Περί άσκοπης κουβέντας
19 Αυγούστου.
«Και ο λόγος τους θα εξαπλωθεί σαν
καρκίνος» ( 2 Τιμ. 2:17 ).
Με αυτά τα λόγια ο Απόστολος Παύλος
θέλησε να επισημάνει τη σταδιακή και αναπόφευκτη ανάπτυξη του κακού, που
προέρχεται από άσεμνες άσκοπες κουβέντες. «Εκείνοι που του παραδίδονται», λέει,
«θα ευημερήσουν ακόμη περισσότερο στην κακία».
Κάθε ηθικό κακό είναι καταστροφικό.
Όταν διακατεχόμαστε από οποιοδήποτε πάθος, γίνεται, σαν να λέγαμε, αξεσουάρ της
ύπαρξής μας και δεν είμαστε πλέον σε θέση να σταματήσουμε την ανάπτυξή του.
Συνηθίζουμε το κακό πολύ εύκολα, είτε εισχωρεί απαρατήρητο στη ζωή μας είτε μας
κυριεύει ξαφνικά, σαν ένα ανεξέλεγκτο στοιχείο. Αυτή η συνήθεια μας φθείρει σαν
καρκίνο και σταδιακά καταστρέφει όλες μας τις δυνάμεις. Καμία ανθρώπινη προσπάθεια,
κανένα επίγειο μέσο δεν μπορεί να σταματήσει αυτό το ταχέως αυξανόμενο κακό.
Δεν μπορούμε να υποδουλώσουμε τον
εαυτό μας στην αμαρτία ατιμώρητα. Αυτή την υποδούλωση τη μεταφέρουμε στους γύρω
μας και τους μολύνουμε με την ασθένειά μας. Εξαιτίας μας οι άλλοι υποφέρουν και
το κακό γίνεται όχι μόνο κληρονομικό, αλλά και μεταδοτικό.
Αυτή η μόλυνση μεταδίδεται πιο
γρήγορα με τα λόγια, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος. Αυτό το αόρατο, σιωπηλό,
αναπόφευκτο κακό που παράγεται από τις λέξεις μπορεί να συγκριθεί με έναν
διαβρωτικό καρκίνο. Η συνήθεια να επιδίδουμε σε «άσεμνες άεργες κουβέντες»
θαμπώνει την ακοή και την κατανόησή μας και δεν μας τρομάζει πια η ασχήμια της
αμαρτίας, που σέρνεται στην ψυχή μας σαν ανεπαίσθητο δηλητήριο.
Ποιος ξέρει, ίσως κάποια μέρα, την
ώρα του θανάτου, πριν από το δικαστήριο του Χριστού, η ψυχή που χάθηκε από αυτή
την κακή μόλυνση θα μας υποδείξει ως τους υπαίτιους του θανάτου της. Και θα
πρέπει να το λογοδοτήσουμε ενώπιον του Θεού.
«Βάλε φύλακά στα χείλη μου, Κύριε,
και φύλαξε τις πόρτες του στόματός μου!» ( Ψαλμ. 140:3 ).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου