαρή αμαρτία , για την οποία δεν μπορεί καν να γραφτεί. Και σε ένα όνειρο της εμφανίζεται κάποιος γέρος να κατεβαίνει από τον ουρανό σε ένα σύννεφο. Φορούσε ιερατικά άμφια που έλαμπε σαν τον ήλιο. Της είπε λίγο ο γέροντας. Της είπε όμως τόσο απειλητικά λόγια, εκθέτοντας τις αμαρτωλές σκέψεις της, ώστε η επιθυμία της να αμαρτήσει ξαφνικά εξαφανίστηκε. Μετά από λίγο καιρό, οι γνωστοί της της ζητούν να μεταφέρει στον ιερέα Igor Eliseev φωτογραφίες του πατέρα Ippolit, τον οποίο δεν είχε ξαναδεί. Κοίταξε αυτές τις φωτογραφίες και έμεινε έκπληκτη. Πάνω τους αιχμαλωτίστηκε ο ίδιος λαμπερός γέρος!!!

Αλήθεια, ο παπάς άλλαξε μόνο κελί! Και έτσι έμεινε μαζί μας, και δεν είμαστε ορφανοί, αλλά αποκτήσαμε ένα βιβλίο προσευχής ενώπιον του θρόνου του Θεού.

Ποιο είναι το μυστήριο του πατέρα Ιππόλυτου; Δεν διάβαζε κηρύγματα, δεν έγραφε βιβλία, αλλά οι άνθρωποι απλώς προσκολλήθηκαν σε αυτόν. Διαβάζετε για άλλους πρεσβυτέρους - έτσι μετά από αυτούς υπήρχαν ολόκληροι τόμοι διδασκαλιών, οδηγιών, προφητειών. Ο πατέρας Ιππολύτης είναι τσιγκούνης. Μιλούσε απλά, χωρίς φλερτ, χρησιμοποιώντας καθημερινές εκφράσεις. Δεν δόθηκε έμφαση στο κήρυγμα, αλλά στις προσωπικές συνομιλίες. Άκουσα μια ολόκληρη ηχητική κασέτα μιας συνέντευξης μαζί του και βρήκα πολύ λίγα που θα μπορούσαν να αντληθούν από εκεί για το άρθρο. Ακούς, σε συγκινεί ο απλός, ευφυής συλλογισμός του ιερέα, νιώθεις το φως της αγάπης να πηγάζει από αυτούς, νιώθεις τη χάρη και για το άρθρο μπόρεσα να αντέξω λίγο. Θυμάμαι τα λόγια του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ : «Χαρά μου,  προσεύχομαι, απόκτησε ειρηνικό πνεύμα και τότε χιλιάδες ψυχές θα σωθούν γύρω σου». Και αυτές οι χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες ψυχές βρήκαν τη σωτηρία κοντά στον πατέρα Ιππόλυτο, που απέκτησε άφθονα ένα ειρηνικό πνεύμα, τη χάρη του Θεού. Λέει και ο μοναχός Παΐσιος στο Άγιος Όρος λέει για τον Γέροντα Ιππόλυτο: «Ένας ευλογημένος άνθρωπος του Θεού μεταφέρει τη Θεία χάρη στους άλλους και αλλάζει τους σαρκικούς ανθρώπους. Ελευθερώνοντάς τους από τη σκλαβιά των παθών, τους φέρνει πιο κοντά στον Θεό και σώζονται».

Από αυτή την άποψη, θα ήθελα να πω την ιστορία του Maxim Savelyev, απόφοιτου του τμήματος πυρηνικής φυσικής του Ινστιτούτου Μηχανικής Φυσικής της Μόσχας (MEPhI), ο οποίος στράφηκε στον Θεό. Όταν ο Maxim είχε μόλις μπει στο MEPhI, η μητέρα του τον έφερε στον πατέρα Ιππολύτος. Εκείνη την εποχή, ο Μαξίμ, θα έλεγε κανείς, αναζητούσε πίστη στον Θεό. Ανέλυε συνεχώς γιατί υπάρχουμε καθόλου, ποιο είναι το νόημα της ζωής; Αυτές οι σκέψεις τον ανησύχησαν πολύ. Επιπλέον, είχε μια ορθολογιστική νοοτροπία και είχε την τάση να πιστεύει ότι είμαστε όλοι φτιαγμένοι από άτομα και, στο τέλος, τα πάντα στον κόσμο θα καταρρεύσουν ούτως ή άλλως. Εξ ου και το συμπέρασμα: δεν υπάρχει νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη. 

Φυσικά, τέτοιες σκέψεις θα μπορούσαν να προκαλέσουν μόνο βαθιά απόγνωση, οπότε ο Μαξίμ προσπάθησε να βρει τουλάχιστον κάποιο είδος υποστήριξης στη ζωή. Αλλά τέτοια γενικά λόγια για την Ορθόδοξη πίστη, όπως, ας πούμε, ο Θεός υπάρχει, γιατί ο κόσμος είναι όμορφος, φυσικά, δεν θα μπορούσαν να του ταιριάζουν. Πριν φτάσει στον πατέρα Ιππόλυτο, η μητέρα του πήγε τον Μάξιμ σε διάφορους άλλους ιερείς. Τον έφερε σε έναν ιερέα υψηλής μόρφωσης, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, αποφοίτησε και από το MEPhI. Αυτός ο ιερέας είχε το χάρισμα των λέξεων, μιλούσε καλά, ενδιαφέροντα και του άρεσε στον Μαξίμ. Αλλά μετά από μια συνομιλία μαζί του, ο νεαρός είπε με μεγάλη απογοήτευση: «Είναι παράξενο, τόσο έξυπνο - και ιερέας! Έχει αποτύχει η καριέρα του; Ή η προσωπική σας ζωή δεν λειτούργησε;» Γενικά, αυτός ο υψηλά μορφωμένος ιερέας δεν μπόρεσε να πείσει τον Μαξίμ για την ύπαρξη του Θεού. Η μητέρα του τον πήγε να δει έναν διάσημο γέροντα. Αυτός ο γέροντας μίλησε μαζί του και του έδωσε σοφές οδηγίες, αλλά τελικά δεν συνέβη τίποτα θετικό στην ψυχή του Μαξίμ. Και εδώ είναι με τον Γέροντα Ιππόλυτο. «Αποφάσισα να κάνω στον ιερέα μόνο μία ερώτηση», θυμάται ο Μαξίμ, «αν και δεν με ένοιαζε πώς απάντησε. Όμως ήθελα ακόμα να ακούσω την απάντησή του. Και του έκανα την ερώτησή μου, και μου είπε μόνο μια λέξη: «Κάνε υπομονή» και μου έδωσε μια εικόνα του Σωτήρα. Και πρέπει να πω ότι ενώ μου το έλεγε αυτό, είπε μόνο μια λέξη... Και με κυρίευσε ένα τόσο ασυνήθιστο συναίσθημα που έζησα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Μετά, κατά τη γνώμη μου, μία ή δύο φορές ένιωσα το ίδιο συναίσθημα και μετά μόνο όταν συναντούσα τον ιερέα. Αυτό είναι ένα αίσθημα εξαιρετικής χαράς και ελαφρότητας. Είναι δύσκολο να το συγκρίνω με τίποτα, δεν έχω ξανανιώσει κάτι τέτοιο και είναι απίθανο να το ξαναζήσω ποτέ. 

Πιθανώς, αυτό θα βιωθεί μόνο στον Παράδεισο, αλλά σε αυτή τη ζωή - δεν ξέρω. Και με κυρίευσε αυτό το συναίσθημα... Και όταν το έζησα, σκέφτηκα ότι αν υπάρχει κάτι τέτοιο στην Ορθοδοξία, στον Χριστιανισμό, τότε σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν πιστεύουν μάταια στον Θεό, και θα πιστέψω και εγώ σε Θεός. Και ήταν μια τόσο μικρή έκκληση προς τον Θεό. Φυσικά, τότε υπήρχαν στάδια περαιτέρω μετατροπής, αλλά αυτή ήταν η πρώτη ώθηση. Ο πατέρας είχε ένα τέτοιο χάρισμα να ανοίγει το μονοπάτι προς τον Θεό, το χάρισμα να ανακαλύπτει τον Θεό, θα λέγαμε. Ο πατέρας μπόρεσε να δείξει την ύπαρξη του Θεού χωρίς φυσικά παραδείγματα ή διανοητικά στοιχεία. Είχε δηλαδή ένα χάρισμα που πολύ σπάνια συναντάται. Και αυτή η χάρη, που υπήρχε στον ιερέα, χωρίς λόγια οδήγησε ανθρώπους, ακόμα και πολύ χαμένους, στον Θεό. νομίζω,ότι αυτή η χάρη είναι πιο ισχυρό μέσο και απόδειξη για να οδηγήσει έναν άνθρωπο στον Θεό από οποιαδήποτε άλλη απόδειξη». Αυτά είναι τα λόγια που είπε σήμερα ένας άνθρωπος για τον οποίο μόλις χθες όλοι οι άνθρωποι αποτελούνταν από άτομα. Η άμεση δράση της Θείας χάριτος μέσα από τη θαυματουργή προσευχή του πατέρα Ιππόλυτου αναγέννησε την άτυχη ψυχή ενός χαμένου εφήβου, κατευθύνοντάς τον στον δρόμο της σωτηρίας.

Ο Γέροντας Ιππόλυτος είχε την αγάπη του Θεού και όλοι όσοι έρχονταν κοντά του την ένιωθαν και αυτή η αγάπη τους θεράπευε. Όταν ήρθα κοντά του για πρώτη φορά, ποιος ήμουν για εκείνον ώστε να προσευχηθεί για μένα; Εδώ δεν έχεις πάντα χρόνο να προσεύχεσαι για τους γείτονές σου... Αλλά με φιλοξένησε στην καρδιά του. Εγώ, που επισκέφτηκα απρόθυμα το μοναστήρι, έφυγα δυσαρεστημένος. Σύμφωνα με τις διδασκαλίες των αγίων πατέρων, ο Κύριος, χωρίς να παραβιάζει την ελεύθερη βούλησή μας, από το απέραντο έλεος και την αγάπη Του για εμάς, αναζητά πάντα λόγο για τη σωτηρία μας και εν προκειμένω τον λόγο να σώσει τον σκοτεινό, αφανισμένο μου. ψυχή ήταν η προσευχή του Γέροντα Ιππόλυτου. Και δεν είναι πια τόσο σημαντικό ποιος μου εμφανίστηκε σε δύσκολες στιγμές - ο ίδιος ο γέροντας ή ένας άγγελος του Θεού με τη μορφή ιερέα - τέτοια μυστικά του Θεού είναι κρυμμένα από εμάς. Το σημαντικό είναι ότι ο ελεήμων Κύριος μου έδειξε, έναν άπιστο, ότι προσεύχονταν για μένα και ποιος προσευχόταν.

Θυμάμαι την ιστορία του πρύτανη του καθεδρικού ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Rylsk, ιερέα Mikhail Nikitin, για την πρώτη του συνάντηση με τον πατέρα Ippolit. Αυτό έγινε το 1991. Τότε ένας λαϊκός, ο επιχειρηματίας Μιχαήλ Νικήτιν ήρθε στο μοναστήρι για να συναντήσει τον νέο ηγούμενο. Πλησίασε το κτίριο του αρχιμανδρίτη. Ο πατέρας Ιππολύτης στεκόταν με την πλάτη του και μάζευε κάτι με ένα φτυάρι. Μετά ακούμπησε αυτό το φτυάρι στον τοίχο και γύρισε στον Μιχαήλ. Το πρόσωπο του ιερέα έλαμπε από τέτοια χαρά που ήταν σαν να είχε γνωρίσει απροσδόκητα τον αγαπημένο του φίλο, τον οποίο περίμενε καιρό και που επιτέλους είχε φτάσει. «Νόμιζα ότι αυτό δεν ίσχυε για μένα», θυμάται ο πατέρας Μιχαήλ, «αλλά για κάποιον κοντά. Κοίταξα γύρω μου - δεν υπήρχε κανείς. Και ο ιερέας με κοιτάζει, και στα ευγενικά του μάτια, που λάμπουν από αγάπη, μοιάζω να διαβάζω τα λόγια του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ: «Χαρά μου! Χριστός Ανέστη!

«Ο πατέρας Ippolit φαίνεται να είναι εντελώς ξένος», λέει η Elena Sutormina, «αλλά είναι η μητέρα, ο πατέρας, και η γιαγιά και ο παππούς σου - όλα σε ένα άτομο και για όλους. Και στο Μοναστήρι της Ρίλα ζούσαν εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι. Αλλά είναι όλοι τόσο αγαπητοί μεταξύ τους, οι πιο αγαπημένοι μεταξύ τους. Ο πατέρας με κάποιο τρόπο ενστάλαξε αυτή την αγάπη και μεγάλωσε τους πάντες ως μια οικογένεια. Και δεν έχει πια σημασία ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος ή από πού είναι. Ο πατέρας  ενστάλαξε αγάπη...»

Ο μοναχός Ρίλσκι Γκριγκόρι Πένκνοβιτς θυμάται: «Γνώριζα πιθανώς περισσότερους από εκατό εκπροσώπους οργανωμένων εγκληματικών ομάδων του Βόρειου Καυκάσου από το Ροστόφ, το Βλαδικαυκάζ και τη Σταυρούπολη, που ήταν με τον πατέρα Ιππόλιτ. Και η συντριπτική τους πλειοψηφία έχει ήδη εγκαταλείψει την εγκληματική τους απασχόληση. Δεν άκουσαν τίποτα ιδιαίτερο από τον ιερέα, αλλά η χάρη του Θεού που στηρίχτηκε πάνω του προκάλεσε μια τόσο εσωτερική μεταμορφωτική επίδραση σε αυτούς τους ανθρώπους που άλλαξαν ριζικά τη ζωή τους».

Ο πατέρας Ιππόλυτος φαινόταν να πραγματοποιεί ένα μυστηριώδες κήρυγμα του Λόγου του Θεού στις ψυχές των ανθρώπων και οι άνθρωποι κατά κάποιο τρόπο άρχισαν να αισθάνονται ότι ο Κύριος ήταν κοντά, ότι μας αγαπούσε όλους. Θα ήθελα για άλλη μια φορά να παραθέσω τα λόγια του Αγίου Παϊσίου του Αγίου Όρους , γιατί σε αυτά, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται η απάντηση στον Γέροντα Ιππόλυτο: «Κι αν τους πονάς (τους προσκυνητές), αν τους αγαπάς, μετά ξεχνούν τα προβλήματά τους, ξεχνούν ακόμη και τα ναρκωτικά, θεραπεύονται από ασθένειες και σταματούν τις ταραχές και μετά έρχονται στο Άγιο Όρος ως ευλαβείς προσκυνητές. Αυτό συμβαίνει επειδή κατά κάποιο τρόπο έχουν συνειδητοποιήσει την αγάπη του Θεού».

Και θα ήθελα να τελειώσω την ιστορία μου με τα λόγια του ίδιου του Γέροντα Ιππόλυτου, με τα οποία ξεκινά τον πρόλογο του βιβλίου του N. N. Chalykh για τη Μονή του Αγίου Νικολάου: «Οι πασχαλινοί ύμνοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας μεταφέρουν με μεγάλη ακρίβεια την πνευματική αγαλλίαση ενός ανθρώπου. που αισθάνθηκε πάλι αθάνατος, ακέραιος, επανενωμένος και συμφιλιωμένος με την Αιώνια Ζωή, με το Είναι, με τον Θεό. Περιέχουν τη χαρά της εύρεσης του σκοπού και του νοήματος της ζωής - ενότητα με τον Εσταυρωμένο και Ανέστη Χριστό, νίκη επί του βασιλείου της αμαρτίας, της ασθένειας και του θανάτου. Ένας άνθρωπος αισθάνεται ξανά ευτυχισμένος - οι θλίψεις και οι αδυναμίες που ήταν η τύχη του μετατρέπονται θαυματουργικά από το έλεος του Θεού σε χαρά και αγάπη. Η αγάπη του Θεού ανυψώνει τον άνθρωπο σε μια νέα, άγνωστη μέχρι τώρα, πνευματική κατάσταση. Ο άνθρωπος, σύμφωνα με το Πνεύμα που αναπαύεται πάνω του, γίνεται Θεός...» Αυτά τα τολμηρά λόγια είναι στο πνεύμα της διδασκαλίας του Αγ. Ιππόλυτος έγραψε τον Γρηγόριο Παλαμά , πιθανώς επειδή ο ίδιος, όπως και ο άγιος Γρηγόριος, ήταν Αθωνίτης μοναχός και γνώρισε την κλίμακα της πνευματικής ζωής.

Vladimir Savochkin «Ο πιο ευγενικός πατέρας στη γη...»Αρχιμανδρίτης Ιππόλυτος 10

 

Όταν στις αρχές Δεκεμβρίου 2002, ο πατέρας Ιππόλυτος χτυπήθηκε ξαφνικά από εγκεφαλικό και βρισκόταν ακίνητος και αναίσθητος στο κελί του, τα πνευματικά του παιδιά και οι θαυμαστές του άρχισαν να επισκέπτονται σε όλη τη χώρα, καλώντας ο ένας τον άλλον να προσευχηθούν μαζί για αυτόν. Εκείνοι για τους οποίους προσευχόταν ο γέροντας την ώρα των δύσκολων δοκιμασιών τους, τους οποίους έσωσε από τον θάνατο με την προσευχή του, τους οποίους θεράπευσε από διάφορες παθήσεις, τώρα οι ίδιοι άρχισαν να προσεύχονται για τον αγαπημένο τους ιερέα. 

Όλοι, ως ένα, κατάλαβαν ξαφνικά την ανάγκη της προσευχής, ως καθήκον τους προς τον γέροντα. Αγία Πετρούπολη, Vladikavkaz, Khabarovsk, Kaluga, Kursk, Μόσχα - από αυτές και άλλες πόλεις οι Ορθόδοξοι κάλεσαν ο ένας τον άλλον, περιέγραψαν κανόνες προσευχής για τον εαυτό τους, συμφώνησαν να προσευχηθούν κατόπιν συμφωνίας με όλους σε μια συγκεκριμένη ώρα για τον δικό τους γέροντα. Σε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια της Ρωσίας παρήγγειλαν προσφορα και προσευχές για την υγεία του βαριά άρρωστου Αρχιμανδρίτη Ιππόλυτου, ζήτησαν από διάσημους γέροντες και δίκαιους να προσευχηθούν γι' αυτόν. Και μετά, με κομμένη την ανάσα, τηλεφώνησαν στον Rylsk με την ελπίδα να ακούσουν τα καλά νέα. Αλλά άκουγαν ένα πράγμα όλη την ώρα: «Ο πατέρας είναι ξαπλωμένος αναίσθητος, βλέπει γιατρούς, η κατάσταση είναι δύσκολη». Αλλά ακόμα κανείς δεν πίστευε ότι θα έφευγε. Και ακόμη και όταν δύο εβδομάδες αργότερα ακούστηκε ο μοιραίος ήχος στο τηλέφωνο: «Ο γέροντας πέθανε», όλοι ήταν πεπεισμένοι ότι αυτό ήταν λάθος... Όταν ο ιερέας ήταν ακόμα ζωντανός, εμείς, μέσω καλών φίλων, φτάσαμε στο Pskov- Το μοναστήρι Pechersk στον Αρχιμανδρίτη John Krestyankin για να τον ακούσει συμβουλές για το τι να κάνει. «Πηγαίνετε αμέσως στο νοσοκομείο, αλλιώς θα πεθάνει», απάντησε ο πατέρας Ιωάννης. Αλλά με την άδεια του Θεού αυτό δεν έγινε. Ο Κύριος έκρινε διαφορετικά.

Στις 17 Δεκεμβρίου, με αφορμή τη Μεγαλομάρτυρα Βαρβάρα και τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό , εκοιμήθη ο Αρχιμανδρίτης Ιππόλυτος και δύο μέρες αργότερα πλήθος κόσμου ήρθε από όλη τη χώρα για να τον απογειώσει στο τελευταίο του ταξίδι. Το πολύ σημαντικό και σημαντικό είναι ότι η κηδεία του πατέρα Ιππόλυτου τελέστηκε στον Αγ. Νικόλαος. Ο άγιος, προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε το μοναστήρι, στον οποίο ο ιερέας ευλόγησε να προσεύχεται σε κάθε ανάγκη, θλίψη και θλίψη, τίμησε να τελέσει νεκρώσιμο και να θάψει τον γέροντα την ίδια μέρα που η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του - 19 Δεκεμβρίου. Πολλά στενά παιδιά του γέροντα και των θαυμαστών του σημείωσαν μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια: κατά τη διάρκεια της κηδείας και μετά, κανένα από αυτά δεν ένιωσε ορφάνια, ταλαιπωρία ή μελαγχολία από την αναχώρηση του ιερέα. Κάποια στιγμή υπήρχαν δάκρυα, άφθονα δάκρυα, ειδικά όταν μετέφεραν το φέρετρο στον τόπο ταφής. Και έτσι υπήρχε μια αίσθηση της παρουσίας του ιερέα, μια αίσθηση κάποιας ιδιαίτερης στάσης απέναντί ​​μας, απέναντι σε όλο τον κόσμο. Όπως είπε αργότερα ο πατέρας Ippolit Jr.: «Ο πατέρας δεν πέθανε, ο πατέρας άλλαξε το κελί του». Ο ιερέας Ιγκόρ Ελισέεφ θυμάται: «Ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων και περίπου σαράντα ιερείς ήρθαν να δουν τον ιερέα στο τελευταίο του επίγειο ταξίδι. Προφανώς, αυτός είναι ο λόγος που ο επίσκοπος του Κουρσκ Yuvenaly ευλόγησε να τελέσει τη Λειτουργία και την κηδεία μόνο στους ιερομόναχους της μονής, γι' αυτό και οι άλλοι ιερείς και εγώ μείναμε χωρίς δουλειά. Ήλπιζα να μεταφέρω τουλάχιστον το φέρετρο του πατέρα στον τόπο ταφής, αλλά αυτό αποδείχθηκε επίσης αδύνατο - άλλοι ιερείς περιέβαλαν το φέρετρο σε ένα σφιχτό δαχτυλίδι. Και προσευχήθηκα: «Αγαπητέ Πατέρα, δώσε μου τουλάχιστον την ικανότητα να κουβαλάω το φέρετρό σου!» Και αμέσως ο Ιερομόναχος Βαρλαάμ, περπατώντας δίπλα στο φέρετρο, μου άπλωσε το χέρι, με πήρε από το μανίκι και με οδήγησε να κουβαλήσω το φέρετρο. Ο πατέρας Ιππολύτης με άκουσε και με παρηγόρησε».

Και τότε άρχισαν τα μεταθανάτια θαύματα. Κατά τη διάρκεια της κηδείας, στις 19 Δεκεμβρίου, υπήρχε ένα ουράνιο τόξο γύρω από τον ήλιο και την προηγούμενη μέρα, μετά την Ολονύχτια Αγρυπνία, υπήρχε ένας μυστηριώδης λευκός κύκλος γύρω από το φεγγάρι. Όταν μου το είπαν αυτό, δεν του έδωσα καμία σημασία. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να ονειρεύονται όλες οι εξυψωμένες μητέρες. Επιπλέον, εγώ ο ίδιος ήμουν στην κηδεία και δεν είδα τίποτα. Αλλά υπήρχαν πολλοί μάρτυρες σε αυτά τα θαύματα και κάποιοι με κοίταξαν με σύγχυση: "Πώς δεν μπορείς να γράψεις γι' αυτό - τελικά, συνέβη!" Έτσι το θυμάται ο Εβγκένι Φόκιν: «Κατά τη διάρκεια της κηδείας υπήρχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι που πολλοί δεν μπορούσαν να χωρέσουν στην εκκλησία, συμπεριλαμβανομένου και εμένα. Και ένας από τους φίλους μου, ένα κορίτσι που το λένε Νατάλια, μου λέει: «Έλα, θα σου δείξω κάτι». Και όταν απομακρυνθήκαμε, έδειξε τον ουρανό. Έμεινα απλά έκπληκτος: είδα τον ήλιο και ένα ουράνιο τόξο γύρω του. Το χειμώνα υπάρχει ένα ημικύκλιο ουράνιου τόξου γύρω από τον ήλιο. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο στη ζωή μου. Και αυτό ήταν τη στιγμή που κηδεύονταν ο ιερέας. Υπήρχε μια τέτοια κατάσταση πλήρους ενότητας με τον Κύριο. Η κηδεία γινόταν για τον ιερέα στην εκκλησία και στο δρόμο εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ένα ουράνιο τόξο γύρω από τον ήλιο, όχι πολύ φωτεινό, όχι σαν μετά τη βροχή, αλλά αρκετά αισθητό. Και πριν από αυτό, το βράδυ, μετά την Ολονύχτια Αγρυπνία, όταν μόλις βγήκαμε από την τραπεζαρία, είδαμε έναν τεράστιο κύκλο φωτός γύρω από το φεγγάρι».

Την ένατη μέρα μετά το θάνατό του, ο σταυρός έχυσε μύρο στον τάφο του γέροντα. Και δεν αποφάσισα αμέσως να γράψω για αυτό, γιατί, για να είμαι ειλικρινής, δεν το πίστευα. Αλλά εδώ υπήρχαν πολλοί μάρτυρες. Είπαν ότι το μύρο έρεε άφθονο από το σταυρό στο έδαφος, σχηματίζοντας λακκούβες, και όλοι οι άνθρωποι που ήταν εκεί χάρηκαν από καρδιάς. Σύμφωνα με την Elena Sutormina, συνέλεξαν αυτή την αλοιφή με τις παλάμες τους. «Το μύρο εμφανίστηκε ορατά μπροστά στα μάτια μας», θυμάται. «Το σύρεις στο ποτήρι με την παλάμη σου και βγαίνει ξανά». Και είχε το μέγεθος του παπαρουνόσπορου». Ο κοσμήτορας της μονής Ιερομόναχος Ιππόλυτος, μαζί με άλλους κληρικούς, συνέταξαν μια πράξη μάρτυρας αυτού του θαύματος.

Εδώ είναι ένα ενδιαφέρον περιστατικό που συνέβη σε έναν κάτοικο του Rylsk. Αυτός ο άντρας, μακριά από την Εκκλησία και που δεν γνώριζε τον ιερέα, σχεδίαζε να πάει στο Κουρσκ για μια επέμβαση αφαίρεσης πέτρες στα νεφρά. Και τρεις μέρες πριν την επέμβαση, ονειρεύεται τον Γέροντα Ιππόλυτο και λέει: «Πήγαινε στην πηγή του Αγίου Νικολάου και πιες λίγο νερό». Και παρόλο που ήταν δύσπιστος για την πίστη, πήγε ούτως ή άλλως. Ήπια λίγο νερό, πλύθηκα κιόλας και γύρισα σπίτι. Το βράδυ πριν φύγει, δεν μπορούσε πια να κοιμηθεί: τον βασάνιζε φοβερός πόνος, γιατί οι πέτρες έβγαιναν από μόνες τους. Δεν χρειαζόταν πλέον την επέμβαση. Ευτυχισμένος και χαρούμενος, ήρθε στο μοναστήρι και το διηγήθηκε σε όλους όσους συνάντησαν το δρόμο του!

Ένα διαφορετικό περιστατικό συνέβη στην ενορία μας του Ναού της Αναστάσεως του Χριστού στο Kadashi στη Μόσχα. Ο ενορίτης της εκκλησίας Αλεξέι Τερέντιεφ, επαγγελματίας κωδωνοκρουστής, ονειρεύεται τον πατέρα Ιππόλιτ κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής και τον ρωτά: «Γιατί δεν χτυπάς πια τις καμπάνες;» «Και στο Καντάσι, πάτερ, δεν υπάρχει καμπαναριό», απαντά στον γέροντα. - «Και το χτίζεις». Ο Alexey είπε στον πρύτανη, τον αρχιερέα Alexander Saltykov, για αυτό το όνειρο, ο οποίος ευλόγησε αμέσως την κατασκευή του κωδωνοστασίου, αν και δεν είχε ούτε τη δύναμη ούτε τα μέσα για αυτό. Αλλά όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα και ως εκ θαύματος που μέχρι το Πάσχα είχαμε ήδη το δικό μας καμπαναριό, τις δικές μας καμπάνες, και κατά τη διάρκεια της πασχαλινής πομπής ο Αλεξέι χάρηκε τους πάντες με το επίσημο χτύπημα των καμπάνων.

– Πώς μπορεί ο Ρώσος να επιστρέψει στην πίστη; - Να προσευχηθείς. Αυτός που θέλει να σώσει την ψυχή του θα προσπαθήσει. Αρχιμανδρίτης Iliy (Nozdrin)

 

Πώς να μάθετε να προσεύχεστε;

 

Πώς να μάθετε να προσεύχεστε;

- Αυτός που αναζητά την Αλήθεια, που αναζητά αληθινά το καλό του, θα μάθει. «Ψάξτε και θα βρείτε· χτυπήστε και θα ανοίξει». «Ζητάτε και θα σας δοθεί» (Ματθαίος 7:7). Ο Κύριος ευλόγησε: αν θέλεις να μάθεις, μάθε. Είναι αλήθεια ότι κατά τη σοβιετική εποχή υπήρχαν πολλοί πειρασμοί. Ο κρατικός αθεϊσμός επέβαλε το διοικητικό του χέρι στην Εκκλησία, σε ολόκληρη τη χριστιανική ζωή στη χώρα μας. Στις συνθήκες εκείνων των χρόνων, όσοι ήθελαν να σωθούν έγιναν εξομολογητές ή μάρτυρες. Κάποιοι, φυσικά, δεν άντεξαν και εγκατέλειψαν την πίστη.

Σχήμα-Αρχιμανδρίτης Iliy (Nozdrin)

Ο Θεός δεν θα μας προδώσει, αλλά Τον προδίδουμε σε κάθε βήμα. Έχουμε ένα πράγμα στα χείλη μας, άλλο στο μυαλό μας και ένα τρίτο στις πράξεις μας. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin)

 

Vladimir Savochkin «Ο πιο ευγενικός πατέρας στη γη...»Αρχιμανδρίτης Ιππόλυτος 9

 

Μια άλλη σημαντική λεπτομέρεια είναι ενδιαφέρουσα: ο ιερέας όχι μόνο ευλόγησε τη δημιουργία δύο μοναστηριών, αλλά πρότεινε με ακρίβεια πού να αναζητηθεί χώρος τόσο για τα ανδρικά όσο και για τα γυναικεία μοναστήρια. Για τους άνδρες, έδωσε την ευλογία του να ψάξουν για έναν παλιό κατεστραμμένο ναό στα βουνά, και για τις γυναίκες - ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι ανάπαυσης κοντά στην πόλη Alagir. Έτσι το θυμάται η μητέρα Νόννα. «Με κάλεσε στο κελί του και με ρώτησε: «Λοιπόν, πώς ζεις εκεί;» Λέω: «Πατέρα, ευλόγησέ μας να μετακομίσουμε από το Alagir». 

Μου φαινόταν ότι ήταν πολύ δύσκολο να ζεις στην πόλη, σε έναν οικιστικό δρόμο, περιτριγυρισμένο από σπίτια. Λέω στον ιερέα ότι στο χωριό Άρχον ζουν Ορθόδοξοι Κοζάκοι και θέλουν να μας δώσουν γη. Και χτύπησε το τραπέζι με τη γροθιά του και είπε σκληρά: «Alagir, το είπα». Ξαφνιάστηκα αμέσως. Και ξαφνικά έγινε μαλακός και είπε: «Κοίτα. Κάπου από το σπίτι σας, 5-6 χιλιόμετρα μακριά, υπάρχει ένα εγκαταλελειμμένο ξενώνα. Και όταν το βρείτε, ρώτα. Θα σου το δώσουν. Εκεί θα έχεις σπίτι, εκκλησία και ψάρι». Νομίζω πού βρίσκουμε ψάρια εκεί; Και λέει: «Θα υπάρχουν ψάρια, 50 αδερφές, 250 αγελάδες». Και ρωτάει: «Πίνουν οι αδερφές τσάι στα κελιά τους;» "Γιατί;" «Λοιπόν, όταν θέλουν τσάι, πίνουν τσάι;» Ναι, λέω, μπορείς άνετα να έρθεις στην τραπεζαρία εδώ και να σου βάλουν τσάι. Και λέει: «Έτσι είναι, τώρα δεν χρειάζεται υπερβολική αυστηρότητα. Οι άνθρωποι είναι πλέον αδύναμοι. Γενικά, δόξα τω Θεώ που έρχεται κόσμος στο μοναστήρι». Και έτσι, κατόπιν αιτήματος του επισκόπου Θεοφάνη η κυβέρνηση της Βόρειας Οσετίας-Αλανίας και η Δημοκρατική Επιτροπή Συνδικάτων μετέφεραν 15 εκτάρια γης και ερειπωμένους χώρους του πρώην πρωτοπόρου στρατοπέδου Voskhod στο μοναστήρι. 

Το μοναστήρι άρχισε να ξαναχτίζεται με πρωτοφανείς ρυθμούς. Σε σύντομο χρονικό διάστημα χτίστηκε στη μονή ναός, ξενοδοχείο, ξεχωριστό κτήριο μοναστηριακών εργαστηρίων, μεγάλη μοναστική τραπεζαρία, αδελφότητα και Κέντρο Αποκατάστασης παιδιών που επλήγησαν από τρομοκρατικές επιθέσεις και εχθροπραξίες. Στο έδαφος της μονής εγκαταστάθηκαν γραμμές νερού, φυσικού αερίου, ρεύματος και επικοινωνίας. Παράλληλα με τη δημιουργία του μοναστηριού έφτασαν σε αυτό νέες μοναχές. Σήμερα η Αδελφότητα Άλαν αποτελείται από δεκαπέντε μοναχές και μία αρχάρια.

Και στη συνέχεια, την 1η Σεπτεμβρίου 2004, χτύπησε η τρομερή τραγωδία στο Μπεσλάν, όταν μια ομάδα ληστών που έμοιαζαν με δαίμονες κατέλαβαν ένα λύκειο, κρατώντας ομήρους περισσότερους από χίλιους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων, μαζί με δασκάλους και γονείς, παιδιά διαφορετικών ηλικιών, συμπεριλαμβανομένων βρεφών . Πιθανώς, ο πατέρας Ιππολύτης είδε τα τρομερά γεγονότα του Μπεσλάν και ευλόγησε τη δημιουργία ενός μοναστηριού εκεί, ώστε να προσφερθεί προσευχή σε αυτόν τον ιερό τόπο , που, φυσικά, χρειαζόταν αυτή η πόλη. Είναι γνωστό ότι λίγες μέρες πριν από αυτή την καταστροφή γινόταν εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων συγκεντρώθηκε στο φαράγγι Kurtatinsky. Ακολούθησε μεγάλη πανηγυρική λειτουργία, στη συνέχεια θρησκευτική πομπή προς το παρεκκλήσι, όπου φυλάσσονταν προηγουμένως η εικόνα Iveron Mozdok της Μητέρας του Θεού με ένα σεβαστό αντίγραφο αυτής της εικόνας. Και αυτή η θαυματουργή λίστα άρχισε να δημιουργεί ειρήνη. Η μητέρα Νόνα θυμάται ότι οι μοναχοί του Μπεσλάν, κατά τη διάρκεια αυτών των τρομερών γεγονότων στο σχολείο, προσεύχονταν όλο το εικοσιτετράωρο στην εκκλησία και πολλοί άνθρωποι ήρθαν στο μοναστήρι τους για προσευχή, πρώτα απ 'όλα. «Οι μοναχοί πήραν το πιο δύσκολο πράγμα - την απαρηγόρητη θλίψη των ανθρώπων, τις κηδείες, ένα νεκροταφείο και το αιώνιο ερώτημα - πού ήταν ο Θεός;»

«Η τραγωδία του Μπεσλάν είναι, φυσικά, μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της τελευταίας δεκαετίας στην ιστορία της Πατρίδας μας», είπε ο διάσημος ιερέας της Αγίας Πετρούπολης, πρύτανης του μετοχίου Leushinsky, αρχιερέας Gennady Belovolov. – Γιατί το μόνο ιστορικό ανάλογο του γεγονότος στο Μπεσλάν είναι τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στη Βηθλεέμ πριν από 2000 χρόνια, όταν οι πολεμιστές του Ηρώδη σκότωσαν αθώα μωρά σε μια μικρή πόλη. Άλλωστε όλοι γνωρίζουν ότι οι Οσετίες είναι χριστιανικός λαός και η Οσετία είναι προπύργιο της Ορθοδοξίας στον Καύκασο. Και επομένως για εμάς αυτή η τραγωδία θα έπρεπε να είναι πρώτα απ' όλα Γολγοθάς, ένα γεγονός που θα πρέπει να μας θυμίζει τη Βηθλεέμ, άρα και τον ίδιο τον Χριστό. Αυτό, νομίζω, είναι το πνευματικό νόημα αυτής της τραγωδίας. Εδώ χύθηκε χριστιανικό αίμα, εδώ έγινε αυτή η θυσία για όλη τη Ρωσία, για ολόκληρη τη ρωσική γη και για ολόκληρο τον πολυεθνικό μας λαό». Και ο επίσκοπος Σταυρούπολης και Vladikavkaz, τώρα Μητροπολίτης Simbirsk και Novospassky, Feofan, θυμήθηκε: «Ένα πράγμα έγινε σαφές - η Εκκλησία πρέπει να είναι μαζί, τώρα, με προσευχή και με παιδιά, και, αν είναι δυνατόν, σωματικά με θύματα. Όμως όλη η χώρα αποδείχθηκε θύμα. Πηγαίναμε με τον κλήρο κυριολεκτικά από σπίτι σε εκκλησία για να υπηρετήσουμε και να παρηγορήσουμε, να σκουπίσουμε δάκρυα, να προσευχηθούμε και να κλάψουμε μαζί. Είναι μαρτυρία η παρουσία της Εκκλησίας με τη γεμάτη χάρη προσευχητική στάση και φυσική παρουσία μαζί με το κλάμα, τον θάνατο και την ταλαιπωρία, αυτό είναι το καθήκον των Σαμαρειτών όταν έβαλαν τον τραυματία πάνω σε ένα γάιδαρο και σκούπισαν τις πληγές και πλήρωσαν, όπως όσο το δυνατόν περισσότερο.» Τώρα, δίπλα στο σχολείο Νο. 1 στο Μπεσλάν, ξεκίνησε η κατασκευή ενός ναού προς τιμή των Νεομαρτύρων και Ομολογητών της Ρωσικής Εκκλησίας.

Μετά την τραγωδία του Μπεσλάν στη δημοκρατία, ο αριθμός των ανθρώπων που προσηλυτίστηκαν στην Ορθοδοξία αυξήθηκε κατακόρυφα. Στο μοναστήρι της Ιεράς Κοιμήσεως του Αλάνσκι, άρχισαν να βαπτίζονται 25–30 άτομα μια Κυριακή. Οι άνθρωποι άρχισαν να δέχονται την Ορθοδοξία με ολόκληρες τις οικογένειές τους. Μεταξύ των νεοπροσήλυτων υπήρχαν συχνά εθνοτικοί μουσουλμάνοι. Η υποδοχή του βαπτίσματος και η μεταστροφή στην Ορθοδοξία από το Ισλάμ ξεκίνησε τις πρώτες μέρες μετά την τρομοκρατική επίθεση ακριβώς στα νοσοκομεία του Μπεσλάν και του Βλαδικαυκάζ. Οι ίδιες ομαδικές βαπτίσεις έγιναν και στο έδαφος της Μονής Θεοφανείων Άλαν. Και στις 25 Σεπτεμβρίου 2005, έλαβε χώρα ένα γεγονός πραγματικά εποχής, όταν πάνω από 1.000 άνθρωποι βαφτίστηκαν στη λίμνη του μοναστηριού. Και αυτή η ιερή πράξη ενέπνευσε τόσο πολύ τον Οσετιακό λαό που στις 2 Σεπτεμβρίου 2006 πάνω από χίλιοι άνθρωποι βαφτίστηκαν ξανά στα νερά της λίμνης του μοναστηριού. Και αυτές οι μαζικές βαπτίσεις στο μοναστήρι έχουν γίνει παραδοσιακές - επαναλαμβάνονται, αν είναι δυνατόν, κάθε χρόνο. «Οργανώσαμε μαζικές βαπτίσεις», λέει η μητέρα Νόνα. «Βαφτίζαμε μιάμιση χιλιάδες ανθρώπους την ημέρα. Στα πέντε χρόνια ύπαρξης του μοναστηριού βαφτίσαμε επτά χιλιάδες ανθρώπους. Και καταλαβαίνετε - κανείς δεν οδήγησε κόσμο εδώ. Οι ίδιοι ήρθαν να βαφτιστούν σε τεράστιους αριθμούς, μιάμιση χιλιάδες άτομα ο καθένας, δεν είχαμε αρκετούς ιερείς».

Τον Μάρτιο του 2005, με την ευλογία του Παναγιωτάτου Πατριάρχη Αλεξίου Β', ξεκίνησε το πρώτο κοινό κοινωνικό πρόγραμμα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Εξωτερικό - η δημιουργία ενός Κέντρου Αποκατάστασης για τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης στο Μπεσλάν στην επικράτεια του το Μοναστήρι Epiphany Alan. Το κέντρο αυτό προορίζεται για παιδιά που επέζησαν από την τριήμερη κόλαση που δημιουργήθηκε εντός των τειχών του σχολείου. Υπήρχαν 558 τέτοια παιδιά και έφηβοι κάτω των 18 ετών.

Κατά τη διάρκεια της επίθεσης του γεωργιανού στρατού στη Νότια Οσετία και του βομβαρδισμού της πόλης Tskhinvali το 2008, οι αδελφές της Μονής Επιφάνειας Alan ήταν και πάλι στο μπροστινό πλευρό. Χιλιάδες πρόσφυγες πέρασαν από το μοναστήρι, πολλά θύματα υποδέχθηκαν το Κέντρο Αποκατάστασης, κυρίως γυναίκες με μικρά παιδιά. Η μητέρα Νόννα θυμάται: «Είχαμε 100 άτομα στο παιδικό μας κέντρο. Ήμασταν οι πρώτοι στο δρόμο που μπορούσαμε να προσφέρουμε στέγη ή φαγητό, ή κάτι άλλο. Δεν κοιμηθήκαμε, ήμασταν ήδη άρρωστοι από έλλειψη ύπνου, η τραπεζαρία δούλευε ασταμάτητα, ταΐζαμε όλους. Εκεί ο στρατός βάδιζε προς τη μια κατεύθυνση και οι πρόσφυγες προς την άλλη. Εδώ σταμάτησαν. Τους δώσαμε νερό, τσάι, σάντουιτς. Ο πατέρας Ιππόλιτ μου είπε ότι πρέπει κανείς να αγαπά την Πατρίδα σαν μητέρα και να είναι πατριώτης. Αλλά ονειρευόμουν ότι θα κλείναμε τους εαυτούς μας εδώ, θα προσευχόμασταν αυστηρά και θα σιωπούσαμε και θα ακολουθούσαμε έναν ασκητικό τρόπο ζωής. Δεν λειτούργησε γιατί οι άνθρωποι ήρθαν εδώ κατά σωρό που χρειάζονταν βοήθεια. Μόνο μια λέξη, απλά ακούστε, απλά μιλήστε. Απλά πιείτε τσάι μαζί τους. Καταλαβαίνετε; Ο ασκητής χάλασε, αυτό που μένει είναι το ιεραποστολικό μοναστήρι, που μάλιστα μόνο του τα σέρνει όλα αυτά».

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό τι μεγάλη πνευματική και ιεραποστολική δραστηριότητα ασκούν και τα δύο μοναστήρια, ευλογημένα από τον Γέροντα Ιππόλυτο. Αυτοί, θα έλεγε κανείς, βαπτίζουν την Οσετία, κηρύττουν, αναβιώνουν εκεί την Ορθοδοξία. Ίσως, έτσι ώστε ο Καύκασος ​​να παραμένει πάντα το πρώτο πεπρωμένο της Μητέρας του Θεού...

Ο ίδιος ο Γέροντας Ιππόλυτος δεν είχε πάει ποτέ στην Οσετία, αλλά κατά τα χρόνια της υπηρεσίας του στο Μοναστήρι της Ρίλας, ολόκληρη η μικρή δημοκρατία πιθανότατα μετακόμισε σε αυτόν.

«Η ίδια η Οσετία», λέει ο μοναχός του Ρίλσκ Γκριγκόρι Πένκνοβιτς, «με ένα αδιάκοπο τεράστιο ρεύμα ταξίδεψε στην άγνωστη πόλη Ρίλσκ για να λάβει μια ευλογία από αυτόν τον άνθρωπο. Από ληστές μέχρι υπουργούς ήταν όλοι εκεί. Και κανένας - είμαι αυτόπτης μάρτυρας και μάρτυρας αυτού - δεν άφησε ποτέ τον πατέρα Ιππόλυτο απαρηγόρητο». Ως εκ τούτου, μπορούμε να πούμε ότι οι Οσετίτες αρχίζουν να επιστρέφουν σταδιακά στην αρχική πίστη των προγόνων τους - την Ορθοδοξία...

«Το τελευταίο Πάσχα κατά τη διάρκεια της ζωής του ιερέα, το φωτογράφισα κατά τη διάρκεια της λειτουργίας», θυμάται η Ηγουμένη Νόννα. «Έκανα κλικ και έκανα κλικ και ο ιερέας ρώτησε ξαφνικά: «Ποιος με βγάζει φωτογραφίες εκεί;» «Πατέρα, είμαι εγώ». «Αχ, αλάνια ηγουμένη! Τι θα πει ο Χριστός Ανέστη στα Οσεττικά; Αμέσως δίστασα, αλλά μου είπε: «Δεν ξέρεις» και στα καθαρά οσεττικά είπε: «Χρυστή ράιγκας!» Έτσι είναι τα πράγματα! Επομένως, για μένα είναι ένας απόλυτος φάρος. Δεν έχω ξανασυναντήσει τέτοιους ανθρώπους και μάλλον δεν θα ξανασυναντήσω. Απόλυτη ανιδιοτέλεια, μη απληστία. Και τέτοιο μυαλό, και τέτοια καρδιά..."

Εξωτερικά, ο ιερέας ήταν ψηλός, ελαφρώς σκυμμένος, μεγαλόσωμος, αλλά όχι παχουλός. Όλη του η εμφάνιση ήταν εμπνευσμένη από χάρη. Ένα καθαρό, καθαρό βλέμμα γαλάζιων ματιών, ένα χαρούμενο, ευγενικό πρόσωπο, που λάμπει από αγάπη για όλους. «Όταν ο ιερέας χαμογέλασε», θυμάται ένας εργάτης του μοναστηριού, «μπορούσες να δώσεις τα πάντα για το χαμόγελό του. Τέτοιο χαμόγελο δεν θα βρεις πουθενά. Υπήρχε τόση ευγένεια μέσα της...» Μίλησε με ήσυχη, ήρεμη και διακριτική φωνή. Ονόμασε πατέρες άντρες, ακόμη και νεαρούς, και απευθυνόταν σε πολλούς «εσείς». Δεν επέβαλε τη γνώμη του, αλλά πολύ προσεκτικά και αθόρυβα κοινοποίησε το θέλημα του Θεού στους ανθρώπους. Εδώ θα ήθελα να αναφωνήσω καθυστερημένα: «Αχ, πόσα λάθη θα είχα αποφύγει στη ζωή μου αν καταλάβαινα πάντα ότι ο ιερέας μου έλεγε ανάξιος, το θέλημα του Θεού!».

Η Έλενα Β., υπάλληλος του Ορθόδοξου Ανθρωπιστικού Πανεπιστημίου του Αγίου Τίχωνα, μόλις εκπλήρωσε την ευλογία του Γέροντα Ιππόλυτου και έτσι εξηγεί: «Η ερώτηση με την οποία ήρθα σε αυτόν ήταν πολύ δύσκολη - η στέγαση. Φοβόμουν πολύ, και πολύ βάσιμο, να χάσω το διαμέρισμα των γονιών μου και να παραμείνω σε ένα κοινόχρηστο διαμέρισμα για το υπόλοιπο της ζωής μου. Όλοι οι δικηγόροι μου είπαν: μοιράστε επειγόντως το μερίδιο, ασχοληθείτε επειγόντως με αυτό το θέμα. Αλλά είχα μια πολύ άσχημη αίσθηση ότι κάτι τρομερό επρόκειτο να συμβεί στο μέλλον. Και έτσι αποφάσισα να πάω στον γέροντα για να μάθω αν ήταν θέλημα Θεού να κάνει κάτι και, γενικά, τι έπρεπε να γίνει. Ο πατέρας Ιππόλυτος μου είπε μόνο δύο φράσεις που θα μπορούσε να πει κανείς σε οποιονδήποτε: «Μην κάνεις τίποτα, κάνε λίγη υπομονή... Και προσευχήσου στον Άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό». Αυτά τα λόγια ήταν τόσο απροσδόκητα για μένα, τόσο αντίθετα με όλα όσα μου είχαν πει οι δικηγόροι, που τον ρώτησα ξανά πολλές φορές, αλλά πραγματικά δεν έπρεπε να κάνω τίποτα, αλλά μου το είπες πραγματικά; Και είπε: «Μην αγγίζεις τίποτα». Το όλο θέμα ήταν ότι τον άκουσα, αν και δεν ήθελα. Δεν έκανα τίποτα και χάρη στο γεγονός ότι τον υπάκουσα, δεν έχασα το διαμέρισμά μου. Και πήρα ένα μεγάλο μάθημα, γιατί ο λόγος του γέροντα σχεδόν πάντα έρχεται σε αντίθεση με την ανθρώπινη λογική. Και το πιο δύσκολο είναι ότι πρέπει να γίνει. Είναι πολύ δύσκολο, είναι τόσο δύσκολο που έχασα εντελώς την επιθυμία να επισκεφτώ τους γέροντες. Αλλά όταν εκπληρώσεις τον λόγο του γέρου, τότε θα λάβεις ό,τι ζητήσεις: θα σε σώσει από κάτι ή θα σε σώσει από κάποιον κίνδυνο».

Ο π. Ιππόλυτος πάντα καλούσε τους πάντες σε ειρήνη με τους γείτονές τους και σε ταπείνωση. Ο ίδιος ήταν όλο ταπεινοφροσύνη, όλο πραότητα. Ταπεινώθηκε μπροστά σε όλους: μπροστά   στον τελευταίο εργάτη, μπροστά σε κάποια γιαγιά του χωριού, που, παρά το γεγονός ότι υπάρχει μια τεράστια ουρά πίσω του για να δει τον γέρο, ξοδεύει μια ώρα προσπαθώντας να λύσει τα οικονομικά της ζητήματα μαζί του - αν θα πουλήστε  μια αγελάδα, αν θα έχει άλλη χήνα και από ποιον είναι καλύτερο να αγοράσετε αλεύρι. «Από όλα τα μονοπάτια, διάλεξε το πιο ταπεινό», δίδαξε σε έναν θεόφιλο ιερέα. «Και να θεωρείς τον εαυτό σου σαν ξερό χορτάρι, σαν τη σκόνη της γης, σαν στάχτη, σαν τίποτα».

Ο πατέρας δίδαξε απλά πράγματα: πρέπει να υπάρχει παιδική πίστη και απλότητα. Αναλογιζόμενος αυτές τις διδασκαλίες του ιερέα, θυμάται ακούσια τα λόγια της Αγίας Γραφής : «Αλήθεια σας λέω, αν δεν μεταστραφείτε και δεν γίνετε σαν παιδιά, δεν θα μπείτε στη Βασιλεία των Ουρανών» ( Ματθαίος 18:3 ). Τα παιδιά είναι απλά, δειλά και ταπεινά, δεν έχουν ακόμη φθόνο και ματαιοδοξία και επιθυμία να υπερέχουν - και αυτές οι ιδιότητες τους πρέπει να μιμηθούν, σε αυτό ο πατέρας Ιππόλυτος έδωσε παράδειγμα για όλους, που δεν είχαν καν σκιά της φιλοδοξίας και της υπερηφάνειας. Ήταν ταπεινός και πράος, θεωρώντας τον εαυτό του κατώτερο από τους άλλους. Σε έναν μοναχό που ρώτησε κάτι για τη μοναστική του ζωή, ο ιερέας απάντησε: «Τι μοναχοί είμαστε, πάτερ. Είμαστε ληστές, όχι μοναχοί!

Ο Αρχιμανδρίτης Άβελ είπε για τον πατέρα Ιππόλυτο ότι ποτέ δεν γκρίνιαξε. Ο πατέρας μάλιστα σε επέπληξε τόσο απαλά που μπορεί να φαίνεται ότι, αντίθετα, σε επαινούσε, αλλά ταυτόχρονα ένιωσες τη συνείδησή σου να ξυπνάει. Ο αρχιερέας Βλαντιμίρ Βόλγκιν μίλησε για το πώς, ενώ ήταν ακόμη νέος και άπειρος ιερέας, μίλησε με τον πατέρα Ιππόλιτ και του είπε ότι μάλλον δεν έκανε κάτι τέτοιο λόγω της περηφάνιας του. «Σκέφτηκα αφελώς», λέει ο πατέρας Βλαντιμίρ, «ότι ο πατέρας Ιππόλυτος θα με έπειθε ότι δεν ήμουν καθόλου περήφανος άνθρωπος, ότι είχα πολλή ταπεινοφροσύνη. Ήλπιζα τόσο πολύ να μου το έλεγε ο πατέρας Ιππολύτης. Και απάντησε απαλά, με αγάπη, μιλώντας για την περηφάνια που υπάρχει μέσα μου: υπάρχει, λέει, λίγο. Και αυτό το «είναι λίγο» από τα χείλη αυτού του μεγάλου ασκητή, που, κατά τη γνώμη μου, ήταν ο πατέρας Ιππόλυτος, αφενός ακουγόταν απαλό, αλλά αφετέρου εξέθεσε ολόκληρη την ουσία της ψυχής μου, εντελώς. γεμάτο υπερηφάνεια και πνεύμα εξύψωσης».

Ο πατέρας Ιππόλυτος αγαπούσε τους απλούς, απλοϊκούς ανθρώπους και του άρεσε να μιλάει μαζί τους. Και ο ίδιος ήταν απλός. Ο μουσικός Evgeny Fokin εξηγεί: «...Η απλότητά του είναι τέτοια που δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο. Ήταν ξεκάθαρο ότι ήταν επαρχιακός... Αυτό το είδος απλότητας λέγεται ιερή απλότητα. Είχε τέτοια απλότητα». Κοιτώντας λίγο μπροστά, θα ήθελα να διηγηθώ πώς ο Αρχιμανδρίτης Άβελ, όταν του είπαν ότι την ένατη μέρα μετά τον θάνατο του πατέρα Ιππόλυτου, ένας σταυρός έριχνε μύρο στον τάφο του, είπε: «Για μένα δεν υπάρχει τίποτα περίεργο σε αυτό. . Έτσι, ο Κύριος τίμησε με τη χάρη Του αυτόν τον πολύ ταπεινό και απλό άνθρωπο». Ο πατέρας Vladimir Volgin, σχολιάζοντας αυτά τα λόγια, είπε ότι «ο πατέρας ήταν απλός όχι μόνο με ανθρώπινους όρους. Αλλά αυτό που εννοούσε εδώ είναι η πνευματική απλότητα, όταν ένα άτομο αφιερώνει ολόκληρη τη ζωή του στον Θεό. Εδώ διέφερε η απλότητα του Πατέρα Ιππόλυτου από την απλότητα των άλλων ανθρώπων. Αυτή η απλότητα ήταν το αλάτι που εμείς οι Χριστιανοί πρέπει να προσπαθήσουμε να γίνουμε». Ο Μέγας Αντώνιος είπε: «Οι άγιοι ενώνονται με τον Θεό με την απλότητά τους». Και ο ίδιος ο Κύριος μας καλεί: «Να είστε σοφοί σαν τα φίδια και απλοί σαν τα περιστέρια» ( Ματθαίος 10:16 ).

Σε κάθε άτομο, ο ιερέας έβλεπε την εικόνα του Θεού και επομένως ήταν ξένος στην καταδίκη και είχε την τάση να δικαιώνει κάθε άτομο που, ίσως, δεν άξιζε καμία δικαίωση. «Ήταν μια φορά στο μοναστήρι μας για τέσσερις μέρες», θυμάται ο Σχήμα-μοναχή Γαβριήλ, «και στις συνομιλίες του τουλάχιστον καταδίκαζε κάποιον. Η μητέρα μας άρχισε να του παραπονιέται για έναν νεαρό αρχάριο που τα πήγαινε πολύ άσχημα σε όλα, τόσο στις υπακοές όσο και παντού. Και ο ιερέας αρχίζει να τη δικαιολογεί. Μάνα, λένε, καταλαβαίνεις, το άτομο που έζησε στην πόλη, δεν είναι ικανό να κάνει τίποτα, και τι θέλεις, λένε, από αυτήν; Και κάποιος άντρας έτρεχε πίσω από αυτή τη γυναίκα, και η μητέρα ξανά παραπονιέται: «Λοιπόν, πώς είναι δυνατόν: ήρθε στο μοναστήρι και συμπεριφέρεται έτσι». Και ο ιερέας: «Δεν ήσουν νέος; Λοιπόν, φυσικά, είσαι άγιος!» Η μητέρα μας είναι τόσο ζηλωτή, διαμαρτυρόταν για κάτι όλη την ώρα, αλλά εκείνος δεν της επαναλάμβανε, αλλά τη σταματούσε όλη την ώρα. Το μόνο που είπε ήταν: «Λοιπόν, φυσικά, είσαι άγιος!» Και αυτή είναι η όλη ιστορία!»

Ο πατέρας Ιππολύτος του άρεσε να αστειεύεται, μπορούσε να απαντήσει σε όσους ρωτούσαν με ένα παραμύθι, ένα ποίημα, ακόμη και ένα τραγούδι. Για παράδειγμα, ένας μοναχός τον πλησιάζει για να μετανοήσει για τις παθιασμένες του σκέψεις και ο ιερέας αρχίζει ξαφνικά να του λέει ένα όμορφο φιλοσοφικό και ταυτόχρονα εποικοδομητικό ποίημα για την αγάπη. Όταν άφησε να εννοηθεί σε κάποια μητέρα ότι έπρεπε να μετανοήσει, αλλά δεν είχε καμία μετάνοια, τραγούδησε: "Φταίω εγώ...", και μερικές φορές - "Δεν φταίω εγώ!" Παρέθεσε τον Πούσκιν, τον Λερμόντοφ, τον Ομάρ Καγιάμ ή άλλους ποιητές και παρέθεσε ακριβώς τον στίχο που είτε αποκάλυψε την ουσία του προβλήματος ενός δεδομένου ατόμου είτε του υπαινίχθηκε για μελλοντικούς πειρασμούς.

Το χιούμορ του ήταν πάντα ευγενικό και ουσιαστικό. Δύο «υπερβολικά» ευσεβείς μητέρες κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, αντί να προσευχηθούν στη λειτουργία, πήγαν κρυφά από όλους στην πηγή του Αγίου Νικολάου για να του διαβάσουν έναν ακάθιστο. Την ίδια στιγμή, ο πατέρας Ιππολύτος λέει στον φίλο τους που βρίσκεται στην εκκλησία με μια μυστηριώδη, συνωμοτική φωνή: «Μητέρα, τώρα υπάρχει μια πύρινη κολόνα στην πηγή του Αγίου Νικολάου». Ο φίλος πάγωσε από σύγχυση. Και ο ιερέας συνεχίζει: «Είναι η Γκαλίνα και η Μαρίνα που διαβάζουν τον ακάθιστο εκεί».

Ένας νεαρός που ήξερα δώρισε μέσω εμένα ένα μαγνητόφωνο στους αδελφούς ενός από τα μοναστήρια. Μου ζήτησαν να ζητήσω πρώτα από τον ιερέα ευλογίες για αυτό. Ρώτησα τον γέροντα: «Πατέρα, ο Κύριλλος δώρισε ένα μαγνητόφωνο για τους αδελφούς, θα δώσεις την ευλογία σου να τους το δώσεις;» Ακτινοβολούσε παντού και αναφώνησε: «Τι καλό που είναι - μαγνητόφωνο. Θα το πουλήσουμε και θα το αγοράσουμε...» σκέφτηκε για λίγο ο ιερέας, «και θα αγοράσουμε μπύρα στα παιδιά». Οι μοναχοί αργότερα παραδέχτηκαν ότι μερικές φορές είχαν την επιθυμία να «επιδοθούν στην μπύρα».

Μια γυναίκα, εργάτρια τραπεζαρίας, ήθελε πολύ να ευχαριστήσει τον πατέρα Ιππόλυτο και ρώτησε τι να του μαγειρέψει. Είπε: «Λοιπόν, πατάτες, μητέρα». Και ξάπλωνε όλο το βράδυ και σκεφτόταν πώς να το μαγειρέψει: με πιπέρι ή χωρίς πιπέρι, με κρεμμύδια ή χωρίς κρεμμύδια, τηγανητό, στον ατμό - ποιο να φτιάξει, αλλά δεν μπορούσε να αποφασίσει. Επιτέλους σήμερα το πρωί μαγείρεψα κάτι. Και όταν ο πατέρας Ιππολύτος έφαγε, τον ρώτησε πώς του άρεσαν οι πατάτες. Ο πατέρας λέει: «Αλλά συνεχίζω να σκέφτομαι ότι κοιμάμαι τόσο άσχημα, και αυτό οφείλεται στις πατάτες! Θα υπάρχουν πατάτες με κρεμμύδια ή χωρίς κρεμμύδια, με ή χωρίς πιπέρι!..”

Ο πατέρας ήταν άρρωστος όλη την ώρα. Είχε μια ολόκληρη σειρά ασθενειών: χρόνια πνευμονία, καρδιακή ανεπάρκεια, συκώτι και νεφρά. Δεν υπήρχε έλλειψη γιατρών, πολλοί ιατροί θεώρησαν τιμή να θεραπεύσουν τον π. Ιππόλυτο .Ναι, και δεν απέφυγε καθόλου τη θεραπεία ή την εξέταση, αλλά, δυστυχώς, δεν παρακολουθούσε τη λήψη φαρμάκων, δεν προσπάθησε να τα χρησιμοποιήσει σχολαστικά. Νιώστε καλύτερα - αυτό είναι όλο. Ταυτόχρονα όμως δεν ήταν αντίπαλος των ναρκωτικών. Ένα πολύ κοντινό του πρόσωπο, ο πατέρας Ιππόλυτος ο νεότερος, λέει: «Σε εκείνη την ηλικία, με έναν τέτοιο τρόπο ζωής –μοναστικό– οι ασθένειες έγιναν χρόνιες. Επιπλέον, τόσα χρόνια έκανε ανοιχτό πόλεμο με δαίμονες... Ήταν δυνατός στο πνεύμα, αλλά η σωματική του υγεία ήταν πολύ εξασθενημένη. Όμως ο ιερέας δεν ήθελε όχι μόνο να υποβληθεί σε θεραπεία, αλλά να φύγει από το μοναστήρι...» Δεν ήθελε να φύγει από το μοναστήρι... Το μοναστήρι, όπου τόσος κόσμος είχε ήδη κατακλύσει κοντά του, όπου όλα ήταν συγκεντρωμένα. από αυτόν και την προσευχή του. Αλλά έπρεπε ακόμα να φύγω...

Ένας από τους οδηγούς του μοναστηριού θυμήθηκε ότι ο γέροντας μιλούσε για την αναχώρησή του εδώ και δύο χρόνια. Και το καλοκαίρι του 2002, είχε ήδη αρχίσει να αποχαιρετά πολλούς, αλλά δεν τον καταλάβαιναν, ή ίσως κανείς απλά δεν πίστευε ότι θα έφευγε τόσο γρήγορα και απροσδόκητα. Η εργάτρια τραπεζαρίας Έλενα Σουτορμίνα θυμάται μια συνομιλία που είχε με τον ιερέα: «Μια φορά, έξι μήνες πριν από το θάνατό του, έφερε μια τεράστια ποσότητα μήλων και είπε: «Μητέρα, τα μήλα πρέπει να βρέχονται». Λέω: «Πατέρα, η Λιούμπα νά βάλει μερικούς κουβάδες εκεί». Και εκείνος: «Σε ευλογώ, βρέξτε τα μήλα». Ήρθα και ετοίμασα πέντε βαρέλια το πρωί. Και όταν τελειώσει το γεύμα, ο παπάς έρχεται ακριβώς εκεί που έχουμε ετοιμάσει βαρέλια για μήλα. Και ρωτάω: «Πατέρα, αρκούν πέντε βαρέλια;» Και λέει: «Μάνα, πόσες φορές την ημέρα τρως; Τρως πέντε φορές; Λοιπόν, πολλαπλασιάστε πέντε επί εκατό, τι είναι;» «Πατέρα, πολλά». Λέει: «Λοιπόν, θα έχουμε πολύ κόσμο τον χειμώνα. Και όλοι πρέπει να τρέφονται». Και έφτιαξα άλλα δύο βαρέλια. Και τα λόγια του πατέρα μου έγιναν ξεκάθαρα μόνο όταν πέθανε. Τα μήλα ήταν αρκετά για όλους, τα πήραμε ακόμη και για 40 μέρες, γιατί ήταν τόσος κόσμος...»

Τον τελευταίο χρόνο πριν από το θάνατό του, όλοι μπερδεύτηκαν από μια φήμη που κυκλοφόρησε στο μοναστήρι, λες και ο ιερέας είχε πει σε κάποιον αρχάριο: «Ας αποκαταστήσουμε όλες τις εκκλησίες και, μόλις απομείνει να τις ασπρίσουμε, μπορούμε να πεθάνουμε. .» Στο μοναστήρι είχαν μείνει δύο εκκλησίες χωρίς αναστήλωση: του Τιμίου Σταυρού και της Τριάδας, καθώς και το καμπαναριό. Ως εκ τούτου, αφελώς σκεφτήκαμε ότι θα χρειαζόταν τουλάχιστον πέντε χρόνια για την αποκατάστασή τους και ότι θα μπορούσαμε να χαρούμε και να παρηγορηθούμε από την επικοινωνία με τον γέροντα για πολύ καιρό. Αλλά προφανώς ήταν απλώς μια φήμη.

A view of the Natural World.

Ποιο είναι τώρα το πιο σημαντικό για εμάς τους Ορθόδοξους Χριστιανούς;

 

Ποιο είναι τώρα το πιο σημαντικό για εμάς τους Ορθόδοξους Χριστιανούς;

- «Ο Κύριος ο ίδιος χθες και σήμερα και στους αιώνες» (Εβρ. 13:8). Το ίδιο και το κατόρθωμά μας: όπως ο άνθρωπος σώθηκε στους πρώτους αιώνες, στον Μεσαίωνα, έτσι σώθηκε και στον παρόντα χρόνο. Δεν υπάρχει διαφορά στο πώς πίστευαν τότε και πώς πιστεύουμε εμείς τώρα στην Αγία Τριάδα, στις άγιες αλήθειες, στα δόγματα. Ο Σολομών είπε επίσης: «Δεν υπάρχει τίποτα νέο κάτω από τον ήλιο» (Εκκλ. 1:9).

Σχήμα-Αρχιμανδρίτης Iliy (Nozdrin)

St Paisios turns the snow to a Turkish delight!!!

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΊΕΣ Γ.Π.Π.

Όχι που δεν θα υπήρχε ρωσική αντίδραση στα αμερικανικά καουμποϋλίκια.

Ρώσοι πολιτικοί προτείνουν τη μετονομασία του Αρκτικού Ωκεανού σε Ρωσικό Βόρειο Ωκεανό και των νήσων Φραντς Γιόζεφ Λαντ σε Χώρα Λομονόσοφ.

Νικηφόρος Φωκάς.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΊΕΣ Γ.Π.Π.

Πανικός,η Ρωσία έχει ήδη επιχειρησιακά UAV τα οποία μπορούν να πετούν στις αρκτικές θερμοκρασίες.

Το ΝΑΤΟ παραδέχεται τώρα φωναχτά ότι η Ρωσία είναι μίλια μπροστά στην ανάπτυξη ανθεκτικών στο κρύο UAV ικανών να κυριαρχούν στην Αρκτική. Ο υποστράτηγος Lars Lervik της Νορβηγίας κυματίζει τη λευκή σημαία:

 «Όλοι πρέπει να καλύψουμε τη διαφορά με την Ουκρανία και τη Ρωσία».

Μετάφραση:η Δύση είναι δεκαετίες πίσω από τη Μόσχα όσον αφορά τη λειτουργία drones σε ακραίες αρκτικές συνθήκες. Και καθώς η Γροιλανδία γίνεται ένα γεωπολιτικό hotspot, οι Στρατιωτικοί Σχεδιαστές της Ουάσιγκτον προσπαθούν να ανακαλύψουν το ίδιο το «Αφήστε τη Ρωσία να τους αγκαλιάσει» στην τεχνολογία Arctic Warfare.

Η Αρκτική: Η πίσω αυλή της Ρωσίας, ο εφιάλτης του ΝΑΤΟ

Ας είμαστε ειλικρινείς: Ολόκληρο το στρατιωτικό δόγμα του ΝΑΤΟ είναι χτισμένο γύρω από εύκρατα κλίματα. Η Αρκτική; αυτό είναι ρωσικό έδαφος, Φυσικά και Στρατηγικά.

ΕΝΩ Η ΔΥΣΗ ΗΤΑΝ ΑΠΑΣΧΟΛΗΜΕΝΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΩΝΤΑΣ ΟΥΚΡΑΝΟΥΣ ΟΛΙΓΑΡΧΟΥΣ ΚΑΙ ΕΣΠΡΩΧΝΕ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΣΕ , άχρηστα προγράμματα όπως το F-35, η Ρωσία προετοιμαζόταν για μάχες στον πραγματικό κόσμο.

• Υπερηχητικά όπλα έτοιμα για Αρκτική,τα έχει η Ρωσία.

• Παγοθραυστικά πυρηνικής ενέργειας που εξασφαλίζουν διέλευση καθ' όλη τη διάρκεια του έτους; Η Ρωσία τα έχει ήδη έτοιμα.

• Drones κατασκευασμένα για να αντέχουν τις θερμοκρασίες όπου το Nato Gear παγώνει; 

Η Μόσχα τα έχει έτοιμα.

Τώρα, με τη Γροιλανδία και το Arctic Taking Center Stage, το ΝΑΤΟ ανακατεύεται. Συνειδητοποίησαν ότι στον πραγματικό κόσμο, και όχι η προσομοιωμένη φαντασία στην οποία ζουν, η Ρωσία έχτισε μια ασταμάτητη αρκτική δύναμη.

Δεν πρόκειται μόνο για drones. πρόκειται για τον ΓΕΩΠΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΣΤΗΝ ΑΡΚΤΙΚΗ , ΟΠΟΥ Εκτιμάται ότι βρίσκεται το 30% του κόσμου σε Ανεξερεύνητα Αποθέματα Αερίου που είναι Θαμμένα κάτω από τον Πάγο. Και ποιος εξασφάλιζε αυτούς τους πόρους εδώ και δεκαετίες; Όχι η Ουάσιγκτον. Όχι οι Βρυξέλλεςαλλά η Μόσχα.

Εν τω μεταξύ, οι στρατηγοί του ΝΑΤΟ, που πέρασαν την τελευταία δεκαετία με εμμονή σε «φιλικά προς το κλίμα» τανκς και τα εγχειρίδια στρατιωτικής εκπαίδευσης του Woke, ΞΥΠΝΟΥΝ ΤΩΡΑ στο κρύο, τη σκληρή πραγματικότητα.

Η Αρκτική ανήκει στη Ρωσία.

Νικηφόρος Φωκάς.

«Πάντα οι ολίγοι εφύλαξαν Θερμοπύλες. Λίγοι εβάσταξαν σταυρούς υπέρ πολλών»Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Άγιος Μεγαλομάρτυς Θεόδωρος ο Τήρωνας - Ήθη και έθιμα στον Πόντο -

 

Ο Άγιος με το μεγάλο χαμόγελο | Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

 

"Κονίτσης Σεβαστιανός. Ένας Άγιος Επίσκοπος". Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγ. Βλάσίου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ. H.D.

 

P. Marc-Antoine : « Les mots blessés du christianisme : ‘Vous avez dit théologie ?’ »

 

Το παλτό του Αξιωματικού του Ναυτικού. π. Εφραίμ Σιμωνοπετρίτης

 

Αιρετικές διδασκαλίες και πλάνες - Αρχιμ. π. Μάξιμος Κυρίτσης (12 Ιαν 2025)

 

Άλλωστε όλοι χρειαζόμαστε τόσο έλεος. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιανκιν!

 

Προσοχή στην κρίση και στα βιαστικά συμπεράσματα.
Αν γνωρίζουμε τον εαυτό μας με δυσκολία, τότε τι να πούμε για τους άλλους;
Ας μείνουμε ήσυχοι!
Ας προσευχηθούμε για εκείνους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο
έφεραν σύγχυση στις ψυχές μας.
Και ο Κύριος θα ελεήσει εμάς και αυτόν που αμαρτάνει.
Άλλωστε όλοι χρειαζόμαστε τόσο έλεος.

Ο κίνδυνος της απειρίας των νέων - Αρχιμ. π. Μάξιμος Κυρίτσης (19 Ιαν 2025)

 

Όσιος Ζήνων Γραμματοκομιστής & Άγιος Ιερομάρτυς Χαράλαμπος - Ήθη & δοξασίες στον Πόντο

 

Φίλοι του Θεού και φίλοι του κόσμου σε καιρούς χαλεπούς - Αρχιμ. π. Μάξιμος Κυρίτσης (26 Ιαν 2025)

 

Άγιος Μεγαλομάρτυς Τρύφωνας - Έθιμα & δοξασίες στον Πόντο - Polatidis

 

Πώς διαβάζω Μεσονυκτικό;