28 Νοεμβρίου.
151.
Δοξάζω, Κύριε, τη θαυμαστή Σου νίκη πάνω μου – πάνω στην ταλάντευση , τον δισταγμό, τις αμφιβολίες , την αναποφασιστικότητά μου! Δοξάζω την άφατη δύναμή Σου, με την οποία με απέσπασες από τις προσωρινές προσκολλήσεις και με έδεσες στον Εαυτό Σου, τη μόνη πηγή της ζωής και της παρηγοριάς μας. Δοξάζω το ακατανόητο έλεός Σου, που δεν επέτρεψε στην ηρέμησή μου να επικρατήσει!...
28 Νοεμβρίου.
152.
Κύριε! Μεγάλη είναι η αμαρτωλή μας μόλυνση και αδυναμία!.. Κύριε! Μεγάλες είναι οι ανομίες, η αθλιότητα και η αναξιότητά μας ενώπιόν Σου! Μεγάλη είναι η πνευματική μας σκλήρυνση και εξασθένηση, που γεννά σκοτάδι πάνω στο σκοτάδι κάθε είδους βρωμιάς και κακίας....
Θεέ ελεήμων! Το «πλήθος εκείνων που έχουν περικυκλώσει» την φτωχή ψυχή μου είναι βαρύ και προσβλητικό με τις συκοφαντίες τους! Προστάτεψέ με, Κύριε! Κάλυψέ με τα πάντα με το έλεός Σου! Ως πότε, απρόσεκτα και κυλισμένοι στη βρωμιά μας, θα θρηνούμε την φιλάνθρωπο αγαθότητά Σου!;
29 Νοεμβρίου.
153.
Ευλογημένη Εσύ, Κυρία, που φέρεις και κρατάς στο χέρι Σου την εκπλήρωση κάθε επιθυμίας Σου και κάθε αιτήματός μας προς Εσένα! Ευλογημένη Εσύ, η θαυμαστή Μεσίτισσά μας και η εξιλέωσή μας ενώπιον του δικαίου μας, που για χάρη Σου δεν σπεύδεις να κόψεις τις άγονες συκιές μας και που μακρόθυμος στην αδιόρθωτη ψυχή μας και χορηγείς το έλεός Σου σε όλους!
29 Νοεμβρίου.
154.
Συχνά συμβαίνει, ενώ κάθεσαι, στέκεσαι, περπατάς ή κάνεις κάτι, να νιώθεις ξαφνικά μια φώτιση, ένα κύμα κάποιας ιδιαίτερης τρυφερής διάθεσης, καλών σκέψεων και προσευχής. Αλλά μόλις θέλεις να μεταφράσεις αυτό στην προσευχή σου, πέφτεις στα γόνατά σου και ξαφνικά... σχεδόν αμέσως όλα όσα σε κατέκλυσαν απροσδόκητα και τόσο χαριτωμένα, εξίσου απροσδόκητα και γρήγορα πετάνε κάπου μακριά, όπως εμφανίστηκαν!... Δεν είσαι πια ο ίδιος, και η χαριστική διάθεση δεν γίνεται αισθητή... Γιατί συμβαίνει αυτό; Νομίζω, για να μην αποδίδουμε αυτή την κατάσταση στην προσευχή και την επίτευξή μας, ενώ αυτό είναι πραγματικά ένα δώρο από τον Θεό, μια στιγμιαία ακτίνα του ελέους του Θεού στην ψυχή μας, και εδώ μερικές φορές το πιο απαραίτητο είναι μόνο η προσοχή και η πλήρης συγκέντρωση των δυνάμεών μας στο μεγαλείο του Θεού και στην αναξιότητά μας ενώπιόν Του. Αυτή η κατάσταση είναι κάτι ανώτερο από την ίδια την προσευχή. Αυτή είναι η κατάσταση των Αγγελικών δυνάμεων, παρουσία του Θρόνου του Θεού, καλύπτοντας τα πρόσωπά τους και υμνώντας τη δόξα του Θεού που έχει γεμίσει ολόκληρη τη γη.
29 Νοεμβρίου.
155.
Κύριε! Τι να κάνω; Είμαι τόσο άθλιος, βρώμικος, αμαρτωλός, ακάθαρτος ενώπιόν Σου! Να κλάψω; Αλλά λόγω της αναξιότητάς μου δεν έχω ακόμα αυτό το χάρισμα! «Δεν έχω παρηγορητικά δάκρυα » , που είναι η μοίρα των τέλειων! Να μετανοήσω; Αλλά εσύ κουράζεσαι να μετανοείς, τελικά, αμαρτάνοντας αδιάκοπα. Να Σου κραυγάζω για έλεος και βοήθεια; Ω, Εσύ δεν θα κουραστείς να μας ελεείς, όπως κι εμείς δεν κουραζόμαστε να αμαρτάνουμε και να καταφεύγουμε σε Εσένα αδιάκοπα!.. Θεέ μου! Μην μας δώσεις την τελική κατοχή της αμαρτίας και τη δουλεία στα πάθη και τις αδυναμίες μας! Βασιλεύσε μέσα μας με τη χάρη και τη δύναμή Σου!
29 Νοεμβρίου.
156.
Αυστηρά διαχωρισμένα: τα έργα του ζήλου σας (πολύ σχετικά, υπό όρους και αμφίβολα) και τα δώρα του ελέους του Θεού. Οι πρώτες προϋποθέσεις - ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν υποχρεώνουν με αναγκαιότητα - τις δεύτερες. Ο Κύριος δέχεται τα έργα του ζήλου μας από όλους, αλλά δεν του αρέσει όταν απαιτούμε γι' αυτά αμέσως κάποιο είδος πληρωμής, έστω και με την υψηλή έννοια, ως δώρα της χάρης του Θεού, τα οποία εμπιστεύεται εδώ μόνο σε εκείνους που είναι ιδιαίτερα δυνατοί στο πνεύμα και την πίστη, σε γίγαντες του πνεύματος και στους εκλεκτούς Του...
30 Νοεμβρίου.
157.
Κύριε! Πώς μπορώ να μην κλάψω για την ατιμία μου και το πλήθος των ανομιών και των αδυναμιών μου; Δεν είναι αρκετά γι' αυτό; Και είναι τα δάκρυα της μετανοίας η μοίρα των τέλειων; Ω, δώσε μου τα δάκρυα ενός αμαρτωλού, αν δεν είναι δικό μου να εμπιστευτώ τα τρυφερά δάκρυα των δικαίων!
30 Νοεμβρίου.
158.
Είμαι μάταιος στις σκέψεις μου, στις επιθυμίες μου, στις αναζητήσεις και στις φιλοδοξίες μου, Κύριε! Γιατί δεν σε έχω ως τον μοναδικό και τελικό μου στόχο. Είμαι μάταιος σε όλη μου τη ζωή, ταραγμένος, άδοξος, απρόσεκτος, άκαρπος και αδρανής! Τι απάντηση να Σου δώσω για τα χαρίσματά Σου, για τη ματαιότητα των νουθεσιών Σου προς εμάς, για τη μακροθυμία Σου, για τις προσπάθειές Σου να μας σώσεις και να μας βοηθήσεις; Ω, η αθλιότητά μας! Κάνουμε τον ίδιο τον Παντοδύναμο Κύριο ανίσχυρο και ανεπαρκή να μας σώσει.
30 Νοεμβρίου.
159.
Η σχεδόν βίαιη και ψυχαναγκαστική-απελπιστική απόρριψή μου από τις ευλογίες, τα γλυκά και τις επιθυμίες του χρόνου - μετέτρεψέ με, Κύριε, σε μια επιμελή, εκούσια αναζήτηση για Εσένα, την Παρηγοριά μας, το Υπέρτατο Αγαθό και την Απόλαυσή μας! Μην μας κατηγορείς για την αδυναμία και την απερισκεψία μας, την παραμέληση και την απροσεξία μας απέναντί Σου! Εκδίκησέ μας με την έκχυση του άφατου ελέους Σου, γιατί αυτό μας κάνει να νιώθουμε πιο έντονα την αλήθεια Σου και τη δικαιοδοσία μας, την αγάπη Σου και την αχαριστία μας, την υπομονή Σου και την απόστασή μας από Εσένα!!..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου