Πνευματικές διδασκαλίες του Πατέρα Ιωήλ
Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο μοναστήρι Τσιρίλοβατς, είχαμε, μπορώ να πω, πραγματική ευλογία να μιλήσουμε με τον Πατέρα Ιωήλ. Ήμασταν πέντε άτομα, τέσσερις αδελφοί και μία αδελφή, και ήμασταν από διαφορετικά μέρη: Λιούμποβια, Ούμπ, Λόζνιτσα, Δεσπότοβατς, Μελβούρνη. Φτάσαμε στη μέση της ημέρας και όταν ρωτήσαμε γι' αυτόν, μπορούσα να δω από το πρόσωπο της μοναχής ότι δεν ένιωθε καλά που τον ενοχλούσαμε, αλλά πήγε να τον φωνάξει. Αν και ο γέροντας είχε προηγουμένως πάει να αναπαυθεί, επειδή είχε τελέσει τη Λειτουργία εκείνη την ημέρα και ήταν ήδη με καλεσμένους, μετά από πρόσκληση της μοναχής παρόλα αυτά βγήκε να μας μιλήσει λίγο. Λυπήθηκα που τον ενοχλούσα στις διακοπές του, αλλά πιστεύω και ξέρω ότι ακόμα και χωρίς να του πούμε από πού ήμασταν, το γνώριζε στο πνεύμα του, καθώς και ότι δεν ήμασταν σε θέση να ερχόμαστε συχνά σε αυτόν, γι' αυτό και βγήκε να μας μιλήσει και να μας δώσει μερικές συμβουλές που θα μας σώσουν την ψυχή. Και η συζήτηση μαζί του πήγε ως εξής...
Πατέρας Ιωήλ: Υπάρχει κανείς εδώ που καπνίζει (κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου με κοιτάζει κατάματα);
...ένας αδελφός από τη Λοζνίτσα και μια αδελφή από τη Μελβούρνη απαντούν...
- Μετά, επαναλαμβάνει την ερώτηση: Υπάρχει κάποιος άλλος;
(συνεχίζει να με κοιτάζει κατάματα, οπότε αρχίζω να αναρωτιέμαι: Γιατί με κοιτάζει...;).
- Υπάρχει κάποιος άλλος;
...μια στιγμή σιωπής..., μετά γυρίζει προς το μέρος μου:
- Δεν είσαι, βλέπω στα μάτια σου ότι δεν είσαι καπνιστής...
- Υπάρχει κάποιος άλλος;
Όταν, ο αδελφός Μπόγιαν εμφανίζεται και λέει: Πάτερ, καπνίζω μερικές φορές, αλλά δεν είμαι καπνιστής. Και ο γέρος του απαντά: Ναι, καπνίζω, ληστεύω μερικές φορές μια τράπεζα, αλλά δεν είμαι κλέφτης...
Μετά από αυτό, ξεσπάσαμε όλοι σε γέλια...
Εκείνη την εποχή, ζούσα σε ένα μοναστήρι ως δόκιμος. Ο Μπόγιαν ήταν σε αυτό το μοναστήρι για κάποιο χρονικό διάστημα. Δεν ξέρω αν ήταν δόκιμος ή κάποιος που απλώς ήθελε να ζήσει πώς είναι η ζωή στο μοναστήρι, αλλά αν κάποιος με ρωτούσε όσο τον γνώριζα, αν ο Μπόγιαν κάπνιζε, θα έλεγα με 100% βεβαιότητα ότι όχι. Και ο γέρος έβλεπε ακόμη και αυτό που αυτός ο αδελφός θεωρούσε ασήμαντο, αμελητέο. Δεν ήθελε να το κρύψει από τον γέρο, απλώς δεν το θεωρούσε καθόλου άξιο αναφοράς. Και ο πατέρας μου, με έναν έξυπνο τρόπο, κατάφερε και να μας ευαισθητοποιήσει και να μας διδάξει ότι κάθε αμαρτία, όσο μικρή κι αν είναι, εξακολουθεί να είναι αμαρτία και μας παρασύρει στην καταστροφή. Μέχρι σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, κάθε φορά που θυμάμαι αυτό το γεγονός, ένα χαμόγελο εμφανίζεται στο πρόσωπό μου και χαρά στην ψυχή μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου