Ὅσιος Φιλόθεος τῆς Πάρου
Ομολογία δαιμονίου!
Πρό ἐτῶν, ὅταν ἐδιάβαζα εἰς μίαν κόρην, εἰς τήν ὁποίαν εἶχε κάμει κατοικητήριον, τούς ἐξορκισμούς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὅταν εἰς τούς ἐξορκισμούς ἀνέφερα τό ὄνομα Βεελζεβούλ, ἐφώναζε δυνατά ἐγώ, ἐγώ εἶμαι ὁ Βεελζεβούλ, ὁ ἄρχων τῶν δαιμονίων.
Ὅταν δέ ἐτελείωσα τούς ἐξορκισμούς, έκαυχᾶτο καί ἔλεγεν· ἐγώ εἶμαι ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου, ἐγώ ἐξουσιάζω πάντας, ὅλοι εἶναι ἰδικοί μου, ὅλοι μοῦ ὑποτάσσονται, βασιλεῖς, πατριάρχαι μητροπολῖται, παπάδες, καλόγηροι, ἄνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι.
Ψεύδεσαι, τῷ εἶπον, δέν λέγεις τήν ἀλήθειαν·
Καί μοῦ λέγει· ἀλλ' αὐτοί εἶναι πολλά ὀλίγοι, ἐγώ τούς πολλούς ἔχω· μένουν ἐχθροί μου μερικοί κουτοί σάν καί ἐσένα, ὀλίγοι καλόγηροι καί μερικοί παπάδες καί ὀλίγοι κοσμικοί, μά ποῦ θά μοῦ πᾶνε, θά τούς κυνηγήσω, ἔχω νά τούς κάμω πολλά κακά, ἐάν δέν θελήσουν νά μέ ἀκολουθήσουν· τούς μισῶ, δέν θέλω νά τούς βλέπω, ὅπως καί αὐτήν τήν κακοῦργα τήν Παρθενίαν (ἐννοοῦσε τήν πάσχουσα), ἡ ὁποία εἶχε ἔρωτα μέ τόν ξυλοκαρφωμένο (ξυλοκαρφωμένο ἔλεγε τόν Χριστόν) καί δέν ἔκανε ἄλλη δουλειά, παρά διαρκῶς νά προσεύχεται, να ψάλλῃ, να μελετᾷ, νά τρέχῃ εἰς τά κηρύγματα καί ἐπειδή μέ ἐστενοχώρει, μέ ἐπλήγωνε, καί ἐπειδή δέν εἶχα ἄδειαν νά τήν φονεύσω, ἐζήτησα ἄδειαν ἀπό τόν ξυλοκαρφωμένον νά μοῦ δώσῃ ἄδειαν νά τήν βασανίσω καί μοῦ ἔδωκε καί θά τήν βασανίζω δώδεκα ἔτη καί τότε θά ἔβγω· θά τῆς κάμω μαρτύρια.
Ὅταν δέ τῷ εἶπον, διατί δέν πηγαίνεις νά ἔμβῃς εἰς τούς βλασφήμους, εἰς τούς φθονερούς, εἰς τούς πόρνους, τούς μοιχούς, τούς μεθύσους, ἀλλά βασανίζεις τήν κόρην αυτήν τήν σεμνήν, τήν ἠθικήν, τήν φρόνιμην; Τότε, ἐσήκωσε το χέρι τῆς πασχούσης καί μέ ἐμούτζωσε. Νά, μοῦ λέγει, κουτέ· αὐτοί εἶναι φίλοι μου,εἶναι δικοί μου, ὅ,τι τούς εἴπω τό κάνουν, τούς ἔχω εἰς τό χέρι μου, ἐν ᾧ αὐτή εἶναι ἐχθρός μου. Σύ τούς φίλους σου τούς ἀγαπᾷς ἤ τούς μισεῖς; ...
Ἐπιστολή 453
Φιλόθεος γραφίδα 5 σσ. 35-36
(Παρθενίαν: Πρόκειται περί τῆς μοναχῆς Παρθενίας Κράκαρη, ἡ ὁποία ἐπειράζετο καί ἐταλαιπωρεῖτο ὑπό δαιμονίου)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου