Αποψε η Νότια Μαδαγασκάρη δεν ήταν φτωχή.
Μέσα στη σιωπή ενός ταπεινού ναού, εδώ στη Νότια Μαδαγασκάρη, στεκόμουν απόψε και παρατηρούσα κάτι που δεν μπορεί να χωρέσει εύκολα σε λόγια… ένα μικρό παιδί να πλησιάζει τον Σταυρό και να Τον ασπάζεται με μια καθαρότητα που μόνο η καρδιά γνωρίζει.
Δεν υπήρχαν πολλά. Ούτε πολυτέλειες, ούτε φώτα λαμπερά. Μόνο ένα κερί που τρεμόπαιζε… και όμως, το φως του έφτανε μέχρι τον ουρανό. Γιατί εκείνη τη στιγμή, δεν φώτιζε απλώς έναν χώρο φώτιζε μια ψυχή.
Απόψε, μέσα σε αυτόν τον μικρό ναό, ένιωσα την καρδιά μου να σπάει… και ταυτόχρονα να γεμίζει.
Το παιδί αυτό δεν γνωρίζει θεολογίες, δεν διάβασε βιβλία… αλλά γνώρισε τον Χριστό με τον πιο αληθινό τρόπο με την αγάπη. Έσκυψε και φίλησε τον Σταυρό, σαν να ακουμπούσε όλο του τον πόνο, όλη του την ελπίδα, όλη του τη ζωή επάνω Του. Δεν ξέρω τι είχε μέσα του. Πείνα; Κούραση; Πόνο; Ίσως όλα μαζί. Μα εκείνη τη στιγμή, τα άφησε όλα εκεί… επάνω Του.
Και εγώ, στάθηκα σιωπηλός… με μάτια βουρκωμένα.
Γιατί σκέφτηκα πως αυτό το παιδί ίσως δεν έχει τίποτα από όσα θεωρούμε εμείς «απαραίτητα»… κι όμως έχει κάτι που πολλοί από εμάς χάσαμε μια καρδιά που ξέρει να εμπιστεύεται τον Θεό ολοκληρωτικά.
Ένα φιλί… τόσο μικρό.
Και όμως, έκρυβε μέσα του έναν ολόκληρο σταυρό ζωής.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως ο Χριστός δεν ήταν ψηλά, μακριά… ήταν εκεί. Σκυμμένος κι Εκείνος, να δεχτεί το φιλί αυτού του παιδιού, να σκουπίσει τα δάκρυά του, να του ψιθυρίσει πως δεν είναι μόνο.
Και τότε κατάλαβα…
πως η πίστη δεν διδάσκεται… αποκαλύπτεται.
Στα απλά. Στα ταπεινά. Στα μικρά.
Εδώ, στη γη της δοκιμασίας, ο Θεός δεν λείπει. Είναι παρών. Στα μάτια ενός παιδιού. Σε ένα φιλί επάνω στον Σταυρό. Σε μια καρδιά που ξέρει να αγαπά χωρίς να ζητά.
Και τότε κατάλαβα…
πως ίσως εμείς έχουμε πολλά, αλλά εκείνοι έχουν τον Χριστό πιο βαθιά.
Απόψε, η Μαδαγασκάρη δεν ήταν φτωχή.
Ήταν πλούσια… σε πίστη.
Και μέσα μου, σιωπηλά, γεννήθηκε μια προσευχη
«Εδώ είμαι, Χριστέ μου… κράτα με......
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου