"Ἡ χαρὰ ποὺ ἀνοίγει τὸν δρόμο πρὸς τὸν Οὐρανό"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Βρίσκομαι στὸν ἀγαπημένο μου τόπο, στὸ παγκάκι μου, καὶ ἀφήνω τὸ βλέμμα νὰ περιπλανηθεῖ στὰ βράχια τῶν Μετεώρων. Ὁ ἀπογευματινὸς οὐρανὸς γέρνει ἀργὰ πρὸς τὸ δειλινὸ καὶ ἡ φύση μοιάζει νὰ κρατᾶ τὴν ἀνάσα της. Αὔριο ἡ μεγάλη ἑορτὴ τοῦ καλοκαιριοῦ· τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ, ἡ Κοίμηση τῆς Παναγίας. Καὶ παντοῦ, στοὺς ναούς, στὰ μοναστήρια, στὰ σπίτια, οἱ ἄνθρωποι ἑτοιμάζονται. Ἄλλοι τακτοποιοῦν τὰ ἐξωτερικά, ἄλλοι —μακάρι— ἑτοιμάζουν σιωπηλὰ καὶ τὴν ψυχή τους.
Γιατί ἡ μεγάλη ἑορτὴ δὲν ἀρχίζει ὅταν ἀνάψουν τὰ κεριὰ οὔτε ὅταν χτυπήσουν οἱ καμπάνες. Ἀρχίζει μέσα μας, ὅταν ἡ καρδιὰ ἀφήσει λίγο χῶρο στὴ χαρὰ τοῦ Θεοῦ.
Σήμερα ψάλαμε: «Λαοὶ προσκιρτήσατε... καὶ πὸθῳ ἀθροίσθητε». Τί παράδοξο! Ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ χαροῦμε γιὰ μιὰ Κοίμηση. Ὁ κόσμος βλέπει τὸ τέλος· ἡ Ἐκκλησία βλέπει πέρα ἀπὸ τὸ τέλος. Ὁ κόσμος θρηνεῖ ἕναν ἀποχωρισμὸ· ἡ πίστη ἀναγνωρίζει μιὰ μετάβαση, ἕνα πέρασμα ἀπὸ τὰ ἐπίγεια στὰ ἄνω.
Ἡ Παναγία στέκεται ὡς ἡ γλυκιὰ γέφυρα ἀνάμεσα στὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ. Μέσα Της ὁ Οὐρανὸς κατέβηκε στὴ γῆ καί, τώρα, ἡ Μητέρα ἀνεβαίνει πρὸς τὸν Οὐρανό, ἀνοίγοντας ἕναν δρόμο ἐλπίδας καὶ γιὰ ἐμᾶς.
Κι ἔτσι, πρὶν ἀπὸ τὴ Θεία Λειτουργία, ἂς προετοιμάσουμε ὄχι μόνο τὰ ροῦχα καὶ τὸ σπίτι, ἀλλὰ κυρίως τὴν καρδιά. Ἂς τὴν καθαρίσουμε ἀπὸ τὴν πίκρα, τὴν ἀδιαφορία, τὸν ἐγωισμό. Ἂς μάθουμε νὰ ζοῦμε τὴν ἐλπίδα τῆς Κοιμήσεως, τὴν ἐσωτερικὴ χαρὰ τοῦ χριστιανοῦ ποὺ γνωρίζει πὼς ὁ θάνατος δὲν ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο.
Καὶ τὰ χείλη μου, μέσα στὴ γαλήνη τοῦ δειλινοῦ, ἐπαναλαμβάνουν:
«Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου...»
Αὔριο δὲν θὰ γιορτάσουμε ἁπλῶς μιὰ ἑορτή. Θὰ θυμηθοῦμε πὼς ὅποιος βαδίζει μὲ τὴν Παναγία, ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς ζωῆς, ἔχει πάντοτε στραμμένο τὸ βλέμμα πρὸς τὸ φῶς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου