30 Νοεμβρίου.
Δεκέμβριος 1901
160.
Είναι ένα μεγάλο και δύσκολο (αλλά απαραίτητο!) έργο να διατηρεί κανείς τον εαυτό του σε διαρκή ευλάβεια και μια αυστηρά σοβαρή, ευσεβώς ήσυχη, σιωπηλή διάθεση! Αυτό απαιτεί μεγάλες προσπάθειες, αυτοπαρατήρηση και αυτοέλεγχο κάθε λεπτό, σε κάθε βήμα, ειδικά στις σχέσεις του με τους άλλους.
1η Δεκεμβρίου.
161.
Ευλογημένος είσαι, Κύριε ο Θεός μας, που διευθετείς τη ζωή μας σύμφωνα με την αγαθή Σου πρόνοια και όχι σύμφωνα με τη σοφία μας, που την κατευθύνεις σύμφωνα με την καλή Σου θέληση και όχι σύμφωνα με την επιθυμία και τις μάταιες επιθυμίες μας. Κύριε! Πράξε και εσύ αναγκαστικά, γιατί εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε τι είναι καλό για εμάς και σε τι τείνουμε· αλλά η καλή Σου θέληση θα είναι πάντα σαφής και αγαπητή σε εμάς:...
1η Δεκεμβρίου.
162.
Υπάρχουν δύο ρεύματα ζωής μέσα μας: η ζωή σύμφωνα με τις εντυπώσεις και τους νόμους του εξωτερικού κόσμου, και η ζωή σύμφωνα με τα χαρίσματα και τις ικανότητες του εσωτερικού κόσμου. Αυτή η δυαδικότητα επεκτείνεται σε όλα τα περαιτέρω στη ζωή μας: υπάρχουν, για παράδειγμα, δύο σωτηρίες μέσα μας - εξωτερική και εσωτερική· δύο μετανοίες, δύο αρετές, δύο αμαρτίες, δύο αγιασμοί, δύο ευλαβίες, δύο συγχωρέσεις, δύο οράσεις του Θεού, δύο ευάρεστες στον Θεό. Μην αφήνετε το εξωτερικό να υπερισχύει του εσωτερικού! Ας είναι η ζωή σας εν Χριστώ κρυμμένη με τον Χριστό εν Θεώ! Ας καθορίζεται η εξωτερική σας συμπεριφορά από την εσωτερική επιτυχία εν Θεώ, και ακολουθήστε την, ρέετε από αυτήν φυσικά, και μην την προβλέπετε...
2 Δεκεμβρίου.
163.
Κύριε! Σώσε με και προστάτεψέ με από την υπερηφάνεια και κάθε έπαρση και αυτοεξύψωση! Δεν ξέρω, καημένο, πού να κρυφτώ από αυτούς τους αχώριστους συντρόφους κάθε καλής σκέψης, πράξης, εργασίας, επιτυχίας, φιλανθρωπίας κ.λπ. Σαν δυσοσμία εμφανίζονται όπου μυρίζουν το άρωμα μιας καλής διάθεσης της ψυχής και δηλητηριάζουν τα πάντα.
2 Δεκεμβρίου.
164.
Κύριε! Βοήθησέ με και δώσε μου να φέρω σε Εσένα το άσβεστο λυχνάρι της ιεροσύνης μου, που ανάβει Εσύ! Είθε η θαυμαστή και επιθυμητή Σου χάρη να μην παραμείνει μέσα μου «μάταια», αλλά να κάνει θαύματα μέσα μου για να με ελευθερώσει από κάθε σύγχυση, ακαθαρσία, κακία, βρωμιά και απελπισία. Θεέ μου! Τι ευλογημένη κατάσταση είναι να Σε υπηρετείς και να στέκεσαι ενώπιον του Αγίου Σου Θρόνου!..
3 Δεκεμβρίου.
165.
Απαρνήσου, έστω και για μια στιγμή, μοναχέ, την εξωτερική σου λαμπρότητα, το εξωτερικό σου περιβάλλον που δεν σου ταιριάζει, αυτούς τους (αν και απλούς) μαλακούς καναπέδες, πολυθρόνες, χαλιά κ.λπ., άφησε στην άκρη όλα αυτά τα στολίδια έστω και για μια στιγμή και κοίταξε μέσα από αυτά την ουσία και τις απαιτήσεις του μοναχισμού σου, τους υψηλούς, τρομερούς όρκους που έδωσες ενώπιον του Θεού και των Αγγέλων, τη φτώχεια και την ταπεινότητα, την μη απόκτηση και τη συνεχή παραμονή στον Θεό!!! Τρόμαξε και σκέψου: αν όλη σου η ζωή συνεχιστεί έτσι, δεν θα σε βασανίζει η συνείδησή σου στο τέλος της; Τι πλεονέκτημα θα έχεις σε σχέση με τους φτωχούς, τους άπορους, τους πάσχοντες, τους ασθενείς, που έχουν βιώσει κάθε είδους βάσανα και θλίψεις εδώ για τον Χριστό; Δεν έδωσαν επίσημους όρκους να υπομείνουν τα πάντα για τον Χριστό, και υπομένουν, αλλά εσύ τους έδωσες και δεν έχεις αυτές τις θλίψεις, ζώντας άνετα και χωρίς θλίψη. Είναι αυτό φυσιολογικό;...
3 Δεκεμβρίου.
166.
Όντας στους κόλπους της Εκκλησίας του Χριστού, εννοήστε με αυτήν τόσο το μαχητικό πλήθος των παιδιών του Θεού στη γη όσο και το θριαμβευτικό πλήθος στον ουρανό. Αντιπροσωπεύοντας ένα φευγαλέο, χρονικά και χωρικά περιορισμένο φαινόμενο στην Εκκλησία του Θεού, ο πιστός ταυτόχρονα ενσαρκώνει στον εαυτό του την αιώνια, αμετάβλητη έκφραση, το περιεχόμενο της Εκκλησίας. Δοξάζει τον Θεό με τα λόγια των Αγγέλων και έτσι γίνεται μέρος της θριαμβεύουσας Εκκλησίας, δοξάζει με τα λόγια του Δαμασκηνού και συγχωνεύεται με την ψυχή του με τον χρόνο του...
3 Δεκεμβρίου.
167.
Όταν βρίσκεσαι μπροστά σε έναν νεκρό, που κείτεται άψυχος και άφωνος στο φέρετρο, νιώθεις κάτι απερίγραπτα σοβαρό και θλιβερό και κάτι που λέει πολλά στην καρδιά. Όταν στέκεσαι μπροστά στον Άγιο Θρόνο με τα Άγια Μυστήρια να βρίσκονται πάνω του, νιώθεις παρόμοια κάτι ασυνήθιστα σοβαρό και μεγαλοπρεπές, νιώθεις μια κάποια τρομερή δύναμη, κρυμμένη και σαν να είναι δεμένη στη δράση της από τα δεσμά της υλικής φύσης - μια δύναμη που, αν σου επιτρεπόταν να ενεργήσεις - ω, θα μπορούσες να σταθείς μπροστά στον Θρόνο; Δεν θα πεταγόσουν στη σκόνη, θα καταστραφείς, θα καιγόσουν, σαν κάποιος που έχει πλησιάσει απρόσεκτα έναν αγωγό φορτισμένο με ηλεκτρισμό; Ω, σιωπή, πιο εύγλωττη από οποιαδήποτε λέξη! Ω, ησυχία, πιο βροντερή από όλες τις γήινες βροντές και τις ουράνιες αστραπές! Ω, ηρεμία δύναμης, πιο εξαιρετική από οποιαδήποτε δύναμη και δόξα!
4 Δεκεμβρίου.
168.
Αγαθέ Βαρών των ασθενειών, των θλίψεων, των δυστυχιών και των ασθενειών μας! Καλή παρηγοριά και καταφύγιο όλων όσων θλίβονται και υποφέρουν και ταραγμένοι στο πνεύμα και την καρδιά! Κύριε! Μη μας εγκαταλείπεις! Γιατί δεν έχουμε άλλη βοήθεια, καταφύγιο ή παρηγοριά, εκτός από Εσένα, που μας παρακαλούν οι τάξεις των αγίων με επικεφαλής την Παναγία Μητέρα Σου!
4 Δεκεμβρίου.
169.
Ευλογημένος Είσαι, Κύριε! Εσύ που μας ταπεινώνεις με τις αδυναμίες μας, την αμαρτωλότητά μας, την αναξιότητά μας ενώπιόν Σου! Ευλογημένος Είσαι, που μας κάνεις να νιώθουμε και να εκτιμούμε την ευεργετική δεξιά Σου και την ανυπολόγιστη αγαθότητά Σου ακόμα περισσότερο! Σε Εσένα, Κύριε, είναι η αλήθεια και το έλεος, σε εμάς η ντροπή του προσώπου και η γλυκύτητα της προστασίας και του ελέους Σου!
4 Δεκεμβρίου.
170.
Είναι μεγάλη μας αδυναμία και αναξιότητα που δεν αισθανόμαστε την πλήρη σημασία των τρομερών λεπτών της στάσης ενώπιον του Θρόνου του Θεού, όταν τα Άγια Μυστήρια βρίσκονται πάνω του, όταν τα αγγίζουμε, όταν τα μεταλαμβάνουμε! Ω, μακάρι τα πνευματικά μας μάτια, τυφλωμένα από την επιθυμία να βλέπουν ακάθαρτα και φθαρτά πράγματα, να άνοιγαν αυτές τις στιγμές! Ω, μακάρι η σκληρυμένη κρούστα και ο πάγος που έχουν καλύψει τα νερά της ψυχής μας, απομακρυνμένα από την πηγή της ζεστασιάς και του φωτός και παραδομένα στο κρύο των παθών και της απόρριψης του Θεού, να έπεφταν από τις ψυχές μας! Ω, μακάρι ολόκληρη η ύπαρξή μας, περπατώντας στην όραση και τη χρήση του φθαρτού και του μάταιου, συνηθισμένη στην επεξεργασία και την αφομοίωση του υλικού και του ακατέργαστου, ξαφνικά να μαλακώσει, να γίνει πιο φωτεινή και να θεωρηθεί άξια, έστω και για μια στιγμή, να νιώσει το μεγαλείο και τη γλυκύτητα της στιγμής της στάσης με τις ουράνιες δυνάμεις ενώπιον του Δεσπότου του ουρανού και της γης... Κύριε! Άνοιξέ μου το νου, την καρδιά και την ψυχή μου, για να νιώσουν την εγγύτητα της Θεότητάς Σου, και με δάκρυα τρυφερότητας και μεταμέλειας ας Σου φέρουν παρηγορητικά νερά, με τα οποία σβήνει η δίψα για το άφατο έλεός Σου και την αγάπη Σου για εμάς τους ανάξιους!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου