1. Ὁ πατήρ Δαμασκηνός Κατρακούλης θυμᾶται:
«Ξαφνικά, βλέπω τούς ἀντιπάλους [τούς ἀντάρτες], τυλιγμένους μέ ἄσπρα σεντόνια, νά ἀναρριχῶνται πάνω στο ὕψωμα [Μπούκοβικ, πάνω ἀπ᾿ τήν Καστοριά], χωρίς νά ἔχουν γίνει ἀντιληπτοί. Ἡ
στιγμή ἦταν κρίσιμη... Δέν ἤξερα τί νά κάνω, για
νὰ προλάβουμε τήν καταστροφή.
Διότι, ὅπως ἦταν
οἱ ἐχθροί μέσα στα χιόνια ἀόρατοι, καλυμμένοι μέ
τά ἄσπρα σκεπάσματα, ἔφθασαν πολύ κοντά στόν
ἐθνικό στρατό καί ἄρχισε μιά πάλη σῶμα μέ σῶμα.
Τί να κάνω, Θεέ μου; Εἶχα ἕνα Σταυρό μέ Τίμιο
Ξύλο, τόν ὁποῖο μοῦ εἶχε δώσει ἡ μοναχή Καλλινίκη
(Καλλιᾶ), ὅταν ἔφευγα γιά στρατιώτης. Λέω τότε:
“Σταυρέ μου, δέν πηγαίνεις ἐκεῖ πάνω, νά φυλάξης
τούς ἀνθρώπους;". Αἴ, δέν τό πολυσκέφθηκα αὐτό τό
ὁποῖο ζήτησα... Ἐκείνη τήν ὥρα δέν κατάλαβα τίποτε. Ὅταν τελείωσε η σκληρή σύγκρουσι, τόν ἀναζήτησα. Λέω: “Για στάσου, ποῦ εἶναι ὁ Σταυρός μου;”.
Κοιτάζω καί δέν εἶχα Σταυρό ἐπάνω μου. Εἶχε χαθῆ
ὁ Σταυρός μου καί δέν τόν ξαναβρῆκα...
Τό πρωΐ, μέ στέλνουν ἐκεῖ πάνω μοναχό μου να
πάω τήν ἀλληλογραφία στο Μοίραρχο. Πῆγα πεζός μέ τό ὅπλο στον ώμο καί ἀνέβηκα στό ὕψωμα. Βλέπω, λοιπόν, ὅτι μετά ἀπό ὅλο ἐκεῖνο τό χαλασμό πού ἔγινε, μόνο ἕνας στρατιώτης εἶχε κτυπηθῆ. Ἀμέσως θυμήθηκα τό Σταυρό καί κατάλαβα
ὅτι Ἐκεῖνος τούς φύλαξε...»
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. Η ΜΕΛΩΔΊΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΊΑΣ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ. ΩΡΩΠΌΣ 2025
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου