Θέλουμε διαρκή ευτυχία, αιώνια αγάπη. Και χρειαζόμαστε κάποιον δίπλα μας που θα είναι η αιώνια πηγή αυτής της κατάστασης. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Ακόμα και ο πιο έντονος έρωτας αργά ή γρήγορα εξασθενεί. Για να εξελιχθεί σε αγάπη, πρέπει να καταβάλουμε προσπάθεια, να δουλέψουμε με τον εαυτό μας, να αλλάξουμε τον εαυτό μας και να δουλέψουμε για τον άλλον. Δεν είμαστε πάντα έτοιμοι για αυτή τη δουλειά. Θέλουμε κάποιον δίπλα μας που να είναι απόλυτα άνετος για εμάς: κάποιον που μας δίνει θετικά συναισθήματα και δεν απαιτεί τίποτα σε αντάλλαγμα. Αλλά αν δεν μάθουμε να δίνουμε από τον εαυτό μας, να θυσιάζουμε τον εαυτό μας (χωρίς, φυσικά, να το παρακάνουμε, χωρίς να επιτρέψουμε στο άτομο δίπλα μας να γίνει τύραννος), τότε οι σχέσεις δεν μπορούν να γίνουν βαθιές και διαρκείς. Στην πραγματικότητα, μόνο μέσω της αυτοβελτίωσης βρίσκεται ο δρόμος προς την ευτυχία. μόνο τότε μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο στον Χριστιανισμό, η οικογένεια νοείται ως ο δρόμος προς τον Θεό. Και η πηγή της ευτυχίας... πρέπει να είναι μέσα μας, όχι έξω.
Πρωτοπρεσβύτερος Ιγκόρ Φόμιν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου