Μασονία.
Ὁ κ. Ὅμηρος µαζί µέ τὀν κ. Ἀντύπα ἦται φίλοι τοῦ πατέρα µου καί τόν παρότρυναν νι ἐνταχθεῖ στή µασονία, ἀλλά ὁ πατέρας µου τό ἀπέφευγη διότι γνώριζε καλά τόν ρόλο αὐτῆς τῆς μυστικῆς ὀργάνωση Προσπαθοῦσε μάλιστα νά τούς φέρει σέ ἐπαφή µέ τόν Ἅγιοὥστε νά τούς βοηθήσει νά ξεφύγουν ἀπό τά δίχτυα της μασονίας,
Ένα βράδυ ὁ κ. Ἀντύπας πέρασε ἀπό τό σπίτι µας καί χαρούμενος ο πατέρας µου τόν σύστησε στὀν Ἅγιο, ὁ οποίος παρολο πού δέν εἶχε ἐνημερωθεῖ, κάποια στιγµή τοῦ εἶπε:
Εἶσαι καλός ἄνθρωπος, νά πάρει ἡ εὐχή.., ὅμως ἔχεις μπλέξει!!!
Ἐκεῖ πού εἶσαι ἐνταγμένος δέν εἶναι ἔτσι ὅπως τά νομίζεις» Τώρα σοῦ τά παρουσιάζουνε ὅλα Τέλεια, Νά τό ξέρεις σὲ λίγο καιρό θά σοῦ παρουσιαστεῖ τό ἀληθινό πρόσωπο τους καὶ θά σὲ πιέσουν. Ὅταν μάθεις τίς προθέσεις τους, δὲν θά τὸ ἀντέξεις, θά “φύγεις” καί θά εἶσαι µέσα στό γραφεῖο σου. Γέροντα, ἐργαζόμαστε γιά τό καλό τῆς Πατρίδας.
"Ἔλα νά ἐξομολογηθεῖς καί νά ἀλλάξεις ζωή... Ἐκεῖ πού εἶσαι, εἶναι πολύ κακό πράγµα..! Ὅμως “βλέπω” πώς δέν θά τό ἀντέξεις...
Ὁ Ἅγιος κουνοῦσε τό κεφάλι του λυπηµένα, ἐνῶ ἐκεῖνος ἔμεινε ἔκπληκτος ἀπό τήν εὐθύτητα τοῦ Ἁγίου. Χωρίς νά θυμώσει, χαμογέλασε συγκαταβατικά, ἔσκυψε καί φίλησε μέ εὐλάβεια τό χέρι του καί ἔφυγε.
Ὁ κ. Ἀντύπας ἦταν διευθυντής μεγάλης τράπεζας καί ίκανότατο στέλεχος. Ἠταν καλός ἄνθρωπος καί ἀπό καλή οίκογένεια, ἀλλά ἦταν καί ἀφελής, διότι πίστευε ὅσα τοῦ προπαγάνδιζαν προκειμένου λίγο-λίγο νά τόν εἰσάγουν στά ἄδυτα τῆς µασονίας. Ὅταν ἔφυγε ἀπ᾽ τό σπίτι, ὁ πατέρας μου ρώτησε τόν Ἅγιο:
-Παππούλη, τί ἐννοοῦσες ὅταν τοῦ εἶπες: “Θά φύγεις και θά εἶσαι µέσα στό γραφεῖο σου”.
«Ὁ φίλος σου σύντομα θά µάθει ἀλήθειες πού τώρα ἀρνεῖται νά τίς δεῖ. Θα τοῦ ζητήσουν νά κάνει πράγµατα που δέν πρέπει.., πού τώρα δέν τά φαντάζεται! Καί θά τὀν πιέσουνε πολύ! Τότε θά δεῖ τό ἀληθινό πρόσωπό τους θά καταλάβει πόσο μπλεγμένος εἶναι καί δέν θά τό ἀντέξει ἡ καρδιά του. Θά πεθάνει ἐπάνω στό γραφεῖο του καί ἐσύ θά τό µάθεις ἀπό τό τηλέφωνο!
Πράγματι, δέκα μῆνες ἀργότερα, ἦταν μεσημέρι, χτύπησε τό τηλέφωνο καί ζήτησαν τόν πατέρα µας. Μία φωνή τόν ἐνημέρωσε πὠς ἐκεῖνο τό πρωινό πέθανε ὁ φίλος του, ἀπό ἀνακοπή καρδιᾶς, ἐπάνω στό γραφεῖο του. Καί ἦταν νέος ἄνθρωπος! Ἀμέσως ὁ πατέρας µας ζήτησε καί τοῦ φέραµε τόν ξύλινο σταυρό πού ἦταν δῶρο τοῦ Ἁγίου, καί ἀφοῦ τόν ἀγκάλιασε σφιχτά, ἔκλαψε γιά τόν δύστυχο φίλο του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου