Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2009
THE GREAT MIRACLE OF THE CENTURIES .An excerpt from the booklet "I Saw the Holy Light, " by Archimandrite Savvas Achilleos.
Many things have been told and have been written about the Holy LIGHT. However, no matter what has been recorded, the Holy LIGHT still remains a reality for all believers and an "enigmatic phenomenon" for others. This "mysterious" Light spontaneously and inexplicably pours forth every Holy Saturday from the Most Holy and Life-giving Tomb of the Resurrected Savior Christ.
The booklet from within which the subject article is extracted is a short description of the life of a saintly monk, Fr. Mitrofanis, who for 57 years served as the diligent guard at the entrance to the Holy Sepulchre. It is the result of many interviews the author had with the saintly Elder Mitrofanis. This specific excerpt relates to Fr. Mitrofanis' personal witnessing of the Holy Light, when he hid in a location right above the Holy Sepulchre, in his effort to personally witness the arrival of the Holy LIGHT.
In the beginning cold sweat bathed me from head to toe. My whole body trembled and I began to shiver. I felt as one who was about to be executed. Then, I experienced an exceedingly great fear, such as I had never felt before. Even until today 1 still seek to find the reason for that panic. I can give no explanation. My sense of helplessness and bewilderment was unprecedented. At the same time inside me, a strong incense, threatening voice of censure, constantly threw me into confusion. "Who else dared something similar in the passing of the centuries of Christianity? How could you decide upon this daring act? If, for any reason you are caught, what will you do? What justification will you give? What excuse will you dare to voice? What, Fr. Mitrofanis?"
Despite these horrible thoughts rhat terrified me, my perseverance did not desist. I must resolve my doubts. Why should I live every day with questions and misgivings? For my own satisfaction I must verify whatever happens, whether it is called a miracle or a delusion, I needed to know so that I could live the rest of my life in peace and trust. I must have weakened, however, because soon my strong persistence was on the wane and repentance was setting in.
I began to repent for the things I had done up to that moment. I felt someone forcefully telling me, "Come down quickly! Why did you entangle yourself in such a predicament? You still have time. In a little while the Orthodox Divine Liturgy will begin. It will end at 4 o'clock in the morning. Immediately following, the Armenians will come, and their service will last as long as ours. You will be compelled to be still continuously silent, composed, and calm. Will you last? And if not, then what? After the Armenians, the Latins will follow. Until 6:15 in the morning when they finish their Liturgy, you will not be, able to make a move or a sound. What if something annoys your throat, and you are forced to cough? What then? Well? Woe to you and three times woe to you. What will become of you, Fr. Mitrofanis?"
I began to deplore myself for my hasty and foolhardy decision. Continuously I was upbraiding myself and repeatedly kept saying: "The whole world believes! Who are you not to believe? Think of the consequences if you are discovered. In what a dreadful and difficult position you will find yourself then!"
While all of these thoughts, pricked my conscience, my eyes were glued to my watch. The minutes seemed as days and the hours seemed to last for years. The hour hand, as if in revenge for my rashness, refused to move.
Finally, it was two o'clock after midnight towards Holy Saturday, when the Orthodox priest came to the Holy Sepulchre to commence the Divine Liturgy. After the Orthodox worship, at exactly 4:00 in the morning, the Armenian priest came and immediately began his Liturgy.
The excruciating fatigue of being in a cramped position compounded by protracted wakefulness affected my hearing. Every sound reverberated through the whole of my feverish throbbing body. The taxing strain and exhaustion of the previous days combined with unwavering weariness and monotony brought on an unimaginable dizziness. Finally the Armenian service ended and the Latins arrived. To keep myself alert and awake I followed and observed closely whatever occurred during the duration of each Liturgy. I saw the unleavened wafers, thin round pieces, used as the Body of Christ, instead of the bread that the Orthodox use. With abated breath I sat patiently. The need to cough was unnecessary since I was in good health, but my mouth was dry from agony. Only from rime to time I put a little water on my lips to cool and wet them.
At 6:15, the morning hour of Holy Saturday, the last of the Latins departed and the Holy Sepulchre was given over to my geronda, Fr. Anatolios.
Imagine whar an unbearable shock he would have had if he had known that I was within reach of him. Truly, what would have happened? What a dreadful reaction could result if he knew that my pleas and my tears were all a monstrous lie, a lie that I was forced to resort to in order to pacify my dubiousness!
Immediately, preparations were begun, which under different circumstances I would have been the one to bring to completion. Fr. Anatolios, put out one after the other the 43 vigil lighcs of the Holy Sepulchre. Then, he went to the entrance of the Tomb where the Holy Stone was. There he occupied himself to have the sealing wax ready.
There was no delay in this preparation, because at IT o'clock, the search was to be made for any instrument capable of igniting. Immediately after, the doors of the Tomb would be Holy Light delivered to the faithful within the church of the Holy Sepulcher, on each and every Holy Saturday
sealed. At exactly 12 o'clock noon the Holy Sepulchre would be opened. Every Holy Saturday, this routine was executed with attention to every detail. I was aware of all the movements. At ii o'clock when the Tornb was sealed, I was in total darkness. I lit the flashlight that I had with me and I saw on the Tomb the Holy Kantila. 1 saw it, awaiting an invisible hand to give it LIGHT. Beside it, I saw the Prayer Book closed, except for a thick candle between some pages which would allow easy access to the special supplications. I turned off the flashlight. My agony reached its climax. I prayed to Christ.
"My Lord, You know the reasons for my decision to be in this unlikely predicament. All emanated by doubts of one shaken and weak in his faith. I have imitated your chosen and beloved Thomas. He didn't want to believe when the other disciples assured him of your Resurrection. Instead he wanted to see for himself and to touch your wounds and then to be convinced. I, much weaker than your doubting Thomas, ask to see with my own eyes what takes place regarding the Holy LIGHT. My faith such as it is, You know, Lord. My love does not escape Your omniscience. My Lord, and My God, make me worthy to see what will happen so that faith will replace faithlessness. Besides, even Your disciples asked You for reassurance even though they witnessed innumerable miracles, Increase our faith (Lk 17:5), they said."
When I finished my prayer,
I again turned on the flashlight to see the Holy Tomb. The light fell precisely on the candle. "Oh, that candle," I said. "What is chis candle doing there?" In a moment, I interrupted my monologue, because I noticed the door of the Holy Sepulchre opening. With a quick glance I saw it was exactly 12 o' clock noon. Agony began to overcome me, and my heart multiplied its beats so rapidly that I thought it would jump out of my chest. I felt a tightening pressure about me. I was ready to faint. I tried to control myself with all my strength and to give courage to my quaking body. The sound of footsteps inside the first chamber of the Holy Stone startled me. For a brief moment, I noticed the silhouette of the Patriarch, who bent down in order to enter the space of the Life-giving Tomb.
My excitement had reached a fearful peak; Yet I was so immersed in an endless silence that I could hardly hear my own breath. Suddenly came the sound of a soft whistling. It was similar to a fine breeze of wind. And immediately, an unforgettable sight, a blue LIGHT filled the entire Tomb.
That blue LIGHT, was going round and round exactly as a strong whirlwind, whose force uproots the tallest trees, grasps them, and carries them off. The restless blue LIGHT gyrated about with lightning speed and then the movements slowed down.
Within that LIGHT I saw very clearly the Patriarch. Drops of perspiration trickled down his face. As he was kneeling, he placed his finger at the opening in the Holy Book where the 'candle' was. In the meantime, he placed on the Tomb four bundles, each containing 33 candles. When the mysterious LIGHT changed to a steady glow the Patriarch opened to the 'candle' page and he began to read the prayers.
The then somewhat calm blue LIGHT, began again an uneasy movement. It was an unimaginable and indescribable whirling, stronger than the first. Immediately it began to change into an all-white LIGHT, as at the Transfiguration
of Christ (Mt 17:2). Gradually the all white LIGHT began to take the form of a disc, brilliant as the sun, and stopped motionless precisely over the head of the Patriarch. I saw the Patriarch take in his hands the bundles of candles. He raised them and waited. He was awaiting the arrival of the elusive LIGHT from God. As he raised his hands slowly, not quite reaching the height of his head, instantaneously as if he were touching a lighted furnace, the Holy Kantila and the four bundles of candles lit.
In an instant that bright disc vanished before me.
My eyes filled with tears. I felt shivers in my spine while my whole body was burning. I had the feeling that untamed flames of an incandescent furnace enveloped me. My entire body was soaked in perspiration, while my mind, heart, and soul seemed paralyzed at the heavenly revelation of the Holy LIGHT.
The Patriarch, deeply touched, and in a state of bliss, departed. Out of reverence for the Holy space of the Tomb, he bent his head low and backed out to enter the chamber of the Holy Stone. In his hands were the bundles of candles lit by the flames of the Divine LIGHT. Here was evidence of Grace in its glory!
Now was the time for the first bundle of candles to be presented to the Orthodox prelate. Out of joy, he was carried on the shoulders of the faithful to transport the LIGHT to the Church of the Resurrection. From his hand the LIGHT would be passed out to all of the people who clamored to have their tapers lit by the Holy FLAME.
A MOTHER'S LOVE
From the Book: "Family Life " by Elder Paisios the Athonite, published by the Sacred Hesychastirion of St. John the Evangelist,Souroti- Greece, 2002, translated by Fr. Luke Hartung.
Geronda, you once told us thar with love, a person grows and matures.
It's not enough for someone to simply love another; he must love him more than he loves himself! A mother loves her children more than herself. She fasts so as to feed her children, yet she experiences more gratitude than they. The little children are fed bodily and the mother spiritually. They experience the pleasure of taste, while she spiritual rejoicing.
A young girl before marrying is able to sleep till ten in the morning and even asks her mother to get her milk. She is lazy about doing even the slightest chore. She wants everything ready-made; everyone to rake care of her. Her mother calls for her, her father calls for her, but she only wants to whittle the day away. Although love exists within her nature, it does not develop
because she continually accepts help and favors from her mother, her father and her siblings. However, from the moment she becomes a mother, she resembles a little engine which works as much as it is forced to, because love constantly works within her. Before, she would have hated touching anything dirty and immediately would have found aromatic soap to wash with. But after, when the child becomes dirty and she needs to wash him, she takes him and says ... my sweetheart! She is not repulsed by it anymore. In the beginning, if you wake her, she yells, because she doesn't want to be disturbed. But after, when the child cries, she stays up all night without difficulty. She cares for the baby and rejoices. Why? Because she is no longer a child. She has become a mother and with it has come sacrifice and love.
Indeed, a mother comes to attain a greater love and sacrifice than the father, because the father is not given many chances to sacrifice himself. She distresses and gives more of herself for the children, but at the same time receives more from the children. Perpetually she gives, and thus she always rakes. 'Ihc father however, docs not surfer much with the children, and therefore neither does he receive; his love is not as great as the mothers.
How many mothers come crying to me begging, "Pray for my child Father." What agony! Very few men say, "Pray for my child who has gone asttay." Why, even today a mother, with what eagerness the poor thing forced her children—-all eight of them—and put them all in line to take a blessing. For a father to do that would have been difficult. Russia survived because of mothers. A fathers embrace, when without the Grace of Clod, is dry. While the mothers embrace, even when it is without God, has milk. The child loves its father and respects him, but due to the tender-hearted love and affection of a mother, the love for his father grows even stronger!
REST WITH PRAYER, NOT WITH TELEVISION... Archpriest Artemy Vladimirov of Russia.
We very much pity those Orthodox Christians who think
W that the best rest for their exhausted soul is to watch television news. This isn't a bad thing, perhaps, but it's a dead thing. You may spend all of the earthly time you have been allotted with such distractions, but you will never be at peace. If you want to calm your mind and ease your heart, try calling instead on the most holy name of Jesus Christ, without haste and with only one intent: to attract His attention and repent of your sins.
Try taking a walk for ten minutes as you invoke His miracle-working name, and you will see spiritual profit. Begin in a simple, humble manner, Oh, Lord Jesus Christ, have mercy on me a sinner. You may even do this somewhat mechanically, knowing that this tradition has been sanctified by generations of saints, but as you walk and pray, try not to think of anything else. Just walk in the presence of God.
In these ten minutes, you will find that your fevered mind is soothed, that the noisy bazaar of your thoughts has become light, clear, and direct, and that your heart has begun to say other prayers in a manner that satisfies you. You pray, you breathe, you speak to God; you are not just repeating empty words. What does it mean to have your mind in your heart? It means that you are to control your feelings. You are not to admit invaders into your heart, but are to check your heart with your mind, to observe everything that takes place there. To have your mind in your heart is exactly what our Lord prescribes to us in His commandment: When thou pmyest, enter into thy closet, and when thou hast shut thy door, pray to thy Father which is in secret; and thy Father which seeth in secret shall reward thee openly. (Mt 6:6).
If you make progress in this humble prayer, you will begin to understand that this commandment is very complete. Your heart will be filled with spiritual warmth that embraces the center of your feelings. You will come to understand what attentive prayer is, and that your heart has been created for ceaseless prayer. Ceaseless prayer is not a perpetual repetition of this or that word or phrase. The Holy Fathers say that it is the feeling of your heart. Just as you view the objects of this world with open eyes, so your heart, warmed by prayer to God, will partake of the spiritual world. This will be due, not to your piety, but to God's grace. Unceasing prayer may have no words, but you will walk and sleep in the presence of God.
THE LETTER OF THE LAW CAN BE QUITE DEADLY By Elder Paisios of the Holy Mountain.
Ionce asked someone: "What type of warrior do you consider yourself to be? Christ's warrior or temptation's warrior? Are you aware that the evil of temptation also has its own warriors?"
A Christian must not be fanatic; he must have love for and be sensitive towards all people. Those who inconsiderately toss out comments, even if they are true, can cause harm.
I met a theologian who was extremely pious, but had the habit of speaking to the (secular) people around him in a very blunt manner; hie method penetrated the listener so deeply that it shook them severely. He told me once: "During a gathering, I said such and such a thing to a lady." But the way that he said it, he crushed her. "Look," I said to him, "you may be tossing golden crowns studded with diamonds to other people, but the way that you throw them can smash heads, not only the sensitive ones, but the sound ones as well."
Let's not stone our fellow-man in a so-called "Christian manner." The person who—in the presence of others—checks someone for having sinned (or speaks in an impassioned manner about a certain person) is not moved by the Spirit of God; he is moved by another spirit.
The way of the Church is love; it differs from the way of the legalists. The Church sees everything with tolerance and seeks to help each person, whatever he may have done, however sinful he may be.
I have observed a peculiar kind of logic in certain pious people. 'Ihcir piety is a good thing, as is their predisposition for good; however, a certain spiritual discernment and amplitude is required so that their piety is not accompanied by narrow minded-ness or strong-headedness. Someone who is truly in a spiritual state must possess and exemplify spiritual discernment; otherwise he will forever remain attached to the "letter of the Law," and the letter of the Law can be quite deadly.
A truly humble person never behaves like a teacher; he listens, and, whenever his opinion is requested, he responds humbly. In other words, he responds like a student. He who believes that he-is capable of correcting others is filled with egotism.
A person that begins to do something with a good intention and eventually reaches an extreme point lacks true discernment. His actions exemplify a latent type of egotism that is hidden beneath this behavior; he is unaware of it, because he does not know himself that well, which is why he goes to extremes.
Quite often, people begin with good intentions, but look where they may find themselves! Ihis was the case with the "icon-worshippers" and the "icon-combattcrs" in the past: both cases were extremes! The former had reached the point of scraping icons of Christ and placing the scrapings into the Holy Chalice in order to "improve" Holy Communion; the latter, on the other hand, burnt and totally discarded all icons. That is why the Church was obliged to place icons in higher places, out of reach, and, when the dispute was over, lowered them so that we can venerate them and thus confer the appropriate honor to the persons portrayed therein.
ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΟΥ.
Σύντομο βιογραφικό σημείωμα
του Οσίου π. Ιωάννου του Ρουμάνου
Ο π. Ιωάννης ο Ρουμάνος γεννήθηκε στο χωριό Χοροντίστεα (του νομού Ντοροχόϊ της Μολδαβίας), από Ορθοδόξους γονείς τον Μάξιμο και την Αικατερίνη το 1913. Στο βάπτισμα του πήρε το όνομα Ηλίας. Σε ηλικία έξι μηνών πέθανε η μητέρα του και τρία χρόνια αργότερα δηλ. το 1916 σκοτώθηκε ο πατέρας του στο μέτωπο της Ουγγαρίας όπου υπηρετούσε. Τον ορφανό Ηλία παράλαβε μια θεία του που ονομαζόταν Μαρία, για να τον μεγαλώσει. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο χωριό του, με πολλή δυσκολία, επειδή δεν είχε χρήματα ούτε βιβλία ν’ αγοράσει, ούτε δίδακτρα να πληρώνει. Το καλοκαίρι ξενοδούλευε για να βγάλει κάποια έξοδα του, κοντά στο θείο του γέρο – Αλέκου. Όταν τελείωσε το γυμνάσιο έμενε στη Μητρόπολη του Τσερναουτσύ και εκεί γνωρίστηκε με κάποιο Αρχιμανδρίτη ο οποίος τον συμβούλευσε να σπουδάσει Θεολογία. Απ’ εκεί πήγε στη Μονή Νεάμτς. Με πολλή προθυμία έκανε τις διακονίες που του ανέθεταν. Ιδιαίτερα επεμελείτο το διακόνημα του φαρμακοποιού και του βιβλιοθηκάριου.
Μετά τη Μονή Νεάμτς, το φθινόπωρον του 1936 αναχωρεί για τους Αγίους Τόπους. η επίσκεψη του αυτή ήταν καθοριστική για τη ζωή του. Εντυπωσιάζεται από τη μοναχική ζωή και εισέρχεται στη Λαύρα του Αγίου Σάββα, κοντά στη Βηθλεέμ. Εκεί δέχεται την μοναχική κουρά και γίνεται μοναχός. Του ανέθεσαν το διακόνημα του καντηλανάφτη, του βοηθού οικονόμου κι αργότερα την μέριμνα για τους αρρώστους στη μονή. Η φήμη του για τις ιατρικές του υπηρεσίες εξαπλώθηκε και έξω από τη Μονή και οι άραβες της περιοχής ερχόντουσαν σ’ αυτόν.
Εξαντλημένος από την κούραση ζητά ευλογίαν από τον γέροντά του να φύγη στην έρημο για ησυχία . Έτσι αναχωρεί με ένα άλλο ρουμάνο μοναχό για την έρημο. Ύστερα από αρκετό δρόμο, αφού πέρασαν από τήν Νεκρά Θάλασσα και την Κουμράν έφτασαν στη σπηλιά της Καλομάνα, ένα χιλιόμετρο από τη μονή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου. Εδώ ο άλλος μοναχός τον εγκαταλείπει και γυρίζει στην πατρίδα του, ενώ ένας άλλος νέος μοναχός ο π. Ιωαννίκιος, Ρουμάνος κι αυτός στην καταγωγή, συνδέεται μαζί του και μένει κοντά του μέχρι το τέλος της ζωής του.
Κατά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο ο πατήρ Ιωάννης συλλαμβάνεται από τους άγγλους που ήσαν κάτοχοι της Παλαιστίνης (επειδή ήταν Ρουμάνος, και η Ρουμανία είχε συνταχθεί με τους Γερμανούς) και παραμένει αιχμάλωτος εννέα μήνες περισσότερο από τους άλλους γιατί γνώριζε ξένες γλώσσες.
Όταν ελευθερώθηκε ξαναμπαίνει στη Λαύρα του Αγίου Σάββα για δεύτερη φορά και υπηρετεί με τον ίδιο ζήλο. Αργότερα με την προτροπή του προϊσταμένου της Ρουμανικής Εκκλησίας στα Ιεροσόλυμα χειροτονείται διάκονος κι αργότερα Ιερομόναχος και αναλαμβάνει ηγούμενος της Ρουμανικής Εκκλησίας στον Ιορδάνη. Εδώ παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1948 οπότε υποχρεώθηκε ένεκα τού Αραβοϊσραηλινού πολέμου να φύγει για το Λίβανο. Όταν γύρισε εγκαταστάθηκε και πάλι στη Ρουμανική Μονή του Ιορδάνη μέχρι το Νοέμβριο του 1952. Από τότε ήρθε στην περιοχή της Μονής του Χοζεβά και με την άδεια του ηγουμένου εγκαταστάθηκε πρώτα στη Μονή και αργότερα σε μια σκήτη ψηλά στο βουνό που ήταν απρόσιτη για τους επισκέπτες. Εδώ έζησε επτά χρόνια χωρίς να κατεβεί και να επισκεφθεί την Ιεριχώ. Μόνο στη Μονή κατέβαινε για τη Θεία Μετάληψη και για να πάρει τον Τορβά του.
Είναι αξιοσημείωτο ότι ο ίδιος είχε προαισθανθεί το θάνατό του και το είχε ανακοινώσει στους πατέρες της μονής λέγοντας «Του Σωτήρος να μη μου στείλετε τορβά, γιατί θα ταξιδέψω» και πράγματι την 5ην Αυγούστου «εκοιμήθη εν Κυρίω». Όταν πληροφορήθηκαν οι πατέρες της μονής τον θάνατό του, ανέβηκαν στην σκήτη του και ετοίμασαν τα σχετικά με την ταφή και έψαλλαν επί τόπου την ακολουθίαν της κηδείας του. Όταν ύστερα από 20 χρόνια έφθασαν στο μοναστήρι προσκυνητές, πνευματικά τέκνα του γέροντα Ιωάννη από την Αμερική τον αναζήτησαν για να εξομολογηθούν. Ο ηγούμενος τους πληροφόρησε για τον θάνατό του γέροντα Ιωάννη κι οι προσκυνητές επέμεναν να επισκεφθούν τον τάφο του. Ύστερα από την επιμονή τους ο ηγούμενος συγκατατέθηκε ν’ ανεβούν στην σκήτη που βρίσκονταν ψηλά και σ’ απόκρημνο μέρος για να προσκυνήσουν τον τάφο του. Όμως σαν ανέβηκαν στην σκήτη μια άρρητη ευωδία έγινε αισθητή σ’ όλους. Στην προσπάθεια τους να εντοπίσουν τον τόπο της προέλευσής της, κατέληξαν στον τάφο του γέροντα Ιωάννη. Με μικρή προσπάθεια μετακίνησαν το ξύλινο κάλυμμα του τάφου και Ώ του θαύματος! Το σκήνωμα του γέροντα Ιωάννη ήταν ακέραιο και ευωδίαζε. Κατάλαβαν ότι επρόκειτο για άγιο άνθρωπο. Προσκύνησαν και γύρισαν στο μοναστήρι γεμάτοι πίστη και θαυμασμό, για το γεγονός.
Αργότερα ειδοποιήθηκε το Πατριαρχείο, το οποίο απεφάσισε την ανακομιδή του σκηνώματος του γέροντα Ιωάννη. Το άγιο σώμα του μέχρι σήμερα βρίσκεται ακέραιο σε γυάλινη θήκη στο παρεκκλήσι των Χοζεβιτών για μετάδοση ευλογίας στους προσκυνητές και δόξαν Θεού.
ΑΜΗΝ
Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών
+
Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009
Συμβουλές της Γερόντισσας Φιλοθέης.
Χανιά 1-1-1964 Αγαπητά μου τέκνα,
Έρχομαι με αγάπη να σας δώσω μια οδηγία, να σας θυμίσω πώς σήμερα ο χρόνος της ζωής μας έφυγε, έκλεισε και φορτώθηκε πολλά εγκλήματα και θανάσιμες αμαρτίες. Έκλεισε ή πόρτα του κουρασμένου χρόνου και έρχεται ο νέος ακούραστος και μας παρακαλεί να ξαναγεννηθούμε, να θεραπεύσουμε τις αμαρτίες μας, να πλύνουμε το δοχείων του σώματος μας εις το λουτρό της εξομολογήσεως. Να αρχίσομε καινούργια ζωή, να προσπαθήσομε να μεγαλώνομε τις αρετές μας.
Εμπρός να ξεχάσομε αυτά πού μας κούρασαν, αυτά πού μας μαύρισαν, αυτά πού μας ντρόπιασαν, αυτά πού μας ελέγχουν. Ας φύγουν, ας κλειστούν, ας συγχωρηθούν και περιορισθούν στον παλιό τον χρόνο, και ας αρχίσει ή πνευματική πρόοδος της ψυχής και του σώματος, ή χαρά, ή αγάπη και ή ελεημοσύνη. Ώ πόση χαρά, Κύριε, μας δίνεις, όταν σκεπτώμεθα όλοι, μικροί μεγάλοι, την αγάπη Σου, το έλεος Σου και να ζητήσομε τον φωτισμό Σου, και με πόνο και συντριβή καρδιάς να πούμε και εμείς το ήμαρτον Κύριε.
Θέλομε να μας συγχώρησης και να μας φώτισης, να μας βοηθήσεις. Τα μικρά παιδιά να εξοπλισθούν με τον φωτισμό Σου, να μεγαλώσουν με αγάπη και να βαδίζουν τον ιδικόν Σου δρόμο. Οι νέοι να νοιώσουν την χαρά της ψυχής των, το συμφέρον της προόδου των, το θεμέλιο της ζωής των.
Εις τους γέροντες να μικραίνουν οι πόνοι των και να προσπαθήσουν να νοιώσουν πώς φεύγουν για το τελευταίο ταξίδι της ζωής των' και εκείνο πού πρέπει να κρατούν είναι το καθαρό και ωραίο βιβλιάριο της ζωής των, διότι θα ερωτηθούν και ελεγχθούν. και τι θα πουν; Δεν είχα καιρό να πλύνω και να ετοιμάσω την ψυχή μου;....
Ή πνευματική σας μητέρα
ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΦΙΛΟΘΕΗ ΜΟΝΑΧΗ ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟ ΣΤΥΛΙΑΝΗ ΧΑΤΖΗΝΑ (1897-1975)
Σύντομο βιογραφικό σημείωμα
Φιλοθέης Μοναχής, κατά κόσμο Στυλιανής Τσαγκαράκη
Εις την επιφάνεια της ζωής των κοινών και των μεγάλων ανθρώπων υπάρχει μια κοινοτοπία: ή γέννηση, ή ανατροφή, ή οικογένεια, ο αγώνας για την ζωή. Μα πίσω απ’ αυτά, στον κόσμο της ανθρώπινης καρδιάς, εκεί όπου φωλιάζει το πνεύμα, εκεί όπου «προσομιλεί» ο Θεός και αποκαλύπτει τα μυστήρια του, εκεί όπου επωάζονται τα μεγαλεία και άπ' όπου εκπορεύονται τα μεγάλα έργα, σ' αυτόν τον εσώτατο κόσμο του ανθρώπου υπάρχει ή «ειδοποιός διαφορά» μεταξύ των πνευματικά μικρών και μεγάλων ανθρώπων.
και στην μεν πρώτη περίπτωση ή Φιλοθέη μοναχή, κατά κόσμο Στυλιανή Τσαγκαράκη, ακολούθησε πιστά και αγία την κοινότοπη ανθρώπινη ζωή.
Γεννήθηκε περίπου το 1897 στην Λουτρά Ρεθύμνης από δυο γονείς, αγνούς και πιστούς στα Κρητικά ιδεώδη της πίστεως και της τιμής, τους Νικόλαο και Ειρήνη Μπιρλιράκη. Μικρή παιδούλα ακόμη την υιοθέτησαν οι θείοι της Νικόλαος και Αθηνά, κάτοχοι, από οικογενειακή κληρονομιά αργυράς σκευής του Τιμίου Σταυρού. Ό οικογενειακός σεβασμός προς τον Τίμιον Σταυρόν φυτεύεται βαθιά μέσα της, όπου, μαζί με το φυσικό χάρισμα της αγνής ευσέβειας της, δημιουργείται ή αποφασιστική προϋπόθεση της εκλεκτής ψυχής, στην όποια θα φανερωθούν πολλά θεία μυστήρια.
Χαρακτηριστικό είναι ότι από την θεια της ζήτησε δυο πράγματα: «Τον Τίμιο Σταυρό και την ευχή της». Πράγματι! «Την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ άφαιρεθήσεται άπ' αυτής».
Ή στοιχειωδέστατη μόρφωση της, λόγω των συνθηκών της εποχής, θα αποτελεί πάντα την αντίθεση προς το απροσμέτρητο βάθος του «πλούτου, της σοφίας και της γνώσεως της».
Σε ηλικία 18-19 ετών υπανδρεύεται με τον γνωστόν εις την περιοχή Χατζή-Νικόλαο Τσαγκαράκη, κατά πολύ μεγαλύτερο της στην ηλικία, άρχοντα του χωρίου Ρούστικα Ρεθύμνης, κυρίως στην τιμή και την ευσέβεια. Άξιος σύζυγος και συμπαραστάτης, με βαθιά κατανόηση και πολλές θυσίες για την σύζυγο του. Αξίζει εδώ να τονισθή, σαν σπάνιο παράδειγμα, ότι στην ορθόδοξη χριστιανική οικογένεια, όταν αυτή θεμελιώνεται και «βιούται» σαν μυστήριο, πού όντως είναι, καλλιεργούνται απρόσκοπτα τα χαρίσματα του Άγιου Πνεύματος. Και από ενός σημείου και εξής ο ένας καλείται να είναι «προστάτης» και «μνήστωρ» και διάκονος του μυστηρίου, ως ο Ιωσήφ της Καινής Διαθήκης, από της στιγμής δηλαδή και εξής, οπού ο Θεός σήμανε την κλήση Του στο πρόσωπο της σεβάσμιας οικοδέσποινας Χατζήνας, για λόγους πού μόνο οι ανεξερεύνητες βουλές Του γνωρίζουν.
Το μέχρι τότε απλώς τιμώμενο ιερόν κειμήλιο, ο Τίμιος Σταυρός, στα χέρια της Χατζήνας εξεδήλωσε την θαυματουργό δύναμη Του, όταν το 1934 ο τότε διετής γιος της, ο σημερινός παπα-Σταύρος, γκρεμίζεται στην αυλή από το «δώμα» του σπιτιού και αιμορραγεί άπνους. οι γείτονες και οι χωριανοί έχουν ήδη προστρέξει, αφού ή καμπάνα του χωρίου είχε αναγγείλει τον θάνατο του παιδιού. Άλλα ή ύστατη ελπίδα της μάνας δεν σβήνει. Καταφεύγει στον Τίμιο Σταυρό και την βοήθεια Του, Σταυρώνει το παιδί κι αμέσως συνέρχεται και θεραπεύεται.
Άπ' εκεί κι ύστερα ή Χατζήνα και ο Τίμιος Σταυρός δένονται σε μια δυναμική χαρισματική θεία ενότητα και έκτοτε, σε χιλιάδες υπάρξεις (σώματα καρδιές και διαλογισμούς ανθρώπων) αφήκαν τα σημάδια της θείας αυτής δυνάμεως, σε κάθε λογής ανθρώπινη ανάγκη. Τα θαύματα εκείνα, «εσαεί» θα ομολογούν με δέος και συγκίνηση οι πάμπολλοι ευεργέτηθέντες.
Ή Χατζήνα δεν ανήκει πια στον ανθρώπινο κύκλο της. «Αφήκε τους σαρκικούς γονείς, τους αδελφούς, τα τέκνα, τους συγγενείς, τους φίλους». «Λαβούσα γαρ τον Σταυρόν ηκολούθησε τον Χριστόν», αφού αναχώρησε από την πατρίδα της, «χωρίς ράβδο, χωρίς πήραν», χωρίς ούτε ένα οβολό και κανένα μισθό, μόνον με την βοήθεια του προστάτου της Αγίου Σπυρίδωνος και τον Παντοδύναμο Τίμιον Σταυρόν εις το χέρι, με την ευλογία του Θεού και την συνδρομή των πνευματικών της αδελφών και τέκνων, επί 40 έτη περιόδευσε πολλές πόλεις, κώμες, χωριά, νήσους και επαρχίες της Ελλάδος, θεραπεύουσα και κηρύττουσα, συνθέτουσα στην πρώτη ωραιότητα της, την εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο.
Υψώνεται σε ανθρώπινο πνευματικό ανάστημα, πρωτοφανές για την εποχή μας.
οι αρχιερείς των επαρχιών Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, Αθανάσιος Αποστολάκης, και Κυδωνιάς και Άποκορώνου, αοίδιμος Άγαθάγγελος Ξηρουχάκης, δια δύο Συνοδικών επιτροπών και συσκέψεων, τη συμμετοχή και των λοιπών αοιδίμων αρχιερέων της Δυτικής Κρήτης, ήτοι Λάμπης και Σφακιών Ευμενίου και Κισάμου και Σελίνου Ευδόκιμου, αφού, μετά σεβασμού και ευθύνης ερεύνησαν το θέμα του Τιμίου Σταυρού και των θεραπειών των ασθενών, την περιέβαλαν με την στοργή και την συμπαράστασιν τους δια την εργασία της εις τον αμπελώνα του Κυρίου. Την ιδίαν γραμμή ακολούθησε και ο αοίδιμος Μητροπολίτης Κυδωνιάς και Άποκορώνου Νικηφόρος, ο δε Πατριάρχης Ιεροσολύμων, κατόπιν προσωπικής επιμονής του, εις επιβράβευσιν του εκκλησιαστικού έργου της και των μεγάλων ευεργεσιών της προς το Πατριαρχείων Ιεροσολύμων και τα Ιερά Προσκυνήματα, την έκειρε μεγαλόσχημη ν μοναχή ν με το όνομα Φιλοθέη.
Ένα έργο, καθαρά αποστολικό, χαρισματικό και βαθύτατα μυστικό και ταπεινόφρον, ούτε είναι γνωστόν εις όλη την έκταση του, ούτε και σημειώνεται εν ολίγοις. Μπορεί όμως να χαρακτηρισθεί εις τα εξής κεφάλαια:
α) Το ανθρώπινο και κοινωνικό: Γεμάτη αγάπη, στοργή, ευφυΐα, σοφία, δύναμη Θεού, με το πνεύμα της θυσίας σφραγίδα στην καρδιά της, παρηγόρησε, θεμελίωσε χριστιανικές ψυχές, στερέωσε οικογένειες, χάρισε παιδιά σε άτεκνα ζευγάρια, ενίσχυσε πτωχούς, μόρφωσε άπορα παιδιά σε διάφορες Σχολές και Πανεπιστήμια, περιέθαλψε δεινοπαθούντες γερόντους, περιόδευσε «άτερ πήρας και βαλαντίου». Την προαιρετική οικονομική συνδρομή των ευεργετούμενων αυτομάτως διέθετε εις τους πτωχούς αδελφούς του Κυρίου, τις χήρες, τα ορφανά, τους ασθενείς, μαζί με την σωματική και ψυχική θεραπεία τους. Επί πλέον συνδρομές σε Εκκλησίες, Μοναστήρια και πτωχούς μοναχούς, με στέρηση προσωπική, νηστείες και θυσίες, με απέριττη και πάμπτωχη ζωή, για να συμπλήρωση τον πλουτισμό της αγάπης της εκ του υστερήματος της. και επί πλέον 585 βαπτίσεις παιδιών όλων των κοινωνικών βαθμίδων πού μαζί με το αισθητό φως του κόσμου είδαν και το νοητό φως του Θεού.
β) Το χαρισματικό: Επιμερισμός πολλών χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος στο βάθος της ψυχής της, «εικών και ομοίωσις Θεού» «εν χάριτι Χριστού» θεράπευε τους πιστούς ασθενείς, κατηύθυνε «εις νομάς σωτηρίας» με λόγια θεόπνευστα και «εν σοφία δυνάμεως Θεού» συνέδεε τους ανθρώπους με την Εκκλησία και τα Αγια Μυστήρια της. Προφητικός έλεγχος, ράπισμα ή και χάδι, χάρμα ψυχής τα λόγια της, ορθοτόμησις της αλήθειας, «καύχημα εν Χριστώ» ανάνηψις και εγρήγορσις ψυχής, με σκοπό πάντα «την καλήν απολογία την επί του φοβερού βήματος του Χριστού».
γ) Το μοναστήρι εις Ρούστικα: Γνήσιος καρπός του έργου του Τιμίου Σταυρού: Τρεις Εκκλησίες, δύο κτιριακά συγκροτήματα και ο τάφος της είναι το κυριότερο κτιριακό έργο της πτωχής και ασθενικής μητέρας, πόνος και μόχθος καθημερινός 40 ετών (εκτός από τα άλλα εκκλησάκια πού έκτισε εδώ κι εκεί και τις συνδρομές σε τόσες άλλες περιπτώσεις). Τάματα πονεμένων και αρρώστων πού ευεργετήθηκαν από τα χέρια της και την Χάρη του Τιμίου Σταυρού συγκεντρώθηκαν με πόνο και στερήσεις για να αποτελέσουν εν μέρος των δαπανών πού απαιτήθηκαν, κι οπού αυτά δεν έφθαναν, πωλούσε κομμάτια της πατρώας περιουσίας της, για να στεγάζονται και να καταλύουν εκεί οι πονεμένοι και ευγνώμονες προσκυνητές.
δ) Το ασθενές του σώματος: Ή γερόντισσα Φιλοθέη, φορεύς δυνάμεως και χαράς δια τους άλλους, ήταν διαρκώς συντετριμμένη και καταβεβλημένη από βαρύτατες σωματικές αρρώστιες. Ό πόνος των παθημάτων της ολοκληρώθηκε και κορυφώθηκε από τον σκόλοπα των αναρίθμητων ασθενειών της. Κλινικός νεκρά, πού πριν από τον οριστικό θάνατο της, και διαρκώς πάσχουσα «από κλίνης οδυνηράς και στρωμνής κακώσεως» δεν έπαυσε ούτε στιγμή «καταφρονούσα των βασάνων» να προσφέρει τις αναρίθμητες ευεργεσίες της σε όσους κατέφευγαν κοντά της. Και τούτο σημείων των χαρισμάτων! «Αρκείσαι ή Χάρις μου ή γαρ δύναμίς μου εν ασθένεια τελειούται» (Απ. Παύλος).
Άλλα το ασθενές σώμα την 7η Αύγουστου 1975, τελείως εξουθενωμένο από την βαρύτατη ασθένεια, απελευθέρωσε το μεγάλο πνεύμα της.
Και τώρα, κατατεθειμένο εις το σεμνό και απέριττο τάφο, αγκαλιασμένο από την κυρίαρχο γαλήνη του έργου της, ας αναπαύεται αιώνια αγιασμένο, το δε πνεύμα της ας συγχορεύη με τους αγίους και να δέεται υπέρ ημών. Αμήν.
(Εκ του περιβάλλοντος των πνευματικών της τέκνων)
HE WHO WAS AMONGST Us (IN MEMORY OF BLESSED METROPOLITAN ANTONY KHRAPOVITSKY, +8/1O/36) By St. Justin (Popovich).
The Most Blessed Metropolitan Antony passed into the other world prayerfully and peacefully. He was not of this world but belonged entirely to that other world, even while he was in this world. He walked upon this earth but his inner life was concealed with Christ in God. He contemplated on what was above, and by heavenly means he measured what was earthly, and what was temporary; he evaluated in comparison with the eternal. Death has uncovered the reliquary of his body, and he has joyously been translated into the heavenly realm, eternal and not made by hands. It was only for this that he dreamt. For he lived in this life like a traveller who, while crossing this world, hastens to his eternal homeland, to the heavenly realm in which the sun is Christ, radiating truth and love, shining without setting or being extinguished.
If anyone in this world always lived in unity with all the saints (Hb.3:i8), it was assuredly this Most Blessed Metropolitan. He was always in holy "community" which is nourished by prayer, love and faith. This is his sacred amity in which, with pious, tireless sensitivity and prayerfulness, he associated with the holy fathers, contemplating them, speaking from them. He belonged to them with his whole soul and whole heart; it was with their eyes that he gazed upon this world. In unity with them, he lived in this world and thus he was mighty in the patristic faith, in deeds, in life itself. And now he is with them and amongst them. There can be no doubt that his soul now joyously makes prostrations before St. Chrysostom, St. Basil, before St. Gregory and the rest of the hierarch-saints. He makes such prostrations while praying for all of us, his children.
A martyr — by his death he joined the martyrs. Was he not a martyr? He who burdened himself with severe moral struggle? Yet in the dawn of his monasticism he tormented himself with Christ's suffering, day and night placing upon himself the labours of fasting, prayer, tears, meekness, almsgiving, love, love of one's neighbor, love of God. Truly a martyr, for he exhausted his body and subjected his soul to ascetic labours, restraining from everything worldly to attain the wondrous kingdom of his Lord Jesus Christ.
A confessor — by his death he joined the confessors. Seldom in our age has anyone proclaimed the Gospel truth with
such fearless confession. His divinely wise voice rang out not only in the vastness of Russia. It sounded forth with its life-creating strength resurrecting dead souls, comforting those who sorrowed; it laid low those who fought against Christ, and silenced the lips of the evil-minded. Fearlessly, he strode toward Christ's truth by the most direct path. With apostolic courage and daring he defended the Orthodox Church before the powerful of this age. And he did so at the price of heavy sufferings. But in all these sufferings he was kind and peaceful, as according to the Apostle, 'Iherefore I take pleasure in infirmities, in reproaches, in necessities, in persecutions, in distresses for Christ's sake: for when I am weak, then am I strong. (2 Cor 12:10) Nothing could force him to silence or even deter, his Pauline eloquent zeal for Orthodoxy.
Unmercenary — through death he united with the holy unmercenaries. For, who was so generous as he? Who else was as tenderly merciful? Who, if not he, was so evangelical a co-sufferer? Truly, seldom has anyone so decisively, so sincerely and so firmly come to love poverty for Christ's sake. All that he had belonged to everyone. I am certain that after his death he left no money and no possessions aside from some books and a donated cassock. Unmercenary, he fed the spiritually hungry as well as their bodies. No one who ever spent a few moments with him left without being consoled, inspired, reassured. From him a stream of grace flowed unseen into the souls of those who conversed with him. Whether he spoke, or kept silent, or smiled upon us, he miraculously acted upon us, and often he stirred up a trembling in your entire being.
An ascetic — through death he united with the holy ascetics. Together with the holy ascetics he perceived and understood Christianity as a moral struggle, a struggle by which a person is transformed into an eternal, deified being. Our the Most Blessed Abba Antony was a leader and guide for us. There is nothing lifeless, nothing scholastic in his perception and understanding of Christianity, while all round, in rationalistic and scholastic Europe, the dead are burying their own dead. The blessed Abba received every commandment of the Saviour as a calling to struggle, and all the commandments together as an incarnate asceticism. Indeed, not a single word of the Saviour, not a single commandment of the Saviour can be fulfilled without effort, without labour, without struggle. Thus, it is said: The kingdom of heaven sujfereth violence, and the violent take it by force. (Mt. 11:12) and our Most Blessed Metropolitan was always engaged in a labour of evangelical toil. He turned his ascetic life into a sermon: the Gospel is a moral struggle, Christianity is a moral struggle. This great metropolitan, from beginning to end, was a tireless ascetic, filled with prayer, tender mercy, tears, love, forgiveness, all-encompassing love.
A man of prayer — by death he joined the saints of prayer. Truly, our Blessed Vladika lived by prayer on earth. It could not have been otherwise. The one who is most faithful to
the Gospel on earth is, at the same time, the most prayerful. This is so because he is sensitive to the measureless tragedy oflife, which arises from that sinfulness and evil which have arisen in this world.
An evangelical person is aware with his whole being that only the Almighty Lord can destroy wickedness and the devil from among mankind. In the evangelical soul of our blessed metropolitan, every person called forth prayer from his heart. He treated everything prayerfully. Thousands and millions of human beings perish in the sea of life, being tossed about by the storms of evil. How could this visionary metropolitan not cry out with unceasing prayer and not call for the help the One Who alone can save us from the evil-one, from sin? A true Christian inevitably is a true praying person. If he has any kind of a calling, then here is his calling both in this world and the one that is to come.
And what now? Now, over our sorrowful world, there is yet another martyr amongst the holy martyrs. Yet another unmercenary amongst the holy unmercenaries, yet another ascetic amongst the holy ascetics, yet another one of holy prayer amongst the holy-ones of prayer. And this means that there has increased the number of eternally vigilant and untiring holy ones praying for our bitter world. Thus our grief over the departure of our Most Blessed Metropolitan Antony turns into joy, for now he will love us even more strongly, even more will he help us, even more sincerely will he support us on the Gospel path, even more penetratingly will he lead us through the darkness of this world into the azure splendor of the Saviour's wondrous eternity.
O Lord All-Merciful, have mercy on us by the prayers of our father, Blessed Metropolitan Antony.
THE HARMONY OF GOD Is HIDDEN WITHIN A DIVERSITY OF PERSONALITIES
By Elder Paisios the Athonite, from the hook "Family Life, "published by the Sacred Hesychastirion of St. John the Evangelist, Souroti, Greece (2002), translated by Fr. Luke Hartung.
One day a man came to my kalyve (hut) and told me that he was very worried because he was not of the same mind with his wife. I saw, however, that there was nothing serious between them. He just had a few rough edges, his wife had a few others, and they couldn't deal with one another. They needed a little sanding. Take two planks of wood before sanding them. One has a knot here, the other has a knot there; if you try to join the planks there fs an empty space left between them. If, however, you sand one a little here and the other a little there, using the same tool, they join perfectly, [i]
Some men tell me: "I don't see eye to eye with my wife; we have opposite personalities. She has one temperament, I have another! How can God do such strange things? Couldn't He have arranged a few things so that couples matched, and they were able to live more spiritually?"
I tell them, "Don't you understand that the harmony of God is hidden within a diversity of personalities? Different temperaments actually create harmony. Alas, if you had the same personalities! Think what would have happened if, for example, you both got angry easily: you would destroy your house. Or, consider if both of you had mild temperaments: you would sleep standing up! If you were both stingy you would get along, yes, but you would both end up in hell. Likewise, if both of you were open-handed, would you even be able to keep your house? No. You would disperse everything, and your children would be turned out to the streets.
If a spoiled brat marries a spoiled brat, between themselves they get along fine, right? But, one day someone is going kill them! For this reason God arranges it so that a good person marries a spoiled brat, that the latter may be helped. It may be that he or she has a good disposition, but was never instructed correctly when young."
Little differences in the characters or personalities of spouses actually help couples to create a harmonious family, for the one completes the other. In a car it is necessary to use the gas pedal to go forward, but also the brake pedal to stop. If thecar only had brakes it wouldn't go anywhere; and if it only had gears, it wouldn't be able to stop.
Do you know what I said to one couple? "Because you are similar, you don't match!" They are both sensitive. If something happens at home, both of them lose it and start-up: The one, "Oh, what we suffer!" The other, "Oh, what we suffer!" In other words, the one causes the other to lose hope even more! Neither is able to comfort the other a little by saying, "Hold on, our situation is not that serious". I've seen this in many couples.
When spouses have different personalities it helps in the raising of children even more. One spouse wants to put on the brakes a little, but the other says, "Give the children a little freedom". If they both are overbearing they will lose their children. If, however, they leave them on their own, again their children will be lost. Therefore, when the parents have different personalities, the children enjoy a certain stability.
What I'm trying to say is that everything is needful. Naturally, one's personality quirks shouldn't go beyond their limits. Each spouse should help the other in his own way If you eat a lot of sweets, you'll want also to eat something a little salty. Or if you eat, let's say, lots of grapes, you'll want a little cheese to cut the sweetness. Vegetables, if they are very bitter, are not eaten. But a little bitterness helps, as does a little sourness. Some people, however, are like this: If someone is sour, he says: "Let everyone become sour like me." And whoever is bitter says, "Let everyone become bitter." Likewise, those who are salty say, "Everyone should become salty." Bridges aren't built like that! [z]
t t t
[i] Elder Paisios means that this work is done by the spiritual father and it is effective, only as long as the two spouses have the same spiritual father, in order that the sanding happens "using the same tool. "
[2] Obviously, the Elder is using a metaphor: "Bridges (i.e. relationships) aren't build like that!"
Μοναχή Ειρήνη Μυρτιδιώτισσα των Οινουσσών (1960)
Η κατά κόσμο Ειρήνη Πατέρα, θυγατέρα του Πανάγου Διαμ. Πατέρα και της Κατίγκως Δημ. Λαιμού, των γνωστών ναυτικών οικογενειών των Οινουσών.Το 1952 Ο Παν. Πατέρας ασθένησε από την σπάνια και θανατηφόρο Νόσο του Χόντγκινς. Όταν εκδηλώθηκε η νόσος η θυγατέρα του Ειρήνη ζήτησε από τον Θεό "να λάβει αυτή την αρρώστια και να γίνει καλά ο πατέρας της· σε 15 μέρες ψηλός πυρετός την έριξε στο κρεβάτι· Η διάγνωση έδειξε ότι είχε την 'ίδια νόσο, πράγμα σπανιότατο, αφού αυτή δεν είναι κληρονομική η μεταδοτική".Για διάστημα 5 ετών υπέμεινε με θαυμαστή καρτερία την επώδυνη δοκιμασία. Απεβίωσε την 13η Νοεμβρίου 1960, σε ηλικία μόλις 21 ετών. Ένα μήνα περίπου πριν τον θάνατο της (την 26η Οκτωβρίου), Ο Ηγούμενος της Μονής Λογγοβάρδας Πάρου αρχιμ. Φιλόθεος Ζερβάκος, τέλεσε στο Παρεκκλήσιο του πατρικού της σπιτιού τη μοναχική της κουρά· τότε πήρε και το μοναχικό όνομα Μυρτιδιώτισσα.Κατά την εκταφή της (την 24η Σεπτεμβρίου 1963), το λείψανό της βρέθηκε άφθαρτο και ακέραιο και με άδεια του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου (Β' του Χατζησταύρου), μεταφέρθηκε στις Οινούσσες, στη Μονή Ευαγγ. Θεοτόκου (την οποία ιδρύσαν οι γονείς της το 1962). Σήμερα φυλάσσεται εκεί, κατατεθειμένο σε λάρνακα, σε ταφικό Παρεκκλήσιο δίπλα στο Καθολικό. (Ευαγγ. Λέκου, "Τα Ελληνικά Μοναστήρια", τ. 2ος, σελ. 107 - 109).Ιερομάρτυρας Κωνσταντίνος Ο Νέος, Ο Ρώσος (+ 1918)
Ο Ιερεύς Κωνσταντίνος Ποντγκόρσκυ ήταν Εφημέριος του Ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, του χωριού Κιρζεμάνι, της περιοχής Μπολσόγιε Ιγνάτιεβο της Μορντοβίας, της σημερινής Ρωσικής Ομοσπονδίας. Μετά την εκτέλεση της Τσαρικής οικογένειας (4η Ιουλίου 1918), άρχισε να τελεί επιμνημόσυνες δεήσεις για τα θύματα - μέλη της, ενώ παράλληλα υπερασπιζόταν τούς πτωχούς χωρικούς, των οποίων τις σοδειές άρπαζαν οι Μπολσεβίκοι. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους πιστούς και ελεημένος με το προορατικό χάρισμα, με το οποίο οδήγησε πολλούς σε μετάνοια.Το 1918 (άγνωστο ποιά ημερομηνία), μετά το πέρας μιας Ακολουθίας, δύο αθεϊστές τον συνέλαβαν, του έσχισαν τα ράσα, του πέρασαν χαλινό στο στόμα ! και αφού τον περιέφεραν σε όλο το χωριό, τον σταύρωσαν στην πόρτα της εκκλησίας! Ενταφιάστηκε στο άκρο του κοιμητηρίου, διότι οι εκτελεστές του δεν επέτρεψαν να ταφή μέσα σ' αυτό.Από το 1992, ο εφημέριος του χωριού π. Αλέξανδρος Νικίτιν, άρχισε την συλλογή πληροφοριών από τούς χωρικούς και τελικά βρήκε τον τάφο του Ιερομάρτυρας, την 13η Ιουνίου 2001. Το Λείψανό του βρέθηκε αδιάφθορο και ευωδιαστώ· "Αν και έμεινε στην γη για 83 χρόνια - γράφει ο π. Αλέξανδρος - διατηρήθηκε σε εξαιρετικά καλή κατάσταση· το δέρμα, τα οστά, τα νύχια και τα μαλλιά, δεν υπέστησαν καμία φθορά... Ο Ιερέας ήταν με άμφια του και με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος του. Στο αριστερό του χέρι κρατούσε σταυρό και κάτω από το δεξί του χέρι ήταν ένα Ευαγγέλιο, το οποίο ανοίξαμε και ξεφυλλίσαμε... Στα χέρια του ήσαν αρατά τα τρυπήματα των καρφιών· βρήκαμε τέσσερα καρφιά μέσα στο φέρετρο". (Περιοδικό Άγιος Κυπριανός", φ. 308/2002, σελ. 142 - 143).Ένα άλλο παράδοξο γεγονός είναι η ανεύρεση μιας πηγής καθαρού νερού μέσα στον τάφο και κάτω από το φέρετρο του Ιερομάρτυρας! (οι ενορίτες πιστεύουν, ότι πρόκειται περί θαύματος). Η μνήμη του, μέχρι την διακήρυξη της αγιότητας του από κάποια Εκκλησιαστική Αρχή, τιμάται την 25η Ιανουαρίου, κατά την Σύναξη των Ρώσων Νεομαρτύρων.
Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2009
Amphilochius of Pochayiv (Амфілохій Почаївський, b. Joseph: Ukrainian Orthodox hieromonk) [11/27/1894-1/1/1971]
ΆΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ POCHYIV
1. Το λείψανο του είναι αδιάφθορο.
2. Ανοίχτηκε ο τάφος του μετά από 30 χρόνια.
3. Προφήτευσε πότε θα πεθάνει και ότι ο θάνατος του θα οφείλεται σε δηλητηρίαση.
4. Και ότι την μέρα της κηδεία του θα υπάρχουν χιονισμένες καιρικές συνθήκες.
5. Θεραπεύει πολλούς προσκυνητές που επισκέφτηκαν τον τάφο του.
6. Εμφανίστηκε πολλές φορές στα όνειρα των μοναχών της POCHAYIV λαύρας.
7. Έδωσε το φως σε τυφλούς.
8. Είχε διόραση. Γνώριζε τις καρδιές και τις ψυχές αλλά και τις προθέσεις των προσκυνητών.
9. Η ασφάλεια NKVD προσπάθησαν να τον ρίξουν στο γκρεμό. αλλά ο Αμφιλόχιος του προφήτεψε ότι δεν θα τα καταφέρουν. Ο ένας τυφλώθηκε και ο άλλος δεν μπορούσε να κινήσει τα πόδια του. Μόνο όταν του ευλόγησε βρήκαν πάλι την υγεία τους.
10. Μετά την απαγωγή του και τα βασανιστήρια σε ένα ψυχιατρείο θεράπευσε 40 αρρώστους έκανε εξορκισμούς, με το Τίμιο Σταυρό το αγίασμα και το Ευαγγέλιο.
11. Ένας εχθρός του τον χτύπησε και τον έριξε στο βάλτο χωρίς να έχει τις αισθήσεις του. Ήταν μέσα στο βάλτο για 8 ώρες αλλά γλίτωσε με την βοήθεια του Θεού
ΠΟΙΑ ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΗΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ - ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ
1ον
α Ποία, και πόσα είναι τά είδη της Θεογνωσίας.
β'Και ότι πρέπει νά ίξευρωμεν πώς είναι Θεός, άμή τί είναι ο Θεός δεν πρέπει νά έρευνουμεν.
γ Και ότι πρέπει ό χριστιανός νά πιστεύη εις τον Θεόν και νά βαπτίζεται
δ'.Και ποιος λέγεται, και είναι χριστιανός.
Και ποιος λέγεται χριστιανός, άμήδεν είναι τή αλήθεια
έ. Και οτι εκείνος οπού δεν κάμνει τό θέλημα του Χριστού, δεν είναι χριστιανός,
ς'. Και ότι οι άδικοι χριστιανοί είναι χειρότεροι από τους εβραίους.
2ον Περί γνώσεως πνευματικής, και oτι o θησαυρός του Πνεύματος είναι κρυμμένος μέσα εις το γράμμα της θειας γραφής, και δεν είναι εις όλους φανερός, άλλα εις εκείνους όπου απόκτησαν μέσα εις την ψυχήν τους την χάριν του Αγίου Πνεύματος.
Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ ό Νέος Θεολόγος
Ήταν από την Παφλαγονία και έζησε τον 10ο αιώνα.
Οι γονείς του Βασίλειος και Θεοφανώ, φρόντισαν για την καλή του εκπαίδευση, τίς δε σπουδές του συμπλήρωσε στην Κωνσταντινούπολη με την κηδεμονία ισχυρού θείου του στην Αυλή. Με την επιμονή του θείου του, μπήκε και αυτός στην Αυλή. Όταν όμως πέθανε ό θείος του, άφησε την Αυλή του Παλατιού και ζήτησε να εισαχθεί στην περίφημη Μονή του Στουδίου. Δεν τον δέχτηκαν λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Αργότερα όμως τον δέχτηκαν. Εκεί μαθήτευσε κοντά στον ομώνυμο προϊστάμενό του Συμεών, με τις οδηγίες του οποίου ευδοκιμούσε στίς θεολογικές μελέτες και στην πνευματική ζωή. Συναντάμε κατόπιν τον Συμεών στη Μονή του αγίου Μάμαντα, οπού μηρέ το μοναχικό σχήμα και στη συνέχεια έγινε ηγούμενος της. Επειδή όμως θέλησε να επιβάλει τους μοναστικούς κανόνες του Μεγάλου Βασιλείου, συνάντησε ζωηρή αντίδραση και παραιτήθηκε. Ασχολήθηκε αποκλειστικά με θεολογικές μελέτες και συγγραφές. Κατηγορήθηκε από τον Μητροπολίτη Νικομήδειας Στέφανο ότι, γιόρταζε από μόνος του σαν επίσημο Άγιο τον γέροντα του Συμεών και ή περιπέτεια αυτή του κόστισε έξι χρόνια ταλαιπωρίες. Τελικά, διατάχθηκε να πάει σ' ένα μοναχικό παρεκκλήσι της Άγιας Μαρίνας, στην Ασιατική όχθη της Προποντίδας, όπου και πέθανε σε γεροντική ηλικία (κατά το 1020). Από τίς συγγραφές του σώζονται 92 λόγοι, 282 πρακτικά και θεολογικά κεφάλαια, καθώς και θρησκευτικά ποιήματα. Για τη θεολογική του δεινότητα ονομάστηκε: νέος Θεολόγος.
ΜΕ ΤΟΡΡΕΝΤ
ΜΕ RAPID
Size:
13494 KB
H ΘΕΩΣΙΣ ΩΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ - ΑΡΧ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΨΑΝΗΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
Ὁ π. Γεώργιος, μὲ παρελθὸν στὸν κόσμο ἀξιοσημείωτης ἀκαδημαϊκῆς σταδιοδρομίας, καθηγεῖται -μὲ τὴν χάρι τοῦ Ἁγίου Θεοῦ- τοῦ Γρηγοριάτικου Κοινοβίου ἐπὶ τριάκοντα καὶ πλέον ἔτη, μιᾶς ἐξαίρετης ἀδελφότητας, μιᾶς οἰκογένειας-κυψέλης, μὲ ἀδελφοὺς-πνευματικὲς μέλισσες, ἐμπνέοντας αὐτοὺς σὲ κάθε λειτούργημα, ἔργο καὶ διακόνημα τοῦ ἀτέρμονου καὶ πολλὰ βαρέος ἀγῶνα τῆς μοναδικῆς πολιτείας.Πρόλογος
Η θέωσις, ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου
Η ενανθρώπησις του Θεού αιτία της θεώσεως του ανθρώπου
Η συμβολή της Θεοτόκου στην θέωσι του ανθρώπου
Η Εκκλησία, ο χώρος της θεώσεως του ανθρώπου
Η θέωσις δυνατή διά των ακτίστων ενεργειών του Θεού
Προϋποθέσεις για την θέωσι
α) Η ταπείνωσις
β) Η άσκησις
γ) Τα άγια Μυστήρια και η προσευχή
Εμπειρίες της θεώσεως
Αποτυχία πολλών ανθρώπων να φθάσουν στην θέωσι
α) Η προσήλωσις στις βιοτικές μέριμνες
β) Ο ηθικισμός
γ) Ο ανθρωποκεντρικός ουμανισμός
Συνέπειες της αγωγής της θεώσεως
Συνέπειες της αγωγής που δεν οδηγεί στην θέωσι
Size:
136 KB
OΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟΣ (ΚΥΡΙΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑΙ) -ΑΡΧ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΨΑΝΗΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
Μετά την ανάρρησι του νέου Πάπα, Βενεδίκτου ΙΣΤ', στον θρόνο της Ρώμης αναγγέλθηκε η επανέναρξις του Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, που είχε διακοπή λόγω του προβλήματος της Ουνίας τον Ιούλιο του 2000.
Έχουν γίνει διάφορες εκτιμήσεις γύρω από την στάσι που θα κρατήση ο νέος Ποντίφηκας απέναντι στα σοβαρά θεολογικά προβλήματα που υπάρχουν και δυσχεραίνουν την αποκατάστασι της εκκλησιαστικής ενότητος.
Ανεξάρτητα από αυτές τις εκτιμήσεις, οι Ορθόδοξοι βλέπουμε την αποκατάστασι της εκκλησιαστικής ενότητος ως επιστροφή των Ρωμαιοκαθολικών στην «άπαξ παραδοθείσαν τοις αγίοις πίστιν», από την οποία παρεξέκλιναν με τα αιρετικά δόγματα του παπικού πρωτείου εξουσίας, του αλαθήτου, του Filioque, της κτιστής Χάριτος και άλλων.
Για να συνειδητοποιηθή τι προσδοκούμε από τον Διάλογο, που φαίνεται πως θα αρχίση πάλι, δημοσιεύουμε με κάποιες τροποποιήσεις ομιλία που είχαμε κάνει το 1998, με θέμα τις βασικές διαφορές Ορθοδόξου Εκκλησίας και Ρωμαιοκαθολικισμού, σε επαρχιακή πόλι κατόπιν προσκλήσεως του οικείου Μητροπολίτου, επειδή είχαν παρουσιασθή κρούσματα προσηλυτισμού εις βάρος των Ορθοδόξων εκ μέρους των Ρωμαιοκαθολικών .
Size:
169 KB
Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ Θ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟY
Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ Θ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟY
ΠΡΩΤΟΠ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνὸς γεννήθηκε στὴν Κέρκυρα (1940) καὶ περάτωσε ἐκεῖ τὴν ἐγκύκλιο παιδεία του (195.
Ἔλαβε τὰ πτυχία θεολογίας (1958-1962) καὶ φιλολογίας (1964-1967) στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν.
Μετὰ τὴν ἐκπλήρωση τῆς στρατιωτικῆς του θητείας, ὡς ἁπλὸς στρατιώτης (1963-1965), διορίστηκε ἐπιστημονικὸς βοηθὸς στὴν ἕδρα Πατρολογίας καὶ τὸ 1969 μετέβη γιὰ μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὴν τότε Δ. Γερμανία (Βόννη καὶ Κολωνία), ὅπου ἔμεινε μέχρι τὸ 1975.
Ἐνδιάμεσα ἔκανε σπουδὲς καὶ ἔρευνες ἀρχειακὲς στὴν Ἀγγλία.
Τὸ 1971 εἰσῆλθε στὶς τάξεις τοῦ κλήρου στὴ Γερμανία καὶ ἔγινε διδάκτωρ Θεολογίας (Ἀθήνα) καὶ Φιλοσοφίας – Ἱστορίας (Κολωνία).
Ἀπὸ τὸ 1984 καθηγητὴς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, διδάσκοντας Ἱστορία τοῦ Πνευματικοῦ Βίου κατὰ τὴν μεταβυζαντινὴ περίοδο, Ἱστορία καὶ Θεολογία τῆς Λατρείας καὶ Βυζαντινὴ Ἱστορία.
Διετέλεσε Κοσμήτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ἀπὸ 1-9-2004 ἕως 31-8-2007, ὁπότε καὶ ἀφυπηρέτησε, διατελῶν πλέον ὡς ὁμότιμος Καθηγητής.
Τὴν ποιμαντική του δραστηριότητα ἀναπτύσσει στὸν πανεπιστημιακὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀντίπα στὸ χῶρο τοῦ Τμήματος Ὀδοντιατρικῆς στοῦ Γουδῆ
Size:
1924 KB
ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑ
ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑΑΡΧ.
ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ
Σύντομη Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μόσχα και ήταν μέλος 9μελούς οικογένειας. Το κοσμικό όνομά του ήταν Σέργιος, ενώ έδειχνε από μικρός ιδιαίτερη θεολογική κλίση.
Εν αρχή ασχολήθηκε με την ζωγραφική, ενώ ασχολήθηκε με τον Βουδισμό και τον Ινδουισμό.
Όταν απογοητεύτηκε από τη φιλοσοφία των Ανατολικών θρησκειών, στράφηκε προς το Χριστιανισμό και πιο συγκεκριμένα την Ορθοδοξία.
Σε ηλικία 25 ετών μετακινήθηκε στη Γαλλία, προσπαθώντας να βρει εργασία ως ζωγράφος.
Στη Γαλλία κατάφερε να γίνει δεκτός στους καλλιτεχνικούς κύκλους, όμως τελικά στράφηκε προς το χριστιανισμό με περισσότερο ζήλο αφού ούτε αυτό τον γέμιζε όπως ο ίδιος αργότερα ομολόγησε[1] και έτσι στράφηκε σε ηλικία 29 ετών στη θεολογία, εισαγόμενος στο Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο στο Παρίσι.
Με το πέρας των σπουδών έλαβε την απόφαση να μονάσει.
Έτσι εγκαταστάθηκε στη Ρωσική Μονή του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιο Όρος, το 1925.
4 έτη αργότερα θα γνωρίσει τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, ο οποίος έμελλε να γίνει ο πνευματικός καθοδηγητής του.
Εν συνεχεία αναχώρησε για τα Καρούλια του Αγίου Όρους το 1938, που ασκήτεψε αυστηρά. Το 1948 εξήλθε από το Άγιο Όρος ώστε να χειρουργηθεί στη Γαλλία και έτσι εξέδωσε σε βιβλίο και το βίο του Αγίου Σιλουανού, που εν τω μεταξύ εκοιμήθη.
Εν συνεχεία εξέδωσε και άλλα βιβλία το
«Περί προσευχής»,
το «Άσκηση και Θεωρία»
και «Η ζωή Του ζωή μου».
Επισκέφτηκε και τη Μόσχα ξανά μετά από πολύ καιρό, την ίδια εποχή και έμελλε να έχει πιο στενούς δεσμούς με την πόλη με το πέρασμα των χρόνων.
Το 1963 εγκατέλειψε το Άγιο Όρος και ίδρυσε μια χριστιανική αδελφότητα χτίζοντας παράλληλα και ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Αγίο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Στο Έσσεξ έμεινε μέχρι και τέλος της ζωής του.
Εκοιμήθη το 1993 σε ηλικία 97 ετών.
«Ήμουν στο Παρίσι, τα είχα όλα, ζούσα με τον καλλιτεχνικό κόσμο του Παρισιού και συμμετείχα σε όλες τις εκδηλώσεις. Όμως τίποτα δεν μου έδινε χαρά και ανακούφιση. Μετά από κάθε εκδήλωση του καλλιτεχνικού κόσμου, είχα μέσα μου κενό και αγωνία.
Ο λογισμός μου, μου έλεγε πως κάτι πρέπει να κάμω, για να φύγω από το αδιέξοδο, που με συνείχε. Όμως δεν έβρισκα λύση. Ένα βράδυ, μετά από μία διασκέδαση, ανέβαινα στο σπίτι μου με σκυμμένο το κεφάλι και αργό βήμα. Έλεγα πως αυτή η ζωή είναι βάναυση, είναι ανιαρή.
Τότε σκέφτηκα να γίνω μοναχός, όμως πού και πώς δεν είχα ιδέα. Ήμουν Ρώσος εμιγκρέ-πρόσφυγας στη Γαλλία. Εκεί υπήρχαν πολλοί Ρώσοι, οι οποίοι ίδρυσαν το Θεολογικό Ινστιτούτο Του Αγίου Σεργίου…
Στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου, όλοι μιλούσαν για Θεό, αλλά Θεό δεν είδα, ενώ όταν πήγα στο Άγιο Όρος, κανείς δεν μιλούσε για Θεό και όλα έδειχναν τον Θεό».
Size:
1323 KB
Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΟΡΟΥ "ΘΕΟΤΟΚΟΣ" ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΚΑΙ Η ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ
Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΟΡΟΥ "ΘΕΟΤΟΚΟΣ" ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΚΑΙ Η ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Α. ΤΣΙΓΚΟΥ
Λέκτορος Θεολογικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει εξαρχής παραλάβει και διαφυλάσσει ακαινοτόμητη, ερμηνεύει αυθεντικά και βιώνει αδιαλείπτως μία αληθινή περί Θεοτόκου Μαρίας δογματική παράδοση και διδασκαλία, όπως αυτή έχει εκφρασθεί δια των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και των πολυπληθών συγγραμμάτων των θεοφόρων Πατέρων της. Στις σελίδες που ακολουθούν, θα συνεισφέρουμε και εμείς τον οβολό μας επιχειρώντας να ανατρέξουμε στα μνημεία της Ιεράς Παραδόσεως, έτσι ώστε να γίνουμε φορείς και μεταδότες της παρακαταθήκης της πίστεως, που παραλάβαμε για τα άρρητα μυστήρια του Θεού, τα οποία, μέσα στο προαιώνιο σχέδιο της θείας Οικονομίας για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους, πραγματοποιήθηκαν εν χρόνω με τη συμβολή της Θεοτόκου.....
Size:
235 KB
Ο ST. EKVTIME "Ο άνθρωπος του Θεού."
Γιορτάσει στις 3 Ιανουαρίου
The Saint EKVTIME (Ευθύμιος) TAQAISHVILI, που ονομάζεται, «άνθρωπος του Θεού,« γεννήθηκε 3 Ιανουαρίου, 1863, στο χωριό LIKHAURI στην περιοχή OZURGETI των GURIA, στην αριστοκρατική οικογένεια των TAQAISHVILI και GITULI NAKASHIDZE. Ήταν ορφανός από νεαρή ηλικία και μεγάλωσε με τον θείο τ ου .
Από την πρώιμη παιδική ηλικία ο άγιος αποδειχθεί να έχει μεγάλο πάθος για μάθηση.
Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο δημοτικό σχολείο του χωριού, γράφτηκε στο KUTAISI CLASSICAL Γυμνάσιο. Το 1883 αποφοίτησε με ένα αργυρό μετάλλιο και μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Τμήμα Ιστορίας-φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Το 1887, έχοντας ολοκληρώσει επιτυχώς τις σπουδές του επέστρεψε στη Γεωργία και άρχισε να εργάζεται στον τομέα της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Η Βαθιά πίστη και την αγάπη του για τον Θεό και την πατρίδα του, καθόριζε κάθε βήμα του σε αυτό το απαιτητικό επάγγελμα.
Το 1895 παντρεύτηκε την EKVTIME NINO POLTORATSKAYA κόρη του διάσημου δ δικηγόρου στη Τιφλίδα Ιβάν POLTORATSKY ο οποίος ήταν ο ίδιος στενός φίλος του Αγίου Ηλία του Δίκαιου.
Από την αρχή της καριέρας του Άγιος Ευθύμιος άρχισε να συλλέγει ιστορικά-αρχαιολογικά και εθνογραφική υλικά από όλη τη Γεωργία. Η σφαίρα της επιστημονικής σκέψης του ήταν ευρεία, συμπεριλαμβανομένων ιστοριογραφία , αρχαιολογία, εθνογραφία, επιγραφική, νομίσματα , φιλολογία , λαογραφία , γλωσσολογία , ιστορία και τέχνη.
Πάνω απ όλα ο άγιος προσπάθησε να μάθει περισσότερα για την γεωργιανή ιστορία και τον πολιτισμό με την εφαρμογή των θεωριών κα ι μεθοδολογιών των διαφόρων αυτών τομέων στην εργασία του.
Το 1889 ο Άγιος με έδρα την Εξαρχία στο Μουσείο της Γεωργίας, στην οποία διατηρούνται αρχαία χειρόγραφα, ιερά αντικείμενα, θεολογικά βιβλία, καθώς και αντίγραφα των πολλών σημαντικών τοιχογραφιών που είχαν αφαιρεθεί από αρχαίους ναούς. Αυτό το μουσείο διαδραμάτίσε σημαντικό ρόλο εκ νέου στην ιστορία της Εκκλησίας της Γεωργίας .
Το 1907 ίδρυσε ο Άγιος το ιστορικό και Εθνογραφικό Μουσείο. Από τις πολλές εκστρατείες που οργάνωσε από αυτή την κοινωνία, το ταξίδι μέσα από μουσουλμανικές περιοχές (νοτιοδυτικά), η Γεωργία ήταν μια από τις πιο σημαντικές.
Έχοντας δει από πρώτο χέρι τις συνέπειες από τη αναγκαστική απομόνωση και εξισλαμισμού της περιοχής αυτής, ο άγιος Ευθύμιος με τους συναδέλφους προσκυνητές απόκτησε μεγαλύτερη αγάπη για τ ην πίστη τ ων προγόνων και εδραιώθηκε πιο αποφασιστικά στην εθνική ταυτότητα. Αν και δεν μιλούσαν την γεωργιανή γλώσσα, οι κάτοικοι της περιοχής αυτής δέχτηκαν τον σεβάσμιο Ευθύμιο με μεγάλη αγάπη έχοντας διαισθανθεί την καλοσύνη του
Δεν υπήρχε ούτε ένα ενιαίο πατριωτικό, κοινωνικό ή πολιτιστικό κίνημα στη Γεωργία κατά το πρώτο τέτάρτο του 20ου αιώνα, στο οποίο ο Άγιος δεν έλαβε ενεργά μέρος. Μεταξύ άλλων σημαντικών επιτευγμάτων του, ήταν ένας από τους εννέα καθηγητές που ίδρυσε στην Τιφλίδα Πανεπιστήμιο το 1918.
Στις 11 Μαρτίου 1921, η γεωργιανή κυβέρνηση πήγε στην εξορία στη Γαλλία. Τα αρχεία της κυβέρνησης και πνευματικοί και πολιτιστικοί θησαυροί του έθνους του έθνους πέταξαν στη Γαλλία για την προστασία από τον κίνδυνο των Μπολσεβίκων . Ο Saint EKVTIME του ανατέθηκε προσωπικά να κράτησε ι τους θησαυρούς ασφαλής΄ Αυτός και η σύζυγος του συνόδευσαν τα έργα στην Γαλλία.
Ο άγιος EKVTIME άντεξε τις κακουχίες της ζωής ενός μετανάστη και τη φρίκη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με ηρωισμό, ενώ αντιστέκεται με θάρρος την επίθεση τ ων ευρωπαίων και αμερικανών επιστημόνων αλλά και άλλων γεωργιανών συλλεκτών.
Η σύζυγος του το 1931 του Αγίου EKVTIME Νίνο πέθανε από την πείνα.
Ο ηλικιωμένος χήρος ο ίδιός συχνά επέστησε κοντά στο χείλος του θανάτου από την πείνα, το κρύο, και το άγχος, αλλά ποτέ δεν παραπαίει στα καθήκοντα του ενώπιον του Θεού και την πατρίδα του - που προστατεύει πιστά τους θησαυρούς του έθνους του.
Τέλος, η σοβιετική νίκη επί Γερμανίας δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για την επιστροφή των εθνικών θησαυρών στη Γεωργία. Με μια συμφωνία μεταξύ Στάλιν και De Gaulle, οι θησαυροί και πιστός προστάτης τους φόρτωσε τους θησαυρούς σε αμερικανικό πολεμικό αεροπλάνο και τα έφερε πίσω στην πατρίδα στις 11 Απριλίου 1945. Όταν τελικά το αεροπλάνο έφτασε τα πόδια του πάτησαν σε γεωργιανό έδαφος, ο άγιος υποκλίθηκε βαθιά και φίλησε τη γη όπου στεκόταν. Η Γεωργία χαιρέτισε του τον γιο της που είχε χάσει με μεγάλη τιμή.
Οι πολίτες κατάκλυζαν τον Άγιο με προσοχή και φροντίδα, και ταυτοχρόνος αποκαταστάθηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο, και οι πανεπιστημιακοί κοινότητα τον αναγνώρισε ως ενεργό μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών.
Εξαντληθεί από το χωρισμό από την πατρίδα του και τα δεινά της μετανάστευσης . Αλλά ο εχθρός της ανθρωπότητας έγινε ζηλιάρης από τη νίκη του καλού εναντίον του κακού και εξεγέρθηκε κατά του πνεύματος του Αγίου EKVTIME.
Το 1951 η CHEKISTS συνέλαβε την θετή κόρη του, Λυδία POLTORATSKAYA. O St. Ekvitime ο οποίος μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν σοβαρά άρρωστος, έμεινε τώρα χωρίς φροντίδα. Το 1952, χωρίς καμία λογική εξήγηση, του απαγόρευσαν να διδάσκει στο πανεπιστήμιο και τοποθετήθηκε στον κατά οίκον περιορισμό. Οι άνθρωποι που είχαν υποδέχτηκαν τον άγιο κατά την επιστροφή του τώρα έτρεμαν από φόβο των διώξεων και του επικείμενου θανάτου.
Πολλοί προσπάθησαν να επισκεφθούν για να στηρίξουν τον Άγιο αλλά ήταν απαγορευμένο. Στις 21 Φεβρουαρίου του 1953, πέθανε από καρδιακή προσβολή, και τρεις ημέρες αργότερα, μια ομάδα περίπου σαράντα πενθούντων συνόδευσαν τον άγιο στην αιώνια κατοικία του.
Στις 10 Φεβρουαρίου 1963, εκατό χρόνια από τη γέννηση του Αγίου το σώμα του ήταν άφθαρτο στην Τιφλίδα. Όταν ο τάφος του αποκαλύφθηκε, αποκαλύφθηκε ότι δεν είναι μόνο το σώμα του, αλλά ακόμη και τα είδη ένδυσης και υπόδησης του είχαν παραμείνει αδιάφθορα. Λείψανα του Αγίου μεταφέρθηκαν για άλλη μια φορά, να το Πάνθεον στην εκκλησία του Αγίου DAVIT GAREJI στη MTATSMINDA όπου παραμένουν έως σήμερα.
Το σώμα της NINO POLTORASKAYA- TAGAISHAVILI που πέθανε στη LEVILLE (Γαλλία) θάφτηκε δίπλα στον άγιο στις 22 Φεβρουαρίου 1987.
Η Ιερά Σύνοδος της Γεωργίας Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοποίησε τον ΆΓΙΟ ΕKVTIME στ ι ς 17 Οκτωβρίου του 2002, κα ι χαρούμενα τον ανακήρυξαν "Ο άνθρωπος του θεού."
Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2009
Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ SVYATOGORSK ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ.
ΑΥΤΗ Η ΕΙΚΟΝΑ ΕΙΝΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΛΛΗΝΑ ΜΟΝΑΧΟ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ
ΝΑ ΑΣΚΗΤΕΨΕΙ ΤΟ 1844. ΖΩΓΡΑΦΙΣΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ
ΕΚΑΝΕ ΔΩΡΟ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΔΙΑΤΗΡΗΘΗΚΕ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΠΗΛΙΑ ΚΑΙ
ΕΠΕΖΗΣΕ ΑΠΟ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΥΓΡΑΣΙΑ.
ΣΤΗΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΗΤΑΝ ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΠΡΟΣΕΧΤΙΚΑ ΑΠΟ ΕΝΟΡΙΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ
ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΞΕ ΠΑΛΙ ΤΟ 1992.
Η ΕΙΚΟΝΑ ΚΟΣΜΕΙΤΕ ΜΕ ΧΡΥΣΗ ΑΛΥΣΙΔΑ, ΣΤΑΥΡΟΥΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΔΩΡΑ.
Ο ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ΝΑΟ ΑΝΟΙΓΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 4.30 Μ.Μ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΓΡΗΓΟΡΑ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ
ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΟΥΝ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ SVYATOGORSK ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ.
ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΕΙΝΑΙ ΧΤΙΣΜΕΝΟ
ΨΗΛΑ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΒΟΥΝΟ ΔΕΞΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ SEVERKILY.
ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΣΠΗΛΙΕΣ ΑΠΟ ΚΙΜΩΛΙΑ.
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΑΝ ΕΚΕΙ ΤΟ 14 ΚΑΙ 15 ΑΙΩΝΑ.
ΤΟ 1624 Η ΜΟΝΗ ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΕΠΙΣΗΜΩΣ.
ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΦΡΟΥΡΙΟ ΜΕ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ.
ΕΙΧΕ ΜΕΓΑΛΟ ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΓΕΜΙΖΕ ΑΠΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ.
ΠΡΙΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΙΧΕ 600 ΜΟΝΑΧΟΥΣ.
ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΕΚΛΕΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΥΣ ΤΟ 1930.
ΤΟ 1992 ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΒΙΩΝΕΙ ΜΕΡΕΣ ΔΟΞΑΣ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ.
Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009
ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΞΟΡΙΣΤΙΚΑ. ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΑ. Π. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ.
«ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΞΟΡΙΣΤΗΚΑ-ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΑ»
Πρόκειται για ένα βιβλίο-οδοιπορικό που αγγίζει το σοβαρό πρόβλημα του εγκαταλελειμμένου παιδιού στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, με συγκλονιστικές ιστορίες, απίστευτες αλλά δυστυχώς πραγματικές, όπως η ακόλουθη:
Σε κάποιο χωριό της Σιβηρίας, μέρες γιορτών σαν και τις σημερινές, ζούσε μια φτωχή οικογένεια με πολλές στερήσεις. Η φτωχή μάνα έδωσε ένα χαρτονόμισμα στο παιδί της για να πάει στο μπακάλη να ψωνίσει. Το παιδί έβαλε το χαρτονόμισμα στην τσέπη και ξεκίνησε. Όταν έφτασε στο κατάστημα διαπίστωσε ότι η τσέπη ήταν άδεια. Δεν ήξερε τι να κάνει. Έβαλε τα κλάματα. Φοβήθηκε να γυρίσει σπίτι με άδεια χέρια. Ήξερε τι τον περιμένει. Τι θα έλεγε στην μάνα του; Πώς θα δικαιολογηθεί; Τελικά με βαρυά καρδιά παίρνει το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι. Όταν τον είδε η φτωχή μάνα με άδεια χέρια άρχισε να το χτυπάει μέχρι που το σκότωσε στο ξύλο! Μετά από αυτό κλείσανε την μάνα στη φυλακή. Ο δύστυχος πατέρας μετά από μερικές μέρες χάρησε το παλτό του νεκρού γιου του σε κάποιο γείτονα που είχε παιδί στην ίδια ηλικία με το δικό του. Δεν πέρασε πολύς καιρός και ο γείτονας έφερε στον δύστυχο πατέρα ένα χαρτονόμισμα. "Αυτό το χαρτονόμισμα το βρήκε ο γιός μου μέσα στο παλτό που του χάρησες. Η τσέπη ήταν τρύπια και φαίνεται πως βγήκε από εκεί μέσα στην φόδρα του παλτού"...
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΕΡΓΟ
ΕΝΑΣ ΜΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΘΑ ΣΩΘΕΙ Η ΟΧΙ;
ΜΕ ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΘΑ ΚΟΛΑΣΘΟΥΜΕ
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΗΡΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ;
Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΒΟΗΘΑ ΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ;
ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ;
Ο ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΩΝ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ - ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ;
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ. ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ;
Το να νομίζωσιν οι ταλαίπωροι άνθρωποι το άνομον, νόμιμον.
Από άλλην, αδελφοί μου , αφορμήν δεν εστερεώθη η αμαρτία και αύξησεν εις τον κόσμο, πάρεξ από τας κακάς συνηθείας των μωρών και διεφθαρμένων ανθρώπων από τους αλόγους προλήψεις μερικών ανοήτων, και από τας παρανόμους και ασυλλογίστους παραδόσεις, τας οποίας εφεύρηκαν μεν οι παλαιοί άνθρωποι, τας ηκολούθησαν δε ως τυφλοί και τας εφύλαξαν οι μεταγενέστεροι… Εκ τούτου δε τι ηκολούθησε;
Το να νομίζωσιν οι ταλαίπωροι άνθρωποι το άνομον, νόμιμον.
Το ανεύλογον, εύλογον.
Το άπρεπον, πρέπον.
Το βλαβερόν, ωφέλιμον.
ΆΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.
ΕΚΔ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1984. ΣΕΛ.16
Είναι αφύσικο το να θέλει κανείς να δημιουργήσει νέα κοινωνία από ανθρώπους παλαιού τύπου.
Είναι αφύσικο το να θέλει κανείς να δημιουργήσει νέα κοινωνία από ανθρώπους παλαιού τύπου.
Και η αλήθεια έγκειται εις το εξής. Μόνο από καινούς ανθρώπους, δηλαδή ανακαινισμένους ανθρώπους, μπορεί να σχηματισθεί νέα κοινωνία.
Είναι φυσικός νόμος ότι η αδελφότης διαπράττεται μόνο από αδελφούς. Πρότερο πρέπει να μεταμόρφωση κανείς τους ανθρώπους εις αδελφούς και τότε μόλις να απαιτεί από αυτούς την αδελφοσύνη.
Πάσα άλλη οδός είναι αφύσικος διότι είναι μηχανική και εκβιαστική.
Ο ευρωπαίος άνθρωπος θέλει μεν την αδελφοσύνη αδυνατεί δε να πραγματώσει αυτήν, επειδή όλος είναι οικοδομημένος επάνω εις την αρχήν της εγωιστικής αυτοτέλειας, η οποία ολοένα περισσότερο τον απομονώνει, τον αποχωρίζει από τους ανθρώπους και αυτός στην πραγματικότητα ζη εν τω κόσμω ως εν τη ερήμω»
ΠΑΤΗΡ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ.
ΒΙΒΛΙΟΓ. «ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΟΥ
Όμορφη που είναι η σκηνή! Ένας Αρχιερεύς – η Εκκλησία. Και ένας χαρισματούχος γεμάτος ταπείνωση, να υποτάσσεται με αγάπη στις υποδείξεις του.
Ένα επεισόδιο που αναφέρεται στο χρονικό του Ντιβέγιεβο μας δείχνει τον στάρετς μέσα σε όλη του την ταπείνωση του γέροντα αντίκρυ στην μητέρα του την αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Τέσσερις μήνες πριν από το θάνατο του αγίου – τον Αύγουστο του 1832- ο Σεβασμιότατος Αρσένιος ο καινούργιος επίσκοπος του Ταμπώφ, ήρθε στο Σάρωφ για μια «κανονική» επίσκεψη…
Πριν φύγει ο επίσκοπος ο πατήρ Σεραφείμ τον πήρε από το χέρι και με πολύ σεβασμό του έκανε μια ερώτηση.
Προσκυνητές που έρχονται να με επισκεφτούν μου ζητούν να τους δώσω κάτι για ευλογία, είπε. Τους δίνω λοιπόν μικρά κομμάτια ξερό ψωμί, μαύρο ή άσπρο, και μια κουταλιά κρασί της λειτουργίας. Μπορώ να εξακολουθώ να το κάνω;
Βεβαίως, βεβαίως. Ξεχωριστά μόνο. Σε όποιον δίνεις ψωμί, μην δίνης κρασί. Αλλιώτικα οι απλοϊκοί άνθρωποι καθώς άκουσα να λένε νομίζουν ότι τους δίνεις αγία κοινωνία. Καλλίτερο θα ήταν να μην τους δίνεις καθόλου κρασί.
Σύμφωνοι , Μπατούσκα. Στο εξής έτσι θα κάνω.
Όμορφη που είναι η σκηνή! Ένας Αρχιερεύς – η Εκκλησία. Και ένας χαρισματούχος γεμάτος ταπείνωση, να υποτάσσεται με αγάπη στις υποδείξεις του.
Βιβλ. ΕΙΡΗΝΗ ΓΚΟΡΑΙΝΩΦ. ΆΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ. ΕΚΔ. ΤΗΝΟΣ ΣΕΛ 250-252
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
