Ήταν απόγευμα· πήγα στην εκκλησία μια ώρα που δεν βρισκόταν κανείς άλλος εκεί. Δεξιά από την είσοδο βρισκόταν το δωμάτιο του πατρός Μιχαήλ — το επισκεπτόμουν πάντα όποτε πήγαινα στην εκκλησία. Ένιωθα μια πατρική θαλπωρή, τόσο από τον ίδιο όσο και από τη μοναχή· όποτε έφερνα κάτι μαζί μου, εκείνη μου έδινε πάντα βάζα με γλυκά του κουταλιού — δεν με άφηνε ποτέ να φύγω με άδεια χέρια. Δίστασα να μπω και να τον ενοχλήσω, καθώς ήταν ήδη αδιάθετος και δεν ήθελα να προκαλέσω αναστάτωση. Σκέφτηκα: «Θα πλησιάσω την πόρτα, θα ακουμπήσω το χέρι μου πάνω του και, με αυτόν τον τρόπο, θα νιώσω έστω και λίγο τη χάρη του». Πλησίασα προσεκτικά, και όταν άνοιξα την πόρτα —αυτά που αντίκρισαν τα μάτια μου και άκουσαν τα αυτιά μου— εκείνο το συναίσθημα δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ο πατήρ Μιχαήλ, αν και άρρωστος, ήταν γονατιστός σε προσευχή και έλεγε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό», ενώ δάκρυζε. Έμεινα ακίνητος από την απόλυτη έκπληξη. Η ειλικρίνειά του ήταν τόσο βαθιά — σίγουρα, κανείς δεν θα μπορούσε να μιλήσει με τέτοιον τρόπο παρά μόνο στον ίδιο τον Κύριο. Δεν μπορούσα να κάνω ούτε βήμα· ήμουν τόσο ταραγμένος και ένιωθα τέτοια αμηχανία, που μου κόπηκε η ανάσα και δεν ήξερα τι να κάνω. Ο πατήρ Μιχαήλ σηκώθηκε —πριν προλάβω καν να του απλώσω το χέρι για να τον βοηθήσω—, με αγκάλιασε σφιχτά και μου έδωσε την ευλογία του. Ένιωσα σαν όλη η θαλπωρή του σύμπαντος να διαπερνά το σώμα μου· ένιωσα τα πάντα —το ουράνιο, το επίγειο, την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε ένα πραγματικό σπίτι— όλα μαζί, την ίδια στιγμή. Πέρασε πολύς καιρός, κι όμως δεν έχω ξεχάσει ποτέ εκείνη την ημέρα, εκείνο το θαύμα, εκείνη τη θεϊκή φωνή και εκείνα τα αυθεντικά δάκρυα. Τον πλησίαζα πάντα με τον βαθύτερο σεβασμό· για μένα ήταν άγιος, και έτσι θα παραμείνει για όσο διάστημα βρίσκομαι σε αυτόν τον κόσμο. Είτε —ποιος ξέρει, ίσως αυτό να ισχύει όντως— είναι ήδη άγιος (αυτό είναι ζήτημα που εναπόκειται στο Πατριαρχείο να κρίνει), εγώ, ως απλός άνθρωπος, είδα έναν άγιο στο πρόσωπό του… Είθε ο Κύριος να χαρίσει σωτηρία στην αξιοσέβαστη, δίκαιη ψυχή του πατρός Μιχαήλ! Αυτή η μέρα άλλαξε πολλά στον τρόπο σκέψης μου... Ο γεμάτος χάρη πατήρ Μιχαήλ εγκαθίσταται ανάμεσα στους αγγέλους, στη βασιλεία του Κυρίου! Τον αγαπώ!
Νόνα Κορκοτάτζε
Αναμνήσεις από τον Αρχιμανδρίτη Μιχαήλ Κασράτζε
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου