Το πρωί, βιαζόμαστε να πάμε στη δουλειά. Μόλις φτάσουμε, βιαζόμαστε να περάσουν οι 8 ώρες πιο γρήγορα. Το βράδυ, βιαζόμαστε να μπούμε στην πόρτα, βιαζόμαστε να φιλήσουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα και βιαζόμαστε να ριχτούμε μπροστά στην τηλεόραση με ένα λάπτοπ ή τάμπλετ στην αγκαλιά μας.
Βιαζόμαστε όταν είμαστε μικροί. Βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε, προσευχόμαστε να τελειώσει το λύκειο, μετά το πανεπιστήμιο. Μετά, βιαζόμαστε να αγοράσουμε ένα διαμέρισμα με δόσεις για μια ζωή. Βιαζόμαστε να κάνουμε παιδιά, τα οποία μεγαλώνουμε βιαστικά, αναρωτώμενοι «πότε μεγάλωσαν έτσι;» Και όταν μεγαλώσουν, αναρωτιόμαστε γιατί βιάζονται να μας αφήσουν τόσο γρήγορα... Μόνο τότε μπαίνει στο λεξιλόγιό μας η έκφραση: «Περίμενε λίγο...». Νομίζω ότι σου ακούγεται οικεία. Στην τελευταία επίσκεψη στο σπίτι της γιαγιάς σου, βιάστηκες να επιστρέψεις στο δικό σου, εκείνη, κρατώντας σου το χέρι και λέγοντάς σου με τρεμάμενη φωνή: «Περίμενε λίγο ακόμα, ο Θεός ξέρει αν θα σε ξαναδώ...»
Πριν από ενάμιση αιώνα, ο John Ruskin, που προερχόταν από μια πολύ πλούσια οικογένεια, παρεμπιπτόντως, έγραψε: «Δεν υπάρχει πλούτος, μόνο Ζωή».
Σκέψου πόσες φορές ακούς την ερώτηση «Τι έκανες με τόσα χρήματα;» και πόσες φορές ακούς κάποιον να ρωτάει: «Τι έκανες με τόση ζωή;»
«Ζήσε σήμερα, δεν υπάρχει αύριο!» ακούγεται αξιολύπητο. Γι' αυτό οι Ιταλοί κυνικά αλλά απλά έλεγαν: «Σήμερα είσαι στη Γη, αύριο στον τάφο». Στη Γη μπορείς να αφήσεις ίχνη ή σκιές. Στον τάφο, δεν είσαι ούτε ίχνος ούτε σκιά.
- Mihai Morar
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου