ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 21, 33-42]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
με θέμα:
«Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΝΑ ΔΙΑΚΟΝΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 25-8-1991]
Η παραβολή των κακών γεωργών, σεβασμιώτατε, αγαπητοί μου αδελφοί, που μας περιγράφει ο Κύριος στο ευαγγέλιο του Ματθαίου, είναι μία παραβολή με πλήθος πλευρές και υπαινιγμούς για πολλά θέματα. Ένα από αυτά είναι ότι κινδυνεύεις εις τον κόσμον αυτόν, αν διακονείς τον Κύριον.
Αλλά ας δούμε την παραβολή, όπως μας την καταγράφει ο ιερός ευαγγελιστής, σε μία απόδοση μεταφραστική: «Ένας νοικοκύρης φύτεψε αμπέλι. Το περιέφραξε, έσκαψε πατητήρι, έκτισε πύργο και το ενεπιστεύθη σε γεωργούς. Και ανεχώρησε σε άλλο τόπο. Όταν κόντευε η εποχή της καρποφορίας, έστειλε τους δούλους του στους γεωργούς, να πάρουν τη συγκομιδή. Οι γεωργοί, όμως, έπιασαν τους δούλους του και άλλον μεν έδειραν άλλον σκότωσαν κι άλλον ελιθοβόλησαν. Ξανάστειλε άλλους δούλους, περισσοτέρους από τους πρώτους. Και εις αυτούς έκαναν τα ίδια. Κατόπιν έστειλε τον υιό του, λέγοντας: «Θα ντραπούν τον υιό μου’’. Οι γεωργοί όμως, όταν είδαν τον υιόν, είπαν μεταξύ των: ‘’Αυτός είναι ο κληρονόμος. Ελάτε να τον σκοτώσομε και να αρπάξομε την κληρονομιά του’’. Και αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και τον σκότωσαν».
«Όταν έλθει, λοιπόν, ο κύριος του αμπελώνος, τι θα κάνει σε εκείνους τους γεωργούς;», ερώτησε ο Κύριος. Του λένε: «Επειδή είναι κακοί, θα τους εξολοθρεύσει με τον χειρότερο τρόπο. Και θα δώσει το αμπέλι σε άλλους γεωργούς που θα του δίνουν τους καρπούς στην εποχή τους».
Για να δώσομε ένα πολύ σύντομο ερμηνευτικό διάγραμμα αυτής της παραβολής, θα λέγαμε ότι νοικοκύρης είναι ο Θεός. Αμπέλι είναι ο λαός του. Γεωργοί είναι οι άρχοντες και οι ποιμένες του λαού. Φραγμός είναι η μη κοινωνία του λαού Του με τα έθνη -για να προφυλαχθεί, δηλαδή, θρησκευτικά- αλλά και η προστασία του λαού από εχθρικές επιβουλές. Πατητήρι είναι το θυσιαστήριον. Πύργος είναι ο ναός. Δούλοι είναι οι προφήται. Και ο Υιός είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος.
Παρατηρούμε, αγαπητοί, ότι : Στην άρνηση των γεωργών να αποδώσουν τους καρπούς του αμπελώνος στον νοικοκύρη, στον Θεό δηλαδή, κακοποιούν τους απεσταλμένους του, που είναι διάκονοί Του. Τίθεται το ερώτημα: Γιατί κακοποιούνται οι διάκονοι του Θεού; Σε τι φταίνε; Θα μπορούσαμε να πούμε λίγους λόγους, για να δώσομε ένα διάγραμμα της ψυχολογίας των διωκτών.
Πρώτον. Διότι καταχρώνται την περιουσίαν του Θεού. Είναι περίεργο πράγμα. Είναι περιουσία του Θεού. Γι'αυτό λέγεται «λαός περι-ούσιος». «Περιούσιος λαός» θα πει «η περιουσία του Θεού». Αυτήν, λοιπόν, την περιουσία, που ανήκει στον Θεό, αυτή τώρα έρχονται να την καταχραστούν οι γεωργοί. Δηλαδή οι άρχοντες του λαού. Είτε ανήκουν εις τον κλήρον, είτε ανήκουν εις την πολιτείαν. Αν δε σημειώσετε ότι οι Ισραηλίται ήταν ένας θεοκεντρικός λαός, που σήμαινε ότι οι πολιτικοί του ηγέτες, οι βασιλείς, οι κριταί κ.λπ. έπαιρναν το χρίσμα εκείνο το ίδιο που έπαιρνε και ο αρχιερεύς. Διότι ήσαν εξίσου υπεύθυνα πρόσωπα απέναντι εις τον Θεόν.
Ακόμη, διότι εκλήθησαν να αποδώσουν καρπούς ο λαός δια των αρχόντων ή οι άρχοντες καλλιεργούντες το αμπέλι, δηλαδή τον λαό, για να αποδώσει καρπούς. Τι καρπούς; Καρπούς αγιότητος και ευσεβείας. Αυτοί, όμως, ηρνήθησαν. Είναι εκείνο που λέγει έτσι πολύ χαρακτηριστικά ο Κύριος δια των κακών οικονόμων στην Καινή, πια, Διαθήκη, που λέγει ότι: «Ο Κύριός μου; Αργεί να ‘ρθει. Τι; Α, η Δευτέρα Παρουσία. Κι αν υποτεθεί ότι θα έλθει». Λοιπόν αρχίζει να τύπτει, λέει, να χτυπά τους δούλους και τας παιδίσκας και να τρώγει και να πίνει μετά των μεθυόντων. Δηλαδή ο ευδαιμονισμός του εργάτου του Ευαγγελίου, η καλοπέραση και η αδιαφορία του η πνευματική, δια την καλλιέργειαν του λαού του Θεού.
Λέει δε ο Κύριος, όπως ακριβώς και τελειώνει η παραβολή αυτή, θα έρθει σε ώρα που δεν θα περιμένει· και θα τον «διχοτομήσει». Αυτή η διχοτόμησις δεν είναι τίποτε άλλο παρά το χώρισμα ψυχής και σώματος, δηλαδή θα τον θανατώσει. «Καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ», η θέση του, «μετὰ τῶν ὑποκριτῶν». Φαίνεται ότι οι υποκριταί αυτού του τύπου, γιατί η υποκρισία έχει βεβαίως πολλές διαστάσεις και πλευρές, αλλά το να υποκρίνεσαι ότι είσαι εργάτης και διάκονος του Θεού και συ απλώς να καλοπερνάς και να αδιαφορείς για τον λαό του Θεού, είσαι υποκριτής. «Τὸ μέρος αὐτοῦ», λέει, «μετὰ τῶν ὑποκριτῶν». Και φαίνεται ότι οι υποκριταί κατέχουν, προσέξτε, τον πάτο της κολάσεως, τον πυθμένα της κολάσεως. Δηλαδή έκφρασις, εικόνα, ότι πρόκειται περί της μεγαλυτέρας αμαρτίας. Ο Κύριος δεν κατεδίκασε τους πόρνους και τους τελώνες και τις πόρνες. Όχι ότι καλά ‘κάναν. Άπαγε! Αλλά ότι θα μπορούσαν να σωθούν. Κατεδίκασε, όμως, τους Φαρισαίους και τους Γραμματείς ως υποκριτάς· που εφαίνοντο μεν ότι φροντίζουν, αλλά δεν εφρόντιζαν για τίποτε. Εφαίνοντο μεν ευσεβείς, αλλά δεν ήσαν ευσεβείς. Αυτή είναι η φοβερή υποκρισία.
Αλλά, εφόσον ηρνήθησαν να καλλιεργήσουν τον λαό του Θεού, επόμενον ήταν όταν ο Θεός θα ζητούσε απ’ αυτούς την καρποφορίαν -ήρθαν, λέει, οι δούλοι να ζητήσουν τον καρπόν, την συγκομιδή - επόμενον είναι αυτοί οι γεωργοί να μισήσουν τον Θεό. Κατ’ επέκτασιν, να μισήσουν και τους δούλους του Θεού. Αυτή είναι η ψυχολογία του ασεβούς. Είναι εκπληκτικόν. Ποιος μισεί τον Θεό; Εκείνος του οποίου η ζωή δεν είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού. Λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης πολύ χαρακτηριστικά· δηλαδή ο Κύριος το λέγει: «Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς -Πότε μισεί το φως; Και το φως είναι ο Χριστός. Πότε μισεί το φως; Όταν πράττει τα φαῦλα. Είναι δηλαδή ο βρωμιάρης, ο διεστραμμένος- καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ (:δεν πλησιάζει το φως. Φοβείται ότι το φως θα πέσει και στις πιο μικρές γωνιές της ψυχής του, της υπάρξεώς του, των έργων του. Και τότε θα φανούν τα έργα του. Και τότε τι θα πει ο κόσμος. Δεν φοβάται τον Θεό. Φοβάται την κρίση του κόσμου. Δεν έρχεται, λοιπόν, προς το φως). Ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν (:Εκείνος ο οποίος ζει σωστά, όπως ο Θεός θέλει) ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα». Δεν έχει τίποτε να φοβηθεί. Αυτό που λέμε σήμερα «διαφάνεια».
Ακόμη, ένας τρίτος λόγος. Η παρουσία του ευσεβούς και του διακόνου του Θεού, αυτόματα, αγαπητοί μου, δημιουργεί σύγκριση που δεν είναι καθόλου ανεκτή. Σύγκριση. «Α, εσύ είσαι αυτός κι εγώ είμαι αυτός. Δεν μου αρέσει καθόλου να αντιπαραβάλλομαι εγώ που ζω αμαρτωλά, άσωτα, ανήθικα, βρώμικα, άδικα, δεν με συμφέρει να συγκριθώ με εσένα. Μου είσαι, λοιπόν, οχληρός». Και λέγει εδώ ωραιότατα η «Σοφία Σολομῶντος», δίνει ένα ψυχογράφημα της περιπτώσεως, που είναι εκπληκτικό. Ακούστε. Βέβαια έχει πολλά. Εγώ σταχυολογώ κάτι: «Ὅτι δύσχρηστος ἡμῖν ἐστιν καὶ ἐναντιοῦται τοῖς ἔργοις ἡμῶν καὶ ὀνειδίζει ἡμῖν ἁμαρτήματα νόμου καὶ ἐπιφημίζει ἡμῖν ἁμαρτήματα παιδείας ἡμῶν». «Πω», λέγει, «μας είναι δύσχρηστος άνθρωπος αυτός, διότι εναντιούται εις τα έργα μας. Δεν είναι των χνώτων μας άνθρωπος. Είναι κάτι άλλο. Και μας κοροϊδεύει τα αμαρτήματά μας. Και μας δυσφημίζει τον τρόπον με τον οποίον εμείς έχομε παιδαγωγηθεί».
«Ἐγένετο ἡμῖν εἰς ἔλεγχον ἐννοιῶν ἡμῶν - και ξέρετε πολλές φορές χωρίς να ανοίγει ο δίκαιος το στόμα του. Μόνη η παρουσία του. Μόνο ο τρόπος της ζωής του. ‘’Μας έγινε’’, λέγει, ‘’ ἔλεγχος ἐννοιῶν ἡμῶν, δηλαδή έλεγχος της νοοτροπίας μας, του τρόπου με τον οποίον σκεφτόμαστε και ζούμε’’- · βαρύς ἐστιν ἡμῖν καὶ βλεπόμενος (:μας είναι ενοχλητικός και βαρύς και μόνο που τον βλέπομε), ὅτι ἀνόμοιος τοῖς ἄλλοις ὁ βίος αὐτοῦ, καὶ ἐξηλλαγμέναι αἱ τρίβοι αὐτοῦ (:γιατί δεν μοιάζει ο τρόπος που ζει και τα μονοπάτια της ζωής που περπατάει είναι διαφορετικά. -Είδατε ψυχογράφημα η Σοφία Σολομώντος;)» .
«Θανάτῳ ἀσχήμονι καταδικάσωμεν αὐτόν (:Θα τον καταδικάσομε με θάνατον άσχημον)». Ο άσχημος θάνατος, αυτός που δεν έχει σχήμα, αυτός θα πει «ἂσχημος», είναι η δολοφονία, η δηλητηρίασις, η κακοποίησις, το κρέμασμα κ.λπ. Όπως κρέμασαν τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Όταν κανείς πεθάνει στο κρεβάτι του, ε, αυτός είναι ευσχήμων, καλό σχήμα έχει, ευσχήμων θάνατος. Ο άλλος που έχει, δεν το έχουν βρει, τον έχουν φάει τα σκυλιά, τα σκουλήκια, βρώμισε, είναι ο άσχημος θάνατος. Και λέγουν, λοιπόν, αυτοί: «Θα τον θανατώσομε, θα τον καταδικάσομε, θανάτῳ ἀσχήμονι». Ό,τι δηλαδή λέει η παραβολή των κακών γεωργών. Στέλνει προφήτες, δηλαδή δούλους ο Κύριος. «Α, ξύλο, λιθοβολισμός, σκότωμα». Κανείς προφήτης πράγματι, αγαπητοί μου, δεν γλύτωσε στη ζωή αυτή. Όλοι από τον λαό του Θεού, όχι από τον λαό, από τους άρχοντες του λαού, εθανατώθησαν με θάνατον ασχήμονα. Ενδεικτικά, ο προφήτης Ησαΐας, τον αναποδογύρισαν, τα πόδια πάνω, τα χέρια κάτω, τον κρέμασαν και τον πριόνισαν μέσα στα σκέλη με ξύλινο πριόνι. Είναι εκείνο το οποίον υπαινίσσεται ο Απόστολος στην προς Εβραίους επιστολή του, που λέει: «ἂλλοι δὲ ἐπρίσθησαν». Δηλαδή πριονίστηκαν. Φοβερό πράγματα, φοβερόν. Και ξύλινο, όχι σιδερένιο. Για να είναι ο θάνατος βραδύς. Φοβερόν!
Υπάρχουν, όμως, και -ακόμη ένας τέταρτος λόγος, αν όχι και περισσότεροι, όπως σας είπα- και τα κακώς νοούμενα συμφέροντα αυτών των ανθρώπων που θίγονται. Οι Φαρισαίοι, ακούστε τι είπαν σε ένα συνέδριο κατά του Χριστού: «Ἐὰν ἀφῶμεν αὐτὸν οὕτω, πάντες πιστεύσουσιν εἰς αὐτόν, καὶ ἐλεύσονται οἱ Ῥωμαῖοι καὶ ἀροῦσιν ἡμῶν καὶ τὸν τόπον καὶ τὸ ἔθνος». «Αν τον αφήσομε», λέγει, «τότε θα πιστεύσουν όλοι σε αυτόν και τότε θα ‘ρθουν οι Ρωμαίοι, θα μας βγάλουν από τον τόπον αυτόν, θα μας ξεσηκώσουν, πού θα μας στείλουν, τι θα γίνει…».
Γιατί, άνθρωποι; Σεις δεν μιλούσατε για τον Μεσσία; Σεις δεν τον περιμένατε τον Μεσσία; Τι θα περιμένατε να είναι ο Μεσσίας; Κι ύστερα, ο Χριστός ήρθε ειρηνικά. Γιατί οι Ρωμαίοι θα εξεσηκώνοντο; Δεν έκανε καμία επανάσταση. Είπε να γνωρίσουν τον αληθινόν Θεόν και να ζήσουν όπως Εκείνος θα τους δίδασκε. Τι το παραπάνω; Τι το περίεργο; Τι το επαναστατικό, που θα μπορούσε να ενοχλήσει την ρωμαϊκή πολιτείαν; Στην πραγματικότητα έβλεπαν στα συμφέροντά τους. Σου λέει: «Δεν θα καλοπερνάμε καλά», διότι συμμαχούσαν οι άνθρωποι αυτοί, σαν δοσίλογοι στην πραγματικότητα, διότι συνηργάζοντο με τις ρωμαϊκές αρχές. Μην το ξεχνούμε αυτό. Σαν δοσίλογοι στην πραγματικότητα. Και τρώγαν και πίναν κ.λπ.
Όλα αυτά τι κάνουν; Καθιερώνουν τους κακούς εργάτας. Μία εικόνα του γιατί μισούν τον Θεό και τους εργάτας Του. Αυτό είναι φανερό. Και έτσι, οι διάκονοι του Κυρίου να υφίστανται πάντοτε κίνδυνο και ακόμη να κινδυνεύει και αυτή η ίδια η ζωή τους. Γράφει η «Σοφία Σειράχ» στο 2ο κεφάλαιο: «Τέκνον, εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν». «Παιδί μου», λέει, «πήρες την απόφασιν να υπηρετήσεις τον Κύριον; Να το ξέρεις, θα μπεις σε πειρασμό». Και ο Κύριος προειδοποιεί και λέγει … είναι στο 10ο κεφάλαιο Ματθαίου: «Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων· παραδώσουσιν γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια, καὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς· καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε (:θα οδηγηθείτε) ἕνεκεν ἐμοῦ εἰς μαρτύριον αὐτοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν». «Παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον, καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς· καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου».
Ένα ζοφερό διάγραμμα της τύχης και της πορείας εκείνων οι οποίοι ομολογούν Χριστόν και κηρύσσουν Χριστόν. Αυτό, λοιπόν, είναι το όνομα του Χριστού; Τρομερό! Επικίνδυνο; Μην ξεχνάμε ότι πίσω από τους διώκτας κρύβεται ο μεγάλος αντίδικος, ο μεγάλος εχθρός, ο διάβολος. Μην το ξεχνούμε ποτέ! Είναι ο εχθρός του Χριστού. Μην το ξεχνούμε ποτέ αυτό. Γι'αυτό οι άνθρωποι που γίνονται όργανα του σατανά στο έργον να διώξουν τον Χριστόν, δαιμονίζονται όταν τους αναγγελθεί το όνομα του Ιησού Χριστού. Δεν το ανέχονται! Δεν μπορούν!
Αν πάτε σε έναν μάγο και φοράτε σταυρό, θα σας πει να τον βγάλετε τον σταυρό, γιατί δεν μπορεί να κάνει τις ενέργειές του, φορώντας εσείς τον σταυρόν. Αν μου πείτε ότι έχουν εικόνες και έχουν άλλα πράγματα κ.τ.λ. θα σας απαντούσα: Είναι εγκλωβισμένες αυτές οι εικόνες. Όπως είναι ο άγιος Κωνσταντίνος και η αγία Ελένη που υπάρχει ο Τίμιος Σταυρός στη μέση, η εικόνα την οποία κρατούν οι αναστενάρηδες και κάνουν εκείνα τα οποία κάνουν, τα οποία είναι ειδωλολατρικά πράγματα, δηλαδή δαιμονικά, λατρεία δαιμονική, όμως γιατί δεν ενεργεί εκεί ο Τίμιος Σταυρός και οι άγιοι; Είναι εγκλωβισμένος ο Τίμιος Σταυρός και οι εικόνες των αγίων. Τι θα πει αυτό; Ο Θεός, για να τιμωρήσει αυτούς τους ανθρώπους, αίρει την ενέργειαν του Τιμίου Σταυρού, αίρει την ενέργεια των αγίων, για να μετέρχονται εκείνα που μετέρχονται και να πάρουν την καταδίκην την χειροτέρα που υπάρχει –αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη αυτό- της πλάνης. Την καταδίκην της πλάνης. Σε αφήνω να πλανάσαι.
Έτσι, οι άνθρωποι οι οποίοι έτσι ενεργούν, ενεργούν έτσι επειδή, όπως λέγει η «Σοφία Σολομῶντος» είναι «τῆς ἐκείνου μερίδος», «Σοφία Σολομῶντος» 2,25. Είναι «τῆς ἐκείνου», του σατανά, «τῆς μερίδος». Δηλαδή του ανήκουν του σατανά. Είναι οι δαιμονάνθρωποι, οι σατανάνθρωποι, που ενεργούν με τον τρόπον αυτόν.
Ακόμη, το βλέπει κανείς αυτό -ό,τι σας είπα προηγουμένως για τους Αποστόλους, και εις τους αρχιερατικούς κύκλους της εποχής των Αποστόλων. Φρικώδες! Το να είναι μία ιεραρχία, των Εβραίων, ήσαν πολλοί αρχιερείς, διότι τους άλλαζαν οι Ρωμαίοι, είχαν τον τρόπο τους, τον λόγο τους -Άννας, Καϊάφας και σία- αυτοί ήσαν παραδεδομένοι στις πολιτικές αρχές. Και οι άνθρωποι αυτοί, μάλιστα ο Άννας και ο Καϊάφας ήσαν Σαδδουκαίοι, δεν πίστευαν σε δαίμονες, σε αγγέλους, σε αθανασία ψυχής. Μόνον ότι ο Θεός υπάρχει και οι άνθρωποι υπάρχουν. Τίποτε άλλο. Συνεπώς γι’ αυτούς δεν είχε νόημα το θέμα της σωτηρίας. Δεν επίστευαν τους προφήτας. Γι'αυτό ο Κύριος, επιχείρημα τούς είπε για την αθανασία της ψυχής, όχι από τους προφήτας, αλλά από το βιβλίον της Ἐξόδου, γιατί μόνον τα πέντε βιβλία τα πρώτα της Παλαιάς Διαθήκης εδέχοντο. Τα άλλα 44 τα απέρριπτον! Φρικώδης κατάστασις!
Σ’ αυτούς, λοιπόν, τους αρχιερατικούς κύκλους της εποχής των Αποστόλων, τι αποφάσεις είχαν λάβει για τον Χριστό; Ακούστε τι είπαν: «Ἀπειλῇ ἀπειλησώμεθα αὐτοῖς μηκέτι λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τούτῳ μηδενὶ ἀνθρώπων (:Θα τους απειλήσομε με απειλήν, ώστε από δω και μπρος πια να μη μιλούν για το όνομα Αυτού -το όνομα του Χριστού- στους ανθρώπους)». Δεν τους συγκινεί, τους ταλαιπώρους, ότι άγγελος βγάζει τους Αποστόλους από την φυλακή. Και τους λέγει τι ο άγγελος; «Πηγαίνετε στον ναό εκεί και κηρύσσετε τα λόγια της σωτηρίας, του Ευαγγελίου». Και την άλλη μέρα, που τους είχαν βάλει στη φυλακή, τους είδαν εκεί. Πώς βγήκαν αυτοί; Τους έβγαλε ο άγγελος. Ούτε αυτό τους συγκινεί. Τίποτα. Αλλά τι κάνουν; Ακούστε: «Καλέσαντες αὐτοὺς (:Τους ξαναπήραν πάλι, τους κάλεσαν, από τον ναό) παρήγγειλαν αὐτοῖς τὸ καθόλου μὴ φθέγγεσθαι μηδὲ διδάσκειν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ», Πράξεις 4ο κεφάλαιο,1 8ος στίχος. Τους παρήγγειλαν τι; Καθόλου να μην φθέγγονται, καθόλου να μην ομιλούν. Ούτε να διδάσκουν στο όνομα του Ιησού Χριστού.
Και οι Σαδδουκαίοι; Γι’ αυτούς που σας είπα προηγουμένως, που ανήκον ο Άννας και Καϊάφας; Φρικώδες! Φρικώδες! Να μην πιστεύουν οι αρχιερείς! Να μην πιστεύουν! Φρικώδες! Αυτά περάσανε, ξέρετε, και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Μην το ξεχνάτε αυτό. Οι δε Σαδδουκαίοι, ακούτε: «Διαπονούμενοι (:Είχαν αγανακτήσει, είχαν κουραστεί) διὰ τὸ διδάσκειν αὐτοὺς - τους Αποστόλους, εννοείται- τὸν λαὸν καὶ καταγγέλλειν ἐν τῷ Ἰησοῦ τὴν ἀνάστασιν τὴν ἐκ νεκρῶν -την οποίαν δεν εδέχοντο-, ἐπέβαλον αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ ἔθεντο εἰς τήρησιν». Τους συνέλαβαν και τους έβαλαν στην φυλακή.
Ώστε, λοιπόν, το όνομα του Χριστού είναι επικίνδυνον! Ναι. Και οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Χριστό και τους διακόνους Του. Γι'αυτό τους διώκουν. Ωστόσο, ο διάβολος κατάφερε, κατάφερε να δημιουργήσει έναν ακίνδυνον Χριστόν και κατ’ ακολουθίαν έναν ακίνδυνον Χριστιανισμόν· που να μη σώζει αυτός ο Χριστιανισμός. Και οι διάκονοι αυτού του ακινδύνου Χριστού και του ακινδύνου Χριστιανισμού, ποτέ μα ποτέ δεν διώκονται. Και μες στην Εκκλησία μας το ίδιο. Δεν διώκονται. Μόνο εκείνοι που αναφέρουν τον επικίνδυνον Χριστόν και διδάσκουν τον επικίνδυνον Χριστιανισμόν, αυτοί διώκονται.
Οι διάκονοι του Χριστού, αγαπητοί μου, πρέπει να έχουν μία βιωματική αντίληψη των ειδοποιήσεων του Χριστού. Να το ξέρουν, τι έχουν να πάθουν. Τι μας είπε ο Κύριος; «Ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσιν καὶ εἴπωσιν πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ᾽ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ. Οὕτως γὰρ ἐδίωξαν τοὺς προφήτας τοὺς πρὸ ὑμῶν»· που αναφέρονται τώρα στην παραβολή των κακών γεωργών. Τι θα κάνουν; «Ὀνειδίσωσιν». Το πρώτο στάδιο, η πρώτη φάσις είναι ο ονειδισμός, ο καγχασμός. Και ο ψιθυρισμός: «Α, ο παπα Θανάσης, ο χαζός! Ο παπα Θανάσης, ο χαζός! Χαχα!». Γελούν. Γελούν! Μετά όταν δουν ότι τα πράγματα ζωηρεύουν, αρχίζει ο διωγμός. Και μετά αρχίζουν οι ρετσινιές. Τι είπε εδώ ο Κύριος; «Εἴπωσιν πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ᾽ ὑμῶν ψευδόμενοι». Αρχίζουν οι συκοφαντικές ρετσινιές. Και το λένε με έναν τρόπο… ξέρουν, υπάρχει τρόπος: «Α, αυτός; Αν ξέρατε τι κάνει. Αν ξέρατε ποιος είναι…». Ναι, ναι!
Ακόμη, ο Κύριος μάς ειδοποιεί και μας είπε: «Καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ». «Ακόμη και οι σπιτικοί του μπορεί να σταθούν εχθροί του». Ακόμη ο Κύριος μάς είπε: «Παραδοθήσεσθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν καὶ φίλων, καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν (:μερικούς από σας θα θανατώσουν) καὶ -το σπουδαίο:- ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου». Μερικοί Χριστιανοί μας σκανδαλίζονται επάνω σε αυτό το τελευταίο. «Ξέρετε», λέει, «δεν μας μιλούν, δεν…». Γιατί δεν σας μιλούν; Ζείτε ζωή ευσεβείας; Γι'αυτό; Και δεν χαίρεστε γι'αυτό; Αυτό δείχνει ότι δεν είσαστε όμοιοι με αυτούς. Πρέπει, σας είπα, να αποκτήσομε μίαν βιωματικήν αντίληψιν των λόγων του Κυρίου. Τι είπε; «Θα είσαστε μισούμενοι υπό πάντων». Γιατί; «Δια το όνομά μου». Όχι γιατί είμαστε κλέφτες και ό,τι άλλο. Όχι. Αλλά γιατί μόνο είμεθα ευσεβείς και δεχόμεθα τον «επικίνδυνον» Χριστόν. Δηλαδή τον σωστό, δηλαδή τον αληθινό· που είπε ότι θα ‘ρθει να κρίνει τον κόσμον.
Ο διάκονος του Χριστού, ακόμη, παραδίδεται καθημερινά εις τον θάνατον. Λέει ο Απόστολος: «Ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν». Δια τον Ιησούν. Και ο Αντίχριστος, ξέρετε, θα νικήσει τους αγίους. Λέει στο βιβλίο της «Ἀποκαλύψεως»· 13,7: «Καὶ ἐδόθη αὐτῷ πόλεμον ποιῆσαι μετὰ τῶν ἁγίων καὶ νικῆσαι αὐτούς». Ο Θεός να φυλάξει. Δεν θα τους νικήσει με το να τους κάνει απίστους. Αλλά με το να τους πολεμήσει και να τους θανατώσει. Και να τους υποβάλει σε μαρτύρια. Και θα νικηθούν. Με την έννοιαν ότι αυτός θα κυριαρχεί και εκείνοι θα διώκονται και θα κρύπτονται.
Αγαπητοί, σεβασμιώτατε και αγαπητοί μου αδελφοί, αυτός είναι ο κλήρος του πιστού δούλου και του διακόνου του Χριστού. Να το πάρει απόφαση. Κινδυνεύει, γιατί είναι ο φορεύς της αληθείας και της πίστεως. Του προσβάλλουν την τιμή. Του προσβάλλουν την ζωή. Αλλά εκείνος μένει πάντοτε άμεμπτος και προτιμά να γίνεται ένας μάρτυς. Κι αν ο Θεός επιτρέψει το μαρτύριο, είναι γιατί θέλει να στεφανώσει τον άνθρωπό του και με το στεφάνι του μαρτυρίου. Μὴ ζηλώσῃ, λοιπόν, κανείς, σκανδαλιζόμενος, την παράταξη των κακών γεωργών. Γιατί αυτοί πάντοτε εγκληματούν και συνεχώς ανασταυρώνουν μέσα στην Ιστορία τον Χριστόν. Εμείς να προτιμήσομε την παράταξιν Κυρίου, την παρεμβολή Κυρίου, έστω και αν μαρτυρήσουμε. Και ο Κύριος θα είναι μαζί μας.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή
μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
· Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
· https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_507.mp3
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου