Θυμάμαι......

Θυμᾶμαι τὸν θάνατο τοῦ Γερο-Ἡσυχίου τοῦ Κωνσταμονίτη πρὶν χρόνια. Πῆγε ν' ἀνάψει τὸ καντηλάκι, ἔγειρε κι ἔτσι ἥσυχα ἔφυγε. Χρόνια πορτάρης, μὲ μετρημένα λόγια. Ὁ Μελέτιος ὁ Σιμωνοπετρίτης χαμογελώντας ἀπεκοιμήθη. Ὁ Γερο-Γιάννης τῆς Καλύβης μου, μόλις κοινώνησε

Καὶ θυμᾶμαι κι ἐγὼ τὸν θάνατο ἀγρυπνώντας μὲ τὴν ἀρρώστια μου.

Ἀκούγεται ἡ σόμπα, ἕνα ποντίκι στὴ σκεπή, τὰ βήματα τοῦ παπα-Σίμωνα, σὰν κάτι νὰ 'χασε μέσα στὴ νύχτα, κάπου νὰ σκουντουφλᾷ, κάτι νὰ ζητᾷ, ἢ κάτι ν' ἀνακατεύει ἀνάμεσα στὰ κουτιὰ καὶ τὰ φουντούκια καὶ τὶς εἰκόνες καὶ τὰ σκεπάσματά του.

Πέθανε ἡ ἀνηψιὰ τοῦ παπα-Σίμωνα, ἑφτὰ χρονῶ λέει. Δηλαδὴ πρέπει νὰ 'μαστε ἕτοιμοι κάθε στιγμή, λέει

Ὅποτε κοιμηθεῖ μοναχὸς χτυπᾷ ἡ καμπάνα, ὅ,τι ὥρα καὶ νὰ 'ναι, ἀκόμη καὶ στὴ λειτουργία. Γιὰ νὰ βοηθήσουν οἱ εὐχὲς τὴν ψυχὴ στὴν ἄνοδο.

Τὸ πρωὶ φέρανε σκοτωμένο ἕναν λύκο.

Σὰν νὰ πιάνει νοτιᾶς

Πέθανε καὶ ἡ γιαγιὰ τοῦ Σαμουήλ. Ἑκατὸ χρονῶ. Θὰ πάει στὸν Παράδεισο, ἔλεγε. Ἦταν καλή. Στὶς ἐκκλησιὲς μέσα αἰσθανόταν πιὸ καλὰ ἀπ' ὅ,τι στὸ σπίτι της. Ὁ Εὐστράτιος φεύγοντας ἄφησε μισὴ σοκολάτα καὶ εἶπε: «Σημερινοὶ εἴμαστε, οὐρανοὶ δὲν εἴμαστε!».

Ὁ Ἑσπερινὸς ἔγινε στὸ κοιμητήρι

Αὔριο τῶν ψυχῶν

ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΩΥΣΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

(1952-2014)