Σκεφτόμουν πόσο άθλιες, άχρηστες —και ταυτόχρονα γελοίες αλλά και αξιολύπητες— είναι στην πραγματικότητα οι μεγάλες προσωπικότητες αυτού του κόσμου. Κανείς απολύτως δεν αφιερώνει ούτε μια σκέψη στους μεγάλους ισχυρούς, τους βασιλιάδες, τους προέδρους, τους κυρίαρχους των μαζών. Ίσως, μια φορά τον χρόνο, να εμφανιστούν μερικοί ανυποψίαστοι άνθρωποι για να ανάψουν ένα στραβό κερί.
Και τι γίνεται με τους πρωτεργάτες του πολιτισμού —τις ιδιοφυΐες, τους συγγραφείς, τους διαπρεπείς θεολόγους, τους πατριάρχες, τους πανεπιστημιακούς καθηγητές, τους εφευρέτες; Κανείς δεν τους θυμάται. Κείτονται λησμονημένοι στους τάφους τους ή βρίσκονται θαμμένοι μέσα σε βιβλία, γεμάτα σκόνη και ακάρεα.
Πόσο κενή —πόσο σαν απλή σκόνη— είναι η δόξα αυτού του κόσμου! Μόλις φύγεις, κανείς δεν σε θρηνεί —εκτός, ίσως, από την ίδια σου τη μητέρα. Κάποιοι μπορεί να μιλήσουν για σένα για λίγες μέρες, κι έπειτα... απόλυτη, αιώνια σιωπή.
Υπάρχει μόνο μία εξαίρεση: αν οι άνθρωποι διαισθανθούν ότι ήσουν —και παραμένεις— άνθρωπος της προσευχής. Κοιτάξτε την Αγία Παρασκευή —μια νέα γυναίκα με κουρέλια, της οποίας όμως οι προσευχές εξακολουθούν να συγκεντρώνουν εκατομμύρια ανθρώπους. Κοιτάξτε τη λάρνακα του Αγίου Δημητρίου του Νέου στο Βουκουρέστι —ενός ταπεινού βοσκού από τις όχθες του ποταμού Λομ. Η ουρά εκείνων που περιμένουν να προσκυνήσουν το ιερό του λείψανο δεν τελειώνει σχεδόν ποτέ.
Οι άγιοι του Θεού είναι ο μόνος σύνδεσμος ανάμεσα στον Ουρανό και αυτόν τον κόσμο —ένας σύνδεσμος που αψηφά και συντρίβει τις σφραγίδες αυτού του απέραντου τάφου που ονομάζουμε Γη. Τα υπόλοιπα —χώμα, σκόνη, βαρύγδουπα λόγια, επιδείξεις, πλούτη, χρυσάφι, γαρίδες, χαβιάρι, φθορά— δεν είναι τίποτα άλλο παρά στολισμένα πτώματα, εκτεθειμένα στη βιτρίνα του θανάτου.
Δεν απομένει τίποτα από εμάς, παρά μόνο οι στιγμές που αφιερώσαμε στην προσευχή και την ελεημοσύνη!
Στρέψτε τις καρδιές σας προς την προσευχή, διότι μόνο αυτή μπορεί να μας σώσει από τον αιώνιο θάνατο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου