"Ἡ Λίμνη τῶν Στεναγμῶν καὶ ἡ Μητρικὴ Σιωπή"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Βρίσκομαι ταπεινὸς προσκυνητής στὸν Τίμιο Πρόδρομο, στὴν Καστρίτσα Ἰωαννίνων, καὶ ἀφήνω τὸ βλέμμα μου νὰ ταξιδέψει μακριά. Μπροστά μου, σὰν σὲ πιάτο ἁπλωμένη, ἡ λίμνη Παμβώτιδα. Ἤρεμη, καταπράσινη, σχεδὸν ἀκίνητη. Τὰ νερά της καθρεφτίζουν τὸν οὐρανὸ καὶ μοιάζουν νὰ κρατοῦν μέσα τους μιὰ βαθιά, ἀνεξήγητη σιωπή. Ποὺ καὶ πού, ἕνα καΐκι σχίζει ἁπαλὰ τὴν ἐπιφάνειά της καὶ ὕστερα ὅλα πάλι ἡσυχάζουν.
Κι ἐγὼ ἡσυχάζω μαζί της.
Ἡ ψυχή μου γαληνεύει, μὰ μιὰ σκέψη ἔρχεται ἀθόρυβα καὶ στέκεται μέσα μου: πόσες πίκρες, πόσα βάσανα, πόσους καημοὺς νὰ κρύβουν ἄραγε αὐτὰ τὰ ἤρεμα νερά; Πόσοι ἄνθρωποι κάθισαν κάποτε στὴν ὄχθη της καὶ ἄφησαν ἕνα δάκρυ νὰ πέσει στὴ σιωπή της; Πόσοι ἀναστεναγμοὶ ταξίδεψαν πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνειά της, χωρὶς κανεὶς νὰ τοὺς ἀκούσει;
Καὶ τότε ὁ νοῦς μου στρέφεται στὴν Παναγία.
«Τὴν δέησίν μου δέξαι τὴν πενιχράν, καὶ κλαὺθμὸν μὴ παρὶδῃς καὶ δάκρυα, καὶ στεναγμόν...»
Ὅπως ἡ Παμβώτιδα ἔχει ἀκούσει ἀμέτρητους ἀνθρώπινους ἀναστεναγμούς, ἔτσι καὶ ἡ Παναγία μας ἀκούει καθημερινὰ τοὺς ἀλαλήτους στεναγμοὺς τῶν παιδιῶν της. Ἐκεῖ ὅπου ἐμεῖς βλέπουμε μόνο σιωπή, Ἐκείνη γνωρίζει τὸν πόνο. Ἐκεῖ ὅπου τὰ χείλη δὲν μποροῦν νὰ μιλήσουν, ἡ καρδιὰ προσεύχεται. Καὶ ἐκεῖ ὅπου ὁ ἄνθρωπος λυγίζει, ἡ μητρική της σκέπη γίνεται παρηγοριά.
«Ἀντιλαβοῦ μου ὡς ἀγαθή...» Τί ἁπλῆ καὶ βαθιὰ παράκληση! Δὲν ζητῶ πολλά· ζητῶ μόνο νὰ μὴ μὲ προσπεράσει ἡ εὐσπλαχνία της.
Κοιτῶ ξανὰ τὴ λίμνη. Τὸ φῶς ἀρχίζει νὰ μαλακώνει. Καὶ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου ἀνεβαίνει μιὰ εὐγνωμοσύνη:
Δόξα σοι, ὁ Θεός!
Γιατί ἀκόμη κι ὅταν τὰ νερὰ τῆς ζωῆς ταράζονται, ὑπάρχει μιὰ Μητέρα ποὺ ἀκούει τὸν στεναγμό μας. Κι ὅταν ἡ δύναμή μας τελειώνει, ἐκείνη μᾶς θυμίζει πὼς ἡ ἐλπίδα δὲν πνίγεται· γίνεται προσευχὴ καὶ ἀνεβαίνει στὸν Οὐρανό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου