Από τις Πράξεις. Για τις πύρινες γλώσσες.

ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΤΙΜΟΘΕΟ

Από τις Πράξεις. Για τις πύρινες γλώσσες.

Όπως ή αρχή του νόμου είχε ανάγκη από τον φόβο, για να επιστρέφει προς την τήρηση των εντολών τούς ακροατές του και ό Θεός μιλούσε μέσα από τη φωτιά (ΕΞ. 24,17) έτσι και μετά την ανάσταση του Κυρίου και Σωτήρα μας το άγιο Πνεύμα δόθηκε στους αποστόλους με φωτιά, αφού προηγήθηκε ισχυρός άνεμος (ΠΡΑΞ 2,2-3) για να γνωρίσουν οι άνθρωποι, ότι ένας είναι ό Θεός και στις δύο Διαθήκες, αν και είναι μεγάλη ή διαφορά της δεύτερης από την πρώτη. Γιατί ή μία χρησιμοποιούσε εντολές υπό μορφή τύπων, ενώ ή άλλη έλαμψε με την αλήθεια των πραγμάτων και της διδασκαλίας.

ΣΤΟΝ ΣΥΝΟΔΙΟ . Για το κρασί και τη μέθη.

«Το κρασί ευφραίνει την καρδιά του άνθρωπου» ΨΑΛΜΟΣ 103,15 όταν πίνεται με μέτρο και σύμφωνα με τις ανάγκες του σώματος, εκείνος όμως πού ξεπερνά τα όρια ονομάζεται άσωτος, υβριστής και ακόλαστος. Γιατί λέγει ή θεία Γραφή· «το κρασί οδηγεί στην ακολασία και ή μέθη στην αδιαντροπιά» ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ 20,1 και «μη μεθάτε με κρασί, στο οποίο υπάρχει ασωτία». ΕΦΕΣΙΟΥΣ 5,18 ,'Αλλά και ή ίδια ή φύση, πού ενοχλείται από την υπερβολή, μας διδάσκει το μέτρο της καλής υγείας.

ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΡΥΠΝΙΑΣ

Κάθε αγρυπνία, κάθε θεία λειτουργία είναι μια αφορμή για όλους μας, κληρικούς και λαϊκούς, για ουσιαστικότερη συμμετοχή στην κοινή λατρεία του Θεού.

Μπορούμε να συμμετέχουμε όλοι μας. Πολλοί οι τρόποι συμμεοτχής, που συνηθίζει να προβάλλει η παράδοση της εκκλησίας μας:

-προσερχόμαστε και προσπαθούμε να συγκεντρώσουμε το νου μας στα νοήματα των λειτουργικών κειμένων και ύμνων,

- έχουμε προετοιμαστεί (εξομολόγηση, νηστεία, ευλογία από τον πνευματικό μας) και συμμετέχουμε στη θεία μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού,

-προετοιμάζουμε (μακάρι να μάθουμε και οι νεότεροι να ζυμώνουμε...) ένα πρόσφορο(έστω και από το φούρνο της γειτονιάς) και το φέρνουμε στο ναό. Μαζί με αυτό δίνουμε και τα ονόματα των προσφιλών μας προσώπων ( καθαρογραμμένα, σε ξεχωριστό χαρτάκι τα ονόματα των ζωντανών με την επιγραφή "Υπέρ υγείας" και σε άλλο χαρτάκι τα ονόματα των κεκοιμημένων με τον τίτλο "Υπέρ αναπαύσεως"),

-μπορούμε αντί του πρόσφορου να φέρουμε λίγα καρβουνάκια, λίγο μοσχοθυμίαμα (προσεκτικά επιλεγμένο), λίγο λάδι για τα καντήλια, και μαζί με αυτά και τα ονόματα των προσφιλών μας προσώπων.

(Έτσι μαθαίνουμε στην πράξη ότι δεν είμαστε μόνοι, αλλά συνδεδεμένοι με τους άλλους αδελφούς μας χριστιανούς, που ζουν ή που έχουν απέλθει).

-Προετοιμάζουμε άρτους για την αρτοκλασία που θα πραγματοποιηθεί στον εσπερινό της αγρυπνίας. Μαζί τους δίνουμε και καθαρογραμμένο σημείωμα με τα ονόματα των συγγενών και οικείων μας.

- Και όσοι γνωρίζουν ή μαθαίνουν να ψάλλουν, ευπρόσδεκτοι στο ψαλτήρι, για να διακονήσουν με ταπείνωση και προσευχή.

Βλέπετε πόσους τρόπους ουσιαστικής συμμετοχής έχουμε. Ας μην παραμένουμε λοιπόν απλοί θεατές. Ας γίνουμε μέτοχοι της θείας λατρείας.

Στα μάτια του Θεού είναι μέγας.

2. Για την ελεημοσύνη...

"Κάποτε που βάδιζα με τον άγιο στην πλατεία της πόλεως, βλέπω δεξιά μου έναν άνθρωπο κάτι να ψιθυρίζει. Τον ακολουθούσαν πολλοί φτωχοί ζητώντας του βοήθεια. Κι εκείνος κάνοντας τάχα ότι τους διώχνει, τους έβαζε στο χέρι την ελεημοσύνη του. Έτσι κρυβόταν από τους ανθρώπους. Μόλις το πρόσεξα, σκούντησα τον όσιο και του είπα για την αρετή του ανθρώπου αυτού. Κι εκείνος μού λέει:
- Στα μάτια του Θεού είναι μέγας. Τον ξέρω, γιατί αρκετές φορές βρεθήκαμε μαζί.
Ύστερα από μερικές ημέρες τον ρώτησα σχετικά με αυτή την αρετή και μου διηγήθηκε ένα παράδοξο θαύμα.
- Ήμουνα τότε, μού είπε, μικρό παιδί, δώδεκα χρονών περίπου, και είχα πάει στην εκκλησία του αποστόλου Θωμά να προσευχηθώ. Βρήκα εκεί ένα γέροντα να διδάσκει το λαό. Μεταξύ άλλων, μίλησε και για την ελεημοσύνη. Είπε ότι αυτός που δίνει κάτι στους φτωχούς είναι σαν να το καταθέτει στα χέρια του Κυρίου. Όταν το άκουσα αυτό παραξενεύθηκα και κατέκρινα τον άνθρωπο του Θεού ότι ήταν ψεύτης. Γιατί έλεγα μέσα μου: αφού ο Κύριος είναι στους ουρανούς στα δεξιά του Πατέρα του, πώς θα βρεθεί στη γη, για να πάρει αυτά που δίνουμε στους φτωχούς;
Καθώς όμως βάδιζα και συλλογιζόμουν όσα άκουσα, βλέπω κατά σύμπτωση ένα κουρελιάρη φτωχό που πάνω από το κεφάλι του -τι θαύμα!- στεκόταν η μορφή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Εκεί που προχωρούσε ο φτωχός τον συνάντησε κάποιος ελεήμων και του έδωσε ένα κομμάτι ψωμί. Μόλις λοιπόν άπλωσε το χέρι του ο φιλόπτωχος εκείνος προς το ζητιάνο, άπλωσε και ο Κύριος το χέρι του από την εικόνα, πήρε το ψωμί και τον ευχαρίστησε. Έπειτα το έδωσε στον φτωχό. Ούτε αυτός όμως ούτε κι ο ελεήμων κατάλαβαν τίποτε.
Θαύμασα και πίστεψα. Από τότε ήξερα ότι όποιος δίνει στους αδελφούς ότι έχουν ανάγκη, το βάζει πραγματικά στα χέρια του Χριστού. Αυτή την εικόνα του Χριστού τη βλέπω να στέκεται πάνω από όλους τους φτωχούς και για αυτό με δέος ασκώ όσο μπορώ, την αρετή της ελεημοσύνης που τόσο ευχαριστεί τον Κύριο".

(Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής)

Μοναχός Νικόδημος Αγιοπαυλίτης:

Μοναχός Νικόδημος Αγιοπαυλίτης:

«Ο Γέροντας Σωφρόνιος ως πνευματικός στην Ι. Μ.

Αγίου Παύλου».

Η ορθόδοξη Εικονογραφία .Αγιογράφος Ευστάθιος Κ. Γιαννής.

Προλογίζοντας την τελευταία έκθεση του ο κ. Γιαννής μεταξύ άλλων σημείωνε: Η ορθόδοξη Εικονογραφία ανιστορεί και μεταγγίζει στον θεώμενο την Εικόνα πι­στό, τη βασική θεολογική - σωτηριολογική αλήθεια της πίστεως μας, την οποία αρ­θρώνει με απαράμιλλο τρόπο, ο λόγος του Μεγάλου Αθανασίου: «Ο γαρ Θεός ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμε». Την κατά Χάριν αυτή θέωση και μεταμόρφωση των εικονιζόμενων «δείκνυσι» (= φανε­ρώνει, αποκαλύπτει) ο ορθόδοξος εικονο­γράφος και με άλλους βέβαια εικαστικούς χειρισμούς, κυρίως όμως και πρωτίστως με τον κεντρομόλο φωτισμό, ο οποίος αισθητοποιεί όχι το κτιστό - φυσικό, αλλά το Άκτιστο θαβώριο φως, το άνωθεν καταβαίνον και έσωθεν καταυγάζον τα εικονιζόμενα.

Κατά την ορθόδοξη Παράδοση μας «ο Θεός φως και κάλλος εστί». Ο δε Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς εμφατικά τονίζει, ότι η ζωοποιός και θεοποιός Ενέργεια του Θεού, είναι τελικά Ενέργεια καλλοποιός: Ενέργεια η οποία «καλλύνει και φαιδρύνει τα πάντα, τα ανακαινίζει και τα θέτει σε μια πορεία άπαυστης κίνησης και ακατάληκτου κάλλους». Αυτό ακριβώς το κάλλος προ­σπαθεί δια του χρωστήρος του να φανε­ρώσει ο ορθόδοξος εικονογράφος. «Ου το κάλος της σαρκός το φανταστικόν» (Κλήμης Αλεξανδρεύς), αλλά το «όντως κάλλος», το «πρωτόκτιστον» και τελικά το κάλλος «του ωραίου κάλλει παρά πάντας ανθρώπους» του Χριστού. Το κάλλος της σταυρικής αυτοπαραίτησης και αγαπητικής αυτοπροσφοράς, πρόγευση και αρραβώνα του κάλλους των Εσχάτων. «Την ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο» (Ντοστογιέφσκι).

Είθε αυτή η Ομορφιά να αγκαλιάζει όλους εμάς ες αεί.

Ευστάθιος Κ. Γιάννης

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΒΙΤΤΗ.

1927: Γέννηση στην Βλάστη. Εγκύκλιες σπουδές στην Πτολεμαΐδα, όπου τελειώνει το Γυμνάσιο με άριστα σε όλα τα μαθήματα.

1946: Φοιτητής στην Θεολογική Σχολή. Παράλληλα με τις σπουδές του εργάζεται σκληρά σε πολλές δουλειές.

1950: Πτυχίο με άριστα από την Θεολογική Σχολή Αθηνών. Μετά το στρατό, εργάζεται σε υπεύθυνες θέσεις σε οικοτροφείο, ως και καθηγητής στο σχολείο της χριστιανικής Παιδείας. Μελετώντας ακατάπαυστα, έμαθε πολλές ξένες γλώσσες.

1961: Στο Παρίσι, δουλεύει στην φιλανθρωπική οργάνωση Εμμαούς, γενόμενος ρακοσυλλέκτης χάριν των φτωχών και αποκλήρων. Από εκεί, μετά 2 χρόνια, μεταβαίνει στην Σουηδία όπου εργάζεται σε χειρωνακτικές δουλειές, σε χωράφια, σε εργοστάσια και σε νοσοκομεία ως αποκλειστικός νοσοκόμος. Προσφέρει τις υπηρεσίες του ανιδιοτελώς και ως κοινωνικός λειτουργός εξυπηρετεί τούς μετανάστες, ενώ συγχρόνως μελετά σε πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες. Αρθρογραφεί σε τοπικές εφημερίδες, αγωνίζεται εναντίον του αφελληνισμού των παιδιών μαθαίνοντας ελληνικά στα παιδιά των μεταναστών.

1965: Χειροτονείται από τον Θυάτειρων Αθηναγόρα ιερεύς. Εκτοτε διακονεί τον ελληνισμό της διασποράς στην Δανία, Νορβηγία και Σουηδία διασχίζοντας απομακρυσμένες περιοχές, μη λαμβάνοντας ουδέποτε χρήματα από την ιεροσύνη. Μετά απομονώνεται στο Ρέτβικ, 300 χιλιόμετρα βορείως της Στοκχόλμης, όπου χτίζει ένα σπίτι μέσα στο δάσος εργαζόμενος ταυτοχρόνως ως μαραγκός σε ένα Ίδρυμα. Στο σπίτι αυτό χτίζει και ένα εκκλησάκι, προς τιμή του Αγίου Νικολάου, όπου συρρέουν πολλοί για λειτουργική ζωή και ορθόδοξη πνευματικότητα.

1980: Αφήνει με πολλή οδύνη τούς πιστούς στην Σουηδία και επιστρέφει, υπακούοντας στον πνευματικό του, στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στην Φαιά Πέτρα Σιδηροκάστρου. Αρχικώς στο ησυχαστήριο των Αγίων Ιωάννου του Χρυσοστόμου, πρωτομάρτυρος Στεφάνου και ισαποστόλου Όλγας. Αργότερα αποσύρεται στο βουνό όπου ιδρύει το ταπεινό κελί του οσίου Σάββα του ηγιασμένου, Ματρώνης της εν Κωνσταντινουπόλει και των δύο αύταδέλφων Μαξίμου και Δομετίου των διά της ευχής άγιασθέντων.

Ό π. Ευσέβιος ακτινοβολούσε το φώς της Αναστάσεως του Χριστού, διακονώντας τούς πιστούς διά της εξομολογήσεως, του κηρύγματος, των βιβλίων του (20 βιβλία και πολλές άλλες δημοσιεύσεις). Ήταν ό ερημίτης πού συνέπασχε με τα προβλήματα των άλλων, ό πνευματικός οδηγός, ό ποιμένας ό στοργικός πού νοιαζόταν για όλους μα πιο πολύ για το απολωλός πρόβατο, το χαμένο, αυτός πού σκέφτηκε αγαθά, δίδαξε αγαθά, βίωσε αγαθά. Είχε πνευματική αρχοντιά, σεβόταν την ελευθερία του προσώπου, δεν προσωποληπτούσε, βοηθούσε κρυφά τούς πτωχούς, και επιδίωκε την αφάνεια λέγοντας ότι «δεν είμαι παρά το δάκτυλο πού δείχνει τον Χριστό» και υπέγραφε πάντοτε ως «κεγχριαίος μοναχός».

Παρόλα τα προβλήματα της υγείας του (έμφραγμα το 1989, οσφυαλγία με κύφωση και σκολίωση, βαρηκοΐα και άλλα πολλά πού τα υπέμεινε σιωπηλά) εξομολογούσε χιλιάδες ανθρώπων, ατελείωτες ώρες, δεχόταν «με τα τσουβάλια» γράμματα και μεριμνούσε εν προσευχή για όλους. Διατηρούσε όμως πάντα το σπινθηροβόλο πνεύμα του, με ευχάριστη διάθεση, με ανυπόκριτη αγάπη. Τα τελευταία δύο χρόνια υπέμεινε την ανίατη ασθένεια με πολλές εισαγωγές στο Νοσοκομείο, με χημειοθεραπείες, με οδυνηρές επεμβάσεις.

Έως το τέλος έγραφε τα σχόλια στο βιβλίο του Ιώβ, το όποιο είχε μεταφράσει και το όποιο βίωνε κυριολεκτικώς με υπομονή και καρτερία. Έκοιμήθη στις 4 Νοεμβρίου 2009. Από τα βιβλία του αναφέρουμε: Αναβάσεις, Ουκ έπ' άρτω..., Ή Φυγή, Διαστάσεις Ορθοδόξου Πνευματικότητος, Άγαλλίαμα καρδίας, Ό πολύαθλος Ιώβ, Ερμηνεία στην Αποκάλυψη, Ή Εκκλησία μου και εγώ, Ύποτυπώσεις πνευματικής ζωής, Έπιψαύσεις άκρω δακτύλω, κ.ά.... Μετέφρασε: Λόγος περί προσευχής του Αγίου Νείλου, Ό δρόμος των ασκητών, Κουβεντιάζοντας με τον πόνο κ.ά., πολλές επιστημονικές, θεολογικές πραγματείες και εργασίες και άρθρα σε πολλά περιοδικά και έντυπα.

ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ & ΕΙΡΗΝΗΣ ΕΝ ΛΕΣΒΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΩΝ .

Την Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010 και ώρα 07:00 το απόγευμα
έμπροσθεν του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Χαϊδαρίου.

Τα Ιερά Λείψανα θα συνοδεύσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου
κ.κ. Ιάκωβος.
Θα τα υποδεχθεί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νικαίας
κ.κ. Αλέξιος.

Δείτε το πρόγραμμα υποδοχής και παραμονής των Ιερών Λειψάνων

Διεύθυνση: Ρίμινι & Αγίου Γεωργίου - Χαϊδάρι

Τ.Κ. : 124 61

Τηλέφωνο: 210-5813619

FAX: 211-2215296

email: agiosgeorgios.haidarioy@gmail.com.

I. Ν. Εισοδίων Θεοτόκου. ΑΙΓΙΝΑ . Η προφορική παράδοση διασώζει ότι ο νέος αυτός Ναός της Παναγίτσας εγκαινιάσθηκε από τον Άγιο Νεκτάριο.

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ

ΟΣΙΟΣ ΔΑΥΒΙΔ ΣΤΙΣ ΡΟΒΙΕΣ ΕΥΒΟΙΑΣ

Ο ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗ

Σύντομο Ιστορικό - Εφημέριοι

Στον ίδιο ακριβώς τόπο , όπου βρίσκεται σήμερα ο Ιερός Ναός Εισοδίων Θεοτόκου Αιγίνης, σύμφωνα με την διακεκριμένη ιστορικό του νησιού μακαριστή Γεωργία Κουλικούρδη, υπήρχε παλαιοχριστιανική Βασιλική των μέσων του 5ου μ.Χ. αιώνα. Πρόσφατα, κατά την επισκευή της οδού όπισθεν του Ιερού Ναού αποκαλύφθηκε οκτάγωνο το βαπτιστήριο της παλαιάς Βασιλικής με τμήμα ψηφιδωτού δαπέδου. Οι ανάγκες όμως της οδοποιίας επέβαλαν να παραμείνει στο υπέδαφος. Η παλαιά Βασιλική καταστράφηκε από Αραβικές επιδρομές κατά τον 9ο μ.Χ. αιώνα, όταν εγκατέλειψαν το νησί και οι πρόγονοι του Οσίου Λουκά του εν Στειρίω μαζί με άλλους Αιγινήτες πρόσφυγες.

Στη θέση της Βασιλικής έκτισαν μικρό Ναό της Παναγίας. Αναφέρεται σε κείμενο το Γάλλου Πρόξενου Ζαν Ζιρώ του έτους 1674 (όπως το ενοριακό παρεκκλήσιο του Αγίου Βασιλείου). Σε έγγραφα « εμβατοικίων» του έτους 1833 αναφέρεται ως « παραθαλάσσια Παναγιά» . Κατά τους χρόνους της Επαναστάσεως και τα Καποδιστριακά έτη χρησίμευσε ως ενορία των προσφύγων από τά νησιά του Αιγαίου Χίο, Ψαρά αλλά και από στερεά Ελλάδα κ. ά. Αναφέρονται οι αντιδράσεις του εφημερίου Γρηγορίου Μοίρα. Έπειτα εγκαταλείφθηκε και άρχισε να λειτουργεί πάλι κανονικά από το έτος 1884 με πρώτο εφημέριο τον Αγκιστριώτη π. Ιωάννη Βελούδη ως το 1908, ενώ το 1905 θεμελιώθηκε ο σημερινός νεώτερος Ναός ο οποίος λειτούργησε το 1914 με προσωρινό εφημέριο τον π. Παναγιώτη Εμμανουήλ. Το 1916 τοποθετήθηκε ο Υδραίος π. Στυλιανός Καριντζής που έλαβε οφίκιο Οικονόμου και Πνευματικού από τα χέρια του Αγίου Νεκταρίου. Η προφορική παράδοση διασώζει ότι ο νέος αυτός Ναός της Παναγίτσας εγκαινιάσθηκε από τον Άγιο Νεκτάριο. Στα 1922 ήρθαν δύο ακόμη εφημέριοι, πρόσφυγες εκ Σμύρνης ο π. Αναστάσιος Γεωργιάδης και ο π. Λάσκαρης Βερδελής. Το 1930 εκοιμήθη ο π. Στυλιανός ενώ ο π. Λάσκαρης μετέβη εις Κόρινθο. Ο π. Αναστάσιος παρέμεινε μέχρι της κοιμήσεως του το 1942. Για ένα μόνον έτος ο τότε Αρχιερ. Επίτροπος π. Στυλιανός Λιάτσος (1943) και το 1944 (έως το 1957 που εκοιμήθη) ο π. Ιωάννης Χαρτοφύλακας. Από το 1956 έως το 1969 ο π. Γεώργιος Παπαθεοδώρου και ο Αρχιμ. π. Πολύευκτος Χατζίνας. Κατά τα έτη 1970 – 1974 ο π. Χαράλαμπος Ντερέκης. Κατόπιν 1975- 1980 ο π. Χρήστος Παπαγεωργίου. Από το 1981 έως το 2001 ο Αρχιμ. π. Εφραίμ Στενάκης αναδειχθείς εις Μητροπολίτην Ύδρας, Σπετσών & Αιγίνης. Συνεφημέριος αυτού ως το 1993 ο π. Μιχαήλ Τζίτζης. Από το 2001 έως σήμερα διακόνησαν στον Ι. Ναό ο π. Νικόλαος Γαρυφάλλου, ο π. Νικόλαος Σαββόπουλος και ο Αρχιμ. π. Αμφιλόχιος Γελαδάκης.

Ο Ι. Ναός Εισοδίων Θεοτόκου Αιγίνης είναι επίσημα καταγεγραμμένος ως τρίτη κατά σειρά ενορία Αιγίνης στο υπ’ αρίθ. 26/ 26-06-1856 Φ.Ε.Κ. Η ενορία της Παναγίτσας αποτελείται από 443 οικογένειες και αριθμοί περίπου 1700 πρόσωπα.

Ρυθμός –Τεχνοτροπία-Κειμήλια

Από αρχιτεκτονικής απόψεως, ο Ι. Ναός είναι σταυροειδής μετά τρούλλου, μετά δύο μικροτέρων τρουλλίσκων εκατέρωθεν και πίσω από τον κεντρικό και με πύργο καμπαναριού ενσωματωμένο στη βορειοδυτική γωνιά του. Είναι ολόκληρος δομημένος από αιγινίτικη λαξευτή πέτρα( πωρόλιθο) με θαυμάσια τέχνη κατά τα σχέδια του Αρχιτέκτονα Δημητρίου Χρυσαΐτου.Το τέμπλο, ο άμβωνας και μερικά προσκυνητάρια είναι έργα του Υδραίου Νικολάου Βότση, και είναι στολισμένα με εικόνες Ναζαρινής τέχνης.

Από τις ιερές εικόνες που φυλάσσονται στον Ι. Ναό αναφέρουμε τη μεγάλη εικόνα της ένθρονης βρεφοκρατούσης Παναγίας, τις δύο μεγάλες εικόνες Αγίου Σπυρίδωνος και του Αγίου Νικολάου με υπογραφή του Οσιωτάτου Γέροντος Δανιήλ Κατουνακιώτου (1918),την εικόνα του Αγίου Σώζοντος με υπογραφή του Αγίου Σάββα του έν Καλύμνο (1921) και του Αγίου Νικολάου που ως εκ θαύματος σώθηκε από πυρκαΐα σε Εκκλησία Αιγινήτικης κοινότητας στο Τάρπον Φλόριντας της Αμερικής (περ. 1916).

Επίσης φυλάσσονται σμικρότατα τεμάχια ιερών Λειψάνων Αγ. Ιουλίου και Ιουλιανού των αυταδέλφων και Αιγινητών Αγίων.

Εξωκκλήσια-Πανηγύρεις

Τα ενοριακά εξωκκλήσια είναι του Αγ.Βασιλείου, του Αγ. Φανουρίου, των Ταξιαρχών ("Βωβού") των Αγίων Θεοδώρων και της Αποτομής του Αγ. Ιωάννου ("Νηστικού").

Υπάρχουν και μερικοί ιδιωτικοί Ναΐσκοι: Αγ. Κων/νου , Αγ. Μηνά (Γούναρη), Αγ. Πέτρου Κάσση, Αγ. Γεωργίου (Τσούρη), Αγ. Ισιδώρου (Σκαρπαλέζου), Αγ. Γεωργίου (Μαγηλή).

Ο Ιερός Ναός πανηγυρίζει λαμπρώς κατά την ημέρα των Εισοδίων της Θεοτόκου, 21 Νοεμβρίου κάθε χρόνο, με την παρουσία του σεπτού Ποιμενάρχου μας κ. κ. Εφραίμ, των εφημερίων, ευεργετών και κατοίκων της νήσου. Την επομένη τελείται μνημόσυνο των κτητόρων του Ι. Ναού.

Οι πανηγύρεις του Αγ. Φανουρίου και της Αποτομής του Τ. Προδρόμου στα ομώνυμα εκκλησάκια τελούνται με ιδιαίτερη λαμπρότητα κάθε καλοκαίρι.

Θεία Λατρεία-Ενοριακές Δραστηριότητες

Η Θεία Λειτουργία, κάθε Κυριακή αλλά και κατά τις μεγάλες Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές και τις μνήμες μεγάλων Αγίων, αρχίζει στις 7.00π.μ. και τελειώνει στις 10.00π.μ. Κατά τις Εθνικές επετείους 28ης Οκτωβρίου και της 25ης Μαρτίου τελείται ιερά αγρυπνία. Επίσης αγρυπνίες τελούνται κατά την Απόδοση του Πάσχα, παραμονές του 15 Αυγούστου στο παρεκκλήσιο των Αγ. Θεοδώρων και κατά το μήνα Ιούλιο στον Αγ. Βασίλειο. Επίσης τελείται αγρυπνία στο παρεκκλήσιο της Αγ. Μακρίνης Κ.Υ. Αιγίνης καθ’ όσον οι κτήτορες αυτού (Κατρίδη) είναι ενορίτες Παναγίτσας.

Το μυστήριον της Ι. Εξομολογήσεως διακονεί ο Αρχιμ. π. Ιωαννίκιος Γιαννόπουλος, κάθε Πέμπτη 4.00 – 6.00 μ.μ. και ο π. Νικόλαος Γαρυφάλλου κάθε Σάββατο μετά τον Εσπερινό.

Το ενοριακό φιλόπτωχο ταμείο του Ι. Ναού είναι μία συντροφιά ευσεβών κυριών, που παρίστανται αμέσως αρωγοί σε κάθε δύσκολη περίπτωση περίσταση και ανάγκη ενοριτών και συνανθρώπων και δίδουν την καλή μαρτυρία της εν Χριστώ αγάπης. Σημαντική είναι και η συνεργασία για το συσσίτιο γερόντων και απόρων του Εκκλησιαστικού Λεουσείου Ιδρύματος.

Κάθε Παρασκευή απόγευμα στον Ι.Ναό τελείται Κατήχηση ενηλίκων προς Βάπτισμα και φώτισμα ευτρεπιζομένων. Κάθε Σάββατο πριν τον Εσπερινό λειτουργεί Κατώτερο Κατηχητικό Σχολείο για παιδιά και κατόπιν στην αίθουσα παραπλεύρως του Ι. Ναού η παιδική χορωδία υπό την διεύθυνση της μουσικού κ. Ελένης Αθανασοπούλου. Κάθε Κυριακή μετά την Θ.Λειτουργία παρατίθεται κέρασμα στα παιδιά του Ιερού, στην αίθουσα του Ι. Ναού, όπου αναπτύσσεται συζήτηση περί της Θ. Λατρείας κ.λ.π.

Οι προσκυνηματικές επισκέψεις είναι αγαπητές στους ενορίτες κάθε φορά που έχει κανείς την ευλογημένη ευκαιρία να βρεθεί σε τόπους Αγίων , ηρώων και μαρτύρων της Πίστεως και της Πατρίδος και να αντλήση μηνύματα ζωής.

Η συνεργασία με τις Τοπικές Αρχές είναι ικανοποιητική. Κυρίως στην προσπάθεια του Δήμου Αιγίνης για δημιουργία Τράπεζας Αίματος η ενορία συμβάλλει για την θερμή αποστολή προσώπων για τον ιερό αυτό σκοπό.

Η ενορία Παναγίτσας από την αρχή της ποιμαντορίας του Σεβ. Μητροπολίτου μας κ.κ.Εφραίμ φιλοξενεί την Πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση όπου σε κοινή εορταστική σύναξη όλων των Εκκλησιαστικών φορέων και προσώπων της Αίγινας ευλογείται και μοιράζεται η Βασιλόπιττα από τον Σεβασμιώτατο και με τον εμπνευσμένο κάθε φορά λόγο Του προωθείται καλώς το Εκκλησιαστικό έργο.

Τέλος ο Ι. Ναός, λόγω της κεντρικής θέσεως του στο λιμάνι της Αίγινας λειτουργεί και ως τόπος – γραφείο εκδόσεως Αδειών Γάμου και Εκκλησιαστικών πιστοποιητικών και διενεργείται εύκολα η εγγραφή των παιδιών στις Εκκλησιαστικές Κατασκηνώσεις της Ι. Μητροπόλεως μας.

«Ο γέροντας Σωφρόνιος όπως τον έζησα».

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος

με θέμα «Ο γέροντας Σωφρόνιος όπως τον έζησα».

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΦΛΩΡΙΝΑ

ΣΤΙΣ 15-6-2010 είναι η εορτή του Αγίου Αυγουστίνου επισκόπου Ιππώνος.
Εορτάζει στη Φλώρινα η Ιερα Μονή του Αγίου Αυγουστίνου και ο Γέροντας αγωνιστής Ιεράρχης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης, που βρίσκεται στην ηλικία των 104 ετών.
Την παραμονή της εορτής την Δευτέρα το απόγευμα, στις 14-6-2010 και ώρα 7 μ.μ., ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΓΑΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ.Θα είναι παρών και ο γέροντας επίσκοπος π. Αυγουστίνος, εάν βέβαια οι σωματικές του δυνάμεις το επιτρέπουν. Θα μοιράσει όπως πάντα εκείνος τον άρτον τον ηγιασμένο και θα δώσει την ευλογία του στους πιστούς.

Στις 9 το βράδυ την Δευτέρα στις 14-6-2010, θα γίνει νυκτερινή Θεία λειτουργία.

Μετά από το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας θα παρατεθεί και υλική τράπεζα στο υπόγειο του ναού. Στην τράπεζα μπορεί ο κάθε πιστός να διηγηθεί κάτι, από την εμπειρία του, που να έχει σχέση με την ζωή και τους αγώνες του γέροντος.

Τον συντονισμό των ομιλιών έχει, όπως πάντα ο πνευματικός πατέρας της Μονής, ο αρχιμανδρίτης π. Ιερόθεος Κοκονός. Ο π. Ιερόθεος βρίσκεται δίπλα στον Γέροντα από το 1951. Είναι επί 40 έτη πνευματικός πατέρας στην Φλώρινα και μένει πιστός κοντά του μέχρι σήμερα.

• Η φωτογραφία είναι λίγων ημερών. Ο π. Αυγουστίνος κρατά ένα βιβλίο, με απομαγνητοφωνημένα κηρύγματά του. Είναι στην Ρουμανική γλώσσα και φέρει τον τίτλο· “ΣΑΣ ΟΜΙΛΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ 103 ΕΤΩΝ”. Το εξέδωσε ο Ρουμάνος μοναχός π. Λεόντιος.
  

  Ο Γέροντας στην ηλικία των 104 ετών, είναι όπως βλέπετε με μικρές μεν σωματικές δυνάμεις, αλλά με την χάρη του Θεού εκκλησιάζεται κάθε Κυριακή στην Ιερά Μονή του Αγίου Αυγουστίνου, κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων, μοιράζει αντίδωρο και δίνει την ευλογία του στους πιστούς.

• Η ζωή του Γέροντος είναι ένα θαύμα. Έφτασε στην ηλικία των 104 έτων επειδή το ήθελε ο Θεός. Πολλές φορές στην μακροχρόνια περιπετειώδη ζωή του έφτασε στα πρόθυρα του θανάτου.
  

• Εδιώχθηκε από Ιταλούς στα Γιάννενα το 1941, από Γερμανούς στην Μακεδονία, από αθέους παντώς χρώματος και πάσης αποχρώσεως. Εδιώχθηκε όμως και από αρχιερείς. Είχε γίνει όπως έλεγε ο ίδιος· “φουτ μπόλ στα πόδια των αρχιερέων”.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ

• Πολλά πικρά ποτήρια ήπιε, όχι από αθέους, γιατί τους διωγμούς, τις ύβρεις και τις περιπέτειες εκείνων τις θεωρούσε παράσημα. Τα πιο πικρά ποτήρια τα ήπιε, δυστυχώς, απ’ αυτούς που ευεργέτησε και σπούδασε.

• Νόμισαν ότι ο γέροντας ξόφλησε και δεν είχε τίποτε άλλο να τους προσφέρει. Ξέχασαν όμως την ευλογία του. Ο Γέροντας σήκωσε τον σταυρό της αχαριστίας με υπομονή, χωρίς να μιλά, σηκώνει τώρα και τον σταυρό των γηρατειών του.

• Όταν ήταν νέος και έδινε μάχες αψηφούσε τους κινδύνους και έλεγε· Καλύτερα να πέσω ως αετός ιπτάμενος, παρά να μείνω με τα τσάγια και χαμομήλια. Και όμως δεν έπεσε. Ο Θεός τον φύλαξε από αμέτρητους κινδύνους και τον κρατά στην ηλικία των 104 ετών, για να δίνει την ευλογία του.

  
  
  http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

Χρειαζόμαστε επαγρύπνηση.

Μεγάλη ασφάλεια είναι ή γνώση του κινδύνου κατά μέτρα προσοχής και προφυλάξεως. Ό πρωθιερεύς Κων/νος Καλλίνικος γράφει: Ό κόσμος είναι ή θάλασ­σα. Ό άνθρωπος είναι το ψάρι. Ό διάβολος είναι ό ψα­ράς. Ό πειρασμός είναι το αγκίστρι, και οι ηδονές είναι το δέλεαρ.

Καθώς ό ψαράς, όσο επιδέξιος και αν είναι, τίποτε άλλο δεν έχει την ικανότητα να κάνη, παρά να κινεί εδώ και εκεί το αγκίστρι του στην θάλασσα, καθόλου όμως δεν μπορεί να υποχρέωση το ψάρι να το καταπιή... Κατά παρόμοιο τρόπο και ό διάβολος ενεργεί..., σε μας όμως επαφίεται να αγκιστρωθούμε ή όχι... λαμβανομένου μα λίστα υπό' όψιν ότι εμείς, πού είμαστε λογικά και συνει­δητά όντα, έχουμε πολύ περισσότερα μέσα προφυλάξεως από το ψάρι.

Διηγείτο ένας πατέρας ότι, την ώρα πού εκάθηντο γέροντες και μιλούσαν περί ωφελείας της ψυχή υπήρχε ανάμεσα τους και ένας διορατικός, ό όποιος έβλεπε Αγγέλους να κατεβαίνουν και να τούς επαινούν. Όταν όμως άλλαζαν ομιλία για άλλα ανώφελα ζητήμα­τα, έφευγαν οι Άγγελοι και εμαζεύοντο ανάμεσα του χοίροι βρωμεροί και εκυλίοντο.

Και πάλιν, άμα άρχιζαν να μιλούν περί ωφελείας της ψυχής, ξαναέρχονται οι Άγγελοι και τούς επαινούσαν.

Το τελευταίο κείμενο του πατρός Αντωνίου Άλεβιζοπούλου (λίγες μέρες πριν την κοίμηση του) .

«Το να θελήσει ένας ποιμένας να αφαιρέσει από οποιονδήποτε το στοιχείο της ελπίδος και να τον διαγράψει από το βιβλίο της Ζωής είναι το μεγαλύτερο έγκλημα πού θα μπορούσε να διαπράξει εναντίον ενός αδελφού.

Γι' αυτό και ό ποιμένας έχει καθήκον να συμπαρασταθεί σε οποιονδήποτε του το ζητήσει και έχει ανάγκη της πνευματικής του προσφοράς.

Συνεπώς ή απολογητική της Εκκλησίας μας, καθίσταται αναγκαία σε κάθε περίπτωση, ανεξάρτητα από τη βούληση του καθενός και βέβαια με διάκριση και σεβασμό στην προσωπική ελευθερία και στην τελική επιλογή του-

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ λεπτό ποιμαντικό πρόβλημα το όποιο κατ' ούδένα τρόπο πρέπει να παρακαμφθεί».

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΕΚΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΣΕ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ.

ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ ΕΝ ΚΑΛΥΜΝΩ

ΓΕΡΩΝ ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ

ΓΕΡΩΝ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΜΑΚΡΗΣ

ΓΕΡΩΝ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ

ΠΩΣ ΕΖΗΣΑ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ (Τα τρία δώρα του Θεού).

Π.Μ. ΣΩΤΗΡΧΟΥ

«Έπεσκέψατο ημάς εξ ύψους ό Σωτήρ ημών...». Αυτό το τροπάρι της Εκκλησίας δεν θα το ξεχάσω ποτέ, όσον ζω καν βλέπω με τα μάτια μου τον κόσμο αυτόν, μου είπε ένας καλός μου φίλος, παλιός δημοσιογράφος, πού έζησε ό ίδιος μια συγκλονιστική εμπειρία, ένα θαύμα αληθινό και μου το διηγήθηκε μια μέρα, πού μιλούσαμε για θαύματα, εξ αφορμής της εκδόσεως του βιβλίου μου «Τί είναι το Θαύμα». Και πριν αρχίσει την αφήγηση του, είπε ολόκληρο το τροπάρι:

-«Έπεσκέψατο ημάς εξ ύψους ό Σωτήρ ημών, ανατολή ανατολών, και οι εν σκότει και σκιά, εύρομεν την αλήθειαν και γάρ έκ της Παρθένου ετέχθη ό Κύριος». Είναι το «Έξαποστειλάριον» των Χριστουγέννων, πρόσθεσε, και αυτό έχει σφραγίσει την ζωή μου ολόκληρη και για πάντα. Το έψαλε κλαίγοντας ή μητέρα μου, όταν ξαναβρήκα το φως μου, γιατί είχα τυφλωθεί και από τα δύο μου τα μάτια και κινδύνευσα να πεθάνω. Το τί πέρασα δεν λέγεται.

Τον ρώτησα εάν μπορώ να πω την ιστορία του δημοσίως και αν μπορώ να χρησιμοποιήσω το μαγνητόφωνο μου, για να έχω με ακρίβεια τα λεγόμενα του. Μου απάντησε καταφατικά, αλλά έθεσε και όρους, όπως:

-Δεν θέλω να αναφέρεις το όνομα μου, για να μη νομίσει κανείς ότι κάνω τον αγιον. Δεύτερον θέλω να τονίσεις ότι ό Θεός δεν είναι προσωπολήπτης, όπως λέγει και ό Απόστολος Πέτρος στις «Πράξεις των Αποστόλων» (Κεφ. Γ 34), αλλά μας αγαπά όλους και κάνει τα πάντα για να μάς σώσει. Και τρίτον, να γράψεις ότι ό Θεός μας συναντά όλους καθημερινώς, αλλά εκείνη ή αίσθηση της ψυχής μας έχει έκφυλισθή και έχει ναρκωθεί από την σαρκολατρεία και την εγωιστική λογική του κόσμου τούτου, δεν καταλαβαίνουμε και δεν αισθανόμαστε την παρουσία του Θεού στην ζωή μας. Γι' αυτό και αναφέρει στην «Αποκάλυψη» του ό Ευαγγελιστής Ιωάννης εκείνον τον τρομερόν και μοναδικόν λόγον του Χριστού: «Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω εάν τις μου άκούση της φωνής μου και άνοιξη την θύραν, και εισελεύσομαι πρός αυτόν και δειπνήσω μετ' αυτού και αυτός μετ' εμού» (Άποκ. Γ' 20). Αυτόν τον στίχον τον θυμάμαι καθημερινά, γιατί ό Χριστός χτυπά συνεχώς την πόρτα της ζωής μας.

Φαίνεται ότι είδε κάποια έκπληξη στα μάτια μου και μου είπε.

-Σε βλέπω, πού απορείς και σκέφτεσαι πώς είναι δυνατόν ένας δημοσιογράφος να μιλά σαν θεολόγος. Εγώ, φίλε μου, τα θεία δεν τα έμαθα, αλλά τα έπαθα, καθώς λένε και οι πνευματικοί. Διότι ύστερα από αυτά πού έζησα, διάβασα πολλά θεολογικά και κυρίως αγιοπατερικά κείμενα. Οι δημοσιογράφοι ασχολούνται αδιάκοπα με τα γήινα και τα προσωρινά και όχι με τα αιώνια. Εάν περνούσες αυτά πού πέρασα εγώ, θα μιλούσες κι εσύ σαν και μένα. Πίστεψε με, όταν ζήσης το θαύμα έστω και μια φορά, τότε ποτέ δεν το ξεχνάς και κανονίζεις την πορεία σου απέναντι στον Θεό, ό όποιος μάς επισκέπτεται όλους «ως μανικός εραστής», όπως διάβασα σε κάποιο αγιοπατερικά κείμενο.

-Τότε θα σου πω κι εγώ μια σχετική περίπτωση, συνέχισα την συζήτηση, με τα λόγια ενός μακαριστού Γέροντα Ασκητού, με τον όποιον κουβέντιασα τότε, πού έγραφα το βιβλίο «Τί είναι το θαύμα». Μου είχε πει λοιπόν, ότι «Με το θαύμα φανερώνεται ό Θεός σε όσους δεν μπορούν να τον πλησιάσουν με άλλον τρόπον. Γιατί ό Θεός φανερώνεται συνεχώς σε όλους μας, μόνον, πού ή ματαιοφροσύνη και ή φιλοκοσμία γεμίζει την ψυχή μας με τα πράγματα του κόσμου τούτου, πού μάς απασχολούν μέρα και νύχτα και δεν μάς αφήνουν να δούμε και να αισθανθούμε την παρουσία του Θεού. Εκείνος βρίσκεται παντού και εποπτεύει τα σύμπαντα μέχρις εσχάτης λεπτομέρειας.

-Έχετε δίκιο, πάτερ μου, του είπα. Είμαστε τυφλοί και αδιάφοροι για τα θέματα της Πίστεως και μάς ενδιαφέρουν συνεχώς τα γήινα και τα μάταια. Δεν βλέπουμε ότι ό κόσμος όλος είναι γεμάτος θαύματα...

• -Πρόσεξε τί θα σου πω για τα δώρα του Θεού, πού είναι αμέτρητα, συνέχισε ό Γέροντας, πού τον έλεγαν Εύλόγιον. Και θυμάμαι τα τρία θαύματα, πού τα παίρνουν όλοι, όσοι γεννιούνται σε αυτόν τον κόσμο. Θέλεις να τ' ακούσης;

. -Είμαι όλος αυτιά, του απάντησα. -Άκου, λοιπόν, τί μου έλεγε ό Γέροντας μου π. Δαμασκηνός, την ευχή του να έχουμε. Κάθε φορά, πού γεννιέται ένα παιδί σ' αυτόν τον κόσμο, οι συγγενείς του κάνουν ένα δώρο στο νεογέννητο παιδί. Έτσι και ό Τριαδικός Θεός μας, πού είναι ό αληθινός Δημιουργός κάθε άνθρωπου, μόλις γεννιέται ένα παιδί του κάνει ένα δώρο. Κι επειδή τα δώρα του Θεού λέγονται θαύματα, γιατί είναι θαυμαστά και τέλεια, κάθε πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, κάνει ένα δώρο σε κάθε νέο παιδί, πού θα το έχει ως κληρονομιά και περιουσία του στην ζωή αυτή. Αργά ή γρήγορα θα τα ζήση αυτά τα τρία θαύματα, είτε το ξέρει είτε δεν το ξέρει. Είναι τρία δώρα του Τριαδικού Θεού μας. Άλλοτε μπορεί να σωθεί από μεγάλο κίνδυνο, άλλοτε από παγίδα του διαβόλου και άλλοτε σε άλλες περιστάσεις. Και τότε λένε οι άνθρωποι για κάποιον, πού γλίτωσε από μεγάλο κίνδυνο, ότι «Αυτός ό άνθρωπος είχε Άγιο και σώθηκε». Ό Άγιος αυτός είναι μόνον ό Θεός, ό όποιος ποτέ δεν ξεχνά τα πλάσματα, πού δημιουργεί. Ευτυχώς για όλους μας, διότι αν μάς ξεχνούσε, σίγουρα θα είχαμε χαθεί.

-Συμφωνώ απολύτως, είπε ό φίλος μου ό δημοσιογράφος. Και θέλω να προσθέσω, ότι άλλο είναι να διηγείσαι ένα θαύμα και άλλο να το ζήσης εσύ ό ίδιος και να αισθανθείς, να νοιώσεις ότι ό Θεός με την Χάρη του ακουμπά πάνω στην ύπαρξη σου.

-Είμαι έτοιμος να σε ακούσω, του είπα, πώς έζησες εσύ το θαύμα.

-Ήμουν εφτά χρονών και θυμάμαι ότι τον Σεπτέμβριο πού πλησίαζε, θα με γράφανε στο Δημοτικό Σχολείο, για να μάθω γράμματα. Ξαφνικά όμως μολύνθηκαν και τα δύο μου μάτια και γέμισαν σπυριά. Σε λίγες μέρες όλα τα έβλεπα θαμπά και ύστερα έχασα τελείως την όραση μου και δεν έβλεπα τίποτε. Ένα μαύρο πέπλο είχε καλύψει τα πάντα και οι γονείς μου τρομαγμένοι με πήγανε στους καλύτερους γιατρούς. Εκείνοι με εξέτασαν δύο - τρεις μέρες, καλά - καλά και στο τέλος είπαν ότι ή αρρώστια αυτή είναι αθεράπευτη και πολύ επικίνδυνη. Γιατί ή μόλυνση αυτή μπορούσε να προχωρούσε στον εγκέφαλο, με άμεσο κίνδυνο τον θάνατο μου. Πρότειναν μάλιστα να βγάλουν και τούς δύο βολβούς των ματιών μου για να σταματήσουν την μόλυνση. -Και οι γονείς σου τί έκαναν; ρώτησα. -Λίγο έλειψε να σκοτωθούν, συνέχισε ό φίλος μου. Ό πατέρας μου συμφωνούσε με τούς γιατρούς και έλεγε «καλύτερα ζωντανό το παιδί και τυφλό, παρά να το χάσουμε». Ή μητέρα μου όμως, πού ήταν πολύ πιστή Μικρασιάτισσα, έγινε θηρίο. «Το παιδί δεν θα το αγγίξει κανείς, είπε στον πατέρα μου. Αλλιώς το παίρνω και φεύγω τούτη την ώρα». Έτσι κι έγινε. Με πήρε από το χέρι αποφασιστικά και ανεβήκαμε στο πάνω πάτωμα, γιατί το σπίτι ήταν δίπατο και εκεί βρισκόταν το εικονοστάσι του σπιτιού. Κλείδωσε την πόρτα και με έβαλε να κάνω συνεχώς μετάνοιες, να σταυρώνω το σώμα μου με τρία δάχτυλα και να λέω κάθε φορά «Χριστέ μου, βοήθησε με και ξαναδός μου το φως μου». Εκείνη ξέσπασε αμέσως σε δυνατά, σπαραχτικά κλάματα και έκανε μετάνοιες και φώναζε: «Χριστέ μου, σώσε το παιδί μου! Χριστέ μου, βοήθησε με! Χριστέ μου, μη με αφήσεις αβοήθητη αυτήν την ώρα! Χριστέ μου, κάνε το θαύμα σου! Σώσε το παιδί μου κι εγώ θα το ντύσω παπαδάκι σαράντα μέρες και θα το νηστέψω! Χριστέ μου, σώσε μας».

Ό φίλος μου συγκινήθηκε, καθώς ξαναθυμόταν τις στιγμές εκείνες. Σταμάτησε για λίγο, για να συγκράτηση το βούρκωμά του. Υστέρα συνέχισε:

-Δεν ξέρω πόσο κράτησε αυτή ή δέηση, μάλλον ό σπαραγμός μητέρας και παιδιού, και ήταν ή πρώτη φορά, πού έβλεπα την μητέρα μου τόσο αναστατωμένη, να δείχνει την φλογερή της πίστη και συγκλονίστηκα ολόκληρος. Μετά, με πήρε και πήγαμε σε ένα μικρό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, πού βρισκόταν κοντά στο σπίτι μας. Αρχίσαμε πάλι να προσευχόμαστε στην θαυματουργή Αγία Παρασκευή, πού έχει την Χάρη να θεραπεύει τούς ανθρώπους, πού έχουν προβλήματα με την όραση τους.

-Αγία μου Παρασκευή, έλεγε ή μητέρα μου, σε παρακαλώ, κάνε το θαύμα σου κι εγώ θα ντύσω παπαδάκι το παιδί σαράντα μέρες και θα το νηστέψω στην Χάρη του Κυρίου και την δική σου βοήθεια! Αγία μου Παρασκευή, κάνε το θαύμα σου και σε μένα την αμαρτωλή! Σώσε το παιδί μου! Αγία μου Παρασκευή, κάνε το θαύμα σου!

Υστέρα πήρε λαδάκι από το καντήλι της Αγίας και άλειψε τα μάτια μου. Ξαναγυρίσαμε στο σπίτι και ή μητέρα μου άρχισε να κάνη τις δουλειές της ψάλλοντας την «Παράκληση» της Παναγίας, πού την ήξερε ολόκληρη από στήθους, καθώς λέμε. Την ιδία «Παράκληση» το είχε συνήθειο να την ψέλνει με πολύ αίσθημα και τις άλλες μέρες, όταν έκανε τις δουλειές της κι εγώ, πού την άκουγα έμαθα πολλά τροπάρια της και έτσι τα θυμάμαι ως τα σήμερα. Ιδίως το «Πάντων προστατεύεις, Αγαθή, των καταφευγόντων εν πίστη τη κραταιά σου χειρί», επίσης το «Από των πολλών μου αμαρτιών ασθενεί το σώμα ασθενεί μου και ή ψυχή». Έμενα την ήμερα εκείνη με έβαλε να καθίσω μπροστά στο παράθυρο και μου είπε να προσεύχομαι σιωπηλά λέγοντας την «ευχή», πού έχει μόνον πέντε λέξεις: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησαν με». Και μου εξήγησε ότι έτσι θα ξαναβρώ το φώς μου. Εγώ, πού είχα τυφλωθεί τελείως και κινδύνευα και να πεθάνω, δεν έβλεπα τίποτε, παρά μόνον ένα βαθύ σκοτάδι μπροστά στα μάτια μου και αν δεν με κρατούσαν από το χέρι δεν μπορούσα να κινηθώ και να περπατήσω.

Αυτό κράτησε μια - δύο εβδομάδες. Με έπαιρνε πρωί και απόγευμα ή μητέρα μου από το χέρι και πηγαίναμε στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, όπου κάναμε προσευχή και μετάνοιες και μου άλειφε και τα δύο μου μάτια με λάδι από το κανδήλι της Αγίας, πού ήταν συνεχώς αναμμένο. Όταν πέρασαν οι πρώτες δύο εβδομάδες από τότε πού πρωτοπήγαμε στο εκκλησάκι, άρχισε ή κατάσταση μου να βελτιώνεται. Το μαύρο σκοτάδι, πού έβλεπα γινόταν τώρα πιο ανοιχτό, λες και περνούσαν φωτεινές ακτίνες μέσα στο σκοτάδι πού σκέπαζε τα μάτια μου. Την άλλη μέρα το είπα στην μητέρα μου:

-Από χθες δεν βλέπω μόνο σκοτάδι. Βλέπω μια θολούρα, κάτι σαν γκρίζα κουρτίνα. Θα με βοηθήσει ό Χριστός να ξαναβλέπω πάλι κανονικά;

-Ναι, γιόκα μου! Θα σε βοηθήσει ό Χριστός και ή Αγία Παρασκευή! Μη φοβάσαι! Θα γίνεις τελείως καλά,

τελείως καλά!

Με αγκάλιασε και με φίλησε πολλές φορές. Υστέρα πήγε στο πάνω πάτωμα στο εικονοστάσι μας και άρχισε να προσεύχεται και να κάνη μετάνοιες. Εγώ καθισμένος μπροστά στο παράθυρο έλεγα μέσα μου την «ευχή», πού την είχα συνηθίσει και μου άρεσε. Συνεχίσαμε να πηγαίνουμε πρωί και απόγευμα στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής για προσευχή και για το άλειμμα των ματιών μου με το λάδι της κανδήλας, ώσπου σε ένα μήνα περίπου άρχισα να βλέπω μέσα από την θολή όραση μου να κινούνται σαν σκιές οι άνθρωποι και με πολλή προσοχή, ακουμπώντας στους τοίχους, πήγα στην μητέρα μου και της είπα χαρούμενα:

-Μαμά, μαμά! Αρχίζω και βλέπω θαμπά! Εκείνη άνοιξε τα χέρια της και με αγκάλιασε κλαίγοντας.

-Χριστέ μου! Χριστέ μου σ' ευχαριστώ χίλιες φορές! Χριστέ μου, Χριστέ μου!

-Μαμά, σε βλέπω θαμπά, όπως το δέντρο της αυλής

μας!

-Ναι, χρυσό μου, θα ξαναδείς γρήγορα, πολύ γρήγορα! Ήρθε ό Χριστός, γιόκα μου ήρθε ό Χριστός και σε μάς τούς αμαρτωλούς! Ήρθε ό Χριστός!

-Αχ, καλέ μαμά, θέλω να δώ τον Χριστό! Θέλω να το δώ! Πρέπει να μάς αγαπά κι εμάς πολύ, για να έρθει στο σπίτι μας! Θέλω να τον δώ!

-Ναι, γιόκα μου, θα τον δεις μια μέρα, αφού κι εσύ τον αγαπάς!

Με έσφιξε δυνατά στην αγκαλιά της και από τα μάτια της έτρεχαν δάκρυα, πού έπεφταν πάνω στο πρόσωπο μου λες και ήθελαν να ξεπλύνουν την τύφλωση μου...

-Πάμε στο εκκλησάκι να ευχαριστήσουμε μαζί τον Χριστό και την Αγία Παρασκευή, πού μάς βοήθησαν!

Πήγαμε πάλι στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής και προσευχηθήκαμε και μου άλειψε πάλι τα μάτια μου με λαδάκι του καντηλιού της και την ευχαριστήσαμε κλαίγοντας και οι δύο μας:

-Σε ευχαριστούμε Αγία μου Παρασκευή για το θαύμα σου! Το παιδί μου θα σε τιμά σε όλη την ζωή του! Θα σε νηστεύει κάθε Παρασκευή από σεβασμό στο όνομα σου και δεν θα ξεχάσει ποτέ την βοήθεια σου αυτή!

Φύγαμε χαρούμενοι και οι δύο μας και την άλλη μέρα, πού ήταν Παρασκευή, άνοιξα τα μάτια μου και κατάπληκτος έβλεπα τελείως καθαρά. "Έτρεξα κλαίγοντας στην μητέρα μου στην κουζίνα, την αγκάλιασα και φώναξα δυνατά:

-Βλέπω, βλέπω, βλέπω, βλέπω καθαρά, μανούλα μου! Βλέπω!!!

Και τότε αρχίσαμε να κλαίμε από χαρά και οι δύο μας και ή μητέρα μου σήκωσε τα μάτια της ψηλά και άρχισε να ψέλνει με πόνο και χαρά μαζί:

-«Έπεσκέψατο ημάς εξ ύψους ό Σωτήρ ημών, ανατολή ανατολών, και οι εν σκότει και σκιά, εύρομεν την αλήθειαν και γάρ εκ της Παρθένου έτέχθη ό Κύριος»!

Πρώτη μου φορά την άκουσα να ψέλνει τόσον όμορφα ή μητέρα μου και μου εντυπώθηκε μέσα μου το «Έξαποστειλάριον» αυτό των Χριστουγέννων, και συγκινούμαι αληθινά κάθε φορά, πού το ακούω και το ψάλλω μέσα μου. Υστέρα ή μητέρα μου γύρισε, με κοίταξε στα μάτια και μου είπε:

-Γιέ μου, πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Χριστό, πού σταυρώθηκε για μάς ήμερα Παρασκευή και την Αγία Παρασκευή, πού μάς βοήθησε τόσο πολύ. Γι' αυτό να μου υποσχεθείς ότι σε όλη σου την ζωή, όσο υπάρχεις σε αυτόν το κόσμο, θα νηστεύεις ακόμα και το λάδι κάθε Παρασκευή, από ευγνωμοσύνη στον Χριστό και την Αγία Παρασκευή. Μου το υπόσχεσαι;

-Το υπόσχομαι, είπα με όλη μου την σοβαρότητα. Το υπόσχομαι!

Από τότε και μέχρι σήμερα τήρησα και τηρώ αυτήν την νηστεία και θυμάμαι το έλεος του Θεού και βλέπω ακόμα καθαρά και ξαναβρήκα το φώς μου θαυματουργικά και όχι με την βοήθεια της επιστήμης, πού πολλά λέγει και λίγα κάνει. Γιατί είναι λίγα αυτά, πού μπορεί να κάνη. Δεν χρειάζεται να σου πω τί χαρές γίνανε στο σπίτι μας, λες και ήμουνα νεκρός και αναστήθηκα. Σάμπως και δεν ήμουνα σαν νεκρός; Την άλλη μέρα ή μητέρα μου αγόρασε μαύρο ύφασμα και έραψε μόνη της ένα ράσο στα μέτρα μου και μού το φόρεσε σταυρώνοντας με στο κεφάλι. Μου είπε:

-Αυτό θα το φοράς νύχτα και μέρα, για σαράντα ήμερες και θα νηστέψεις και το λάδι, γιατί το έχουμε κάνει τάμα. Κατάλαβες; Το τάμα πρέπει να το τηρούμε πάντοτε. Κατάλαβες;

-Κατάλαβα, είναι το τάμα, πού κάναμε, απάντησα.

Έτσι και έγινε τις πρώτες είκοσι μέρες. Γιατί είχα έναν αδελφό, τρία χρόνια μεγαλύτερο από μένα, πού ήταν πολύ ζωηρός και όλο με πείραζε. Ερχόταν και μου έλεγε να φάω τυριά και άλλα και να μη νηστεύω. Εγώ πεινούσα με την νηστεία και ήθελα να φάω, αλλά σεβόμουνα και την υπόσχεση για το τάμα και έκανα υπομονή. Μια μέρα όμως, και ενώ είχανε περάσει οι πρώτες είκοσι μέρες, ό αδελφός μου αγόρασε δύο πάστες από το ζαχαροπλαστείο, ήρθε μπροστά μου και έτρωγε την πρώτη πάστα προκλητικά και μου έλεγε:

-Την άλλη πάστα την πήρα για σένα. Φάε και μη δίνης σημασία στις νηστείες και τα τάματα. Μην είσαι βλάκας. Φάε να δεις τί γλυκές, πού είναι οι πάστες αυτές. Έλα, τρελλοπαπαδάκι, πάρε την πάστα σου και δοκίμασε να δεις!

Δεν ξέρω εκείνη την στιγμή ό πειρασμός με παρέσυρε και ή νηστεία τόσων ήμερων και πήρα την πάστα και την δάγκωσα. Δεν πρόλαβα όμως να την μασήσω, γιατί με είδε ή μητέρα μου και φώναξε αυστηρά:

-Φτύσε το αμέσως! Τί κάνεις, παιδί μου, καταργείς το τάμα; Κοίτα τί μεγάλο δώρο σου έκανε ό Θεός κι εσύ δεν τηρείς το τάμα; Ντροπή σου! Όσο για σένα, είπε στον αδελφό μου, θα σε κανονίσω αργότερα.

Έφτυσα την μπουκιά, πού είχα στο στόμα μου και από τότε σιχάθηκα όλες τις πάστες μέχρι σήμερα. Γιατί στενοχωρήθηκα πολύ γι' αυτό πού έγινε και αθέτησα την υπόσχεση μου για το τάμα. Και ή μητέρα μου συνέχισε αυστηρά:

-Το τάμα, να το ξέρης, είναι ιερό πράγμα. Είναι ό λόγος μας προς τον Θεό και ποτέ δεν τον αθετούμε τον λόγο μας αυτόν. Γι' αυτό θα ξαναρχίσουμε το τάμα από την αρχή. Σαράντα μέρες είπαμε, σαράντα και θα νηστέψουμε.

Έτσι νήστεψα και φορούσα το ρασάκι μου άλλες σαράντα μέρες, γιατί έπρεπε να μάθω να μην υποχωρώ στους πειρασμούς της αμαρτίας και να μη αθετώ τον λόγο μου προς τον Θεό. Από τότε τηρώ την ανάλαδη νηστεία της Παρασκευής και θυμάμαι το μάθημα του πειρασμού, πού όλους μάς πολεμά με πολλούς τρόπους. Βλέπω καλά και δοξάζω τον Θεό και τιμώ την Αγία Παρασκευή, πού με βοήθησαν να γλιτώσω από την οριστική τύφλωση και ίσως τον θάνατο. Και θυμάμαι πάντα την συγχωρεμένη την μητέρα μου, ή οποία πολλά με δίδαξε και συχνά μου έλεγε για τούς πειρασμούς:

-Ότι είναι γλυκό στην αρχή, γίνεται πικρό στο τέλος, και ότι είναι πικρό στην αρχή γίνεται γλυκό στο τέλος.

Είχα πολύ καλή και προπαντός πιστή μητέρα. Ό Θεός να την ανάπαυση «εν σκηναίς ζώντων». Εκείνη με βοήθησε πολύ με τα λόγια και τα έργα της και προπαντός να ξανακερδίσω την όραση μου και να συναντήσω τον Θεό με αυτό το ολοζώντανο θαύμα, πού σάς το διηγήθηκα με πάσαν ακρίβεια. Και μολονότι δεν είμαι αναμάρτητος, δεν έπαψα ποτέ να πιστεύω και να προσεύχομαι... Και πριν κλείσω την αφήγηση μου αυτή, θέλω να πω ότι το καλύτερο κείμενο πού έγραψα στην πολύχρονη θητεία μου στις εφημερίδες και τα περιοδικά, είναι αυτό, πού το αφιέρωσα σε όλες τις μητέρες και το τιτλοφόρησα «Ό μισός άνθρωπος είναι ή μητέρα μας»...

Είπε και άλλα πολλά ό καλός μου φίλος, αλλά δεν είναι της ώρας αυτής να τα αναφέρουμε. Ίσως μίαν άλλη φορά. Θα τελειώσω την αφήγηση μου, με μια δική του φράση, πού την είπε αφηγούμενος τα βιώματα του, ζώντας το αληθινό αυτό θαύμα:

-Εγώ, πού τυφλώθηκα πραγματικά και έζησα μέσα στο σκοτάδι, έμαθα και ξέρω ότι ό Θεός είναι φώς, το άγιον φώς, πού φωτίζει «πάντα άνθρωπον έρχόμενον εις τον κόσμον...». Το λέγει το Ευαγγέλιο, αλλά το έζησα και εγώ ό ίδιος....

(Από το υπό έκδοση νέον βιβλίου του Π.Μ. Σωτήρχου «Συνάντησα τον Θεό», εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»).

Μια μέρα με τον Μητροπολίτη Κάλλιστο Γουέαρ.

Εκδόθηκε σε βιβλίο η συνέντευξη, που είχε παραχωρήσει στον καθηγητή κ. Γιώργο Μπήτρο ο Σεβασμιώτατος Κάλλιστος Γουέαρ, ένας από τους μεγαλύτερους ορθόδοξους θεολόγους και μεγάλο μέρος της οποίας είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ. Ο Μητροπολίτης Διοκλείας (Οξφόρδης) βρέθηκε στην Αίγινα για να τελέσει τη βάπτιση του υιού της οικογένειας του Μπάμπη Λέγκα και της Νίκης Τσιρώνη.

Ο Κάλλιστος Γουέαρ έχει γεννηθεί στην Αγγλία το 1934. Έχει σπουδάσει αρχαία Ελληνικά, λατινικά, φιλοσοφία και θεολογία στην Οξφόρδη. Είναι διεθνώς αναγνωρισμένος σαν ένας από τους σημαντικότερους ορθόδοξους θεολόγους. Τα έργα του «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» και «Ο Ορθόδοξος δρόμος», καθώς και μια σειρά από βιβλία του, που έχουν μεταφραστεί και στα Ελληνικά, θεωρούνται από τα κορυφαία σύγχρονα κείμενα της Ορθοδοξίας.

Ο Σεβασμιώτατος Κάλλιστος Γουέαρ στη συνέντευξή του αυτή, η οποία έγινε στα Ελληνικά (γλώσσα που μιλάει άπταιστα λόγω των σπουδών του), μιλάει για την πρώτη επαφή του με την Ορθοδοξία, τη σχέση του με την Ελλάδα και ειδικότερα την Αίγινα, την Πάτμο και το Άγιο Όρος, αναφέρεται σε σεβάσμιους πατέρες της Εκκλησίας μας και ενημερώνει για τις προσπάθειες διαλόγου μεταξύ των εκκλησιών.

Στην επιμέλεια των κειμένων έχει συμβάλλει η ιστορικός κα Νίκη Τσιρώνη.

Το βιβλίο του Γιώργου Μπήτρου, που τιτλοφορείται «Μια μέρα με τον Μητροπολίτη Κάλλιστο Γουέαρ», θα το βρείτε στα βιβλιοπωλεία «Λυχνάρι» και «Φλώρα», καθώς και στο Κέντρο Τύπου, όπου πωλείται αντί 2€.

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΛΥΧΝΑΡΙ ΣΠ. ΡΟΔΗ 18, ΑΙΓΙΝΑ ΤΗΛ.: 22970 26424 ...

Φλώρου Βάσω, Αίγινα, 229-705-2938, 694-472-0369.

Αξιομνημόνευτες φωτεινές ενέργειες της μακαριστής αδελφής Ελπίδας.

Μάζεψε χρήματα με οικονομίες, και πριν μείνει ανάπηρη σε καρότσι, τα έδωσε σε κάποιο μοναστήρι για να της κάνουν Σαρανταλείτουργο μετά τον θάνατο της.

Ήταν ελεήμων. Έκτος από τον εαυτό της, πού χαρούμενα ελεούσε, παρακινούσε και άλλους στην ελεημοσύνη. Σε μεγάλες γιορτές, και σε περιπτώσεις πού μάθαινε ότι κάποιοι έχουν μεγάλη ανάγκη, έλεγε σε γνωστές ψυχές με χιούμορ

«Άντε θα δώσετε καμιά δραχμή, μόνο τα δικά σας στομάχια θα γεμίζουν»!

Επειδή ήταν ταπεινή, στον εαυτό της δεν έβρισκε τίποτε καλό, μόνο κουσούρια έβρισκε και θεωρούσε ότι δεν άξιζε να μπει στον παράδεισο. "Έλεγε «"Ίσως ό Θεός με λυπηθεί λόγω της αρρώστιας μου και με σώσει».

Ένα διάστημα την απασχολούσε έντονα αυτός ό λογισμός θα σωθώ, δεν θα σωθώ. Όταν ήρθε ό π. Παΐσιος στην Σουρωτή πήγαμε για να πει τον λογισμό της. Είχε, όμως, πάρα πολύ κόσμο και μας είπε ή μοναχή μόνο την ευχή να παίρνουμε, γιατί θα άρχιζε θεία Λειτουργία και δεν θα μπορούσαν να τον δουν όλοι.

Μόλις ήρθε ή σειρά της Ελπίδας και πήρε την ευχή του, σκύβει ό π. Παΐσιος και της λέει στο αυτί" «Ελπίδα εσύ θα τρέχεις μέσα στον παράδεισο».

Πετούσε από την χαρά της και μας είπε συγκεκριμένα «Ακτινογραφία μου έβγαλε ό παππούλης και πήρα την απάντηση».

Μια άλλη φορά, πού φαγώθηκαν οι σάρκες της από πληγές, είπε στον π. Παΐσιο. Τα κόκκαλα μου φαίνονται, και τα έδειξε. Και εκείνος απάντησε: «Εγώ Ελπίδα από εκεί, Παράδεισο βλέπω».

* Όταν την επισκέπτονταν οι συγγενείς και γνωστοί στο νοσοκομείο τις έδιναν κάποιες δραχμές, και αυτή, ενώ τις είχε ανάγκη, τα έδινε σε άλλους φτωχούς.

* Κάποιος γιατρός στο νοσοκομείο είπε στην αδελφή της. Απορώ αυτό πού συμβαίνει με την Ελπίδα. Ενώ είναι τόσο βαρύ περιστατικό (είχε πάθει το βαρύ εγκεφαλικό και έμεινε ανάπηρη) οι δικοί της αντί να την βαριούνται αυτοί εξαρτώνται από την Ελπίδα.

* Κάποιος νεφροπαθής την ρώτησε τί είναι αυτό πού έχεις και αισθάνεσαι τόσο καλά. Μακάρι και γώ να ήμουν σαν εσένα. Και αυτή του απάντησε. Τί έχω; Τον Χριστό έχω.

* Όταν ήταν στο νοσοκομείο με το βαρύ εγκεφαλικό, έφεραν μια κοπέλα πού έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Ήταν ακριβώς απέναντι από το δικό της κρεβάτι. Χωρίς να την γνωρίζει την Ελπίδα, είπε' και μόνο πού την βλέπω μου κάνει καλό.

Ή αείμνηστη και άξια μακαρισμού αδελφή Ελπίδα κοντά στα άλλα χαρίσματα πού είχε διέθετε πλούσια και άδολη έμπρακτη αγάπη και προς πονεμένους και σε άγνοια ευρισκομένους συνανθρώπους της, τούς οποίους βοηθούσε, υστερούμενη ή ίδια και των αναγκαίων, όχι μόνο υλικός όσο και κυρίως πνευματικώς.

Κατά διαστήματα ερχόταν στο βιβλιοπωλείο για να εφοδιαστή κατάλληλα βιβλία προκειμένου να τα μοιράσει ή και πούληση σε γνωστές ψυχές για να βοηθήσει σε έργα φιλανθρωπίας, πνευματικής ελεημοσύνης και ιεραποστολής.

Με την προσευχητική, ταπεινή και ανιδιοτελή θυσιαστική της αγάπη διέγραψε φωτεινή ανοδική πνευματική πορεία προς δόξαν Θεού και ψυχική ωφέλεια πολλών εκατοντάδων ψυχών. Είθε το χαριτωμένο παράδειγμα της να μας έμπνευση και παραδειγματίσει, και ή ανάμνησης της να είναι αιωνία. Αμήν.

Για την Ελπίδα, την ηρωίδα της υπομονής «Ό ύπομείνας εις τέλος σωθήσεται»

Ή Ελπίδα Άλεξανδρίδου γεννήθηκε το 1950 και ήταν το έκτο παιδί πολύτεκνης οικογένειας 7 αδελφών.

Όταν ήταν 18 χρόνων αρρώστησε από νεφροπάθεια. Σύντομα μπαίνει στις περιτοναϊκές πλύσεις. Ακολουθεί ή πρώτη μεταμόσχευση νεφρού. Μετά τρία χρόνια απορρίπτεται ό νεφρός και μπαίνει στην αιμοκάθαρση. Συνολικά έκανε αιμοκάθαρση 24 χρόνια από τα όποια τα 4 σχεδόν χρόνια ήταν ανάπηρη στο καρότσι από βαρύ αιμορραγικό εγκεφαλικό πού έπαθε. Αυτά τα 4 χρόνια δεν μπορούσε να μιλήσει. Μόνο μία λέξη έλεγε' «έλα».

Στα χρόνια της αιμοκάθαρσης το 1983, έκανε και δεύτερη μεταμόσχευση νεφρού χωρίς επιτυχία, από την οποία ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα.

Σε όλα τα χρόνια της ζωής της, βεβαιώνει ή αδελφή της κ. Αικατερίνη, ουδέποτε την είδα απογοητευμένη. Πίστευε πώς ό Θεός δίνει στον καθένα μας τον σταυρό πού μπορεί να σηκώσει. Αυτό το πίστευε ακράδαντα και έκαμνε πάρα πολύ υπομονή. Συνέχεια μας έλεγε' όσο αντέχουμε τόσο μάς δίνει ό Θεός, όχι περισσότερο. Δεν έχω λόγια να περιγράψω την ευχάριστη υπομονή της.

Δεν την άκουσα να παραπονεθεί ποτέ! Διαρκώς έλεγε: «Εγώ πολύ καλά είμαι, με τα δικά σας προβλήματα ασχολούμαι».

Συγκεκριμένα ό Γέροντας Παΐσιος έλεγε' «ή Ελπίδα έρχεται σε μένα, και όλο για το σόι της και για άλλους μου λέει». Τόνιζε μάλιστα πολύ την υπομονή της. Πολλές φορές έχει πει' «Την Ελπίδα έπρεπε να την βαφτίσουν Υπομονή».

Τούς νεφροπαθείς τούς στήριζε πολύ λέγοντας διαρκώς, «έχουμε καλή αρρώστια. Σκεφθείτε να ήμασταν ανάπηροι σε καρότσια, βουβοί, τυφλοί;».

Όταν έμεινε ανάπηρη, εγώ ή αδελφή της, είχα λογισμό «μήπως τώρα μέσα της ή Ελπίδα παραπονεθεί στο Θεό γιατί να γίνει έτσι». Αν και ήμουν σίγουρη για την απάντηση, επειδή όμως με απασχολούσε της το είπα μια μέρα. Μόνο να βλέπατε την μορφή της! Επειδή δεν μπορούσε να μιλήσει, να μου δώσει απάντηση με λόγια, αγρίεψε, μου έκλεισε το στόμα με το χέρι της, σαν να μου έλεγε αυστηρά' «Τί είναι αυτά πού λες».

Πολλές φορές, επιστρέφοντας από την αιμοκάθαρση στο σπίτι, την ρωτούσε κάποια ψυχή.

«Που ήσουν Ελπίδα;» Και απαντούσε με χιούμορ «Να πήγα έγραψα το μεροκάματο και ήρθα».

Όταν περπατούσε, πηγαινοερχόταν στο νοσοκομείο με τα πόδια μόνη της. Ελεημοσύνη έδινε και ήταν το μοναδικό πού δεν το έλεγε ούτε και σε μένα. Πολλές φορές μου έλεγε «Μία δραχμή να έχω περισσότερη από αυτά πού μου είναι απαραίτητα, μου φέρνει στενοχώρια». Δεν φρόντισε ποτέ να έχει έστω μία δραχμή στην άκρη. Τα μόνα έσοδα της ήταν ή σύνταξη των νεφροπαθών.

Σε δύσκολες φάσεις της ζωής της, όπως στην δεύτερη μεταμόσχευση, πού κινδύνεψε πολύ ή ζωή της και σε άλλες, πού είχε με ανακοπές, μου έλεγε: «Δεν με νοιάζει πού θα φύγω από αυτή την ζωή. Για μένα έτσι αγάπησε ό καλός Θεός, όμως σκέπτομαι πού θα λυπηθείτε».

Πολλές φορές με στήριζε, λέγοντας μου' «Μη φοβάσαι, δεν θα πεθάνω όταν σου λένε οι γιατροί, άλλ' όταν θέλει ό Θεός». Και όντως έτσι έγινε. Όσες φορές μου είπαν θα πεθάνει ή Ελπίδα, συνερχόταν πάλι.

Στα τελευταία της έπαθε δεύτερο εγκεφαλικό. Έμεινε 40 ήμερες στο νοσοκομείο, και τα ξημερώματα των Τριών Ιεραρχών, 30 Ιανουαρίου του 2001, ή Ελπίδα έφυγε για να συναντήσει το Θεό, πού τόσο πολύ αγάπησε.

Στην Θεία λειτουργία δεν καθόταν. Δεν ήθελε να κάθεται, μόνον όταν πονούσε πάρα πολύ, επειδή είχε συν τοις άλλοις βαρειά οστεοπόρωση και ήταν αρκετά κυρτωμένη.

Στον εαυτό της άντεχε και υπέμενε πολλά, στους άλλους όμως και το παραμικρό να είχαν πονούσε πολύ.

Θύμωνε πάρα πολύ όταν κάποια ψυχή την έλεγε: «Ελπίδα εσύ θα αγιάσεις».

Με βλέπουν πού πηγαίνω στην Εκκλησία και νομίζουν ότι κάτι είμαι. Δεν ξέρουν τί χάλια έχω. Το έλεγε και το πίστευε.

• Άφηνε τα πάντα στον Θεό. Είχε μεγάλη εμπιστοσύνη στο Θεό.

Μια φορά της είπα Ελπίδα δεν γράφεσαι και σύ στη λίστα για μεταμόσχευση νεφρού; Μου απάντησε: Αχ αδελφή, με τί κάθεσαι και ασχολείσαι! Άσε να τα κάνει ό Θεός αυτά, δεν ξέρει ό Θεός;

Ήταν ένας μικροσκοπικός άνθρωπος, 40-45 κιλά, και έκρυβε μέσα της πολύ αγάπη, για τον Θεό, πολύ εμπιστοσύνη και πολύ υπομονή.

Έκτος από την πλάτη της όλο το σώμα της είχε μικρές και μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις.

Μας στήριζε περισσότερο αυτή παρά εμείς αυτήν.

Στις ολονύχτιες αγρυπνίες χαιρόταν τόσο πολύ, πού έλεγε' «Αυτές είναι αγρυπνίες».

Ένοιωθε για τον εαυτό της ότι ήταν πολύ χάλια σαν άνθρωπος, ευελπιστούσε, λόγω της αρρώστιας της, να την σώσει ό Κύριος.

Στον Α' τόμο του Γέροντος Παϊσίου της εκδόσεως του Ιερού Ησυχαστηρίου ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ Σουρωτής, σελ. 148, γράφονται τα έξης, πού αφορούν την μακαριστή αδελφή Ελπίδα:

Ή αδελφή Ελπίδα, μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο, το 1997.

Και τώρα πού ήμουν στο νοσοκομείο (το 1994, στο Θεαγένειο), ήρθε μια γυναίκα, πού τα χέρια της ήταν τρυπημένα από τις μεταγγίσεις! Ήταν τελείως χάλια! Δεν είχε ή φουκαριάρα φλέβα για φλέβα! «Δεν έχω κανένα καλό, μου λέει. Μήπως με λυπηθεί από αυτά ό Θεός και με πάρει στον Παράδεισο! Έχω εκείνο, εκείνο το ελάττωμα...». Και έλεγε - έλεγε ένα σωρό κουσούρια. Τί λεπτή εργασία έκανε στον εαυτό της! Εγώ σε τέτοια κατάσταση άλλον άνθρωπο δεν είδα!

Επίσης και στον Τόμο, σελ. 211, γράφονται τα έξης πού αφορούν την αείμνηστη Ελπίδα.

Σήμερα μου είπε μια νεφροπαθής πού χρόνια τώρα κάνει αιμοκάθαρση:

«Παππούλη, σταυρώστε, σας παρακαλώ, το χέρι μου. Οι φλέβες είναι όλο πληγές και δεν μπορώ να κάνω αιμοκάθαρση».

«Αυτές οι πληγές, της είπα, στην άλλη ζωή θα είναι διαμάντια μεγαλύτερης αξίας από τα διαμάντια αυτού του κόσμου. Πόσα χρόνια κάνεις αιμοκάθαρση;»

«Δώδεκα», μου λέει. «Δηλαδή δικαιούσαι ένα "εφάπαξ" και μία σύνταξη μειωμένη», της είπα. Μετά μου δείχνει μια πληγή στο άλλο χέρι και μου λέει:

«Παππούλη, αυτή ή πληγή δεν κλείνει' φαίνεται το κόκκαλο».

«Ναι, αλλά από εκεί μέσα φαίνεται ό Ουρανός, της λέω. Άντε, καλή υπομονή. Εύχομαι ό Χριστός να σου αυξάνει την αγάπη Του, για να ξεχνιέται ό πόνος σου. Φυσικά υπάρχει και ή άλλη ευχή, να εξαλειφθούν οι πόνοι, αλλά τότε εξαλείφεται και ό πολύς μισθός. Επομένως, ή προηγούμενη ευχή είναι καλύτερη». Παρηγορήθηκε ή καημένη.

ΒΙΒΛ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

ΝΕΑ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ.

http://www.agonistes.gr/

ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ.

ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

"Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ"

«Ανακαίνιση ιστορικών Ναών και Μονών της Κωνσταντινούπολης»

«Ανακαίνιση ιστορικών Ναών και Μονών της Κωνσταντινούπολης» είναι το θέμα της εκπομπής « Αρχονταρίκι» που θα προβληθεί από την ΕΤ1 την Κυριακή 13/6 το πρωί. Ο υπεύθυνος της εκπομπής Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος συζητά με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πέργης κ. Ευάγγελο.

ΑΦΗΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΝΑ ΣΕ ΠΑΙΔΑΓΩΓΗ ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΣΩΘΗΣ.

Σε μία περιοχή της παγωμένης Ρωσίας υπάρχει μία περίεργη θάλασσα, πού προκαλεί ναυάγια στους ναυτιλλόμενους.

Ένας πατέρας με 4 παιδιά υπέστη το ναυάγιο αυτό, ταξιδεύοντας από κει. Οι ναυαγοί πάθαιναν χειμερία νάρκη και έπεφταν νεκροί. Ή περιοχή ήταν γεμάτη από παγωμένα πτώματα. Ό ναυαγός πατέρας όμως ήξερε καλά τί να κάνη για να σώση τα παιδιά του από τον θάνατο. Πρόλαβε, και άρπαξε το κουπί της βάρκας. Άρχισε μ' αυτό να δέρνει «βαναύσως» τα παιδιά, οδηγώντας τα έτσι στην όαση πού απείχε 4 χιλιόμετρα από κει. Ωχ! Μη, γιατί; Γιατί μας δέρ­νεις άσπλαχνε πατέρα; φώναζαν τα παιδιά. Τρέξτε γρήγορα και μη μιλάτε έλεγε εκείνος, δέρνοντας τα.

Όταν έφθασαν στην όαση, τον ρώτησαν: Πατέρα γιατί μας έδερνες;

Σάς έδερνα τούς απάντησε εκείνος για να σωθείτε και να ζήσετε γιατί διαφορετικά, θα πεθαίνατε όπως και οι άλλοι πού είδατε στο δρόμο. Τότε τον α­γκάλιασαν και του εξέφρασαν την συγγνώμη, τις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη τους με δάκρυα στα μάτια. Επί πλέον, του είπαν: Να μας παιδαγωγής πατέρα έστω και αν πονάμε. Να μας παιδαγωγής πατέρα έστω και αν λυπούμεθα. Να μάς παιδαγωγής πατέρα γιατί εμείς χωρίς εσένα βαδίζουμε εν μέσω σκιάς θανάτου. Να μάς παιδαγωγής πατέρα γιατί Σύ «έθου θλίψεις επί τον νώτον ημών» για την σωτηρία μας. Να μάς παιδαγωγής πατέρα, γιατί χω­ρίς τις δικές σου θλίψεις και παιδαγωγίες πού μάς δίνεις, θα χαθούμε και θα οδηγηθούμε εις την αίωνίαν κόλασιν.

Εμείς νομίζουμε ότι οι θλίψεις δεν μάς πολύ-χρειάζονται. Όμως Σύ, σαν Θεός και Πατέρας, μάς τις δίδεις και μάς εξηγείς το γιατί τις δίδεις λέγο­ντας μας ότι «διά πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την βασιλείαν τον Θεού» (Πράξ. ΙΔ' 22).

ΒΙΒΛ. ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΕΣΤΙ