«Βρέθηκαν ἴσως μερικοὶ μεγάλοι ἄθεοι ποὺ ὑπεστήριξαν μέσα στοὺς αἰῶνες ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γίνη Θεός.
Κανεὶς ὅμως ποτέ, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους Πατέρες, δὲν τόλμησε νὰ ὑποστηρίξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γ ε ν ν ή σ η τὸν Θεό.
Κι ὅμως αὐτὸ τὸ μεγάλο παράδοξο εὐδόκησε ὁ Θεὸς νὰ ἀποτελῆ τὴ μεγάλη ἀξία, ἀλλὰ καὶ τὴν ὕψιστη εὐγένεια τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως.
Ὁ Θεὸς ἀξίωσε τὴν ἀνθρώπινη φύση νὰ γίνη θ ε ο τ ό κ ο ς.
Ἡ ἀξία τῆς Παρθένου βρίσκεται ἀκριβῶς στὸ ὅτι πραγματοποίησε αὐτὸν τὸν σκοπό. Καὶ τὸν πραγματοποίησε λέγοντας «ἰδοῦ ἡ δούλη Κυρίου».
Γιατὶ τὸ ἀληθινὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου ἔγκειται ἀκριβῶς στὸ νὰ πραγματοποιῆ τὸν ὕψιστο προορισμὸ ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς καὶ νὰ ἔχη ταυτόχρονα τὴ συνείδηση ὅτι «δοῦλος ἀχρεῖός ἐστι» (Λουκ. 17,18).»
•Παναγιώτης Νέλλας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου