Ὁ Ναὸς κτίσθηκε μὲ τὴν παρουσία τῆς Παναγίας μας. ΠΑΤΉΡ ΝΙΚΌΛΑΟΣ ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗΣ.

 Ὁ Ναὸς κτίσθηκε μὲ τὴν παρουσία τῆς Παναγίας μας.

Δύο φορές ξεκίνησε ὁ Γέροντας τὸ κτίσιμο τοῦ μεγάλου Ναοῦ τῆς Παναγίας μὲ τὰ παρεκκλήσια τῆς Ἁγίας Μαρίας, τῆς Αἰγυπτίας, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, καὶ δύο φορὲς ἀναβλήθηκε ἀπὸ ἀντιδράσεις τοῦ κοσμου, ποὺ δὲν ἤθελαν νά γίνει ἡ Ἐκκλησία. 

Καὶ ἐκεῖνος παραδόθηκε στὴν ἀντίδρασή τους αποκαμωμένος. Τότε ἐμφανίσθηκε ἡ ἴδια ἡ Παναγία καὶ τὸν παρότρυνε να συνεχίσει τὸ θεάρεστο έργο του καὶ ἐκείνη θὰ τοῦ εἶναι ἀρωγός. 

Καὶ γιὰ τὰ ἄλλα παρεκκλήσια ἦταν ζωντανὲς οἱ ἐμφανίσεις τῶν Ἁγίων. Ἑπομένως, ὁ Γέροντας εἶχε ἀποκαλύψεις τῶν Ἁγίων, ἀλλὰ δὲν τὶς ὁμολογοῦσε.

Ήταν πολύ προσεκτικός φοβούμενος μήπως κάποια στιγμὴ τὸν πλανήσει ὁ διάβολος.

Ἡ ταπείνωσή του ἁμιλλᾶτο τὸν πόθο του γιὰ ἀφάνεια. Σπάνια μιλοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Δὲν ἤθελε νὰ τοῦ λένε οὔτε μπράβο, οὔτε εὐχαριστῶ, οὔτε τίποτα.

Ἦταν ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἤθελε νὰ ζήσει στο περιθώριο, γι' αὐτὸ ἔμεινε ἐκεῖ στὸ Μάτι, σὲ ἕνα σπιτάκι, ἔκανε τὶς ἀκολουθίες του, ἐξομολογοῦσε τοὺς ἀνθρώπους καὶ δροῦσε πολὺ πνευματικά.

Χαιρόταν πάρα πολύ, ὅταν ἔβλεπε πνευματικά του παιδιὰ νὰ γίνονται ἱερεῖς ἢ μοναχοί. Οταν μαζευόταν κόσμος στὸ κελλί του, μιλοῦσε γιὰ θέματα τῆς ζωῆς γενικότερα, γιὰ νὰ μὴν θεωρηθεῖ ὅτι κάνει κήρυμα, ὅτι εἶναι κάποιος σπουδαῖος. Μόνο ὅταν τοῦ δίναμε ἔναυσμα νὰ μιλήσει καὶ τὸν προκαλούσαμε, ἔλεγε δυὸ πράγματα καὶ αὐτὰ μέσα ἀπὸ τὴν πατρολογία, τὸ Γεροντικό καὶ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων. 

Ποτὲ δὲν ἤθελε νὰ μιλήσει γιὰ τὸν ἑαυτό του ἢ νὰ πεῖ ὅτι γνωρίζει πολλά,

Στὴν ἐξομολόγηση δὲν ἦταν ἀποκαλυπτικὸς μὲ αὐτά ποὺ ἔλεγε, ἀλλὰ τὰ βλέπαμε νὰ ἔχουν ὑπόσταση στα επόμενα χρόνια.

Ὡς πνευματικὸς ἦταν χαρισματούχος. Οὐδέποτε ἐπεβαλε τὸ δικό του. Δὲν ἐπενέβαινε στὴν ἐλευθερία μας.

Ὅταν τοῦ εἶπα ὅτι πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ ἀφιερωθεί στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ ἱερωθῶ, ἔσκασε ἕνα πλατύ χαμόγελο καὶ μοῦ λέει:

Παιδί μου, ἐγὼ αὐτὸ ἤθελα νὰ σοῦ πῶ ἐδῶ καὶ πολύ καιρό, ἀλλὰ περίμενα πρῶτα νὰ μοῦ τὸ πεῖς ἐσύ.

Ἐκεῖ συγκινήθηκα πάρα πολύ, γιατί ἔβλεπα πόσο ὁ Γέροντας σεβόταν τὴν ἐλευθερία μας. Ἐνῶ ἤξερε τὸν πόθο μου, δὲν μὲ πίεζε, ἀλλὰ μὲ ἄφηνε μόνος μου νὰ ἀποφασίσω. Τέτοια ἀρετὴ σπάνια τὴν βρίσκεις σὲ πνευματικό.

Βιβλιογραφία. 

Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής. 

Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας. 

Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.