Ὁ Ἀλέκος Γαλανός, «σ᾿ ἕνα ταξίδι του στην Ἀθήνα, πηγαίνοντας στο σπίτι του παρέα μέ τό φίλο του Κώστα, εἶδε σέ μιά γωνιά ἕνα νέο αγόρι σωριασμένο να ζητιανεύη καί νά ἔχη μόνο ἕνα πόδι. Ἀφοῦ τό προσπεράσανε, ξαφνικά σταμάτησε, σκέφτηκε ἕνα λεπτό, κι ὅπως πάντα μέ γρήγορο βηματισμό γύρισε καί στάθηκε μπροστά του. Τό ρώτησε κάτι, ἀνταλλάξανε κουβέντες, χαμόγελα κι εὐχαριστίες, ἔβγαλε μιά κάρτα, τοῦ τήν ἔδωσε, τό χαιρέτησε κι ἔφυγε. Σέ λίγο ἕνα ταξί σταματούσε δίπλα στό ἀνάπηρο παιδί, τό πῆρε, καί... στο ΚΑΤ Βούλας. Μετά ἀπό ἕνα μῆνα χτύπησε το τηλέφωνο τοῦ Ἀλέκου. Ήταν ὁ νεαρός πού κάθε μέρα σχεδόν τόν ἔπαιρνε σέ ἔνδειξι εὐγνωμοσύνης που φρόντισε νά τοῦ βάλουν τεχνητό πόδι καί νά τόν προσλάβουν σε κάποια εταιρεία ναἀπαντάη στα τηλέφωνα. Ένα θύμα λιγότερο στην κοινωνία»
Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ Ιωάννης Κωστώφ. Ροδοπέταλα αρετής. Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου