ΠΑΤΗΡ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΞΟΡΙΣΤΗΚΑ. ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΑ. Π. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ!

«ΘΑΥΜΑΤΑ & ΘΑΥΜΑΣΙΑ» Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης (1940-2009) «ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΚΟΠΙ ΕΥΒΟΙΑΣ» ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΟΣ

ΠΑΤΗΡ ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΗ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΤΗΣ.

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΠΑΤΗΡ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗΣ 15-12-1985

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Ο ΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗΣ

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗΣ 21-04-1985

ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.

          Έχει τεράστια σημασία να υπάρχει κάποιος που να προσεύχεται πραγματικά μέσα στην οικογένεια. Η προσευχή προσελκύει τη Χάρη του Θεού καιτην αισθάνονται όλα τα μέλη της οικογένειας, ακόμα κι εκείνοι των οποίων η καρδιά έχει παγώσει. Πάντα να προσεύχεστε.

          

Μπορείτε να δείτε και μόνοι σας πώς μπορεί κανείς να δημιουργήσει αρμονία ή δυσαρμονία μέσα σε μια οικογένεια, ανάλογα με το είδος των λογισμών και των ευχών που κάνει. Αν η κεφαλή της οικογένειας είναι φορτωμένη με σκοτούρες και λογισμούς σχετικούς με κάποια δυσκολία, τότε η ειρήνη σε κείνη την οικογένεια διαταράσσεται. Όλα τα μέλη της οικογένειας καταθλίβονται — δεν έχουν ειρήνη και παραμυθία. Η κεφαλή της οικογένειας πρέπει να ακτινοβολεί αγαθότητα προς όλα τα μέλη της οικογένειας του.

Έτσι λειτουργεί η «μηχανή των λογισμών» μας.

Όταν ήμουν νέος δεν ήξερα ότι δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε αρνητικούς λογισμούς για τους βιολογικούς ή πνευματικούς μας γονείς. Δεν πρέπει ποτέ να τους πληγώνουμε, ούτε καν στους λογισμούς μας. Εκείνο τον καιρό, δεν ήξερα ότι η προσβολή προς τον άλλο έχει τέτοιες αρνητικές συνέπειες προς όλους μας. Υπέφερα πολύ με το να πληγώνω τον πατέρα μου στους λογισμούς μου, και δεν μπορώ να μετανοήσω επαρκώς γι' αυτό. 0 πατέρας μου ήταν ένας ήσυχος και πράος άνθρωπος, απίστευτα αγαθός προς τον καθένα. Ουδέποτε στη ζωή του αρρώστησε, διότι είχε πάντοτε ειρήνη και τα εσώτερα όργανα του σώματος του λειτουργούσαν χωρίς άγχος. Στοχαζόταν τη ζωή του σαν να ήταν ένα φιλμ. Όταν τον προσέβαλε ενίοτε κάποιος, εκείνος δεν το έπαιρνε, κατάκαρδα — ήταν ήσυχος και πράος άνθρωπος. Θα ήμουν ευτυχής αν είχα κληρονομήσει τον χαρακτήρα του.

Ήρθε κάποτε να με δει ένα κορίτσι. Οι γονείς του ήταν κι οι δύο γιατροί. Ήρθε στη Βιτόβνιτσα και με ρώταγε διάφορα πράγματα. Αγαπούσε πάρα πολύ την οικογένεια της αλλά όχι τη μητέρα της. Όταν τη ρώτησα γιατί, μου απάντησε ότι η μητέρα της πάντοτε ήθελε γιο... Την ικέτεψα να μην κάνει πόλεμο στη μητέρα της, η οποία την εξέθρεψε στη μήτρα της, τη γέννησε και τη μεγάλωσε... Τώρα εκείνο το κορίτσι είναι η μόνη παρηγοριά της μητέρας της στη ζωή. Δύο φορές έφυγε για το μοναστήρι, αλλά ο πατέρας της την έφερε και πάλι πίσω στο σπίτι. Της είπα να μη στενοχωρεί τους γονείς της και να έχει υπομονή, διότι μπορεί κανείς να είναι μοναχός ακόμα και χωρίς ράσα. 0 Κύριος δεν απαιτεί από μας να φοράμε ράσα, απαιτεί να είμαστε αγαθοί και καλοί.

Τιμωρούμε τα παιδιά μας, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουμε το δικαίωμα να το κάνουμε αυτό.

διότι αποτύχαμε να τους διδάξουμε τον σωστό τρόπο. Μια γυναίκα γιατρός μου έλεγε παλιότερα σε ένα γράμμα της, «Με τον άντρα μου, που είναι επίσης γιατρός, έχουμε ένα γιο. 0 γιος μας έχει ήδη διαλύσει ολοσχερώς τρία αυτοκίνητα — δόξα τω Θεώ παραμένει ζωντανός. Τώρα θέλει να του αγοράσουμε κι άλλο αυτοκίνητο, αλλά δεν έχουμε πλέον τα μέσα. Όταν γυρίζουμε σπίτι από τη δουλειά, προσπαθεί να μας αποσπάσει χρήματα με τη βία. Τι να κάνω για να λύσω αυτό το πρόβλημα;». Της είπα ότι δεν φταίει άλλος κανείς πέρα από τους ίδιους. Είχαν ένα γιο και του έκαναν όλα τα καπρίτσια από την πρώτη του παιδική ηλικία. Όταν ήταν νεότερος, οι απαιτήσεις του ήταν μικρές, αλλά τώρα που μεγάλωσε, το ίδιο έκαναν κι εκείνες. Το μόνο πράγμα που μπορούν τώρα να κάνουν είναι να αφιερώσουν πολλή αγάπη και πολλή φροντίδα στον γιο τους, ώστε να συνέλθει ίσως και να καταλάβει ότι οι γονείς του το μόνο που έχουν στον νου τους είναι το δικό του συμφέρον. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος πέρα από τον τρόπο της αγάπης. Βλέπετε από αυτό το παράδειγμα πόσο μπορούμε να βελτιώσουμε τη ζωή μας και τις ζωές των πλησίον μας με τους λογισμούς μας. Εύχομαι να έχετε επιτυχίες προς αυτή την κατεύθυνση.

Βλέπετε πόσο μεγάλη είναι η δύναμη των βιολογικών αλλά και των πνευματικών γονέων; Πολλές φορές έχω δει να επαληθεύονται οι προβλέψεις των βιολογικών και των πνευματικών γονέων στις ζωές των παιδιών τους.

Κάποτε με άφησε άναυδο το πώς δύο συγκεκριμένοι ευσεβείς γονείς σκότωσαν το παιδί τους με τους λογισμούς τους. 0 μοναχογιός τους ήταν ένα ευσεβές παιδί, που γαλουχήθηκε στην πίστη από μικρό. Ήταν σαν άγγελος και είχε μια απίστευτη καλοσύνη. Κάποτε ήρθε μια κοπέλα από την πόλη του και του ζήτησε τη βοήθεια του. Το ζήτημα είχε ως εξής: εκείνη είχε μείνει έγκυος από κάποιον και ήθελε από τον ευσεβή εκείνο νέο να την παντρευτεί, διότι οι γονείς και τα αδέρφια της ήταν πολύ αυστηροί. Αν άρχιζε να φαίνεται η εγκυμοσύνη της, η μοναδική της λύση θα ήταν να αυτοκτονήσει. Ο νεαρός άνδρας συγκατατέθηκε να προχωρήσουν σ' αυτό τον λευκό γάμο. Συμφώνησαν πως όταν το παιδί θα γεννηθεί και θα μάθει να περπατάει, θα πάρει ο καθένας τον ξεχωριστό του δρόμο. Καθώς όμως η πόλη τους ήταν πολύ μικρή, το όλο ζήτημα έγινε γρήγορα γνωστό, και η μητέρα του νεαρού άνδρα δεν μπορούσε να αντέξει τη ντροπή. 0 πατέρας, από την άλλη πλευρά, είπε ότι δική του ήταν η ζωή (του γιου τους) κι όχι της μητέρας του. Όμως εκείνη δεν άκουγε τίποτα. «Δεν θέλω να τον ξαναδώ στα μάτια μου ζωντανό!», είπε. Κι αυτό ακριβώς συνέβη. Δεν πέρασε πολύς καιρός και ο γιος σκοτώθηκε σε δυστύχημα με τη μοτοσυκλέτα. Αλλόφρων η μητέρα ήρθε σε μένα. «Εσύ η ίδια σκότωσες το γιο σου», της είπα. «Οι λογισμοί ενός ανθρώπου είναι πολύ ισχυροί. Είπες ότι εύχεσαι να μην τον ξαναδείς ζωντανό και αυτό ακριβώς είναι που συνέβη». Κάποιες φορές οι γονείς μας κάνουν λάθος, αλλά για μας τα παιδιά τους, έχουν δίκιο, και πρέπει να τους υπακούσουμε. Τότε θα έχουμε την ευλογία τους.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.

(ΠΡΟΦΗΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΝΙΚΟΛΑΟ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗ) ΠΑΤΡΑ.

ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ.

Αν σε κάθε οικογένεια υπήρχε έστω και ένα πρόσωπο που υπηρετούσε τον Θεό με ζήλο, τι αρμονία θα υπήρχε στον κόσμο! Θυμάμαι συχνά την ιστορία κάποιας κοπέλας. Συνήθιζε να έρχεται και να συζητάμε, τότε που ήμουν ακόμα στο Μοναστήρι του Τουμάν. Ήρθε κάποια μέρα στο Μοναστήρι μαζί με ένα οργανωμένο γκρουπ προσκυνητών, και μου διαμαρτυρήθηκε λέγοντας: «Δεν το αντέχω πια! Οι άνθρωποι είναι τόσο αγενείς μεταξύ τους!». Και κατόπιν μου είπε ότι θα κοίταζε να βρει άλλη δουλειά. Την απέτρεψα, λέγοντας ότι ήταν λίγες οι δουλειές εκείνο τον καιρό και τα επίπεδα της ανεργίας υψηλά.

Της είπα να πάψει να πολεμά τους συναδέλφους της στη δουλειά. «Μα δεν μάχομαι κανένα!», απάντησε. Της εξήγησα ότι μολονότι δεν μάχεται κανένα σωματικά, εντούτοις με το να είναι δυσαρεστημένη στη θέση της. διεξάγει πόλεμο εναντίον των συναδέλφων της με τους λογισμούς της. Εκείνη αντέτεινε ότι κάθε άλλη αντίδραση θα υπερέβαινε τα όρια αντοχής του καθενός. «Μα ασφαλώς και τα υπερβαίνει», της είπα, «αλλά δεν μπορείς να το κάνεις μόνη σου. Χρειάζεσαι τη βοήθεια του Θεού. Κανείς δεν γνωρίζει αν προσεύχεσαι ή όχι την ώρα της δουλειάς σου. Κατά συνέπεια, όταν αρχίζουν να σε προσβάλλουν, μην τους αντιγυρίζεις τις προσβολές ούτε με λόγια ούτε με αρνητικές σκέψεις. Προσπάθησε να μην τους προσβάλλεις ούτε καν με τους λογισμούς σου' προσευχήσου στον Θεό να τους στείλει έναν άγγελο ειρήνης. Ζήτησε Του επίσης να μην σε ξεχάσει και σένα.

Αυτό δεν θα μπορέσεις να το κάνεις αμέσως, αλλά αν προσεύχεσαι πάντοτε έτσι, θα δεις πώς θα αλλάξουν τα πράγματα με τον καιρό και πώς θα αλλάξουν επίσης και οι άνθρωποι. Κατ' ουσία, θα αλλάξεις κι εσύ». Εκείνο τον καιρό δεν ήξερα αν επρόκειτο να δώσει βάση στη συμβουλή μου.

Αυτό συνέβη στο μοναστήρι του Τουμάν το 1980. Το 1981 με έστειλαν στο μοναστήρι της Βιτόβνιτσα. Κάποια μέρα στεκόμουν πλάι στην κυδωνιά, όταν είδα ένα γκρουπ προσκυνητών να πλησιάζει. Ήταν κι εκείνη μέσα σ' αυτό το γκρουπ και με πλησίασε για να πάρει ευλογία. Και να τι μου είπε: «Αχ πάτερ! 

Δεν είχα ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι τόσο καλοί!». Τη ρώτησα αν αναφερόταν στους συναδέλφους της στη δουλειά κι εκείνη μου απάντησε θετικά. «Άλλαξαν τόσο πολύ πάτερ, είναι απίστευτο! Κανείς δεν με προσβάλλει πλέον, και βλέπω και σε μένα επίσης τη διαφορά!». Τη ρώτησα αν είχε ειρηνεύσει με όλους και μου απάντησε ότι υπήρχε ένα πρόσωπο μονάχα με το οποίο δεν μπορούσε να ειρηνεύσει για πολύ καιρό. Κατόπιν, καθώς διάβαζε τα Ευαγγέλια, έφτασε  κάποια στιγμή στο σημείο όπου ο Κύριος μάς ζητά να αγαπάμε τους εχθρούς μας. Και τότε είπε στον εαυτό της: «Θα αγαπήσεις αυτό το πρόσωπο είτε το θέλεις είτε όχι, διότι αυτό είναι που μας ζητά ο Κύριος». Και τώρα, ξέρετε, είναι οι δυο τους οι καλύτεροι φίλοι!

Μακάρι να υπήρχε έστω και ένας τέτοιος άνθρωπος σε κάθε επιχείρηση, εργοστάσιο ή γραφείο! Έτσι θα ανοιγόταν ο δρόμος προς την ειρήνη. Μόνο ένας άνθρωπος χρειάζεται, ένας άνθρωπος συνδεδεμένος προσευχητικά με τον Θεό, και θα έχουμε παντού ειρήνη — στην οικογένεια, στη δουλειά, στην κυβέρνηση και παντού. Η παρουσία ενός τέτοιου ανθρώπου είναι που μπορεί να μας ελευθερώσει από ζοφερούς και δυσβάστακτους λογισμούς.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.

ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ- ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΖΩΗΣ- Ο ΠΑΤΕΡΑΣ Η ΝΥΦΗ ΚΑΙ Η ΠΕΘΕΡΑ.

Περί  οικογενειακής ζωής

 Πριν από οκτώ χρόνια ήρθε σε μένα κάποιος εμφανώς στενοχωρημένος. Τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα. «Τι συμβαίνει;», τον ρώτησα. O άνθρωπος αυτός είχε δύο γιους. O ένας απ' αυτούς, φοιτητής ιατρικής, είχε σταματήσει να πηγαίνει στις παραδόσεις των μαθημάτων της σχολής του τα τελευταία δύο χρόνια. Δεν υπήρχε σπίθα χαράς μέσα του — είχε χάσει κάθε διάθεση ζωής. Το παιδί ήταν ολότελα μπερδεμένο. Του είπα να μην ανησυχεί και να αρχίσει να πηγαίνει τον γιο του για τρέξιμο στο βουνό Αβάλα, κοντά στο Βελιγράδι, κάθε μέρα, ειδικά μεσοβδόμαδα, που δεν έχει πολύ κόσμο. Το παιδί ήταν απλώς πολύ κουρασμένο και εξουθενωμένο από όλη την πίεση της σχολής του. 0 πατέρας ρώτησε αν έπρεπε να φέρει το παιδί σε μένα, αλλά του είπα ότι δεν ήταν απαραίτητο. Είπα ότι θα τα ξαναλέγαμε, όταν θα ερχόμουν στο Βελιγράδι.

Συναντηθήκαμε όντως κάποια μέρα, μπροστά στο ναό του Αγίου Γεωργίου στο Βελιγράδι, στο προάστιο του Μπάνοβο Μρντο. Το παιδί ήταν μια χαρά και δεν υπήρχε πάνω του ίχνος από την προηγούμενη κατάπτωση και απάθεια. Το κορμί του χρειαζόταν οξυγόνο, προκειμένου να τραφεί το μυαλό.

 Σήμερα το πρωί, μου ήρθε μια γυναίκα με το γιο της. Είχε ξαναέρθει στο παρελθόν, και παραπονιόταν συνεχώς για τη νύφη της. Της είπα: «Η νύφη σου είναι νέα. Δεν καταλαβαίνει ακόμα ότι πρέπει να αγαπά την πεθερά της σαν δική της μάνα. Εσύ όμως είσαι μεγαλύτερη και πρέπει να τα σκέφτεσαι όλα αυτά».

Είναι σχετικά συνηθισμένο σ' αυτό τον κόσμο να αντιπαθούν οι μανάδες τις νύφες τους, ακόμα κι όταν είναι πολύ καλές κοπέλες. Μια πεθερά ίσως να μην το δείχνει, αλλά συνήθως δεν είναι ικανοποιημένη με τη νύφη της. Και η νύφη δεν ξέρει ότι θα πρέπει να προσεύχεται να στείλει ο Κύριος άγγελο-καθοδηγό στα βήματα της πεθεράς της, και στην ίδια να δίνει δύναμη να αγαπά την πεθερά της. Αντιθέτως, αντιδρά στους λογισμούς της πεθεράς της κι έτσι ξεκινά ο πόλεμος.

Βλέπετε, κάθε πραγματικός πόλεμος ξεκινά πρώτα με λογισμούς. Αρχικώς οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντέξουν ο ένας τον άλλο' κατόπιν ξεκινούν να καταστρέφουν ο ένας τον άλλο. Εν πάση περιπτώσει, η φτωχή εκείνη γυναίκα δεν μπορούσε να καταλάβει τι προσπαθούσα να της πω. Έβλεπα πόσο πληγωμένη και στενοχωρημένη ήταν, οπότε έπρεπε να καθίσω μαζί της για αρκετή ώρα. Της είπα: «Κάνε μια προσπάθεια, αν μη τι άλλο. Όταν η νύφη σου σου συμπεριφέρεται άσχημα, ζήτα από τον Κύριο να της στείλει έναν άγγελο να την καθοδηγήσει, και ζήτησε Του επίσης να μη ξεχάσει κι εσένα. Ζήτα Του να πάρει από τους ώμους σου αυτό το βάρος, έτσι ώστε να μην έχεις αρνητικούς λογισμούς για τη νύφη σου και όχι μόνο για κείνη αλλά και για κάθε άνθρωπο που σε πρόσβαλε κάποτε. Προσευχήσου να σου δίνει δύναμη να αγαπάς τους πάντες. Και όταν οι σκέψεις σου γίνουν ήσυχες και ειρηνικές, θα δεις πώς θα αλλάξουν τα πράγματα γύρω σου. Θα αλλάξει επίσης και η νύφη σου. 

Το ξέρεις ότι στην πραγματικότητα της κάνεις κακό σωματικά, σαν να την χτυπούσες; Το κάνεις αυτό συνεχώς. Δεν χρειάζεται να το κάνεις σωματικά — αρκεί και μόνο που δεν αντέχεις τη σκέψη της. Όταν έτσι έχουν τα πράγματα, δεν υπάρχει ειρήνη στο σπιτικό σου. Κι ούτε κι ο γιος σου —ο άντρας της— είναι ειρηνευμένος. Προσπάθησε να την αγαπήσεις.

 Είναι δύσκολο, το ξέρω... Αλλά ξέρεις γιατί δεν τη συμπαθείς;», τη ρώτησα. «Όχι», μου απάντησε. «Λοιπόν, είναι επειδή σου πήρε μακριά τον γιο σου. Δεν είναι πια δικός σου όπως τον καιρό που ήταν μικρό παιδί. Είναι φυσικό για έναν άντρα να προσκολλάται στη γυναίκα του. Η μάνα θέλει ο γιος της να παντρευτεί και να είναι χαρούμενος μέσα στον γάμο του. Αλλά αυτή είναι που υποφέρει περισσότερο μετά τον γάμο. 

Τώρα ο γιος είναι προσανατολισμένος προς τη γυναίκα του. Δεν είναι πλέον τόσο προσηλωμένος προς τη μητέρα του. όσο ήταν παλιότερα. Να λοιπόν πότε ξεκινά ο πόλεμος των λογισμών. Μπορείς να πολεμάς σ' αυτό τον πόλεμο για πάντα αλλά στο τέλος θα χάσεις. Προσπάθησε να κάνεις αυτό που σου λέω και θα δεις πόσο γρήγορα θα αλλάξουν τα πράγματα».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.

Ο ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ.

Ενδέχεται εύκολα να μετατρέψει κανείς τον παράδεισο σε κόλαση. Συνέβη κάτι ενδιαφέρον πριν από κάποια χρόνια. Μου ήρθε εδώ ένα παντρεμένο ζευγάρι. Ήταν προφανές ότι ο Θεός τούς είχε προικίσει με μεγάλη ομορφιά δεν είχα δει ποτέ μου πιο όμορφο ζευγάρι.

Ο καιρός ήταν κρύος και κάναμε τη Λειτουργία μας στο παρεκκλήσιο. Όταν η ακολουθία τελείωσε, θέλησαν να μου μιλήσουν. «Έχουμε κάποια προβλήματα», είπαν. Τους άκουσα. Είχαν παντρευτεί από έρωτα και είχαν ζήσει με ειρήνη και αρμονία για κάποια χρόνια. Η ατμόσφαιρα στο σπίτι τους ήταν παραδείσια.

 Κατόπιν, πρόσφατα, άρχισαν να τσακώνονται για το παραμικρό' δεν υπήρχε πια ειρήνη στο σπίτι τους. Το χειρότερο ήταν ότι είχαν ένα μικρό γιο, έξι ετών. Το παιδί ήταν ο λόγος που είχαν έρθει σε μένα αρχικώς. Μου είπαν ότι το παιδί είχε ολότελα αποξενωθεί από αυτούς και δεν ήθελε καν να τους μιλήσει. Ήθελε να είναι μόνο με τον παππού και τη γιαγιά του. «Του αγοράζουμε ότι μας ζητήσει, αλλά είναι πάντοτε σιωπηλό. Του αγοράζουμε παιχνίδια, ρούχα και γλυκίσματα, κι εκείνος τα γραπώνει απλώς από τα χέρια μας, τα ξεσκίζει ή τα κλωτσάει. Κι έπειτα πηγαίνει στον παππού και τη γιαγιά του και μας αφήνει μόνους. Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Κατά τα άλλα είναι ένα υγιές και φυσιολογικό παιδί.

Αποστρέφεται οτιδήποτε έχει να κάνει με μας, τον πατέρα και τη μητέρα του. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;». Τους είπα ότι προφανώς το παιδί δεν ήθελε τέτοιους γονείς. Αναζητούσε διαρκώς τη μαμάκα και τον μπαμπάκα του, αλλά εκείνοι δεν ήταν ποτέ εκεί. «Παλιά ήσασταν ευτυχισμένοι επειδή είχατε την ευλογία των γονιών σας», τους είπα. «Οι γονείς σας δεν είχαν τίποτα ενάντια στην ένωση σας' αντιθέτως είχαν κανονίσει τον γάμο σας πριν καν εσείς δείτε ο ένας τον άλλο.

Είχατε λοιπόν την ευλογία των γονιών σας, παντρευτήκατε από έρωτα και υπήρχε ειρήνη στην ένωση σας. Το σπιτικό σας ήταν σαν τον παράδεισο. Τώρα όλα στράβωσαν, εξαιτίας των λογισμών σας. Μέχρι πρόσφατα ήσασταν ευχαριστημένοι με ότι είχατε. Δεν φαντασιωνόσασταν άλλα. Τώρα όμως εσύ κοιτάζεις άλλες γυναίκες με λαγνεία και δίνεις την καρδιά σου σ' αυτές τις γυναίκες.

Η γυναίκα σου κοιτάζει άλλους άντρες και τους δίνει την καρδιά της. Συνευρίσκεστε μεν σαρκικά, αλλά όχι πνευματικά. 0 νους σας περιπλανιέται σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Ευτυχώς —δόξα τω Θεώ!— δεν έχετε διαβεί τα όρια των συζυγικών σας όρκων. Το παιδί σας τα αισθάνεται όλα αυτά και δεν θέλει τέτοιους γονείς, διότι όχι μόνο ξεστρατίσατε ο ένας από τον άλλο, αλλά αποξενώσατε τον εαυτό σας κι από το ίδιο σας το παιδί. Εσείς δημιουργήσατε την κόλαση μέσα στο σπιτικό σας με τους λογισμούς σας... Είναι πολύ οδυνηρό να έχει κανείς μητέρα και πατέρα κι εντούτοις να μην τους έχει. Επιστρέψτε ο ένας στον άλλο», τους είπα. «και γίνετε όπως ήσασταν. Κι όλα θα φτιάξουν και πάλι».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.

Από την αιχμαλωσία στο φως .Αρχιμανδρίτου Ιωάννου (Κόγκαν). ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ .

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΧ. Π. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΓΚΑΝ " ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ" Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΘΩΜΑ ΤΣΟΝΑΚΑ.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΘΩΜΑ ΤΣΟΝΑΚΑ.

Ό μακαριστής μνήμης π. Θωμάς Τσονάκας έγεννήθη εις την κοινότητα «Μηλιά» της ορεινής Ναυπακτίας, την 6ην Οκτωβρίου 1921 ημέρα της μνήμης του Άγ. Αποστόλου Θωμά. Οι γονείς του, Λάμπρος και Παναγιώτα, απέκτησαν 13 τέκνα, εκ των οποίων το έκτον ήτο ό π. Θωμάς.

Τα πρώτα 10 έτη διήλθε μετά της οικογενείας του διδασκόμενος την προς τον Θεό πίστη και τα χρηστά ήθη παρά των ευσεβών γονέων του.

Μνημειώδης υπήρξε ή ελεημοσύνη και ή φιλοξενία των γονέων του και μάλιστα κατά την δύσκολο εκείνην  περίοδο.

Σημαντική διά την καλή ανατροφή του υπήρξε ή παρουσία της έκ πατρός γιαγιάς του Ασημίνας καθώς και ή καθοριστική συμβολή της νονάς του Αθηνάς.

Εις ηλικία 10 ετών μετέβη εις Πάτρας και ανέλαβε εργασία εις κηροποιών όπου ήργάζετο ήδη ό μεγαλύτερος αδελφός του Λεωνίδας.

Εις Πάτρας παρέμεινεν έως της στρατεύσεώς του εργαζόμενος εις διαφόρους εργασίας και κυρίως ως αρτοποιός έως τέλους της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας.

Ή σχολική του κατάρτισης έφθασε μέχρι της τετάρτης Δημοτικού την οποίαν τελείωσε εις το Δημοτικό Σχολείο της «Μηλιάς».

Έστρατεύθη εις τα δύσκολα έτη της γερμανικής κατοχής, άλλ' ευρέθη εις το μέτωπο του πολέμου κατά των συμμοριτοπόλεμο. Ύπηρέτησεν ως διαβιβαστής συμμετέχων εις τάς πολεμικάς επιχειρήσεις τού Γράμμου διαφυλαχθείς χάριτι Θεού, άβλαβης και απελύθη έκ τού στρατοπέδου Κονίτσης.

Επέστρεψεν εις Πάτρας και λαβών τας εύχάς των γονέων του και τού πνευματικού του πατρός, Γερβασίου Παρασκευοπούλου ένυμφεύθη την Διονυσία Άγαλιώτου το έτος 1952 μετά της οποίας απέκτησε τρία τέκνα, την Μαρίνα, τον Λάμπρο και τον Ιωάννη.

Έκτος τού πνευματικού του πατρός Γερβασίου αναφερόταν μετά σεβασμού και αγάπης εις την μνήμην δύο ακόμη πνευματικών του διδασκάλων και οδηγών τού Χαραλάμπους Καντρή έκ Πατρών και τού Ιωάννου Σπυροπούλου εξ Αθηνών.

Από της ηλικίας των 17 ετών έπεδόθη μετά ζήλου εις την μελέτη των Ιερών γραφών και την εφαρμογή των θείων εντολών. Σκοπός της ζωής του ήτο ή αγάπη τού Θεού.

Απέφευγε κάθε λόγο και πράξη τα οποία θα έγίνοντο αφορμή να λυπηθεί ό Θεός. Ήτο πολύ φιλακόλουθος. Αρίστευσε εις την κατά Θεόν ανατροφή των τέκνων του. Ή προσφορά προς τον πλησίον με κάθε μέσον, υπήρξε μεγίστη και κυρίως διά τού θείου Λόγου, τον όποιον μετά ζήλου υπηρέτησε καθ' όλη του την ζωή.

Από το έτος 1960 διοργάνωνε κατ' οίκον κατηχήσεις γνωστάς ως πνευματικούς κύκλους, όπου καθημερινώς δίδασκε τον θείο λόγο.

Τα καλοκαίρια διοργάνωνε εκδρομές, τα Σαββατοκύριακα εις πολλά μέρη της Ελλάδος, με επισκέψεις εις Ί. Μονές και ιστορικές περιοχές της χώρας μας. συνδυάζων το τερπνόν μετά τού ωφελίμου.

Το έτος 1975. μετά την συνταξιοδότησή του ίδρυσε τον Σύλλογο «Φίλοι τού Αγίου Όρους» και παρέμεινε πρόεδρος αυτού μέχρι τέλους της ζωής του.

Προσέφερε το μεγαλύτερο πνευματικόν του έργον μέσω τού Συλλόγου αυτού, συνεργαζόμενος με όλους σχεδόν τούς πνευματικούς ανθρώπους της Πατραϊκής κοινωνίας.

Όλίγον πριν της μακαριστής του εκδημίας. διά της συμφώνου γνώμης της συζύγου του Διονυσίας  έκάρη Μοναχός. Εις την πόλιν των Πατρών παραμένει ή μνήμη τού λαϊκού κ. Θωμά Τσονάκα διότι με αυτήν την ιδιότητα προσέφερε το πλούσιον και πολυειδές πνευματικόν του έργο μεταξύ τού όποιου και αρκετό συγγραφικό.

Κυκλοφορούν ήδη οκτώ βιβλία του τα οποία εξέδωσε ό ίδιος, πλέον των δέκα δέ υπάρχουν εισέτι ανέκδοτα, περί των οποίων γίνεται προσπάθεια εκ μέρους των τέκνων του διά την έκδοση των. Επίσης άφησε περίπου 200 μαγνητοφωνημένες ομιλίας διαφόρων θεμάτων, από τας κατ' οίκον κατηχήσεις και από την αίθουσα τού Συλλόγου «Φίλοι τού Αγίου Όρους».

Ή προς Κύριον πρεσβεία τού μακαριστού π. Θωμά. ως και το πλήθος των ευχών του, ας συνοδεύουν όσους διατηρούν την μνήμην του και είχαν την ευκαιρία της μετ' αυτού φιλίας. Εϊη ή μνήμη του αιωνία. Αμήν.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ .

ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ. ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΡΗΣΙΑ ΣΤΟ ΘΕΟ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ.

ΠΩΣ ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΙΛΟΥΑΝΟ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ .

Ο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΜΑΣ.

 ΥΠΟ της Χριστιανικής Εστίας Λαμίας εξεδόθη ή ακόλουθος ανακοίνωσης. ή οποία άφορα την απουσία της σημερινής πολιτικής ηγεσίας της Χώρας από την θεία Λειτουργία κατά τας Κυριακάς και κατά τας μεγάλος έορτάς εις αντίθεσιν με τους πολιτικούς άλλων εποχών, οι όποιοι έκκλησιάζοντο τακτικώς, ενώ οι Μακεδονομάχοι μας με πρώτον και καλύτερον τον Παύλο Μελά, μεταλάμβανε τακτικότατα. Ή ανακοίνωσης έχει ως ακολούθως:

«Ακούμε συχνά για τις συναντήσεις, πού έχουν οι κυβερνητικοί και οι υπουργοί και λοιποί την Κυριακή το πρωί. Κλείνουν δηλαδή συναντήσεις και ταξίδια εν ώρα Θείας Λειτουργίας. Αλήθεια, δεν υπάρχει άλλη ώρα; Δεν είναι βαπτισμένοι οι άνθρωποι αυτοί δέ θα πάνε ποτέ εκκλησία; Μόνο επίσημα στις δοξολογίες η στο Άγιο Όρος και στην Παναγία της Τήνου θα εμφανίζονται και σύμφωνα πάντα με ένα πρωτόκολλο, μετά τη Λειτουργία-Σαν ψυχές δεν αισθάνονται την ανάγκη και μάλιστα μέσα σε τόσα προβλήματα να καταφύγουν στον Θεό; Λέει το πρωτόκολλο ότι δεν πρέπει να εκκλησιάζεται ό πρωθυπουργός και ότι πρέπει να πηγαίνει πάντοτε με όλο τον αστυνομικό μηχανισμό; Έρχονται πάντοτε συνοδευόμενοι - φυλασσόμενοι και ούτε αντίδωρο παίρνουν.

Όμως στο Μέτωπο της Β. Ηπείρου το 1940 μέσα στον ορυμαγδό του βομβαρδισμού υπαίθρια εκκλησιάζονταν όλοι. Ό Καποδίστριας πήγαινε κάθε Κυριακή πρώτος στον Όρθρο μέχρι πού βρέθηκαν οι ανεγκέφαλοι βαλτοί και τον δολοφόνησαν. Οι αγωνιστές του 1821 όταν δεν είχαν μάχες, ξημεροβραδιάζονταν στα μοναστήρια με προσευχές και εξομολογήσεις. Ό Κανάρης είχε ό ίδιος Εκκλησία δίπλα στο σπίτι του, όπου και έψελνε. Οι Μακεδονομάχοι με πρώτο και καλύτερο τον Π. Μελά εκκλησιάζονταν και κοινωνούσαν. Τα εκστρατευτικά μας σώματα είχαν πάντοτε τον στρατιωτικό τους ιερέα. 

Τί δηλαδή, πάνω από την Θ. Λειτουργία και την αθάνατη ψυχή είναι οι δουλειές μας και τα Υπουργεία μας; Πάνω από την ορθόδοξη χριστιανική μας ταυτότητα είναι ή πολιτική και κομματική ιδιότητα;

Και όχι μόνο αυτό. Ή απαράδεκτη αύτη συνηθεια έχει περάσει και στο λαό. Φροντιστήρια, προπονήσεις, συναντήσεις, σεμινάρια, εξετάσεις, όλα εις βάρος του εκκλησιασμού. Τα παιδιά εκκλησιάζονται, όταν και αν, στην εορτές των Τριών Ιεραρχών και λίγο πριν από τις Πανελλήνιες. Έτσι όμως δεν πάμε μπροστά. Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται και τίποτε δεν ευλογείται.

Μάλιστα φτάσαμε στο σημείο λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν έχουν Μ. Πέμπτη ή Πάσχα οι καθολικοί, να κάνουν αργία εκείνοι, όντως στις χώρες τους να μη γίνεται τίποτε εκείνες τί μέρες, και όταν εμείς έχουμε τις δικές μας μεγάλες γιορτές της Ορθοδοξίας μας, τότε να χουμε και Γιούρο γκρουπ και ποδοσφαιρικές συναντήσεις και να μη μπορούμε να μεταθέσουμε τίποτε.

Τι ωραίο θα ήταν, οι χριστιανοί ορθόδοξο άρχοντες, όχι εθιμοτυπικά, αλλά πραγματικά κα ουσιαστικά, όσοι θέλουν, να εκκλησιάζονται με τις οικογένειες τους. Έκτος αν δεν θέλουν. Αλλά αυτό να μάς το πούνε προεκλογικά. Παλιά στα ανάκτορα υπήρχε ναός και ιερέας. Τώρα ας κάνουν στη Βουλή ένα Ί. Ναό ή στο Μαξίμου

 και εκεί επιτόπου να εκκλησιάζονται. Να γίνεται θ. Λειτουργία και με ασφάλεια κάθε Κυριακή. Έκτος κι αν προσκυνάνε άλλου στα σκοτάδια και τα μεσάνυχτα... Δεν έχουν αφήσει τζαμί και συναγωγή, όπου πάνε, κι εδώ στην Πατρίδα; Καλά δεν μιλάμε για τούς απροσκύνητους στο Σταυρό του Χριστού μας ή τούς μουσουλμάνους βουλευτές... Τούς αγαπάμε και τούς συμπονάμε κι αυτούς, αλλά δεν θα καθορίσουν αυτοί τις πνευματικές συντεταγμένες του εθνικού μας βίου.

Δεν είναι λοιπόν όλα κομματικά και διπλωματικά, υπάρχουν και ψυχές πού έχουν κι αυτές δικαιώματα σωτηρίας και αιώνιας ζωής. Αλήθεια, γιατί μια ολόκληρη εκκλησία, το εκκλησίασμα δηλαδή, κλήρος και λαός, να περιμένει στις Εθνικές Επετείους τα τύμπανα άτι έξω να βαρέσουν, πότε θα 'ρθει ό υπουργός και ό πρόεδρος και οι άλλοι, και στις επαρχίες μάλιστα να περιμένουν στα γραφεία και τα αυτοκίνητα τους, πότε θα πάει 10:00 ή ώρα για να εμφανισθούν οι "βασιλιάδες", μπροστά στα έκπληκτα και περίεργα μάτια των αφελών συνήθως εκκλησιαζομένων και τότε να αρχίσει ή δοξολογία; Να έρθουν όλοι στην ώρα τους! Κι αυτοί στο λαό του Θεού ανήκουν. Προηγουμένως γίνεται Θεία Λειτουργία. Ή Εκκλησία θα τούς βάλει μπροστά, όπως και τώρα γίνεται, σεβόμενη τη λαϊκή ετυμηγορία, που τούς εξέλεξε, αλλά όχι να συμβαίνει κι αυτό το σημερινό χάλι.

Και δεν χρειάζεται έξω από την Εκκλησία ή Φιλαρμονική να προαναγγέλλει και να παιανίζει για τον καθένα επίσημο, λες και κάνει κάτι σπουδαίο πού εκκλησιάζεται. Καθήκον του είναι. Ούτε τα χειροκροτήματα στην κατάθεση στεφάνων χρειάζονται. Τί ανοησίες είναι αυτές; Μετά δακρύων έπρεπε να στεφανώνουμε τούς ήρωες μας.

Αυτό το πρωτόκολλο πρέπει να σπάσει. Γιατί όλα και εδώ πληρώνονται. Να μη στενοχωριούνται μετά πού δεν τούς κοιτάνε τα ελληνόπουλα στην Παρέλαση ή τούς μουντζώνουν ή πού δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στο δρόμο ασυνόδευτοι και αφύλακτοι. Ό σεβασμός και ή τιμή εμπνέονται και υπαγορεύονται από τη ζωή και δεν επιβάλλονται από πρωτόκολλα.

Το καλύτερο παράδειγμα για το λαό θα ήταν ό εκκλησιασμός των αρχόντων, αλλά και για τούς ίδιους θα ήταν ωφέλιμο. Θα δίσταζαν μετά να διαπράττουν εγκλήματα και αδικίες. Θα είχαν τη χάρη και την ειρήνη του Θεού. Ή συμμετοχή τους στην Εκκλησία από τη μία μεριά και μία αντίθετη ζωή από την άλλη, θα έφερνε σαν αποτέλεσμα την κατακραυγή του λαού, οπότε και αυτοί θα ήταν πιο συγκρατημένοι. Τώρα υπάρχει ασυδοσία, αναισθησία, έλλειψη έλεγχου και το στίγμα της πολιτικής ζωής το δίνει συνήθως ό άθεος κομματισμός των άνεκκλησίαστων πολιτικών και δημοσιογράφων. Κρίμα!

Κρίμα να καταστρέφεται μία μακραίωνη παράδοση ευσέβειας του λαού μας, η όποια ως πρακτική υπήρχε και προ Χριστού με την συμμετοχή στις μεγάλες εορτές των Αθηναίων και των άλλων πόλεων πρώτων και καλύτερων των αρχόντων... Ας αφήσουμε την πάγια συνήθεια στη Βυζαντινή μας παράδοση να "ψάλλει δεξιά ό βασιλιάς, ζερβά ό Πατριάρχης...". Τουλάχιστον ας εκκλησιάζονται ταπεινά οι άρχοντεςμας και όχι εθιμοτυπικά η ψηφοθηρικά. Διότιαυτό καταντά τελικά βεβήλωση της θείας Λειτουργίας, του εκκλησιαστικού σώματος, της παράδοσης μας και της ψυχής μας».         

Χρήστος Γιανναράς - Εκχριστιανισμός Ελληνισμού.

Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ

Ο καθηγητής Αντώνης Καλδέλλης παρουσιάζει τις αυθεντικές και τόσο αγνοημένες πτυχές της αθηναικής ιστορίας επί βυζαντινων χρόνων. Όταν ο Παρθενώνας μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία, η Ακρόπολη έγινε ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα στην αυτοκρατορική επικράτεια. Ίσως φαίνεται παράδοξο, όμως η αλήθεια είναι ότι ο Παρθενώνας ήταν πιο σημαντικός ως χριστιανική εκκλησία απ΄όσο υπήρξε ως ναός στην αρχαιότητα [γίνεται σύγκριση των αναφορών στον Παρθενώνα σε πηγές στους προχριστιανικούς και χριστιανικούς χρόνους]. Η βυζαντινή περίοδος ήταν η εποχή της πραγματικής του δόξας.

Kυκλοφόρησε στα ελληνικά ένα από τα σπουδαία έργα του βυζαντινολόγου, στο πανεπιστήμιο της Πολιτείας του Οχάιο, Α. Καλδέλλη....[The Christian Parthenon: Classicism and Pilgrimage in Byzantine Athens, Cambridge University Press, 2009].

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ- ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΣΤΑ ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

http://apantaortodoxias.radio12345.com/

Μανταμάδος. Πανηγύρι Ταξιάρχη 2013 (φωτογραφίες)

Και φέτος εκατοντάδες πιστοί από τη Μυτιλήνη  και από τα χωριά της Λέσβου  ξεκίνησαν με τα πόδια με προορισμό τον Μανταμάδο για να εκπληρώσουν το τάμα τους στον Ταξιάρχη. Πραγματική λαοθάλασσα  για άλλη μια χρονιά στο πανηγύρι του Ταξιάρχη.  Μεγάλος και ο αριθμός των επισκεπτών  εκτός Λέσβου που ήρθαν στο νησί μας για να εκπληρώσουν το τάμα τους. 

Το πανηγύρι του Ταξιάρχη γίνεται την Κυριακή των Μυροφόρων (14 μέρες μετά το Πάσχα)και η μεγάλη θρησκευτική λαμπρότητα προσελκύει πλήθος πιστών.

READ MORE..................

http://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/koinonia/mantamados-panigyri-taxiarhi-2013-fotografies

 

ΤΙ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗ ΕΖΗΣΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΙΛΟΘΕΟ ΖΕΡΒΑΚΟ ΤΟ 1967-1968 "ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥΛΗ, ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΑΥΤΑ"

ΤΙ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗ ΕΖΗΣΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΙΛΟΘΕΟ ΖΕΡΒΑΚΟ ΤΟ 1967-1968. «Στη σημερινή συνάντηση πού είχα με τον παππούλη, μου είπε αυτά»




Στη σημερινή συνάντηση πού είχα με τον παππούλη, μου είπε αυτά:



1. Να προσέχεις πού πατάς, όταν οδοιπορείς για την αλήθεια.



2. Την αλήθεια πού μάς παραδόθηκε απ' τούς Θείους Αποστόλους, μη αμφισβητήσεις ποτέ.



3. Σε κανένα μην αρνηθείς να κάνεις το καλό με ανιδιοτέλεια, έστω κι αν χλευαστείς απ' αυτούς πού εξυπηρετείς.



4. Να αποφεύγεις την πολυλογία και αυτούς ακόμα πού λένε πολλά, γιατί και τα δύο είναι επικίνδυνα για την πνευματική σου πλήρωση.

5. Να αξιολογείς το χρόνο, δίνοντας σημασία στη στιγμή.

6. Να αγαπάς όλους και όλους να εξυπηρετείς, μα να ζεις μόνο με τούς καλούς δηλ. κείνους πού ζουν συνειδητά την Αλήθεια του Ιησού.



7. Να μη νομίσεις ποτέ ότι έχεις να προσφέρεις κάτι ωφέλιμο στο συνάνθρωπο σου, αν δεν έχεις πρώτα νικήσει τον εαυτό σου και ελευθερωθείς απ' τα πάθη σου.



8. Να αγωνίζεσαι καθημερινά για την αλήθεια σου για να 'χεις δικαίωμα να μιλάς γι' αυτήν.



9. Κανένα μη περιφρονήσεις γιατί όλοι είναι πρόσωπα και το κάθε πρόσωπο έχει ιερότητα αφού μέσα του έχει εγχαραχτεί ή εικόνα του ζωντανού Θεού.



10. Να λες στις κοινωνικές σου σχέσεις με τους ανθρώπους, πάντα τον καλό λόγο και ποτέ μη κατηγορείς κανένα.





11. Να αποφεύγεις την αμαρτία και να μη συμβιβάζεσαι μ' αυτήν, με υποχωρήσεις για τον οποιονδήποτε σκοπό. Αυτό όμως δεν πρέπει να σε κάνει να αποστρέφεσαι και τον άνθρωπο πού αμαρτάνει.



12. Να είσαι υποχωρητικός στα προσωπικά σου, απλός και λιτός.



13. Να μη μεταφέρεις λόγια ανθρώπων, πού ξέρεις ότι δεν έχουν αγνότητα σκέψης αλλά μόνο το Λόγο του Θεού και ότι απορρέει απ' αυτόν.

14. Να σέβεσαι αυτούς πού κύρτωσε ό χρόνος όχι μόνο γιατί ξέρουν κάτι περισσότερο από σένα αφού έχουν πιο πολλή εμπειρία, αλλά και για να 'χεις την ευλογία του Θεού.



15. Να σταματάς στην ανθρώπινη δυστυχία ή τον πόνο και μη τον προσπερνάς αδιάφορα, για να μη χάσεις τον άνθρωπο.



16. Να προσπαθείς πάντα να 'χεις καθάρια τη συνείδηση σου για να μη μείνεις μόνος.



17. Να δίνεσαι στην αγάπη χωρίς μέτρο και να 'χεις εμπιστοσύνη σ' αυτήν. Ή αγάπη πάντα κατακτά.



18. Να αποφεύγεις τα έργα της νύχτας έκτος αν σου εξασφαλίζουν το φως για να την διώχνεις.

19. Όταν νικάς σ' οποιοδήποτε πεδίο, να σκύβεις ευλαβικά και να φιλάς το χώμα πού πατάς. Έπειτα να ευχαριστείς το Θεό για ότι πέτυχες με δύναμη Αυτού.



20. Δεν είναι ντροπή αλλά δόξα όταν θρηνείς για τα σφάλματα σου κι αλίμονο αν ντρέπεσαι τούς ανθρώπους γι' αυτό.



21. Να καλλιεργήσεις την υπομονή αν θέλεις να κατακτάς και την ειρήνη με τον εαυτό σου και τούς άλλους, αν θέλεις να δοξάζεται το όνομα του Θεού με τη ζωή σου.



22. Όταν πρέπει να συνεννοηθείς ή συζητήσεις με τούς άλλους θέματα σοβαρά, να μιλάς τελευταίος και να ακούς όλους με κατανόηση και προσοχή.

23. Να αποφεύγεις να κρίνεις τη ζωή των άλλων παρά μόνο όταν σου το ζητήσουν οι κρινόμενοι. Αλλά και τότες να το κάνεις με πολλή διάκριση, δίχως να διαχωρίζεις τον εαυτό σου.



24. Να κατανοείς και ζεις με τα πονέματα όλου του κόσμου και να κάνεις ότι μπορείς για να περιοριστούν.



25. Να μη κάνεις ποτέ άδικη πράξη κι ούτε να στοχάζεσαι άδικα μέσα, όσα κι αν διαθέτεις, για να επιβληθείς ή επιβάλεις τις θελήσεις σου.



26. Να αποφεύγεις την ανθρώπινη αναγνώριση με το να την επιδιώκεις ενώ αντίθετα να κάνεις ότι είναι δυνατό σε σένα, να 'ναι ή ζωή σου σύμφωνη με το Λόγο του Θεού. Ή αναγνώριση έρχεται μόνη της και σε μέτρο πού δεν περιμένεις, αρκεί ότι κάνεις να το πράττεις για Δόξα Θεού και ποτέ για τον εαυτό σου.



27. Αν είναι δύσκολο να πνίξεις τον πόνο για την αδικία πού σου κάνουν, κλάψε στη σιγή για να γίνει ή ζωή σου άρωμα και ευάρεστη στο Θεό.



28. Ή αδικία πού δεχόμαστε έχει πολλή ωφέλεια και καθόλου ζημία, αρκεί, να την αξιοποιούμε και μην αγανακτούμε ή και μισούμε αυτόν πού μάς αδικεί και έγινε πρόξενος πόνου.



29. Να έχεις πάντα αγαθή τη διάθεση. Αν όμως παύσεις για λίγο έστω να την έχεις, μη λειτουργείς από ανάγκη γιατί ό Κύριος σε θέλει ελεύθερο όταν Τον πλησιάζεις.



30. Να μη προκαλείς με τη ζωή σου κανένα αν επιθυμείς να 'σαι μαγνήτης έλξης κι ούτε να δέχεσαι ιδιαίτερες προτιμήσεις, για να διατηρείς τον αυτοσεβασμό σου αλλά και την παραδοχή των άλλων.



31. Φρόντισε να μη νικηθείς ποτέ απ' τη σάρκα σου και να διατηρείς την αγνότητα των αισθημάτων σου, αν θέλεις να μη χάνεσαι απ' τη δίνη των περιστάσεων ή των καιρών και να διατηρείσαι ένα πρόσωπο σεβαστό.



32. Να μη δέχεσαι την υπηρεσία των άλλων για τον εαυτό σου εύκολα, όσο εύκολα, την προσφέρεις εσύ στους άλλους, για να 'σαι πάντα ικανοποιημένος για ότι κάνεις.



33. Ούτε να θέλεις να αγαπιέσαι τόσο, όσο να αγαπάς, για να 'σαι δυνατός και να 'χεις πάντα κάτι να πεις και οι άλλοι να σ' ακούνε ευχάριστα.



34. Να μη χολώνεσαι ποτέ απ' τις διαβολές των ανθρώπων όσο κι αν είναι δυνατές, για να `χεις την ειρήνη μέσα σου και το ζήλο σου ενεργό. Θα το πετύχεις αυτό, εάν εναποθέτεις τις φροντίδες σου όλες στα χέρια του Θεού. Αν οι υποθέσεις σου όλες αποβλέπουν στο Θεό, θα διατηρείς πάντα αναφαίρετη την ειρήνη.



35. Στη ζωή, να περιορίσεις τις απαιτήσεις σου και αν είναι δυνατόν, να τις αφανίσεις. Θα το πετύχεις, αν καθημερινά σκέπτεσαι, πόσο λίγο χώρο θα καταλάβεις όταν πεθάνεις.



36. Σαν αδικείσαι, για να μη χάσεις την αυτοκυριαρχία σου, βύθισε τα μάτια της ψυχής σου στον ουρανό και ανάθεσε τα πάντα Εκεί, στα χέρια του ' Ιησού πού σε αγαπά. Αυτός θα σου δίνει την απαραίτητη υπομονή για να ανεβαίνεις, μα και τη σίγουρη νίκη.



37. Είναι βλασφημία μεγάλη να λες στις δυσκολίες σου πάνω, «για μένα είναι όλα χαμένα ή δεν υπάρχει σωτηρία». Αρνείσαι τη Θεία Πατρότητα και τη Θεία Αγάπη πού σου προσφέρεται πάντα.



38. Να φυλάξεις σαν κόρη οφθαλμού την καθαρότητα της καρδιάς σου και να μη την ανταλλάξεις με τίποτα, όσο κι αν για σένα αύριο αυτό θα 'ναι οδυνηρό.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ. ΑΡΧΙΜ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΖΩΚΑΡΗ.

Δύο συλλήψεις και θαυμαστή εμφάνιση αγγέλου στο γέροντα Θαδδαίο.

Οι κάτοικοι του Βελιγραδίου υπέφεραν πάρα πολύ κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων μετά την κατάληψη της πόλης από τους Γερμανούς, και έτσι ο

 Ιερομόναχος Θαδδαίος επεχείρησε να μεταβεί στην Μητρόπολη Μπανάτ, υπό το ωμοφόριο του Επισκόπου Δαμασκηνού, που αργότερα έγινε μητροπολίτης του Ζάγκρεμπ. Στο Μπανάτ, υπήρχε «άφθονο ψωμί, και άλλο φαγητό πέρα από ψωμί, ενώ στο Βελιγράδι δεν υπήρχε σχεδόν τίποτε». Συνελήφθη, ωστόσο, στον σιδηροδρομικό σταθμό του Βελιγραδίου επειδή, ως κληρικός, έμοιαζε ύποπτος στα μάτια κάποιων Γερμανών αξιωματούχων.

 Οι δυνάμεις κατοχής των Ναζί έβλεπαν τη Σερβική Εκκλησία ως τον ισχυρότερο πυλώνα του σερβικού πνεύματος και της σερβικής ιστορίας, και ως τέτοια έπρεπε να καταστραφεί εάν επρόκειτο να κατακτηθεί ο σερβικός λαός. 0 π. Θαδδαίος μεταφέρθηκε στο σταθμό της Ειδικής Γερμανικής Αστυνομίας με την κατηγορία ότι ταξίδευε στο Μπανάτ με σκοπό να οργανώσει κομμουνιστικές αντάρτικες ομάδες. Οι Γερμανοί τον ανέκριναν και τελικά τον άφησαν ελεύθερο ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων.

Μόλις αφέθηκε ελεύθερος, πήγε στο μοναστήρι της Βιτόβνιτσα, στο χωριό όπου είχε γεννηθεί. Ωστόσο, ο ανθρωποκτόνος και πατήρ του ψεύδους (πρβλ Ιωάν. 8:44), δεν τον άφησε ήσυχο. Λίγες μόλις μέρες μετά την άφιξη του στη Βιτόβνιτσα. κλήθηκε στο γραφείο του διοικητή των 55 της περιοχής, ο οποίος απαίτησε απ' αυτόν να τεθεί, παρότι κληρικός, στη διάθεση των κατοχικών δυνάμεων. Εκείνος αρνήθηκε ευγενικά αλλά σταθερά, λέγοντας ότι ένας ιερέας της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν μπορούσε να κάνει τίποτα χωρίς την ευλογία του επισκόπου. «Ήταν δύσκολα χρόνια», θυμόταν ο π. Θαδδαίος πολλά χρόνια μετά.

«Η σκιά του θανάτου σε παραμόνευε αν έλεγες τη λάθος λέξη ή αρνιόσουν να υπακούσεις μια διαταγή». Ωστόσο, ακόμα και υπό την απειλή του θανάτου, ο Γέροντας επέδειξε πλήρη υποταγή στο θέλημα του Θεού, διακονώντας αποκλειστικά τον Χριστό και το Σώμα Του, την Εκκλησία, στάση που τον χαρακτήριζε έως τέλους της ζωής του.

Το 1943, οι Γερμανοί τον συνέλαβαν και πάλι, αυτή τη φορά στην πόλη Πέτροβατς, χωρίς να είναι γνωστές οι κατηγορίες. Τον έριξαν στη φυλακή μαζί με δύο λαθρέμπορους καπνού. Οι γερμανικές αρχές τον καταδίκασαν σε θάνατο, αφού το όνομα του βρισκόταν ήδη στους φακέλους τους από την προηγούμενη σύλληψη στο Βελιγράδι.

Καθώς ξάπλωσε στο στενό κρεβάτι της φυλακής, ο π. Θαδδαίος ήταν πεπεισμένος ότι ποτέ δεν θα γευόταν ξανά την ελευθερία. «Σκεφτόμουν ότι ποτέ δεν θα κατάφερνα να βγω ζωντανός από εκεί. "Το τέλος της ζωής μου έφτασε", σκεφτόμουν. "Θεέ μου. Θεέ μου..."». Και καθώς αυτές οι μαύρες σκέψεις τον βασάνιζαν, ο Θεός έξαφνα τον έβγαλε απ' την απελπισία με ένα θαυμαστό όραμα. «Βρισκόμουν εκεί, πιο απελπισμένος από ποτέ, ξαπλωμένος σ' έναν πάγκο και σκεπτόμενος, "δεν υπάρχει ελπίδα εδώ μέσα". 

Εντελώς ξαφνικά, ένας ψηλός στρατιώτης εμφανίστηκε από το πουθενά. Στο στήθος του μπορούσες να δεις φαρδιές χρυσές λωρίδες, δεμένες σε σχήμα σταυρού. Είχε κάτι πάνω απ' το μέτωπο του. Δεν ήταν περικεφαλαία αλλά είχε ένα όμορφο λοφίο. Η στολή του ήταν σαν να είχε βγει από κάποια τοιχογραφία. Ήταν ωραίος άντρας, ψηλός. Δεν είχα ξαναδεί τίποτα σαν αυτόν σ' ολόκληρη την ζωή μου! Κρατούσε στα χέρια του ένα ειλητάριο και με κοιτούσε. Και ήξερα —ήταν ξεκάθαρο σαν ηλιόλουστη μέρα— ότι αυτός ήταν άγγελος που ο Θεός είχε στείλει για να με παρηγορήσει! Ξεδίπλωσε το ειλητάριο και μου το έδωσε. Επάνω του ήταν αποτυπωμένος ο χάρτης της Σερβίας. Μου είπε: "Κοίταξε! Μην φοβάσαι, μην τρομοκρατείσαι, γιατί είναι ακόμα πολλοί εκείνοι που πρέπει να παρηγορήσεις και να ενθαρρύνεις. Καταλαβαίνεις;". 

Κοίταξα γύρω μου για να δω εάν οι άλλοι δύο φυλακισμένοι στο κελί μου είχαν ακούσει κάτι από αυτή τη συζήτηση. Δεν ήξερα τότε ότι μπορούσε κανείς να επικοινωνήσει με πνευματικά όντα στις σκέψεις του. Οι σκέψεις των όντων αυτών αντηχούν στο μυαλό. Έστρεψα πάλι το βλέμμα μου σε αυτόν, αλλά είχε εξαφανιστεί. Τότε μόλις συνειδητοποίησα ότι είχα δει ουράνιο όραμα, που ο Θεός με είχε αξιώσει να αντικρύσω για να με παρηγορήσει και να μου κάνει γνωστό το θέλημα Του για τη ζωή μου σε αυτόν τον κόσμο. Ήταν το έτος 1943...

Ο Θεός μίλησε στον π. Θαδδαίο μέσω του αγγέλου Του σε μια απ' τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής του, όταν αντίκρισε τον θάνατο κατά πρόσωπο. Με αυτό τον τρόπο, του έγινε γνωστή η οδός που επρόκειτο να ακολουθήσει, το διακόνημα που έμελλε να φέρει εις πέρας και ο σταυρός που έπρεπε να σηκώσει: να παρηγορεί και να δυναμώνει τον λαό του Θεού δια του Ευαγγελίου του Χριστού, μέχρι την τελευταία του πνοή.

Στις ναζιστικές φυλακές, ο Ιερομόναχος Θαδδαίος υπέφερε ως ομολογητής στο ομαδικό μαρτύριο του κλήρου και των μοναχών της Σερβικής Εκκλησίας. Στις 5 Μαρτίου του 1943. έχοντας εκτίσει ποινές στις φυλακές του Πέτροβατς και του Ποζάρεβατς φυλακίστηκε στη Μονή Βοζλόβιτσα. Εκεί γνώρισε τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Επίσκοπο Οχρίδας. Σύμφωνα με τον Ιερομόναχο Βασίλειο (Κόστιτς), που είχε επίσης φυλακιστεί στη Βοζλόβιτσα. ο π. Θαδδαίος έφτασε σε αυτό το μοναστήρι εντελώς εξαντλημένος και γεμάτος ψείρες, αλλά όταν συνήλθε, τέλεσε την Θεία Λειτουργία με τον άγιο Νικόλαο και άλλους ιερείς, στις 13 Μαρτίου 1943.

Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ιερομόναχος Θαδδαίος επρόκειτο να επιστρέψει στο Πατριαρχείο του Πετς. Αντ' αυτού, έλαβε ευλογία από τον Μητροπολίτη Σκοπίων Ιωσήφ, που ενεργούσε ως αναπληρωτής του κάθειρκτου Πατριάρχη Γαβριήλ να μετατεθεί στη Μονή Γκορνγιάκ. προκειμένου να βρει εκεί «ειρήνη και πνευματική χαρά».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ