Ο Αρχιμανδρίτης Μιχαήλ ήταν ο ποιμένας μου, ο Θεός να με σώσει, είχα μικρά παιδιά. Εκείνη την εποχή, έπαιρνα τα παιδιά μαζί μου όλη την ώρα τα Σαββατοκύριακα. Μια μέρα, αποφασίστηκε ότι έπρεπε να μεταναστεύσω. Πήγα εκεί, μου είπε, «Ευλόγησέ με», και αρνήθηκε. Ήμουν πολύ αναστατωμένη. Βγήκα από εκεί ζωντανός νεκρός. Πήγα στον τάφο του Πατέρα Γαβριήλ. Εκείνη την εποχή, η Μητέρα Παρασκευά ήταν στο Μτσχέτα. Πήγα εκεί. Υπήρχε ουρά στη Μητέρα Παρασκευά. Έκανε πολλή ζέστη και βιαζόμουν. Είχε έρθει η σειρά μου και χρειαζόμουν να ξεκουραστώ λίγο. Περίμενα. Με ευλόγησε. Έφυγα για το Ρουστάβι. Επέστρεψα στον Πατέρα Μιχαήλ. Μπήκα μέσα. Κατάλαβε ποια ήμουν, με ευλόγησε και μου είπε ότι η μετανάστευση δεν ήταν λύση. Θα χάσεις περισσότερα από όσα έχεις... Τα παιδιά σου χρειάζονται τη μητέρα τους και θα φροντίσετε και τους δύο... Θεέ μου, όλα μου εξηγήθηκαν με μια λέξη. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Και πράγματι, η μετανάστευση δεν αντιστάθμισε αυτά που είχα χάσει. Μου έδωσε…
Από τα απομνημονεύματα της Ίρμα Τσοργκολασβίλι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου