Η προσευχή τής μητέρας.Πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν.

«Το χέρι του Θεού και η προσευχή της μητέρας σου θα σε συνοδεύουν στη ζωή, ακόμα και όταν δεν τα βλέπεις. Είναι αόρατα αλλά ισχυρά πράγματα που σε προστατεύουν σιωπηλά και σε ανεβάζουν όταν νιώθεις ότι δεν σου έχει απομείνει δύναμη. Μπορεί να μην το συνειδητοποιείς κάθε μέρα, αλλά ποτέ δεν είσαι μόνος στο δρόμο.

Το χέρι του Θεού σε κρατάει πάνω από την άβυσσο όταν τα βήματά σου γλιστρούν, και η σκέψη της μητέρας σου σε τυλίγει σαν ένα ζεστό παλτό τις κρύες μέρες της ζωής. Η προσευχή της προπορεύεται, ανοίγει πόρτες και μαλακώνει καρδιές. Και ακόμα κι αν περάσουν τα χρόνια ή μπουν αποστάσεις ανάμεσά σας, η αγάπη μιας μητέρας δεν εξασθενεί, αλλά βαθαίνει ακόμη περισσότερο.

Ποτέ μην ξεχνάς να ευχαριστείς για αυτά τα δύο δώρα: την προστασία του Θεού και την καρδιά της μητέρας σου. Όταν η ζωή δυσκολεύει, σταμάτα για μια στιγμή και ψιθύρισε: «Κύριε, κράτα μου το χέρι» και στο μυαλό σου θυμήσου τη μητέρα σου «Θα νιώσεις την ειρήνη να κατεβαίνει στην ψυχή σου, γιατί όπου υπάρχει προσευχή και αγνή αγάπη, υπάρχει και φως».

ΕΓΏ ΔΙΑΛΕΓΩ.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΏΠΟΥ.

Αναφέρει ο πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν.

«Συχνά καταλαβαίνεις την πραγματική αξία ενός γονέα μόνο αφού δεν είναι πια μαζί σου. Ενώ σου μιλάνε, ενώ σε περιμένουν, ενώ ανοίγουν την πόρτα και σε ρωτούν αν έχεις φάει, σου φαίνεται φυσικό. Αλλά τίποτα δεν είναι πιο πολύτιμο σε αυτόν τον κόσμο από μια καρδιά που χτυπάει για σένα ασταμάτητα.

Οι γονείς δεν ζητούν πολλά. Αρκούνται σε ένα τηλεφώνημα, μια επίσκεψη, μια ειλικρινή αγκαλιά. Ίσως δεν είχαν πάντα τα σωστά λόγια, ίσως έκαναν κι αυτοί λάθη, αλλά όλα όσα έκαναν ήταν από αγάπη και φροντίδα. Πίσω από κάθε επίπληξη υπήρχε ένας φόβος ότι κάτι μπορεί να σου συμβεί, και πίσω από κάθε σιωπή υπήρχε μια προσευχή για την ευημερία σου.

Γι' αυτό, όσο τους έχεις ακόμα ζωντανούς, πλησίασέ τους πιο κοντά. Πες τους ότι τους αγαπάς, αναζήτησέ τους, άκουσέ τους. Μην αφήνεις τον χρόνο να περνάει αδιάφορα, γιατί δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Έρχεται μια μέρα που θα έδινες τα πάντα για να τους έχεις ξανά. «Άκουσε τη φωνή τους μια φορά. Αγάπα τους σήμερα, αγάπα τους τώρα και κάνε την αγάπη σου την πιο όμορφη ανταμοιβή για όλα όσα έχουν δώσει.»

Today’s Sermon in a Nutshell:

Today’s Sermon in a Nutshell:

Great Lent is a time of change and transformation, an opportunity to grow in Christ so that we might come to emulate Christ. This holy season is built upon the pillars of Prayer, Fasting, and Almsgiving or Charity, yet another important tenet of the Great Fast is repentance and the cleansing of our soul. This is accomplished first by recognizing and acknowledging our sinfulness; understanding that this behavior not only goes against God but is detrimental to our soul and body. It also poses a significant stumbling block that impedes our way towards salvation. Thus, with fear and trepidation, we dare to approach God Almighty to admit our guilt and seek forgiveness through the sacrament of Confession.

Sadly, in today’s day and age, sin is not a popular topic. In our world it has become so persuasive that we are desensitized to evil, and most are hard-pressed to notice, let alone acknowledge it. 

Sinful behavior and the general lack of morality have become normalized, tolerated, and albeit “accepted.” Therefore, any emphasis placed upon addressing one’s sins appears negative because it challenges us and does not make us “feel good” about ourselves, it hurts our already diminished self-esteem.

Yet, sin is a reality in our fallen world, a reality just as certain as the law of gravity itself, and if gravity can be challenged, so can sin.

Imagine a newborn child, now place them on the floor. The infant can’t do much but lie there because it is a victim of gravity. Its muscles are not yet strong enough to exert the force needed to challenge it. But eventually, through time, the child begins to develop its muscles, and it lifts its head, arches its back, moves its arms and legs, and then… rolls over. Soon the child begins to pull, scoot, and crawl; then lifts itself up with the help of furniture, and finally, to everyone’s joy and amazement, stands alone and begins to walk, teetering at first, but then with surety and purpose.

Just as a child learns to deal with and overcome the limitations placed upon us by gravity, so can we overcome sin, and in the exact same way. At first, we feel helpless against its’ forces, but if we exercise and develop our spiritual muscles through rigorous self-discipline, prayer, and fasting, we can learn to rise and walk with God.

Fr. John

Fasting alone is meaningless; the activity becomes purely therapeutic. To be successful, fasting as a spiritual endeavor must be combined with prayer, repentance, and the Eucharist (Holy Communion), practiced with patience, love, and humility. Fr. John

Γράφει ο πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν.

«Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που πρέπει να κρατάς και με τα δύο χέρια: την πίστη, την οικογένεια, τον λόγο σου και τους ανθρώπους που σχεδόν σε έχουν δυσκολέψει. Αν τα κρατάς μόνο μέχρι τη μέση, κινδυνεύεις να τα χάσεις. Αυτό που είναι πραγματικά πολύτιμο δεν το αρπάζεις βιαστικά ή απρόσεκτα, αλλά με φροντίδα και αποφασιστικότητα.

Η αγάπη, για παράδειγμα, δεν κρατιέται με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο κρατάς υπερηφάνεια. Οι σχέσεις δεν διαρκούν αν τους δίνεις μόνο τον υπόλοιπο χρόνο σου και την μοιρασμένη προσοχή. Τα παιδιά πρέπει να τα κρατάς και με τα δύο χέρια - δηλαδή, με εξουσία και με ευγένεια. Οι γονείς χρειάζονται σεβασμό, όχι μόνο ωραία λόγια που λέγονται κατά καιρούς. Η ίδια η ζωή πρέπει να βιώνεται ολόψυχα, όχι μέχρι τη μέση.

Και η πίστη κρατιέται και με τα δύο χέρια. Όχι μόνο τις Κυριακές, όχι μόνο όταν είναι δύσκολο για εμάς, αλλά κάθε μέρα. Όταν επιλέγεις να παραμείνεις σταθερός, να συγχωρείς, να εργάζεσαι ειλικρινά και να μην εγκαταλείπεις το καλό, τότε «Κράτα τη ζωή όπως πρέπει: σφιχτά, αλλά με αγάπη. Γιατί αυτό που αφήνεις να σου γλιστρήσει μέσα από τα δάχτυλα, δύσκολα μπορείς να το πάρεις πίσω».

Ανεβαίνεις στην κορυφή των βουνών για να διαταράξεις την ηρεμία όσων έχουν αποσυρθεί από τον κόσμο;

Ανεβαίνεις στην κορυφή των βουνών για να διαταράξεις την ηρεμία όσων έχουν αποσυρθεί από τον κόσμο; Έχουν υποσχεθεί ενώπιον του Θεού να προσεύχονται αδιάκοπα – για τη σωτηρία των ψυχών τους και των ψυχών του πλησίον τους, για ειρήνη στον κόσμο, για καλό καιρό και για άφθονους καρπούς. Αλλά η προσευχή απαιτεί βαθιά σιωπή και μια συγκεντρωμένη καρδιά, όχι το βρυχηθμό των βημάτων και την ανησυχία της περιέργειας.

Από αγάπη για σένα, για την προσπάθεια της ανάβασης στο βουνό, εγκαταλείπουν τον κανόνα και κάθονται και μιλάνε, ακούν τα προβλήματά σου και σε παρηγορούν. Πολλά προσκυνήματα και απεριόριστος τουρισμός μπορούν να τραβήξουν το μυαλό τους πίσω στον κόσμο. Θα ήθελαν να παραμείνουν στην προσευχή, αλλά σταματούν για σένα, ώστε να μην φύγεις χωρίς μια λέξη βοήθειας.

 Τώρα έρχεσαι να ζητήσεις συμβουλή, μια καλή λέξη, μια διέξοδο από αυτό που σου φαίνεται να είναι το τέλος του δρόμου. Αλλά είσαι έτοιμος να εκπληρώσεις τον λόγο που έλαβες; Είσαι αποφασισμένος να εφαρμόσεις στην πράξη αυτά που σου λένε; Ή ανέβηκες απλώς για να ακούσεις κάτι και μετά επέστρεψες αμετάβλητος;

Η ζωντανή αγία, Macarie Beșliu από το ερημητήριο Muntioru, Vrancea.

Ἡ μοναχή Βαρβάρα Ἰλίνιτσα του Diveyevo διηγεῖται:

 Ἡ μοναχή Βαρβάρα Ἰλίνιτσα του Diveyevo

διηγεῖται:

Επισκέφθηκα κάποτε τό Γέροντα [ὅσιο Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ] μαζί μέ τήν ἀδελφή Ἀκυλίνα Βασίλιεβνα, πού ἤθελε νά φύγη ἀπ' τό μοναστήρι. Μίλησε μόνοςμαζί της γιά πολλή ὥρα, προσπαθώντας νά τή μεταπείση, ἀλλά μάταια. Τότε βγῆκε ἔξω καί εἶπε:

Θά σᾶς δώσω παξιμάδια ἀπ' τήν κιβωτό μου.

Κιβωτό ἀποκαλοῦσε τό φέρετρό του, ὅπου εἶχε τα παξιμάδια του.

Πράγματι, ἔδωσε ἕνα δέμα στήν Ἀκυλίνα κι ἄλλο ἕνα σ᾿ ἐμένα. Ἔπειτα γέμισε ἕνα μεγάλο σακκί μέ παξιμάδια καί ἄρχισε νά τό χτυπᾶ δυνατά μ᾿ ἕνα ξύλο.

Αὐτό μᾶς ἔκανε να βάλουμε τά γέλια. Ὁ Γέροντας μᾶς κοίταξε καί μετά τό χτύπησε ἀκόμα πιό δυνατά. Ἐμεῖς δέν μπορούσαμε να καταλάβουμε τήν αἰτία. Τέλος, ἔδεσε τό σακκί, τό ἔβαλε στόν ὦμο τῆς Ἀκυλίνας καί μᾶς εἶπε νά γυρίσουμε στο Diveyevo.

Αργότερα ἀντιληφθήκαμε τί ἤθελε νά μᾶς δείξη μέ τό χτύπημα τοῦ σακκιοῦ; Ἡ ἀδελφή Ἀκυλίνα ἔφυγε ἀπ' τό μοναστήρι. Στον κόσμο, ὅμως, ταλαιπωρήθηκε πολύ, ὑπομένοντας ἀκόμα καί ξυλοδαρμούς. Τότε συναισθάνθηκε τό σφάλμα της καί γύρισε μετανοημένη στο Diveyevo, ὅπου ἔζησε ἐνάρετα καί πέθανε εἰρηνικά"»

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ Ιωάννης Κωστώφ. Ροδοπέταλα αρετής. Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Ο Αλέκος Γαλανός θυμάται!!!

Ὁ Ἀλέκος Γαλανός, «σ᾿ ἕνα ταξίδι του στην Ἀθήνα, πηγαίνοντας στο σπίτι του παρέα μέ τό φίλο του Κώστα, εἶδε σέ μιά γωνιά ἕνα νέο αγόρι σωριασμένο να ζητιανεύη καί νά ἔχη μόνο ἕνα πόδι. Ἀφοῦ τό προσπεράσανε, ξαφνικά σταμάτησε, σκέφτηκε ἕνα λεπτό, κι ὅπως πάντα μέ γρήγορο βηματισμό γύρισε καί στάθηκε μπροστά του. Τό ρώτησε κάτι, ἀνταλλάξανε κουβέντες, χαμόγελα κι εὐχαριστίες, ἔβγαλε μιά κάρτα, τοῦ τήν ἔδωσε, τό χαιρέτησε κι ἔφυγε. Σέ λίγο ἕνα ταξί σταματούσε δίπλα στό ἀνάπηρο παιδί, τό πῆρε, καί... στο ΚΑΤ Βούλας. Μετά ἀπό ἕνα μῆνα χτύπησε το τηλέφωνο τοῦ Ἀλέκου. Ήταν ὁ νεαρός πού κάθε μέρα σχεδόν τόν ἔπαιρνε σέ ἔνδειξι εὐγνωμοσύνης που φρόντισε νά τοῦ βάλουν τεχνητό πόδι καί νά τόν προσλάβουν σε κάποια εταιρεία ναἀπαντάη στα τηλέφωνα. Ένα θύμα λιγότερο στην κοινωνία» 

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ Ιωάννης Κωστώφ. Ροδοπέταλα αρετής. Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Αναφέρει ο πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν.

«Βλέπεις αυτόν τον μικρό σταυρό; Μπορεί να φαίνεται μικρός, μπορεί να φαίνεται σαν ένα αντικείμενο που φοριέται γύρω από το λαιμό σου. Αλλά δεν είναι απλώς ένα σημάδι, είναι μια εξομολόγηση. Ο σταυρός δεν σημαίνει μόνο πόνο, αλλά αγάπη που φτάνει μέχρι το τέλος. Σε αυτόν φανερώθηκε η δύναμη που νίκησε τον φόβο, την αμαρτία και τον θάνατο.

Πολλοί τον φορούν ως στολίδι, αλλά λίγοι αναρωτιούνται τι πραγματικά σημαίνει. Ο σταυρός μας υπενθυμίζει ότι η ζωή δεν είναι χωρίς δοκιμασίες, αλλά και χωρίς νόημα. Κάθε προσωπικός σταυρός, κάθε βάρος που κουβαλιέται με πίστη γίνεται μια πορεία προς την ανάσταση. Δεν υπάρχει φως χωρίς να περάσει η νύχτα, δεν υπάρχει νίκη χωρίς υπομονή.

Όταν κοιτάς τον μικρό σταυρό, μην βλέπεις μόνο μέταλλο ή ξύλο. Δες την αγάπη του Θεού για σένα. Και αναρωτήσου: φοράω τον σταυρό μόνο γύρω από το λαιμό μου ή και στην καρδιά μου; Γιατί η αληθινή δύναμη του σταυρού δεν έγκειται στο σχήμα του, αλλά στον τρόπο που αλλάζει τη ζωή μας.»

Από τα "Κόκκινα Φανάρια'' στο Περιβόλι της Παναγίας ( Η Ζωή και το Έργο του Αλέκου Γαλανού)

Από τα "Κόκκινα Φανάρια'' στο Περιβόλι της Παναγίας ( Η Ζωή και το Έργο του Αλέκου Γαλανού)

ΚΑΜΒΥΣΕΛΛΗΣ Π.ΓΙΩΡΓΟΣ

Εκδότης: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ - ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Περιγραφή

Πολυκύμαντο, πότε φουρτουνιασμένο, πότε γαληνεμένο και πότε εφιαλτικό το επί γης ταξίδι του Αλέκου Γαλανού. Τα γεγονότα, όλα αληθινά και τεκμηριωμένα, ανιστορούνται με θρησκευτική ευλάβεια. Απ' τη Μικρασιατική καταστροφή και το ριψοκίνδυνο άλμα του πατέρα του που έσωσε την Ασημίνα, τη σεβάστηκε και μετά την έκανε γυναίκα του, μέχρι την επεισο­διακή «προταφή» του εν ζωή, σε ένα υγρό υπόγειο. Ο θεατράνθρωπος αυτός που, δεκάχρονος είδε την αδερφούλα του να ξεψυχά και τα τραύματα τον συνοδέψανε ως το τέλος, σπούδασε γεωπονία κι όλες τις μορφές της έβδομης τέχνης κι εξορίστηκε στα σύνορα να εκπαιδεύσει αγρότες κι αγροτόπαιδα. Κατάφερε να διανθήσει το Υπουργείο Γεωργίας, με την αίγλη του, ανέβηκε όλα τα σκαλοπάτια, κι έφερε το θέατρο, ραδιό­φωνο και κινηματογράφο στα καπνοχώραφα, στη στάνη, στα λιοχώραφα, μέχρι και στο σαλόνι το αριστοκρατικό. Ύμνησε τις πόρνες που πέφτουν θύματα σωματεμπόρων, και το κλασικό του έργο "Κόκκινα Φανάρια" συνεχίζει να παίζεται σε όλη την Ελλάδα κι εξωτερικό. Ως ταινία πήγε μέχρι το Όσκαρ και πήρε τη δεύτερη θέση μετά τον Φελίνι. Η δοκιμασία ήλθε ξανά με τον διπλό θάνατο των γονιών του μέσα σε ένα μήνα, κι αργότερα του Γέροντα Παισιου. "Τι μου απομένει τώρα-, η σειρά μου» είχε πει στο συγγραφέα. Ήρθε κι ο τελευταίος εφιάλτης, με απανωτά χτυπήματα του καρ­κίνου Στα πρόθυρα της κατάρρευσης έγινε η απρόσμενη ανα­τροπή κι ο σχεδόν άθεος θεατράνθρωπος μας που μεγάλωσε στην Τρούμπα, βρέθηκε στο Αγιο'Ορος Κι αντί δύο μήνες, έζησε 22 χρόνια. Τα πιο πολλά ως δόκιμος μοναχός. Όλα τούτα, με πολλές εκπλήξεις κι εικόνες ζωντανές, τα βιώνει ο αναγνώστης του βιβλίου που κρατάτε. Πότε χαμογελάει, πότε βουρκώνει και πάντα αγωνιά για την ύστατη προσπάθεια του Αλέκου να λυτρωθεί, να σώσει την ψυχή του.

Γράφει ο πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν.

«Ένα παιδί είναι το πιο αγνό δώρο που δίνει ο Θεός σε μια οικογένεια. Μέσω αυτού, το σπίτι ζωντανεύει και η καρδιά του γονέα μαθαίνει να χτυπάει πιο βαθιά και πιο υπεύθυνα. Δεν τα λαμβάνουμε μόνο για να γεμίσουμε τις μέρες μας με χαρά, αλλά για να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Ένα παιδί σε διδάσκει υπομονή όταν βιάζεσαι, σε διδάσκει ευγένεια όταν είσαι κουρασμένος και σου δείχνει πόση αληθινή αγάπη έχεις ακόμα να ανακαλύψεις στην ψυχή σου.

Να προσέχεις πώς ζεις μπροστά τους. Δεν μεγαλώνουν από πολλά λόγια, αλλά από αυτό που βλέπουν κάθε μέρα. Αν δουν ειρήνη, θα αναζητήσουν ειρήνη. Αν δουν πίστη, θα την κρατήσουν στην καρδιά τους. Η πίστη δεν τοποθετείται στους ώμους ενός παιδιού ως βάρος, αλλά τοποθετείται μέσα του μέσω της ζεστασιάς και του παραδείγματος. Η ψυχή του είναι τρυφερή και αγνή. Αν το πληγώσεις με σκληρότητα, ίχνη μένουν, αλλά αν το τυλίξεις με καλοσύνη, θα ανθίσει όμορφα και σωστά.

Να τα μεγαλώσεις με αγάπη, όχι με φόβο. Το παιδί νιώθει τα πάντα: τη φροντίδα σου, το άγχος σου, αλλά και την ειρήνη που προέρχεται από την προσευχή. Ο γονέας είναι η πρώτη του εικόνα του κόσμου, το πρώτο χέρι που τον στηρίζει και η πρώτη φωνή που του δίνει θάρρος. Προσευχηθείτε γι' αυτούς μυστικά, ειδικά τη νύχτα, όταν κοιμούνται ειρηνικά. Μην ξεχνάτε ότι μας έχουν εμπιστευτεί μόνο για λίγο καιρό· ανήκουν στον Θεό. Και αυτό που φυτεύετε στις καρδιές τους σήμερα θα καρποφορήσει αύριο και θα σας φέρει χαρά.

Αναφέρει ο πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν.

«Το γεγονός ότι θυσιάστηκες για το παιδί σου δεν σημαίνει ότι σου χρωστάει κάτι. Όλα όσα έκανες γι' αυτό - οι άυπνες νύχτες, οι ανησυχίες, οι θυσίες, τα κρυμμένα δάκρυα - δεν ήταν μια επένδυση από την οποία θα μπορούσες να περιμένεις τόκο. Ήταν αγάπη. Και η αληθινή αγάπη δεν κρατάει λογαριασμούς και δεν ζητάει τίποτα πίσω. Όταν δίνεις από καρδιάς, δεν θέτεις όρους και δεν γράφεις χρέη στην ψυχή του μικρού.

Το παιδί δεν σου ζήτησε να έρθεις στον κόσμο. Εσύ επέλεξες να το φέρεις, εσύ επέλεξες να το μεγαλώσεις, εσύ επέλεξες να το προστατεύσεις. Η θυσία ενός γονέα είναι μέρος της κλήσης του, όχι ένα βάρος που επιβάλλεται στους ώμους του παιδιού. Αν του υπενθυμίζεις πάντα πόσο υποφέρεις γι' αυτό, θα βάλεις ενοχές στην καρδιά του αντί για ευγνωμοσύνη.

Άφησέ το να φύγει. Αγάπα το χωρίς να του ζητάς να σου το ανταποδώσει, χωρίς να του υπενθυμίζεις πόσα εγκατέλειψες για εκείνο, χωρίς να μετατρέπεις την αγάπη του σε υποχρέωση. Μεγαλώσε το έτσι ώστε να νιώθει ότι έχει κάπου να πάει, όχι ότι πρέπει να μείνει μακριά από το καθήκον. Αν μάθει κάτι από όλα όσα του έχεις δώσει, αυτό θα είναι ο τρόπος σου να αγαπάς: αγνός, ήσυχος, χωρίς όρους. Και μια μέρα, χωρίς να του το ζητήσεις, θα σου ανταποδώσει την αγάπη όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή έτσι έμαθε να το κάνει - από την καρδιά, με χαρά και ελευθερία.

Ζούμε τη ζωή σαν να είμαστε ένα αιώνιο είδος. Ποτέ δεν σκεφτόμαστε ότι αύριο μπορεί να είναι πολύ αργά, ότι μπορεί να πεθάνουμε αύριο και ότι όλα όσα είναι δικά μας σήμερα μπορεί να γίνουν στάχτη αύριο.- Ιλεάνα Βουλπέσκου

Όλος ο πλανήτης φωνάζει για ειρήνη, αλλά όπλα και βόμβες εξακολουθούν να κατασκευάζονται, σαν να συνίσταται σε αυτό η ειρήνη!- Άγιος Παΐσιος ο Αθωνίτης

Αγιος Σωφρόνιος, Επιστολές προς την οικογένεια του Αρχιερέα Μπόρις Σταρκ.

«Η ζωή δεν είναι ποτέ, μα ποτέ, εύκολη για έναν Χριστιανό, αλλά το καλό που σπέρνεται στα βάσανα, αργότερα, αφού φύγει από εδώ, πολλαπλασιάζεται εκατονταπλάσια, και ακόμη περισσότερο απείρως περισσότερο· σε αυτό βρίσκεται η ελπίδα που μας ενδυναμώνει και μας εμπνέει.» Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος, Επιστολές προς την οικογένεια του Αρχιερέα Μπόρις Σταρκ)

Άγιος Δαυίδ – Προστάτης Άγιος της Ουαλίας (1 Μαρτίου)

 

Άγιος Δαυίδ – Προστάτης Άγιος της Ουαλίας (1 Μαρτίου)

Σε μια καταπράσινη γη, που φυσούσε από τους ανέμους και περιβαλλόταν από νερά, γεννήθηκε ένα παιδί που θα γινόταν φως για τον λαό του. Ήταν ο 6ος αιώνας και η Ουαλία εξακολουθούσε να ταλαιπωρείται από τις μάχες και την αβεβαιότητα. Η μητέρα του, η Αγία Νων, τον μεγάλωσε με πίστη και προσευχή, και από την παιδική ηλικία ο Δαυίδ έδειξε μια ασυνήθιστη ευγένεια.

Λέγεται ότι κατά τη γέννησή του ανάβλυζε νερό από τη γη, και οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι το μωρό έφερε ένα δώρο. Μεγάλωσε αγαπώντας τη σιωπή, τη νηστεία και την εργασία. Δεν επιδίωκε δόξα, δεν επιδίωξε πλούτο. Επιδίωξε μόνο το θέλημα του Θεού.

Όντας μοναχός και στη συνέχεια επίσκοπος, ο Δαυίδ ίδρυσε μοναστήρια όπου η ζωή ήταν απλή και σκληρή. Οι αδελφοί δούλευαν τη γη με τα χέρια τους, έτρωγαν λίγο και προσεύχονταν πολύ. Λέγεται ότι έπιναν μόνο νερό και έτρωγαν λαχανικά – εξ ου και το σύμβολο του πράσου, το οποίο συνδέεται μαζί του σήμερα.

Αλλά η πιο διάσημη στιγμή της ζωής του ήταν το κήρυγμα που εκφώνησε σε ένα τεράστιο πλήθος. Ο κόσμος συνωστιζόταν και δεν μπορούσε να τον ακούσει. Τότε, σύμφωνα με την παράδοση, η γη υψώθηκε κάτω από τα πόδια του, σχηματίζοντας έναν λόφο, και ένα λευκό περιστέρι κάθισε στον ώμο του. Όλοι τον άκουσαν καθαρά.

Το μήνυμά του ήταν απλό:

«Κάντε μικρά πράγματα με πίστη».

Χωρίς μεγαλοπρεπή λόγια, χωρίς λαμπρές υποσχέσεις. Μόνο πίστη κάθε μέρα, σε κάθε μικρή χειρονομία.

Ο Άγιος Δαυίδ έφερε ενότητα σε έναν διαιρεμένο λαό και πυροδότησε πίστη σε κουρασμένες καρδιές. Εκοιμήθη στον Κύριο την 1η Μαρτίου και ο λαός της Ουαλίας δεν τον ξέχασε ποτέ. Κάθε χρόνο, αυτή την ημέρα, οι άνθρωποι φορούν εθνικά σύμβολα και θυμούνται τον ταπεινό επίσκοπο που τους δίδαξε ότι η αγιότητα ξεκινά με μικρά βήματα.

Η ιστορία του μας υπενθυμίζει ότι δεν χρειάζεται να μετακινήσουμε βουνά για να είμαστε κοντά στον Θεό. Μερικές φορές, αρκεί να είμαστε πιστοί στα μικρά πράγματα.

Και όπου η πίστη είναι απλή και αγνή, ο Θεός μετακινεί λόφους για να μας κάνει να ακουστούμε.

Η αναστήλωση των ιερών εικόνων....!!!

 

ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ.

 

Μια μέρα, παιδιά έπαιζαν στον δρόμο κοντά στο σπίτι του πατέρα Γαβριήλ. Είδαν τον γέροντα και άρχισαν να τον γελούν και να τον πειράζουν. Συχνά τους έδινε αφορμή γι' αυτό και μάλιστα χαιρόταν με αυτή τη στάση. Η μικρή μου κόρη, η Έκα, στεκόταν δίπλα στον φράχτη, κοιτάζοντας τον γέροντα με οίκτο. Την πρόσεξε, την κάλεσε και, βάζοντας το χέρι του στο κεφάλι της, την ευλόγησε. Από τότε και στο εξής, η κόρη μου άρχισε να πηγαίνει στην εκκλησία και τώρα είναι ένα βαθιά θρησκευόμενο άτομο.

Το θαυματουργό λάδι από το αναμμένο καντήλι πάνω από τον τάφο του γέροντα με ανακούφισε από τον έντονο πόνο και τον άντρα μου από την παράλυση μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Ωστόσο, ο άντρας μου σύντομα άρχισε να παραβιάζει το σχήμα που του είχαν ορίσει οι γιατροί και υπέστη ένα δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο. Στη συνέχεια, με μετάνοια, δήλωσε ότι ήταν ανάξιος του ελέους του Θεού και της μεσολάβησης του Γέροντα Γαβριήλ. Μετανόησε και ο Κύριος, μέσω των προσευχών του γέροντα, τον έσωσε και αυτή τη φορά από την ασθένειά του. Τώρα αισθάνεται καλά και πηγαίνει στην εκκλησία σχεδόν κάθε μέρα. Χάρη στον γέροντα, η χάρη του Θεού ήρθε στην οικογένειά μας και παραμένει μαζί μας μέχρι σήμερα.

Είμαι βαθιά λυπημένος που δεν βλέπω πλέον αυτόν τον κουρελιασμένο μοναχό στον δρόμο μας. Θρηνώ που δεν εκτίμησα το έλεος του Θεού που μας χάρισε στο πρόσωπο του Γέροντα Γαβριήλ και δεν εκτίμησα τη σχέση μου μαζί του, παρά το γεγονός ότι μέσω των προσευχών του η κόρη μου βρήκε τον Θεό. Έχουμε λάβει πολύ έλεος από τον Κύριο μέσω των προσευχών του. Πάτερ Γαβριήλ, ζητάμε τη συγχώρεση και την ευλογία σας.

Ρουσουντάν Μαμουτσισβίλι

Αρχιμανδρίτης Λάζαρος (Αμπασίτζε) για τις καλές πράξεις.

 

Οι καλές πράξεις που εκτελούνται χωρίς πίστη, χωρίς Θεό, αφιερώνονται σε αυτόν τον κόσμο, και από αυτόν τον κόσμο λαμβάνουν την ανταμοιβή τους: δόξα, τιμή και εκτίμηση. Είναι ξένες προς την αιώνια, ουράνια δόξα. Αλλά οι πράξεις της πίστης είναι εσωτερικά αφιερωμένες στον Θεό, εκτελούνται με προσευχή, με έκκληση στον Θεό, όσο το δυνατόν πιο μυστικά, ώστε μόνο ο Θεός να γνωρίζει. Τέτοιες πράξεις κάνουν μικρότερη εξωτερική εντύπωση, αλλά ο Κύριος τις δέχεται και τις ανταμείβει με δόξα στη μέλλουσα ζωή.

Αρχιμανδρίτης Λάζαρος (Αμπασίτζε)

ΔΙΑΒΆΖΟΥΜΕ:

 

Ο Κύριος, ο Μέγας Αμπελουργός, φύτεψε έναν θαυμαστό παράδεισο με ένα μόνο νεύμα του χεριού Του και έφερε τον άνθρωπο σε αυτόν για να διατηρήσει και να καλλιεργήσει αυτόν τον παράδεισο γλυκύτητας.

 Και ο Θεός ήταν μέσα του - όλα και μέσα σε όλα.

 Αλλά ο άνθρωπος έπεσε, και η αιώνια χαρά και γλυκύτητα της ουράνιας ζωής στην παρουσία του Θεού αντικαταστάθηκε από τον επίγειο μόχθο και τον ιδρώτα, όπου οι σπάνιες χαρές αναμειγνύονται με τη λύπη και η αμαρτία φυλάει την καλοσύνη.

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν)

Γέροντας Γαβριηλ Άγιο Όρος.

 

ΝΗΣΤΕΙΑ - ΠΡΟΣΕΥΧΗ - ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ! ΤΡΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΕΣΑΣ !

 

Το ΠΑΛΑΙΟΝ ΕΚ ΝΕΟΥ σας προτείνει ένα μοναδικό πακέτο τριών επίκαιρων , σπάνιων και εξαιρετικών  βιβλίων σε ακριβή και καλαίσθητη επανέκδοση για πνευματική μελέτη την αγία αυτή περίοδο.

Θέλοντας μάλιστα να σας ευχαριστήσουμε για τα θερμά και μεστά αγάπης σχόλια σας και για τις πολλές παραγγελίες σας - δείγμα και αυτό του μεγάλου ενδιαφέροντος σας  - σας τα προσφέρουμε σε μια μοναδική τιμή έκπληξη !

Μόνο 24 ευρώ από 38 ευρώ.!  Πωλούνται και ξεχωριστά στις αναγραφόμενες τιμές. 

Σας ευχαριστούμε πολύ. 

Πληροφορίες-παραγγελίες  Λάμπρος Παπανικολάου ο εκ Κερατέας.

698 5807653 , lambrospapanikolaou@gmail.com 

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΑΣ 

1 .ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑ , συγγραφέας  ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΙΜΩΝΩΦ , έτος έκδοσης 1905  ,σελίδες 148 ,τιμή 10 ευρώ. Ο εκδότης του περίφημου Προσευχηταρίου μας ερμηνεύει την σχέση της αμαρτίας με την ασθένεια. Ιδιαίτερα χρήσιμο σε όλους μας και ειδικά τους πνευματικούς μας πατέρες οι οποίοι καλούνται στην διακονία τους να βοηθήσουν πνευματικά όλους μας (υγιείς ,ασθενείς ,αμαρτωλούς).

2 . ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΑΛΗΘΟΥΣ ΜΕΤΑΝΟΟΥΝΤΟΣ - ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΟΝ Ν ΄{ 50ο } ΨΑΛΜΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ , συγγραφέας Αρχιεπίσκοπος Χερσώνος και Ταυρίδος Ευγένιος Βούλγαρης , έτος Β ΄έκδοσης 1874 , σελίδες 315 , τιμή 15 ευρώ. Πρόκειται για το τελευταίο έργο του μακαριστού το οποίο παράφρασε στην καθομιλουμένη απλή καθαρεύουσα της εποχής εκείνης ο Ιεροδ. Αβέρκιος. Η γλώσσα του έργου είναι εύκολη και κατανοητή και τα νοήματα που περιέχει υπέροχα και πολύ ενισχυτικά για την ζωή μας.

3 . ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ , συγγραφέας Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιωάννης Μαρτίνος , έτος έκδοσης 1906 , σελίδες 160  , τιμή 13 ευρώ. Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως (εξ εγγάμων) κυρός Ιωάννης  ερμηνεύει θαυμάσια ολόκληρο τον Ακάθιστο Ύμνο πρός την Παναγία μας. 

ΆΓΙΟΣ Finnan, Επίσκοπος Lindisfarne

Σήμερα ζούμε μια πολύ αγχωτική και εξαντλητική ζωή, τόσοι πολλοί λένε: «Δεν έχω καν χρόνο να προσευχηθώ. Στο τέλος της ημέρας είμαι τόσο κουρασμένος».

Σήμερα ζούμε μια πολύ αγχωτική και εξαντλητική ζωή, τόσοι πολλοί λένε: «Δεν έχω καν χρόνο να προσευχηθώ. Στο τέλος της ημέρας είμαι τόσο κουρασμένος».

Ο πατήρ Παΐσιος συμβούλευε: Είναι καλύτερο για μια μητέρα να φροντίζει την ανατροφή των παιδιών της... Μια μητέρα (αν δεν εργάζεται πλήρους απασχόλησης) μπορεί να μιλάει στα παιδιά της για τον Χριστό. Μπορεί να τους διαβάζει τους Βίους των Αγίων. Έτσι, ταυτόχρονα, θα φροντίζει και για την πνευματική της διαμόρφωση, θα γυαλίζει την ψυχή της και θα την γεμίζει πνευματική λάμψη. Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθάει, με έναν κρυφό τρόπο, τις ψυχές των παιδιών της.

Έτσι, τα παιδιά της θα ζουν χαρούμενα, και εκείνη θα είναι ευτυχισμένη γιατί θα έχει τον Χριστό μέσα της. Αν μια μητέρα δεν βρίσκει χρόνο ούτε να πει «Άγιος ο Θεός...», πώς μπορεί να περιμένει τα παιδιά της να αγιαστούν; Όταν κάνει δουλειές του σπιτιού, δεν μπορεί να προσεύχεται ταυτόχρονα; Η μητέρα μου με έμαθε να λέω την Προσευχή του Ιησού. Όταν ήμασταν παιδιά και ήμασταν άτακτοι, και η μητέρα μου ετοιμαζόταν να μας επιπλήξει, τη θυμάμαι να λέει: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησέ με τον αμαρτωλό». Όταν έβαζε το ψωμί στο φούρνο, έλεγε: «Εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού και της Παναγίας».

Και κάθε φορά που έπλεκε ή έψηνε ψωμί, έλεγε συνεχώς την Προσευχή του Ιησού. Με αυτόν τον τρόπο, ευλογούνταν, όπως και το ψωμί και το φαγητό που έφτιαχνε, αλλά και όσοι το έτρωγαν αργότερα.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.78

"Ἡ Εἰκόνα τῆς Γιαγιᾶς"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἡ μικρὴ Ἑλένη κρατοῦσε σφιχτὰ τὸ χέρι τῆς γιαγιᾶς της καθὼς περπατοῦσαν πρὸς τὴν ἐκκλησία. Ἦταν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ ἡ γιαγιὰ κουβαλοῦσε μιὰ παλιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας, ξεθωριασμένη ἀπὸ τὰ χρόνια. 

"Γιαγιά, γιατί κρατᾶς αὐτὴ τὴν παλιὰ εἰκόνα;" ρώτησε τὸ κορίτσι. 

Ἡ γηραιὰ γυναῖκα σταμάτησε, καὶ τὰ μάτια της γέμισαν δάκρυα. "Αὐτὴ τὴν εἰκόνα, παιδί μου, τὴν ἔκρυβε ἡ δική μου γιαγιὰ κάτω ἀπὸ τὰ ροῦχα της ὅταν οἱ ἐχθροὶ τῆς πίστεως ἔκαιγαν τὶς εἰκόνες. Κινδύνεψε τὴ ζωή της γιὰ νὰ τὴ σώσει." 

Ἡ Ἑλένη κοίταξε τὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας μὲ νέα ματιά. Δὲν ἔβλεπε πιὰ τὰ ξεθωριασμένα χρώματα, ἀλλὰ τὴν ἀγάπη γενεῶν ποὺ εἶχε διατηρήσει τὴ φλόγα τῆς πίστης ἀναμμένη. 

Ἐκείνη τὴ μέρα, ἔμαθε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι μόνο δόγμα, ἀλλὰ καὶ θυσία, μνήμη καὶ ἀγάπη. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ πίστη μας κληρονομιέται μέσα ἀπὸ θυσίες καὶ ἀγῶνες. Κάθε εἰκόνα, κάθε παράδοση, φέρει τὶς προσευχὲς καὶ τὰ δάκρυα τῶν προγόνων μας.

Ο άνθρωπος είναι αυτό που απομένει μετά την κρίση του Χριστού, όχι μετά τις κρίσεις των ανθρώπων.Πατέρας Ραφαήλ Νόικα

Το πρωί, βιαζόμαστε να πάμε στη δουλειά. Μόλις φτάσουμε, βιαζόμαστε να περάσουν οι 8 ώρες πιο γρήγορα.

Το πρωί, βιαζόμαστε να πάμε στη δουλειά. Μόλις φτάσουμε, βιαζόμαστε να περάσουν οι 8 ώρες πιο γρήγορα. Το βράδυ, βιαζόμαστε να μπούμε στην πόρτα, βιαζόμαστε να φιλήσουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα και βιαζόμαστε να ριχτούμε μπροστά στην τηλεόραση με ένα λάπτοπ ή τάμπλετ στην αγκαλιά μας.

Βιαζόμαστε όταν είμαστε μικροί. Βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε, προσευχόμαστε να τελειώσει το λύκειο, μετά το πανεπιστήμιο. Μετά, βιαζόμαστε να αγοράσουμε ένα διαμέρισμα με δόσεις για μια ζωή. Βιαζόμαστε να κάνουμε παιδιά, τα οποία μεγαλώνουμε βιαστικά, αναρωτώμενοι «πότε μεγάλωσαν έτσι;» Και όταν μεγαλώσουν, αναρωτιόμαστε γιατί βιάζονται να μας αφήσουν τόσο γρήγορα... Μόνο τότε μπαίνει στο λεξιλόγιό μας η έκφραση: «Περίμενε λίγο...». Νομίζω ότι σου ακούγεται οικεία. Στην τελευταία επίσκεψη στο σπίτι της γιαγιάς σου, βιάστηκες να επιστρέψεις στο δικό σου, εκείνη, κρατώντας σου το χέρι και λέγοντάς σου με τρεμάμενη φωνή: «Περίμενε λίγο ακόμα, ο Θεός ξέρει αν θα σε ξαναδώ...»

Πριν από ενάμιση αιώνα, ο John Ruskin, που προερχόταν από μια πολύ πλούσια οικογένεια, παρεμπιπτόντως, έγραψε: «Δεν υπάρχει πλούτος, μόνο Ζωή».

Σκέψου πόσες φορές ακούς την ερώτηση «Τι έκανες με τόσα χρήματα;» και πόσες φορές ακούς κάποιον να ρωτάει: «Τι έκανες με τόση ζωή;»

«Ζήσε σήμερα, δεν υπάρχει αύριο!» ακούγεται αξιολύπητο. Γι' αυτό οι Ιταλοί κυνικά αλλά απλά έλεγαν: «Σήμερα είσαι στη Γη, αύριο στον τάφο». Στη Γη μπορείς να αφήσεις ίχνη ή σκιές. Στον τάφο, δεν είσαι ούτε ίχνος ούτε σκιά.

- Mihai Morar

ΔΙΑΒΆΖΟΥΜΕ:

Από τον πατέρα μου, που ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος σοφία, έμαθα να μην θεωρώ τίποτα δεδομένο, και από τη μητέρα μου, που ήταν ένας θησαυρός λαογραφίας, έμαθα πίστη στον Θεό, φόβο και αγάπη γι' Αυτόν, σεβασμό για την αξιοπρέπειά μου, την εργασία και σεβασμό για την αξιοπρέπεια των άλλων.

Η μητέρα μου συνήθιζε να λέει σε εμάς τα παιδιά, ειδικά μια παροιμία που είχε κληρονομήσει από τους προγόνους της: Αντί να ξαπλώνεις στο βούτυρο και να κοιτάς το έδαφος, είναι καλύτερο να ξαπλώνεις στο αλάτι και να κοιτάς τον ήλιο. Αν κάποιος με ρωτούσε: «Τι έμαθες από τη μητέρα σου;», θα απαντούσα: Αυτό έμαθα: να κοιτάζω τον ήλιο. Και αν ο Θεός διατηρήσει αυτό το φως πέρα ​​από τον τάφο, θα είμαι πραγματικά ευτυχισμένος.»

Μητροπολίτης Βαρθολομαίος Ανανίας

Είπε γέρων: Είναι αδύνατον να μήν δοξολογής τό Θεό όταν ενθυμήσαι ότι δημιουργήθηκες εκ του μηδενός.

Διαβάζουμε:

 Γέροντας Θεοδόσιος: «Στα κοιμητήρια εἶναι

μόνο τά ὀστά τους καί πρέπει νά τά σεβώμαστε καί

ὄχι νά φοβώμαστε. Ὅπως δέν φοβόμαστε τό σακκάκι καί τό παλτό τοῦ συνανθρώπου μας ἔτσι δέν πρέπει να φοβώμαστε, διότι τό σῶμα εἶναι τό σακάκι

τῆς ψυχῆς. Καί, ὅπως σαπίζει τό σακκάκι, ἔτσι σαπίζει καί τό σῶμα. Τί φοβόμαστε; Τό ἴδιο πράγμα.

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Ροδοπέταλα αρετής. Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.2026.

ΠΑΤΉΡ ΣΕΡΑΦΕΊΜ. Ο αθεϊσμός είναι γι' αυτούς πού φοβούνται τό φώς.