ΠΑΤΉΡ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΑΛΑΙΔΗΣ.

Η ζωή του π. Ιωάννη ήταν ολόκληρη μια δοκιμασία, ένας σταυρός. Τον σήκωσε με δοξολογία στον Θεό και αγόγγυστα. Ποτέ δεν τον ακούσαμε να παραπονιέται για τίποτα. Ακόμη και όταν μιλούσε για τον μικρό γιο του, τον Φίλιππο, ο οποίος κοιμήθηκε από ανίατη ασθένεια σε ηλικία 7 ετών έλεγε: «Ζήτησα από τον Θεό να του δώσει δυο χρόνια ακόμη για να τον χαρώ. Και ο καλός Θεός με άκουσε και του τα έδωσε. Ο Θεός μου τον έδωσε, ο Θεός μου τον πήρε. Δόξα τω Θεώ».

Τα τελευταία δυο χρόνια της ζωής του δοκιμάστηκε με διάφορες ασθένειες που τις δέχθηκε με συνεχή δοξολογία στο Θεό. Στις τελευταίες στιγμές του οι συγγενείς του και ο π. Φώτιος, που πολύ τον αγαπούσε, έψαλαν το απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου. Σήκωσε τα χέρια του ψηλά, προσπαθώντας να σηκωθεί ολόκληρος, ενώ ήδη μια ολόκληρη μέρα δε λειτουργούσαν καθόλου τα νεφρά του και δε μπορούσε να του χορηγηθεί ούτε ορός. Έτσι αποχαιρέτησε την εδώ μαρτυρική ζωή του.

Για τις μεγάλες δοκιμασίες που είχε στην οικογένειά του και γενικότερα στη ζωή του, δε θα ήθελα να αναφερθώ. Αυτό ίσως αν το θέλουν, μπορούν να το κάνουν τα παιδιά του. Ήθελα όμως να καταθέσω αυτά τα ελάχιστα σε σχέση με τα τόσα πολλά που ακούσαμε αλλά και ζήσαμε κοντά του.

Κατά την κοίμησή του το σώμα του είχε ευκαμψία και όταν οι χριστιανοί ασπάζονταν για τελευταία φορά το τίμιο χέρι του, ήταν ζεστό. Χέρι ενός ανθρώπου που κοιμόταν. Για 20 περίπου ώρες από την κοίμησή του, πολλοί έβαζαν τα κομποσχοίνια τους στο χέρι του, το οποίο άνοιγε μέχρι το τέλος με μεγάλη ευκολία. Το δέρμα στο μέτωπό του, 17 ώρες μετά την κοίμησή του, ίδρωσε και το είδαμε όλοι εμείς που καθίσαμε να τον συντροφεύσουμε εκείνη την τελευταία βραδιά. Εκείνες τις στιγμές ένιωθα μαζί με τον πόνο του αποχωρισμού και το μεγαλείο του Θεού και της Ορθοδοξίας.

Στις αρχές του 2010 είχα την τιμή και την ευλογία να αλληλογραφήσω με τον π. Αθανάσιο τον Σιμωνοπετρίτη, τον υμνογράφο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, για κάτι που ήθελα να τον παρακαλέσω. Ο π. Αθανάσιος μου έγραψε για τον αγαπημένο μας παππούλη:

«Είχα ακούσει και εγώ από Σερραίους προσκυνητάς για τον αοίδιμο. Με την εν Χριστώ απλότητα είλκυε την χάριν του Κυρίου και την μετέδιδε στους έχοντας ανάγκην. Μακάρι και άλλους τέτοιους ιερείς να αναδεικνύη ο Κύριος στον ταραγμένο κόσμο μας...».

Μιλτιάδης Τσεσμετζής , εκπαιδευτικός - Σέρρες

∽ Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής † 1959 (Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας Επιστολή 59. σελ, 322)

''Ἀπέθανεν ἐδῶ ἕνας πατέρας βλάχος στήν Λακοσκήτη. Καί ἀνεστήθη ὅταν ἐπῆγαν νά τόν θάψουν· καί εἶπεν ὅτι ἐβγῆκε ἀπό τήν κόλασιν ὅπου ἐκολάσθη, διότι ΄μεθοῦσε ἐν τῇ ζωῇ. ''Λοιπόν, τούς εἶπε, προσέχετε νά μήν ἔλθετε καί σεῖς ἐκεῖ''. Κάι ἀπέθανε πάλιν ἀμέσως τήν ἰδίαν στιγμήν καί τόν ἔβαλαν εἰς τόν τάφον.''

∽ Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής † 1959
(Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας Επιστολή 59. σελ, 322)

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Είναι ... που δεν έχουμε βρει ακόμη τον Θείο έρωτα ... κι ενώ τα έχουμε όλα ... νοιώθουμε οτι κάτι μας λείπει ...

Η αδελφότητα της Μονής Οσίου Δαβίδ!

θαυμαστή ,σωτήρια εμφάνιση του Αγίου Νικολάου στη Ρωσία και η συνομιλία του με έναν άθεο

Η θαυμαστή ,σωτήρια εμφάνιση του Αγίου Νικολάου στη Ρωσία και η συνομιλία του με έναν άθεο
Μια μέρα του Φεβρουαρίου 1965, ένα λεωφορείο γεμάτο από επιβάτες ταξίδευε από την πόλι μας σε μια άλλη κοντινή πόλι. Δίπλα στον οδηγό καθόταν ένας γέροντας, μεγαλόσωμος και εύρωστος, περίπου 75 ετών, με γενειάδα άσπρη. Φορούσε ένα παλτό βαρύ με γιακά γούνινο και σκούφο με πτερύγια που κάλυπταν τα αυτιά του.

Το λεωφορείο πήγαινε σιγά-σιγά, γιατί χιόνιζε συνεχώς. Όταν έφθασε σε μια στροφή, οι αλυσίδες τις οποίες είχε στις πίσω ρόδες έσπασαν. Επακολούθησε φρενάρισμα απότομο και το λεωφορείο έπεσε πάνω σε ένα άλλο λεωφορείο, που βρέθηκε εκείνη τη στιγμή εκεί. Κι όλα αυτά μέσα σε λίγα λεπτά! Ο οδηγός έχασε τον έλεγχο του οχήματος και όλοι φοβήθηκαν τρομερά. Τότε ο γέροντας, που καθόταν δίπλα στον οδηγό, έκανε το σημείο του σταυρού και είπε με δυνατή φωνή: «Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Ας είναι ευλογημένο το όνομά σου, Παναγία, Μητέρα του Θεού, που μας έσωσες την ώρα αυτή!».

Λίγα λεπτά αργότερα, το άλλο λεωφορείο έφυγε, ενώ ο δικός μας οδηγός και ο βοηθός του κατέβηκαν για να τοποθετήσουν πάλι τις αλυσίδες. Τότε ένας νεαρός επιβάτης, χαμογελώντας, απευθύνθηκε στο γέροντα και του είπε:—Συγγνώμη, γέροντά μου, αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα γέλια μου, όταν σας άκουσα να επικαλείσθε σε βοήθειά μας ανύπαρκτες ουράνιες δυνάμεις, κι όταν σας είδα να κάνετε τον σημείο του σταυρού. Συνήθεια, θα μου πείτε! Δεύτερη φύση! Ωστόσο, βλέπω ότι είσθε ένας άνθρωπος μορφωμένος. Αλλά τώρα, στο έτος 1965, αυτό είναι παράλογο.

Ο γέροντας, χωρίς να ταραχθεί καθόλου από αυτά τα οποία άκουσε, απάντησε:—Με ευχαρίστηση θα σου απαντήσω, νεαρέ σύντροφε, και είμαι έτοιμος, εάν το επιθυμείς, να κάνω και αυτοκριτική… Άκουσέ με. Είμασθε όλοι ως ένα βαθμό υποκριτές. Ισχυριζόμασθε όλοι ότι είμασθε άθεοι, αφωσιωμένα μέλη του Κόμματος, βαθείς γνώστες του μαρξισμού και πολλά άλλα, αλλά έρχεται μια στιγμή, κατά την οποία ο αυθεντικός άνθρωπος, που κρυβόταν τόσο καιρό μέσα μας, αποκαλύπτεται.

Αυτό ακριβώς συνέβη και τώρα. Από τη θέση που βρίσκεσαι μέσα στο λεωφορείο δεν μπορούσες να δεις τι γινόταν πίσω σου, εγώ, όμως, που κάθομαι σε τέτοια θέση που να τους βλέπω όλους, μπόρεσα να δω τουλάχιστον 8-10 άτομα που έκαναν το σταυρό τους την ώρα κατά την οποία κινδυνεύαμε. Υπάρχουν μερικά πράγματα τα οποία δεν μπορεί να τα κόψη κανείς από τη ρίζα, διότι θα ήταν σαν να τραβούσε βίαια τα σπλάγχνα του. Έτσι συμβαίνει να πέφτουμε συνεχώς στο εξής λάθος: Ενώ εσωτερικώς δεχόμασθε ότι υπάρχει θεία δύναμη, ευεργετική και παντοδύναμη, κάνουμε, ωστόσο, πως δεν την εννοούμε.
—Με μένα δεν συμβαίνει τίποτε τέτοιο, είπε ο νεαρός.

Ο γέροντας μειδίασε και συνέχισε:
—Επίτρεψέ μου να σου αποδείξω, αγαπητέ μου, ότι πλανάσαι. Είπες προ ολίγου ότι κάθε θρησκευτική εκδήλωση είναι ένας παραλογισμός στο έτος 1965. Τι ήταν εκείνο που σε έκανε να πεις ότι πέρασαν 1965 χρόνια από τότε που ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε, ο Σωτήρας του κόσμου;
Ο νέος, με προφανή αμηχανία, απήντησε ότι:—Αυτό οφείλεται στην ενθύμηση ενός κακού παρελθόντος, που τώρα έχει ξεπερασθεί και που πρέπει οριστικά να το σβήσουμε. Αλλά από τον τρόπο με τον οποίο μιλάτε βγαίνει το συμπέρασμα ότι θέλετε να μας πείτε να πιστέψουμε στα θαύματα.

Και ο γέροντας, αφού σιώπησε λιγάκι, του είπε:
—Ναι, φίλε μου, υπάρχουν τα θαύματα του Θεού, στα οποία και εσύ ο ίδιος θα είσαι υποχρεωμένος να πιστέψεις, καθώς και όλοι που βρίσκονται εδώ μέσα. Αλλά όταν θα δείτε το θαύμα, θα είσθε υποχρεωμένοι να σιωπήσετε, διότι αν μιλήσετε κινδυνεύετε να κλεισθήτε σε ψυχιατρικό άσυλο.

Το λεωφορείο έφθασε στον κύριο δρόμο της διαδρομής. Έπαψε να χιονίζει και ο οδηγός μπόρεσε να αναπτύξει ταχύτητα. Τη στιγμή αυτή οι επιβάτες που κύταζαν το γέροντα και τον άκουγαν δεν τον έβλεπαν πια. Η θέση του ήταν κενή… Δυό-τρεις επιβάτες, που κάθονταν κοντά στο νεαρό κομμουνιστή, έκαναν το σταυρό τους λέγοντας:
— Άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος Σαβαώθ.
Ένας απ᾽ αυτούς, γύρισε προς τους επιβάτες των πίσω καθισμάτων και φώναξε:
—Καταλαβαίνετε τώρα ποιός μας έσωσε από τη σύγκρουση; Μας έσωσε ο γέροντας με την άσπρη γενειάδα, ο προστάτης του ρωσικού λαού, ο άγιος Νικόλαος!
—Δεν ξέρω τι θα κάνουμε, πρόσθεσε ένας άλλος, αλλά εγώ όπου κι αν πάω, θα διηγούμαι το θαύμα αυτό του Αγίου Νικολάου. Μπορεί να με κλείσουν σε ψυχιατρικό άσυλο, θα έχω, όμως, μάρτυρες όλους εσάς και προπαντός εσένα φίλε.
Ο νεαρός κομμουνιστής έκρυψε το πρόσωπό του στις δύο παλάμες με προφανή συντριβή»».
Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ  "Ο Ήχος των Θεϊκών Βημάτων"

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΙΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΊΑ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΜΗΝΆ.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΑΣ

Σκέπτομαι να στερεώσω το έργο μου εδώ, γιατί πολλοί άνθρωποι σώθηκαν, πολλές ψυχούλες. Και πως θα πάω να συναντήσω τον Κύριο; Που θα πάω ο ταλαίπωρος;
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΑΣ

Άγιος Νικόλαος! Εικόνα τέμπλου κελλίου Αγίου Νικολάου Καρυών Αγίου Όρους, Ρωσικής τεχνοτροπίας.

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ...

«Να επιλέξουμε έναν Άγιο ή μία Αγία που τον αγαπάμε ιδιαίτερα και να τον καταστήσουμε Προστάτη του σπιτιού μας. Να αποκτήσουμε μία εικόνα του , να ανάβουμε το καντηλάκι του καθημερινά, να κάνουμε κάθε έτος στην ημέρα της εορτής του Θ.Λειτουργία, αλλά και να έχουμε εκείνη την ημέρα αργία για όλη την οικογένεια. Σε αυτόν τον Άγιο ας στρέφουμε καθημερινά όλες τις προσευχές και αιτήσεις μας και θα λαμβάνουμε κάθε εύχερη βοήθεια , θεία προστασία και γαλήνη Χριστού στην ζωή μας.»

                         Ανωνύμου μοναχού

Από τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου του Μεγαλομάτη στο Σκουλικάδο Ζακύνθου.

Η εικόνα της πραότητος, στην 1η Οικουμενική Σύνοδο απεικονίζει τον Άγιο Νικόλαο να χαστουκίζει τον Άρειο !!!!

Η εικόνα της πραότητος, στην 1η Οικουμενική Σύνοδο απεικονίζει τον Άγιο Νικόλαο να χαστουκίζει τον Άρειο !!!! Ο Άρειος διακηρύσσει στη στη Σύνοδο ότι ο Εσταυρωμένος του Γολγοθά και Αναστημένος του Τάφου είναι κτίσμα του ενός και μεγάλου Θεού, του Πατέρα. Και ενώ ο λόγος του κλονίζει ακόμη και τους κληρικούς όπως τον Ευσέβιο Νικομήδειας και τον Ευσέβιο Καισαρείας, και τότε σηκώνεται ο Επίσκοπος Μύρων Νικόλαος. "Βλάσφημε, σταμάτα, αποκαλείς τον Θεό - Λόγο κτίσμα;". Ξαφνικά κινείται προς το βήμα που μιλάει ο Άρειος και τον χτυπά με το χέρι του στο στόμα. Ο Νικόλαος φωνάζει "η θεολογία δεν είναι λογοτεχνία", καθώς η ασφάλεια του αυτοκράτορα τον οδηγούν στη φυλακή. 


Ο πράος έγινε επιθετικός, ο ουράνιος κινήθηκε σαν γήινος, ο κανόνας της πίστεως έδειξε άπιστος. Ο φάρος των Μυρέων φώτισε τη φυλακή, προσεύχεται "Κύριε, ενίσχυσε τους και στείλε το Θαβώρειο Φως έστω και κεκλεισμένων των θυρών". Τη νύχτα τον επισκέπτεται η Παναγία, και του αφήνει το Ευαγγέλιο και ένα αρχιερατικό ωμόφορο. Το πρωί καταλαβαίνουν όλοι τι έγινε και του ζητούν συγνώμη. Οι 318 θεοφόροι Πατέρες αποφάσισαν" Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν και Θεού αληθινό ομοούσιον το Πατρί". Ο Νικόλαος φεύγει από την Σύνοδο ευχαριστημένος, αφού ο Άρειος κατατροπώθηκε και έχασε την πρώτη του μεγάλη μάχη. Από τότε η Εκκλησία, ονόμασε τον Άγιο Νικόλαο "εικόνα πραότητος", επειδή το περιστατικό αυτό δεν αποδεικνύει προβληματικό ψυχισμό αλλά δύναμη πίστης..🙏 Καλημέρα σας χρόνια πολλά με τις πρεσβείες του Αγίου Νικολάου...

ΕΊΠΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ...

Ο άνθρωπος σήμερα επειδή έχει μπουχτίσει από τα καταναλωτικά αντικείμενα που τον περιστοιχίζουν έχει απωλέσει την πραγματική επιθυμία που δεν μπορεί παρά να εκπληρώνεται κατεξοχήν στην αγάπη προς τον Θεό και τον Άλλον. Έτσι σπάνια μιλάει για αληθινή ευτυχία, δεν την χρησιμοποιεί καν ως δόλωμα για να ζήσει. Τα πάντα κατευθύνονται στην απόλαυση των αντικειμένων και όχι στη χαρά που πηγάζει από την προσωπική σχέση.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ.

ΤΟ αρχαίο ελληνικό όνομα Νικόλαος (απαντά ήδη τον 5ο αι. στον Θουκυδίδη) είναι βέβαια σύνθετο από τις λέξεις νίκη+λαός, αλλά τέτοια σύνθετα ονόματα δεν είχαν πάντα συγκεκριμένη και διαφανή σημασία, όπως θα περιμέναμε (π.χ. «νίκη του λαού»), αλλά περισσότερο στηρίζονται σε ορισμένα συνθετικά που είναι βασικά συστατικά αρχαίων ανθρωπωνυμίων.
Εν προκειμένω το -λαός ως β΄ συνθετικό ήταν πολύ σύνηθες σε αρχαία ονόματα (πβ. Ἀγησίλαος, Ἀρχέλαος, Ἑρμόλαος, Φιλόλαος, Κριτόλαος, Μενέλαος, Πρωτεσίλαος, Πτερέλαος, Σθενέλαος, Τιμόλαος, Χαρίλαος κ.ά.), έτσι και Νικόλαος.
Το όνομα αυτό διαδόθηκε εξ αιτίας του αγίου Νικολάου, που τιμάται πολύ από Ορθοδόξους και Καθολικούς, γι’ αυτό απαντά πλέον με διάφορες μορφές σε ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο (αγγλ. Nicholas, γαλλ. Nicolas, γερμ. Nicolaus/Nikolaus κ. Claus/Klaus, ιταλ. Niccolò/Nicolò/Nicola, ρωσ. Νikolay κ.ά.)

Ο Νικόλαος (270 - 343) ήταν επίσκοπος Μύρων της Λυκίας, μυροβλήτης, θαυματουργός, προστάτης των φτωχών και αδικουμένων, και υπερασπιστής της Ορθοδοξίας κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο. Είναι όμως περισσότερο γνωστός ως άγιος-προστάτης των ναυτικών αλλά και του Πολεμικού ναυτικού, εξαιτίας θαυμάτων του προς ναυαγούς. Το σπουδαιότερο από αυτά αφήνουμε να το διηγηθεί ο Νικόδημος Αγιορείτης (18ος αι) με την απλοϊκή εκκλησιαστική του γλώσσα, λόγια κατά βάση αλλά με απλή σύνταξη και ανάμεικτη με λαϊκές λέξεις και γραμματικούς τύπους της εποχής του.
(πηγή, με ορθογραφία του πρωτοτύπου: http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp)

📖   «Eις την Kωνσταντινούπολιν ήτον ένας Xριστιανός ευλαβής και πιστός, με υπερβολήν αγαπών τον όσιον Πατέρα ημών Nικόλαον, και αμοιβαίως παρά του Πατρός Nικολάου αγαπώμενος. Oύτος λοιπόν θέλωντας μίαν φοράν να ταξειδεύση εις άλλον τόπον διά κάποιαν αναγκαίαν υπόθεσίν του, επήγε πρώτον εις τον Nαόν του Aγίου Nικολάου και επροσευχήθη από βάθους καρδίας. Έπειτα αποχαιρετίσας τους συγγενείς του και φίλους, εμβήκεν εις το καΐκι. Kατά δε την ενάτην ώραν της νυκτός εσηκώθησαν οι ναύται να γυρίσουν τα πανία του καϊκίου, επειδή και εγύρισεν άλλος άνεμος. Eσηκώθη δε και ο ευλαβέστατος εκείνος άνθρωπος διά να υπάγη εις χρείαν ύδατος. Kαι επειδή όλοι οι ναύται εκαταγίνοντο εις το να γυρίσουν τα πανία, διά τούτο περιπλεχθείς ο Xριστιανός εκείνος και συμποδισθείς, (καθώς τούτο συνειθίζει να ακολουθή εις τοιαύτας περιστάσεις), ερρίφθη εις την θάλασσαν. Oι δε ναύται δεν εδυνήθησαν να κάμουν καμμίαν μέθοδον διά να τραβίξουν εκ της θαλάσσης τον άνθρωπον. Ένα μεν, διατί ήτον σκότος και άλλο δε, διατί ο άνεμος έπνεε δυνατώτερα, και εβίαζε το πλοίον διά να πηγαίνη έμπροσθεν. Όθεν καθήμενοι εθρήνουν και έκλαιον διά τον του ανδρός πικρόν θάνατον.
     O δε Xριστιανός εκείνος, επειδή και έπεσεν εις την θάλασσαν καθώς ήτον φορεμένος με όλα τα ρούχα του, καταποντιζόμενος εις τον βυθόν του πελάγους, ενθυμήθη και έλεγε με τον νουν του. Άγιε Nικόλαε βοήθει μοι. Φωνάζωντας δε νοερώς την φωνήν ταύτην, ω του θαύματος! πολλά και ακατανόητα είναι τα θαυμάσιά σου Kύριε! ευρέθη εις το μέσον του οσπητίου του. Kαι τούτο μη αισθανθείς ενόμιζεν ότι ευρίσκεται ακόμη εις τον βυθόν της θαλάσσης. Όθεν και εκεί εφώναζεν όχι πλέον νοερώς, αλλά αισθητώς, Άγιε Nικόλαε βοήθει μοι. Oι δε γείτονες ακούοντες τας φωνάς του εσηκώθησαν. Oμοίως και οι άνθρωποι του οσπητίου του σηκωθέντες, άναψαν φως. Aλλά και οι έξωθεν ακούσαντες, έτρεξαν και εκείνοι, και βλέπουσιν αυτόν εις το μέσον της οικίας του εστώτα και κράζοντα. Bλέπουσι δε και τρέχει νερόν πολύ της θαλάσσης από τα ρούχα οπού εφόρει. Όθεν από τον θαυμασμόν τους και έκστασιν, έμειναν άφωνοι και σιωπηλοί, μη ηξεύροντες τι να ειπούν. [...] Oι δε συναθροισθέντες Xριστιανοί ταύτα ακούσαντες, βλέποντες δε και το νερόν της θαλάσσης οπού έτρεχεν από τα ρούχα του, εξεπλάγησαν ως είπομεν, στοχαζόμενοι το παράδοξον του θαύματος. Όθεν έχαιρον μαζί με τον διασωθέντα αδελφόν, και εδάκρυον ενταυτώ. Kαι εις πολλήν ώραν το, Kύριε ελέησον, έκραζον»
[...]

ΑΝΑΦΈΡΕΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΝΙΚΌΛΑΟ.

Ο ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΑΓΙΟΣ

Ο πατέρας μου ,  εδώ και δεκαέξι χρόνια  αναπαυμένος, τιμούσε πολύ τον Άγιο Νικόλαο και ως λαϊκός άνθρωπος εκφραζόταν με τρόπο αισθαντικό για τον Άγιο. "Λεβέντης Άγιος", " ωραίος  και με μπέσα¨''Νόμιζα οτι  η αιτία ήταν το γεγονός ότι η ενορία του στο χωριό του, το  Επιτάλιον Ηλείας, είναι ο ναός του Αγίου Νικολάου. Προς το τέλος της ζωής του μας αποκάλυψε την αιτία.
    Στον πόλεμο , 6 Δεκεμβρίου  1940 , ο πατέρας μου λοχίας τότε Ιππικού, με την μονάδα του βεβαίως,  είχαν  εμπλακεί σε σκληρή μάχη με τους Ιταλούς , στον Παραλιακό Τομέα του Μετώπου. Από τα ξημερώματα το μυαλό του ήταν στο χωριό του και στο μεγάλο πανηγύρι που γινόταν εκεί.Μάλιστα του είχε κωλύσει και έψελνε  συνεχώς τροπάρια της ακολουθίας που θυμόταν. Κυρίως δε το Δοξαστικό των Αίνων σε ήχο πλ. Α΄ " Σαλπίσωμεν ενσάλπιγγι ασμάτων" , το οποίο ειρρήσθω εν παρόδω το θυμόταν και το έψελνε σε όλη του τη ζωή. Κάποια 
 στιγμή , όμως,  τον επεσήμανε ένα ιταλικό καταδιωκτικό και ο πιλότος θεώρησε καλό να  επιτεθεί. Όλοι σκορπίσθηκαν στα πρανή του υψώματος, ο πατέρας μου δίνοντας τις σχετικές οδηγίες στην ομάδα του καθυστέρησε και έμεινε ακάλυπτος. Ο Ιταλός τον θεώρησε εύκολο στόχο και του επιτέθηκε. Αυτός έπεσε σε κάτι πουρνάρια που όμως δεν του παρέσχον ικανή κάλυψη. Τότε είδε με τρόμο τις ριπές του ιταλικού πολυβόλου να "γαζώνουν" το έδαφος με κατεύθυνση το σώμα  του , να σταματούν πρίν αυτό και να συνεχίζουν μετα από αυτό. Είχε σωθεί. Απέδωσε την σωτηρία του στον Άγιο Νικόλαο και άρχισε  να ψέλνει το τροπάριό του "Κανόνα πίστεως". Όταν απομακρύνθηκε το αεροπλάνο βγήκαν και οι άλλοι στρατιώτες περιμένοντας να αντικρύσουν σκοτωμένο το λοχία.  Η χαρά τους ήταν απερίγραπτη.
Τελειώνοντας τη αφήγηση πρόσθεσε " Λεβέντης Άγιος"

Η Ιερά Καλύβη του Τ. Σταυρού. Ασκητήριο Αγίου Παϊσίου και του γέροντός του Τύχωνος.

Ένας άνθρωπος παγκοσμίου βεληνεκούς, π. Σάββας Φιλοθεϊτης

Ένας άνθρωπος παγκοσμίου βεληνεκούς, π. Σάββας Φιλοθεϊτης

Άγιον Όρος, Αγία Γη - Μονή Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, Αριζόνα, Ινδία, και πόσοι άλλοι τόποι, μεταξύ δε αυτών και η Κεφαλληνία, για να επισφραγίζεται ο λόγος του Αποστόλου Παύλου, "ως ωραίοι οι πόδες των ευαγγελιζομένων ειρήνην, των ευαγγελιζομένων τα αγαθά! " (Ρωμ. 10,15).

Και στην σκέψη μας έρχεται και κάποιος άλλος πατέρας Σάββας, να έχουμε την ευχή του, που σε ένα προσκύνημα στους Αγίους Τόπους γνώρισαν κάποιοι φίλοι μας και προσκαλώντας τον στην Κεφαλονιά είχαμε την ευλογία να τον συναντήσουμε κι εμείς. Ήταν ο π. Σάββας της Μονής Φιλοθέου που ακολούθησε τον π. Εφραίμ στην Αριζόνα.

Μας είπε πολλά, μοιραζόμαστε όμως μαζί σας αυτά τα λίγα:

.....

Ήμουνα φοιτητής Ιατρικής όταν με μια συντροφιά νέων πήγαμε στο Άγιον Όρος. Πριν φύγουμε άκουσα μια γλυκιά γυναικεία φωνή να μου λέει:

"Δεν μένεις εδώ κοντά μου;"

"Μα δεν γίνεται ..." απάντησα με φυσικότητα. Έφυγα, συνέχισα την Ιατρική, αλλά εκείνο το κάλεσμα δεν μπόρεσα να το αγνοήσω... Ήρθα και στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα στην Έρημο του Ιορδάνη και μίλησα με τον Άγιο. Του είπα αν μου αποκαλύψει κάτι θα πάρω το όνομά του και θα γίνω μοναχός. Και ορίστε εδώ είμαι...

.......

Επίσης μας διηγήθηκε πώς ήρθε στην Κεφαλονιά την πρώτη φορά:

......

Έβλεπα πολλούς ανθρώπους κατειλημμένους με το ακάθαρτο πνεύμα στο Άγιον Όρος και επίσης έβλεπα και τη χάρη του Αγίου Γερασίμου να τους ιατρεύει, "δαιμονώντας ιάται" και ήθελα να έρθω στην Κεφαλονιά να προσκυνήσω τον Άγιο. Ήταν μέσα Αυγούστου όταν συνόδευσα έναν αγιορείτη γέροντα σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου θα παρέμενε κάποιες μέρες. Ευκαιρία, είπα στον εαυτό μου, να κάνεις τώρα το ταξίδι που θέλεις στην Κεφαλονιά να προσκυνήσεις τον Άγιο Γεράσιμο. Πάω, λοιπόν, σε ένα πρακτορείο ταξιδιωτικό, αλλά δεν υπήρχαν εισιτήρια. Δεκαπενταύγουστος, βλέπετε. Φεύγοντας, στην έξοδο, ένας καλοντυμένος κύριος, γεμάτος χαρά που με βλέπει, λέει:

-- Ω π. Σάββα, τι κάνετε;

Δεν τον γνώριζα, αλλά είπα θα με ξέρει από το Άγιον Όρος, τόσος κόσμος έρχεται. Του λέω, λοιπόν το πρόβλημά μου.

-- Περιμένετε. Μην ανησυχείτε.

Πάει μέσα και επιστρέφει με εισιτήριο μετ' επιστροφής για την Κεφαλονιά.

-- Μπορείτε να μείνετε τρεις ημέρες.

Όσες ακριβώς είχα στη διάθεσή μου.

Όταν έφτασα στη Μονή, μόλις πέρασα την Πύλη και μπήκα στην αυλή, ένας άνθρωπος κατειλημμένος από το κακό πνεύμα άρχισε άγρια να μου φωνάζει:

" Βρε παλιογιατρέ, που άφησες την ιατρική για να γίνεις καλόγερος, άφησες τα λεφτά βρε να γίνεις παλιοκαλογερος..."

Ο π. Σάββας ο Φιλοθεϊτης, μεγάλος ιεραπόστολος, να έχουμε την ευχή του τώρα από εκεί που βρίσκεται, από τον Ουρανό.

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΜΑΚΡΗΣ ΕΙΠΕ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙ. ME ΦΩNAZOYN TΣIΦTH OI ΔAIMONEΣ EΠEIΔH ΔEN ΠEΦTΩ ΣTIΣ ΠAΓIΔEΣ TOYΣ

ME ΦΩNAZOYN TΣIΦTH OI ΔAIMONEΣ EΠEIΔH ΔEN ΠEΦTΩ ΣTIΣ ΠAΓIΔEΣ TOYΣ

ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΣΤΟ ΣΟΦΙΚΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ.

ΛΥΧΝΟΣ ΤΟΙΣ ΠΟΣΙ ΜΟΥ Άγιος Νικόλαος, των θαλασσών ο Άγιος (6 Δεκεμβρίου)

Αγ. Ιάκωβος Τσαλίκης: Ο πιο ταπεινός άνθρωπος στη γη. (Μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του)

Επεσκέφθη κάποτε ο παπά Σωφρόνιος (Σαχάρωφ) τον γέρο Ιωσήφ τον ησυχαστή στον Άγιο βασίλειο....

Επεσκέφθη κάποτε ο παπά Σωφρόνιος (Σαχάρωφ) τον γέρο Ιωσήφ τον ησυχαστή στον Άγιο βασίλειο....

Του πρόσφεραν σταφύλια.

Eκείνος καθάριζε τις φλούδες από τις ρώγες ,και έβγαζε και τα κουκούτσια γιατί είχε το στομάχι του.

Ρώτησε για ένα θέμα. Εκεί στα καρούλια στο ασκητήριο του, τον ενοχλούσε ο αχός της θαλάσσης στην προσευχή του.

Ο γέρο Ιωσήφ του απάντησε...

Παππά Σωφρόνιε , ο θεός πάντα καλώς εποίησε... Αυτά τα φυσικά δεν αφαιρούν προσευχή.

Κάτι δεν αφομοιώνεις σωστά μέσα σου και ενοχλείσαι...

Ὁ Θεὸς φανερώνεται διὰ τῶν ἁγίων… (4.12.2019)

«π. Παύλος Φλωρένσκυ, ο ιερέας, ο επιστήμονας, ο μάρτυρας» του Σεβ. Μητροπολίτου Αργολίδος κ. Νεκτάριου.

Οι συγχρονοι Αγιοι μιλουν για την οικογενεια. -- κ. Γεωργιος Μανωλης --

ΣΤΗΝ ΈΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΓΙΟΣΑΒΑΙΤΗΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ Ι.Μ. ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ.

Ο Κύριος είναι πάντα με τους χριστιανούς» Συζήτηση με τον Αρχιμανδρίτη Παρθένιο (Μουρελάτο), Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους. .

Ο Κύριος είναι πάντα με τους χριστιανούς»

Συζήτηση με τον Αρχιμανδρίτη Παρθένιο (Μουρελάτο), Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους. .

Αντόν Ποσπέλοφ

Ο Αρχιμανδρίτης Παρθένιος (Μουρελάτος) άφησε την κοσμική ζωή και πήγε στο Άγιον Όρος στην Ιερά Μονή του Αγίου Παύλου όταν ήταν πολύ νέος. Μετά από 20 χρόνια, η αδελφότητα αυτής της Ιεράς Μονή τον εξέλεξε Ηγούμενό της (εκείνη την εποχή ήταν ένας απλός μοναχός, δασοφύλακας). Τώρα ο Γέρων Παρθένιος, που ασκήτευσε στο Άγιον Όρος για περισσότερο από 56 χρόνια, είναι ένας από τους πιο διακεκριμένους πνευματικούς στον ελληνικό κόσμο.

– Γέροντα, πότε ήρθατε στο Άγιον Όρος;

– Ήρθα στο Άγιον Όρος το 1954.

– Και πόσο καιρό είστε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου;

– Εδώ και 36 χρόνια είμαι Ηγούμενος. Από το 1974.

– Βρήκατε το Άγιον Όρος στην κατάσταση, που εμείς δεν θα μπορέσουμε πια να δούμε. Πείτε μας για το Άγιον Όρος εκείνης της εποχής.

– Εκείνη την εποχή, πολλά αγιορείτικα μοναστήρια ήταν σε παρακμή, αφού δεν είχαν μοναχούς. Ήταν μια περίοδος που, για παράδειγμα, υπήρχαν πέντε μοναχοί στη Μονή Φιλοθέου και περίπου δέκα άτομα στη Μονή Σιμωνόπετρας. Εδώ, στη Μονή του Αγίου Παύλου, υπήρχαν πενήντα αδελφοί. Πολλά κελιά, σκήτες, σπίτια και κτίρια καταστράφηκαν. Μόνο εννέα μοναστήρια ακολουθούσαν τον κοινόβιο τρόπο ζωής, και τα υπόλοιπα έντεκα ακολουθούσαν την ιδιορρυθμία. Η κατάσταση ήταν τέτοια που δημιουργήθηκε το ερώτημα, τι θα συμβεί με το Άγιον Όρος στη συνέχεια; Και αυτό που συνέβη αργότερα στο Άγιον Όρος, συνέβη με θαυματουργό τρόπο. Ο Κύριος και η Παναγία κανόνισαν να γίνουν έτσι τα πράγματα ώστε όλα τα μοναστήρια να μετατραπούν σε κοινόβια. Και αυτό το γεγονός ξεκίνησε την πορεία του τότε, όταν όλο το Άγιον Όρος γιόρταζε τη χιλιετία από την ίδρυση της Μεγίστης Λαύρας.

Κατά τη διάρκεια αυτής της χιλιετίας, έχουν συμβεί πολλά... Δεδομένου ότι υπήρξαν πολλοί πόλεμοι και προβλήματα όχι μόνο στα Βαλκάνια αλλά και σε όλο τον κόσμο, αυτό άγγιξε και το Άγιον Όρος που επίσης πέρασε τη φάση της αιχμαλωσίας, καθώς και τους πολέμους, τις δολοφονίες και τις πειρατικές επιδρομές. Και στη συνέχεια απελευθερώθηκε. Οι Τούρκοι διέθεταν εδώ το στρατό τους με δέκα χιλιάδες στρατιώτες, και όλο το Άγιον Όρος έπρεπε να ταΐζει ολόκληρο στρατό. Επειδή όλα τα μοναστήρια ήταν φτωχά, έκλεισαν τις τράπεζές τους. Ως συνέπεια όλα τα μοναστήρια συνέχισαν να ακολουθούν την ιδιορρυθμία, διότι δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα. Στη συνέχεια, σιγά σιγά, σταδιακά, τα μοναστήρια από τα ιδιόρρυθμα, έγιναν και πάλι κοινοβιακά. Έτσι, το μοναστήρι μου – η Μονή Αγίου Παύλου από το 1700 έως το 1840 ήταν ιδιόρρυθμο και στη συνέχεια έγινε κοινοβιακό. Στο χρονικό της Μονής αναφέρεται πώς συνέβη αυτό, πώς ήρθε ο ηγούμενος ... Το Άγιον Όρος έχει μακρά ιστορία.

– Φαίνεται, ότι τότε η κατάσταση στο Άγιον Όρος δεν ήταν καλή;

– Η κατάσταση ήταν καλή, αλλά όχι σε όλα τα μοναστήρια. Σε μερικά μοναστήρια υπήρχαν αδελφότητες και όλα ήταν ωραία εκεί: ένας ξενώνας κτλ. Αλλά πολλά ιδιόρρυθμα μοναστήρια ήρθαν στην ερήμωση.

Τώρα η κατάσταση στο Άγιον Όρος είναι καλύτερη από τότε, αφού τα μοναστήρια είναι εντάξει, έχουν έρθει εκπαιδευμένοι άνθρωποι. Εδώ διατηρούν την παλιά τάξη και συμμορφώνονται με τον Καταστατικό Χάρτη του Αγίου Όρους. Τίποτα από τα παλιά δεν έχει αλλάξει, ούτε το παραμικρό.

– Γέροντα, και από την πνευματική άποψη, πότε ήταν καλύτερη η ζωή: τότε ή τώρα;

– Μπορώ να σας πω ότι τώρα. Δεν θα μπορούσα να πω όμως ότι εκείνη την εποχή δεν ήταν καλή. Υπήρχαν πάντα καλοί μοναχοί και κακοί, τότε και τώρα. Αλλά τώρα υπάρχουν περισσότεροι καλοί μοναχοί. Έτσι είναι.

– Στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, όλα τα μοναστήρια, με εξαίρεση της Ιεράς Μονής των Σπηλαίων του Πσκωφ, έκλεισαν και, κατά συνέπεια, η μοναστική παράδοση στη χώρα μας έχει σχεδόν διακοπεί. Τώρα υπάρχει πρόβλημα με την αναβίωση του μοναχισμού, του μοναστικού πνεύματος. Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που θα μπορούσαμε να παραλάβουμε από το Άγιον Όρος; Τι χρειάζεται να προσέχουν τα μοναστήρια που ανοίγουν σήμερα;

– Εάν μια παράδοση διακόπτεται, τότε είναι δύσκολο να ανανεωθεί, είναι δύσκολο να ακολουθηθεί. Αλλά μπορείτε, νομίζω, να πάρετε διαφορετικούς Καταστατικούς Χάρτες. Στο Άγιον Όρος υπάρχει ένας παραδοσιακός χάρτης, ο Καταστατικός Χάρτης που ορίζει τη διοίκηση του Αγίου Όρους και μπορείτε να πάρετε κάποιες διατάξεις από εκεί και να τις χρησιμοποιείτε. Αφού δεν υπάρχει παράδοση, τι άλλο πρέπει να κάνετε;

Και στη Ρουμανία ήταν η ίδια κατάσταση με τη δική σας. Στη Ρουμανία συνελήφθησαν όλοι οι κληρικοί, όπως επίσης εκδιώχθηκαν από μοναστήρια, βασανίστηκαν μέχρι θανάτου, η ζωή τους βρισκόταν σε συνεχή κίνδυνο. Τι γνωρίζουν τώρα τα παιδιά; Τι γνωρίζει τώρα η νεολαία; Η παράδοση χάνεται και αυτό είναι πολύ αρνητικό. Γιατί ο Θεός άφησε να συμβεί αυτό;.. Κατά κάποιο τρόπο το άφησε να πάει έτσι.

Αλλά πολλά μοναστήρια στη Ρωσία και στη Ρουμανία χτίστηκαν από μοναχούς του Αγίου Όρους. Για παράδειγμα, ο Άγιος Παΐσιος[1] πήρε τα Αγιορείτικα Τυπικά και τα χρησιμοποιούσε στα μοναστήρια του, και ίσως τα Τυπικά του ήταν ακόμη αυστηρότερα από τα δικά μας. Αλλά τα μοναστήρια ζούσαν, και είχαν καλή πνευματική κατάσταση.

– Δηλαδή, καλύτερα να πάρει κανείς τα Τυπικά του Αγίου Όρους;

– Ναι, καλύτερα να πάρετε τα Τυπικά από το Άγιον Όρος. Πάρτε, για παράδειγμα, κάποιο αγιορείτικο μοναστήρι με εσωτερικό Τυπικό, τον Καταστατικό Χάρτη και διαφορετικές παραδόσεις.

– Και αν ο τοπικός Επίσκοπος δεν συμφωνεί; Στη Ρωσία δεν είναι τόσο οι Ηγούμενοι των Ιερών Μονών που λαμβάνουν αποφάσεις, όσο οι Αρχιερείς τους.

– Το πιο σημαντικό είναι η οικονομία. Τι να κάνουμε αν η αδελφότητα ενός μοναστηριού θέλει να έχει καλά και σωστά Τυπικά, ενώ ο Επίσκοπός τους είναι εναντίον τους. Ναι, είναι δύσκολο όταν οι επίσκοποι διοικούν τα πάντα, και σε περίπτωση εάν κάποιος Ηγούμενος δεν τους αρέσει και δεν τους κάνει τυφλή υπακοή, τότε τον διώχνουν. Αυτό λέγεται επισκοποκρατία. Καταλάβατε;

Εδώ, για παράδειγμα, στο Άγιον Όρος, ακόμη και ο Πατριάρχης δεν κάνει παρέμβαση. Στα μοναστήρια του Αγίου Όρους έχουμε αυτοδιοίκηση, και όταν ο Ηγούμενος φεύγει, μαζεύεται όλη η αδελφότητα, παίρνει τον εσωτερικό Καταστατικό χάρτη και όλοι μαζί εκλέγουν τον νέο Ηγούμενο με ψηφοφορία. Ο Πατριάρχης δεν έχει κανένα λόγο και δεν μπορεί να επηρεάσει με κανένα τρόπο. Φυσικά, είναι απαραίτητο ο υποψήφιος να μην είναι κακός, αλλά θετικός, κατάλληλος.

Αυτό εξηγεί τη μακροζωία του Αγίου Όρους— γεγονός που κανένας Επίσκοπος δεν μπορεί να παρέμβει στην πορεία αυτής της ζωής. Φυσικά, έχουν μεγάλο σεβασμό προς τον Πατριάρχη, ο οποίος απλά επιβλέπει την κατάσταση, αλλά δεν έχει δικαίωμα να διαχειρίζεται τις εσωτερικές υποθέσεις του Αγίου Όρους και ως συνέπεια δεν παρεμβαίνει.

Αυτό το διάστημα χρειάζεται να εξωραΐσω την αυλή στη σκήτη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Πόσα χρήματα χρειάζονται για αυτό το έργο! Αν ήμουν σε ένα μοναστήρι που όλα ελέγχει ένας επίσκοπος, θα μου είχαν πει: «Με τι ασχολείσαι άραγε εκεί; Άσ’το καλύτερα. Είμαι κατά». Όμως στα μοναστήρια μας έχουμε αυτοδιοίκηση, και έτσι υπάρχει μια τέτοια δυνατότητα.

– Γέροντα, πείτε μας λίγο για τις μοναστικές παραδόσεις του Αγίου Όρους. Σε ποια ηλικία είναι δυνατή η μοναχική κουρά;

– Μπορεί κανείς να καρεί μοναχός από την ενήλικη ηλικία, δηλαδή από 18 ετών. Δεν μπορεί κανείς ποτέ να του στερήσει την μοναχική ιδιότητα – δεν υπάρχει τέτοια πρακτική στην Εκκλησία της Ελλάδος.

– Μήπως μπορεί ένας μοναχός να εγκαταλείψει το μοναστήρι;

– Ένας μοναχός μπορεί να εγκαταλείψει το μοναστήρι του μόνο σε δύο περιπτώσεις: εάν ο ηγούμενος είναι αιρετικός ή εάν στο μοναστήρι ως μαθητές υπάρχουν παιδιά..

– Και τι γίνεται εάν υπάρχουν γυναίκες στο μοναστήρι;

– Τώρα σχεδόν παντού, εκτός από το Άγιον Όρος, υπάρχουν γυναίκες.

– Τι γίνεται με εκείνους που εγκαταλείπουν το μοναστήρι χωρίς την ειδική άδεια; Τι επιτίμιο τους επιβάλλεται;

– Αυτό αποφασίζει ο πνευματικός, ο οποίος εξετάζει, πόσο καιρό ο ένοχος έζησε ως κοσμικός και τι αμαρτίες έπραττε. Όμως δεν πρέπει να στερηθεί την Θεία Κοινωνία ο μοναχός που έχει δραπετεύσει (ακόμα και αυτός που έχει παντρευτεί). Αυτή θα ήταν μια πολύ σοβαρή τιμωρία.

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορεί να θεωρηθούν ελαφρυντικές από την οικονομία στο θέμα επιβολής επιτιμίων. Και πάντα η προσέγγιση πρέπει να είναι συγκεκριμένη σε κάθε περίπτωση, δηλ. ατομική.

– Γέροντα, όπου και να πάμε, μας μιλάνε παντού με μεγάλη αγάπη για τον Γέροντα Παΐσιο Αγιορείτη. Τον έχετε γνωρίσει προσωπικά;

– Φυσικά και τον έχω γνωρίσει, επικοινωνήσαμε, μιλήσαμε. Ο π. Παΐσιος ήταν εδώ τα ίδια χρόνια με εμένα. Είχε μεγάλο χάρισμα από τον Θεό. Οι άνθρωποι τον τιμούν πολύ. Αγαπούσε τους ανθρώπους, αγκάλιαζε όλους με την αγάπη του. Είχε προορατικό χάρισμα, μπορούσε να δώσει τη σωστή συμβουλή, ο Κύριος τον αξίωσε με τέτοιο χάρισμα. Ήταν αγωνιστής, ασκητής, ταυτόχρονα κάποιες φορές ήταν αυστηρός, μπορούσε και να σε μαλώσει. Ο Κύριος τον ἐπροίκισε με πολλά χαρίσματα και έτσι, βοήθησε πολλούς ανθρώπους, πολλούς νέους, πολλές οικογένειες. Σήμερα στον τάφο του γίνονται πολλά θαύματα.

– Είχατε συνεχόμενη επικοινωνία μαζί του;

– Δεν μπορούσα να του μιλήσω πολύ, γιατί ο Γέρων Παΐσιος τα έλεγε περισσότερο όχι με τα χείλη, αλλά μιλούσε με την καρδιά του. Δεν πήγαινα και τόσο συχνά να τον δω. Όμως αυτός με τη σειρά του έστελνε πολλά παιδιά στο μοναστήρι μας για εξομολόγηση, ώστε να ενταχθούν στην πνευματική μοναστική ζωή. Είχαμε καλές σχέσεις.

– Και ποιος ήταν ο δικός σας πνευματικός;

– Όταν ήρθα στο μοναστήρι, ο Ηγούμενος δεν μας εξομολογούσε, αφού ήταν γέρος και είχε εξαντληθεί. Ο εξομολόγος ερχόταν από την Σκήτη της Αγίας Άννης. Ερχόταν κάθε είκοσι με τριάντα ημέρες. Μερικές φορές εξομολογούμασταν στον πνευματικό της Νέας Σκήτης. Τώρα αυτό δεν ισχύει: ο εξομολόγος δεν έρχεται από έξω.

Με τον Ηγούμενο Παρθένιο μίλησε ο Αντόν Ποσπέλοφ

Μετάφραση Ελένη Ογκορόντνικ

Pravoslavie.ru

https://gr.pravoslavie.ru/125873.html

Die Beharrlichkeit führt uns in die Tiefe - Abt Paisios - 01.12.2019

ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΑΒΒΑ ΤΟΝ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟ ΟΠΩΣ ΨΑΛΛΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ.

ΠΑΡΑΒΟΛΗ. Άγνωστη πέτρινη πλάκα

ΠΑΡΑΒΟΛΗ. Άγνωστη πέτρινη πλάκα

Μια ομάδα φίλων βρήκε μια αρχαία πέτρινη πλάκα με ένα ακατανόητο μοτίβο στην πέτρα.. Η επιγραφή ήταν χαραγμένη στο βράχο και έλεγε: «Όποιος ξετυλίξει το μυστήριο αυτού του σχεδίου θα γίνει αόρατος και το πρότυπο θα αλλάξει». Γελούσαν όταν είδαν το αστείο στην επιγραφή. Αλλά ένας από τους νεαρούς άνδρες κάθισε κοντά στο βράχο, λέγοντας ότι δεν θα φύγει από εδώ μέχρι να λύσει το μυστήριο του σχεδίου. Οι φίλοι προσπάθησαν να τον πείσουν να εγκαταλείψει αυτό το παράλογο εγχείρημα, αλλά ο φίλος τους δεν ενέδωσε στην πειθώ.

Τον άφησαν, και ο νεαρός άνδρας παρέμεινε και εγκαταστάθηκε κοντά στο βράχο. Μερικές φορές οι φίλοι του έφερναν φαγητό και έφευγαν, καθώς ο φίλος τους ήταν βυθισμένος στις σκέψεις  του και δεν τους μιλούσε. Ήταν βρώμικος  και κατάφυτος και τα  μαλλιά, τα ρούχα του είχαν φθαρεί.

Κάποτε, πολλά χρόνια αργότερα, οι φίλοι δεν βρήκαν τον φίλο τους στο βράχο. Όταν κοίταξαν το πέτρινο μοτίβο, παρατήρησαν ότι είχε αλλάξει.

Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε, κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν·

Ματθ. 7,7  Σεις ζητείτε από τον Θεόν τα πνευματικά και υλικά αγαθά, που σας χρειάζονται και θα σας δοθούν, γυρεύετε και θα βρήτε αυτό το καλόν που θέλετε. Κτυπάτε την θύραν της θείας αγάπης και θα ανοίξη διάπλατα προς χάριν σας.

Πώς να βρείτε την ευτυχία. ΠΑΡΑΒΟΛΗ.

Πώς να βρείτε την ευτυχία. ΠΑΡΑΒΟΛΗ

Σε ένα χωριό ζούσε ένας νέος άντρας. Καθόταν όλη μέρα στο σπίτι και δεν έκανε τίποτα.

Ρώτησε τη μητέρα του:

- Πώς μπορώ να βρω την ευτυχία μου;

"Έλα, γιε μου, στο ανοιχτό χωράφι αυτό που θα  πιάσεις θα είναι η ευτυχία σου", απάντησε.

Έτσι ο νεαρός άνδρας βγήκε στο χωράφι βλέπει να τρέχει ένα πουλάρι. Έσπευσε να τρέχει για να το πιάσει  αλλά δεν πρόφθασε. Ένας λαγός πήδηξε πάνω από τον θάμνο. Έσπευσε να τον πιάσει – αλλά δεν το έπιασε . Βλέπει ένα περιστέρι που πετάει, έτρεξε να το πιάσει άλλα δεν μπόρεσε . Πετάξτε μακριά.

Ο νεαρός παρακολουθεί - ένα κοράκι περπατάει στο χωράφι, ψάχνει για σκουλήκια. Από το τίποτα έφτασε, έφτασε στο χέρι του - πιάστηκε.

"Αλήθεια", ρωτάει το κοράκι, "είσαι εσύ η ευτυχία μου;"

"Όχι", απαντάει το κοράκι. - Τι ευτυχία είμαι εγώ; Αλλά  μπορώ να σας πω πώς να τραβήξετε την ευτυχία.

- Πώς; - ρωτάει ο νεαρός.

- Πάρτε το αρωματικό χόρτο,  βάλτο κοντά στην αυλή, το πουλάρι θα έρθει στο σανό και θα παραμείνει μαζί σας. Πάρτε γλυκά καρότα, βαλτα κοντά  στον φράχτη. Ο λαγός θα έρθει τρέχοντας , να φάει ένα καρότο - θα μείνει κοντά σου. Σπόρια σιταριού στην αυλή - ένα μικρό περιστέρι θα πετάξει μέσα,  και θα εγκατασταθεί κάτω από μια στέγη.

"Είναι αυτή η ευτυχία;" - Ο νεαρός άνδρας  έμεινε έκπληκτος.

- Και η ευτυχία θα έρθει αργότερα. Όταν περνά μια ωραία και όμορφη κοπέλα, θα  βλέπει πώς τρώει ένα πουλάρι, ένας λαγό και ένα περιστέρι - θα σε αγαπά και θα σε παντρευτεί.

"...  Όταν δε κάποιος από τους Φαρισαίους τον ρώτησε, πότε έρχεται η βασιλεία του Θεού, απεκρίθη εις αυτούς και είπεν· “η βασιλεία του Θεού δεν έρχεται με εξωτερικήν πομπήν και εντυπωσιακά γεγονότα, ώστε να προκαλή την προσοχήν και παρατήρησιν των ανθρώπων." ( Λουκάς 17:20 ).

Η μεγάλη αγάπη του για την προσευχή. ΓΈΡΟΝΤΑΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΑΛΑΙΔΗΣ

Η μεγάλη αγάπη του για την προσευχή

Αφιέρωνε πολύ ώρα στην προσευχή· εξάλλου, η προσευχή είναι αρετή και μητέρα των αρετών και ως μητέρα μυσταγωγεί τη σύναψη με τον Θεό, κατά τον Μάρκο τον ερημίτη. Ο γέροντας κατέστη ο ίδιος μια αδιάλειπτη προσευχή, με την ενοποίηση που προσφέρει η προσευχή στον άνθρωπο μέσα του και με τον Θεό. Έκαμε τις ακολουθίες του νυχθημέρου επί καθημερινή βάση, του μεσονυκτικού, του όρθρου, διάβαζε παράκληση και μνημόνευε πλήθος ονομάτων, τα απογεύματα διάβαζε τον εσπερινό και το απόδειπνο, αγρυπνούσε και έλεγε την ευχή στον Κύριο, στη Θεοτόκο και σε διάφορους αγίους της εκκλησίας. Πολλές φορές για ώρες προσευχόταν έτσι, αν λειτουργούσε διάβαζε την ακολουθία της θείας μεταλήψεως και μετά την ευχαριστία. Στην εκκλησία ως τα βαθιά του γεράματα κατά τη διάρκεια των ακολουθιών και της θείας λειτουργίας προσευχόταν όρθιος ή γονατιστός.

Νήστευε όλη την διάρκεια του έτους, έτρωγε μια σούπα με ρύζι, καρότα και πατάτες. Ακόμα και στη διάρκεια των ασθενειών του δεν άλλαζε την συνήθειά του, όσο και αν επέμεναν τα παιδιά του και οι γιατροί. Συνέχεια αναφερόταν στο μαρτύριο του Χριστού, το οποίο έπαθε για εμάς, στις ύβρεις και τους εξευτελισμούς, στο μαστίγιο στη φραγγέλωση και στον σταυρικό θάνατο, ώστε να κατανοήσουμε την μεγάλη αγάπη του Κυρίου προς εμάς, αλλά και για να είναι παράδειγμα υπομονής και ταπείνωσης στις διάφορες δοκιμασίες μας, και να διάγουμε την ζωή μας με δοξολογία, αποβλέποντες στον στέφανο της αιωνίου ζωής κατά την ημέρα της δευτέρας παρουσίας Του. Αυτή η μεγάλη αγάπη του Κυρίου προς εμάς είναι που έλκυε και οδηγούσε τον ίδιο σε τέτοια μέτρα ασκήσεως.

Ο π. Σωτήριος Βραμπάκης, που στα γεράματα του π. Ιωάννη ερχότανε με εντολή της Μητροπόλεώς μας να τον βοηθήσει στη λειτουργία, αφού λειτούργησε κάποτε μαζί με τον Γέροντα κι εμένα στον Άγιο Γεώργιο Νεοχωρίου, μου πρότεινε να πάμε για έναν καφέ. Εγώ επέμενα να περιμένουμε και τον Γέροντα και μου απάντησε γνωρίζοντας τις συνήθειες του γέροντα: «Τον παπαΓιάννη; Το μεσημέρι θα βγει από την εκκλησία!». Αργότερα ρώτησα την πρεσβυτέρα του Πολυξένη αν είχε συνήθεια να μένει προσευχόμενος στον Ναό μετά από την θεία λειτουργία και τότε μου αποκάλυψε πως ερχόταν κατά τη μία με δύο το μεσημέρι στο σπίτι. Η απάντησή της με κατέπληξε γιατί πέραν του ότι ήταν μεγάλος στην ηλικία, ήταν και πολύ φιλάσθενος. Βυθισμένος κάποια νύχτα μέσα στο πέλαγος μιας τέτοιας προσευχής προς την θεομήτορα ο Γέροντας Ιωάννης. η οποία ξεκίνησε το βράδυ και τελείωσε 7 ώρες μετά, λέγοντας το «Υπεραγία θεοτόκε, σώσον ημάς» και εναλλάσσοντάς το με τους χαιρετισμούς της Παναγίας μας.

 Έξαφνα εμφανίστηκε ζωντανά μπροστά του μέσα σε φως η Κυρία Θεοτόκος ανάμεσα σε δύο χορούς αγίων γυναικών, οι οποίες έψαλλαν διάφορους θεομητορικούς ύμνους, από τα δεξιά ο χορός των μαρτύρων γυναικών που υπέφεραν βίαιο θάνατο για τον Χριστό και από τα αριστερά των οσίων γυναικών που έλαμψαν με την άθλησή τους αφήνοντας όλα τα εγκόσμια. Τότε η Θεομήτωρ μέσα στη δόξα της τον χαιρέτισε και του είπε να συμβουλεύει όλους και κυρίως τους κληρικούς να καταφεύγουν στις πρεσβείες της και θα λαμβάνουν μεγάλη χάρη στο όνομά της. Αμέσως χάθηκαν όλα και από την μεγάλη χαρά ο ίδιος λιποθύμησε.

https://www.facebook.com/agiosgeorgiospanoramatos/?__tn__=%2Cd%2CP-R&eid=ARBt5pbE5MwXD4Im97VEesPDHgHrlFSXWRccrkQ7PLjO6UeyhMw3FaErz08Au1pnQQpr_Fov37xtH-cG

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΌΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΈΡΟΝΤΑ ΙΩΆΝΝΗ ΚΑΛΑΙΔΗ

Κάποιες φορές έπαιρνε τα χέρια μας και τα ακουμπούσε στο μέτωπό του. Εμείς ντρεπόμασταν και προσπαθούσαμε να τα τραβήξουμε, έχοντας συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας, αλλά και συγχρόνως της αγιότητάς του. Ήταν όμως τόσο μεγάλη η ταπείνωσή του, που δεν είχε όρια.
   Μας έλεγε: «Σας αγαπώ γιατί αγαπάτε τον Χριστό».
   Όταν έπρεπε ήταν και αυστηρός. Έλεγε: «Παιδί μου να προσέξεις αυτό το θέμα», χωρίς να το έχω συζητήσει μαζί του.
   Η παρουσία του για μας ήταν ένα πνευματικό πανηγύρι. Ποτέ δεν προσέβαλε κανέναν άνθρωπο. Μιλούσε πάντοτε με ευγένεια σε όλους και έτσι κέρδιζε τις καρδιές των ανθρώπων.
   Για το τι πρέπει να κάνουμε για να σωθούμε, έλεγε: «Ένα θα μας σώσει, η εξομολόγηση. Αλλά όχι εξομολόγηση σαν ποίημα, χωρίς συντριβή ή ένα δάκρυ».
Χιλιάδες άνθρωποι είχαν έρθει κοντά του απ’ όλη την Ελλάδα, καθώς και μοναχοί από το Άγιο Όρος, να πάρουν την ευλογία του.
   Πριν από αρκετά χρόνια επισκεφτήκαμε τον π. Ιωάννη με έναν ευλαβέστατο αγιορείτη Ιερομόναχο. Κάποια στιγμή εκείνος ρώτησε τον π. Ιωάννη: «Γέροντα θέλω να σας ρωτήσω κάτι». Εκείνη την ώρα ο π. Ιωάννης έκανε 3 φορές το σταυρό του. Ο Ιερομόναχος συνέχισε: «Σε μια γνωστή μου οικογένεια, όταν συγκεντρώνονται όλα τα μέλη της το βράδυ και βρίσκονται στο καθιστικό του σπιτιού, συμβαίνει το εξής υπερφυσικό γεγονός. Βγαίνει από το πάτωμα ένας μοναχός, του οποίου δε φαίνεται το πρόσωπο και βαδίζει προς το παιδί της οικογένειας. Αυτό το βλέπει μόνο το παιδί».
   Ο π. Ιωάννης του απάντησε: «Ο μοναχός αυτός είναι κάποιος άγιος και αυτό το γεγονός συμβαίνει γιατί στο χώρο εκείνο, στα θεμέλια του σπιτιού, υπάρχει ένα κομμάτι από την πέτρινη πλάκα του τάφου του. Πρέπει να σκάψουν σε εκείνο το σημείο, να βγει εκείνη η πλάκα και να την πάνε σε μια εκκλησία».
   Τα πολλά και μεγάλα θαύματα που γίνονταν, τα απέδιδε πάντοτε στους αγαπημένους του Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη. Η αγάπη του γι’ αυτούς ήταν πολύ μεγάλη. Αρκετές φορές μας είχε μιλήσει για τον θαυμαστό τρόπο με τον οποίο μπήκαν οι Άγιοι αυτοί στη ζωή του. Όπως μας έλεγε τον θεράπευσαν από σοβαρή ασθένεια και αυτό ήταν η αιτία να τους γνωρίσει.
   Έκανε τον Ιερό Ναό τους στο Νεοχώρι, μετά από πολλές εμφανίσεις που έκαναν οι Άγιοι για να τον καθοδηγήσουν στο μεγάλο αυτό έργο, την ανέγερση και την αποπεράτωση του ναού. 
   Μόνο σε οχτώ μήνες, έγινε ο Ι. Ναός, χωρίς να υπάρχουν χρήματα. Μας έλεγε ότι κάθε εβδομάδα, μόλις τελείωναν τα χρήματα, ερχόταν κάποιος χριστιανός κυρίως από την πόλη των Σερρών και του έλεγε: «Πάτερ Ιωάννη, πάρε αυτά τα χρήματα, γιατί ο Άγιος Ραφαήλ μου είπε ότι χτίζεις το σπίτι του». Στο τέλος υπήρχε χρέος προς τον εργολάβο 400.000 δραχμές. Ήρθε στον παππούλη πάλι κάποιος από τις Σέρρες και του έφερε το ίδιο ακριβώς ποσό.
   Σε μια επίσκεψή μας, μας είπε: «Η Παναγία μας φυλάει το Νομό Σερρών από μεγάλες καταστροφές, που βλέπουμε να γίνονται σε άλλα μέρη, γιατί στις Σέρρες υπάρχουν πολλοί ευλαβείς χριστιανοί. Επίσης όταν μια φορά καθόμασταν μαζί του στο δωμάτιο που έπαιζε η τηλεόραση, έδειχνε στις ειδήσεις μεγάλες καταστροφές από κατολισθήσεις που γίνονταν στη νότια Ελλάδα. Τότε σηκώθηκε και φώναξε κουνώντας το χέρι του: «Αμαρτίες είναι αυτά! Εξαιτίας των αμαρτιών γίνονται!».
   Μας είπε αρκετές φορές ότι την πρώτη φορά που του εμφανίστηκαν οι Άγιοι Ραφαήλ και Νικόλαος, ήταν μέσα στην οικία του και τον θύμιαζαν την ώρα που διάβαζε το βιβλίο τους. Τη δεύτερη φορά μαζί με τους δυο Αγίους ήρθε και η Αγία Ειρήνη. Τα λείψανά τους που είχε, του τα έστειλε η ηγουμένη της Ι. Μονής του Αγίου Ραφαήλ από τη Μυτιλήνη, ως ευλογία. Πάντοτε ευωδίαζαν, γιατί οι Άγιοι χαίρονταν που ήταν μαζί του.
   Σε μια παράκληση των Αγίων είχα την ευλογία να τον μεταφέρω στην οικία του, μετά το τέλος της παράκλησης. Ευωδίαζε έντονα και τον ρώτησα: «Πάτερ Ιωάννη τι είναι αυτή η ευωδία;». «Οι Άγιοι παιδί μου», μου είπε χαμογελώντας. Όταν όμως πήγαμε στην οικία του και καθίσαμε για να μιλήσουμε μαζί του, καταλάβαμε ότι η ευωδία ερχόταν από το σώμα του κύματα κύματα προς τα εμάς.
   Κάποτε η σύζυγός μου υπέφερε από ένα έντονο πόνο στην πλάτη και δεν πήγαινε στο γιατρό. Ήταν παραμονή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Μόλις τελείωσε ο εσπερινός μας κάλεσε στην οικία του. Η σύζυγός μου ανέβαινε τη σκάλα και της είπε: «Πέρασε παιδί μου» και συγχρόνως άγγιξε με το χέρι του το σημείο το οποίο έπασχε στην πλάτη της. Επειδή όμως εκείνη είχε κάποιο δισταγμό, γιατί είχαμε πάει στο σπίτι και πριν τον εσπερινό, ο παππούλης επέμενε λέγοντας συνεχώς: «Πέρασε παιδί μου, πέρασε». Από εκείνη τη στιγμή ο πόνος ο οποίος ήταν πολύ έντονος, γιατί ξυπνούσε και τις νύχτες απ’ αυτόν, δεν την ενόχλησε ξανά.
   Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τον π. Ιωάννη; Κάθε στιγμή δίπλα του ήταν η επιβεβαίωση της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας.
   Το 2002 πήγαμε ένα γκρουπ από τις Σέρρες για προσκύνημα στην Ι. Μονή Σαγματά, όπου ηγούμενος είναι (ήταν) ο Αρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος Αντωνόπουλος. Μπροστά σε όλους είπε: «Έχετε μεγάλο άγιο στις Σέρρες• τον π. Ιωάννη. Είχα διαπιστωμένο από τους γιατρούς πολύποδα στο λαιμό, με σταύρωσε στα δυο σημεία, δεξιά και αριστερά και ο πολύποδας εξαφανίστηκε». Ο π. Νεκτάριος τον ευλαβούνταν και ερχόταν συχνά στο Νεοχώρι για να τον επισκεφθεί.
   Μια άλλη μορφή της Εκκλησίας μας, οσιακή, ο μακαριστός επίσκοπος Αντώνιος Σιατίστης, ερχόταν πολλές φορές για να τον δει και μάλιστα όπως μάθαμε μετά την κοίμηση του π. Ιωάννη, να εξομολογηθεί. Είχε πνευματικό τον π. Ιωάννη κατά τα 3 τελευταία χρόνια της ζωής του. Εξομολογούνταν αυτός, ένας επίσκοπος, στον παππούλη που ήταν ολιγογράμματος, αλλά γεμάτος από τη Θεία Χάρη.
   Ο π. Ιωάννης ποτέ δεν ανέφερε τίποτα σε μας, για τις επισκέψεις αυτών των σεβαστών προσώπων της Εκκλησίας μας, σ’ αυτόν. Ήθελε να μη γνωρίζουμε ότι οι άλλοι τον σέβονται και τον αγαπούν. Όλα σχεδόν τα μαθαίναμε από πρόσωπα που ζούσαν κοντά του.
   Κάποιες φορές που συνέβαινε κάτι υπερφυσικό και τον ρωτούσαμε, είχε τη διάκριση και μας έλεγε αν αυτό ήταν από τον Θεό ή όχι.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ.....

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΊΟΥ ΠΑΝΟΡΆΜΑΤΟΣ.