ΣΤΌ ΞΕΡΟΚΑΛΥΒΟ. ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

ΣΤΌ ΞΕΡΟΚΑΛΥΒΟ. ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Μαρτυρία π.Ιωακείμ Ιερομονάχου. Ιερό κελλίον Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ.

Στο ξεροκάλυβο

Σιγά-σιγά, μοῦ γεννήθηκε ὁ πόθος να βρῶ κάποιον τόπο νά ἀσκητέψω στό Ἅγιον Ὄρος καί τό 1983, μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἁγίου, πῆρα τήν ὁριστική ἀπόφαση νά γίνω ἁγιορείτης. Ἀφοῦ δοκίμασα διάφορα μέρη καί δέν ἀναπαύτηκα, βγῆκα ἔξω στόν κόσμο. Τήν τρίτη φορά, καθώς ἐρχόμουν στό Ἅγιον Ὄρος μέ τό καράβι, κάθισε δίπλα μου ὁ π. Πρόδρομος, καλογέρι τοῦ Γέροντος Χαραλάμπους τοῦ Διονυσιάτη, καί ἐκεῖνος μοῦ ὑπέδειξε ἕνα ἀσκητικότατο ξεροκάλυβο στη Νέα Σκήτη. Ἦταν έγκαταλελειμμένο καί σέ ἄθλια κατάσταση, ἀλλά τό ἀγάπησα ἀμέσως.

Ἤθελα ἡσυχία γιά νά ἐργαστῶ στήν εὐχή, γιά νά ξαναζήσω ἐκείνη τήν παλιά πνευματική ανάταση τῆς προσευχῆς.

Σέ αὐτό τό Καλύβι ἀγωνίστηκα 27 ολόκληρα χρόνια, χωρίς νά μέ γνωρίζουν ιδιαίτερα καί χωρίς νά μέ ένοχλοῦν.

Ἄρχισα να ζῶ ἐρημικά καί ἀσκητικά, μόνος μου, χωρίς συναναστροφές καί χωρίς διακόνημα, ἀφοῦ εἶχα τή σύνταξή μου γιά νά ἀγοράζω τά ἀναγκαῖα. Συνήθως ἔτρωγα μόνο μαρούλια πού μοῦ ἔδινε ὁ πάτερ Γεώργιος, ἀπό τή διπλανή Καλύβη, καί ὅλη μέρα δινόμουνα στήν προσευχή.

Όταν κατέβηκα στην Αθήνα, ὁ Ἅγιος ἄρχισε νά μοῦ περιγράφει τό ξεροκάλυβό μου καί τά μονοπάτια γύρω ἀπ' αὐτό.

Κάποια στιγμή, μοῦ εἶπε: «Κάτω ἀπό τήν Καλύβη σου βλέπω σε ἕνα σημεῖο ὑπάρχει νερό, ἀλλά δέν σοῦ λέω ποῦ εἶναι γιά να μήν παιδεύεσαι...». Δέν εἶχα νερό καί μοῦ ἔδινε ὁ πάτερ Γεώργιος ἀπό τή διπλανή Καλύβη.

Ὁ π. Γεώργιος δούλευε πολύ σκληρά. Ἔκανε ξύλινες σφραγίδες γιά πρόσφορα, εἶχε κήπους μέ πολλά μαρούλια, ντομάτες, πιπεριές...κ.ἄ. Δέν σταματοῦσε ὅλη μέρα. Ὁ Ἅγιος μοῦ τόν ἐπαινοῦσε συχνά: «Βρέ, αὐτός εἶναι μοναχός, αὐτός εἶναι καλόγερος! Αὐτός μάλιστα! Προσευχή καί έργασία. Σέ ἀγαπῶ μωρέ, ἀλλά ἐσύ εἶσαι τεμπέλης!». Ὁ π. Γεώργιος ἦταν μέν πολύ ἐργατικός, ἀλλά ἦταν καί ὀξύθυμος καί ἀπότομος καί γι' αὐτό δέν μέ ἀνέπαυε καί τόν ἀπέφευγα. Μέ αὐτά τά λόγια ὁ Ἅγιος μοῦ ἔδειχνε τίς ἀρετές του, γιά νά μήν τόν κατακρίνω, καί ταυτόχρονα μέ ταπείνωνε. Ἄλλες φορές, γιά νά μέ προφυλάξει ἀπό τήν ἔπαρση, ἐπειδή ἀγωνιζόμουνα σκληρά, μοῦ ἔλεγε λυπημένα: «Δέν εἶσαι καλά... δέν εἶσαι...».

Εἶχα μεγάλα γένια καί πολλές φορές τά ἔπιανε μέ τά δύο του χέρια, τα χάιδευε, τά τραβοῦσε, τά φιλοῦσε καί μοῦ ἔλεγε: «Εσένα, σ' αγαπάω, μωρέ. Σ' αγαπάω. Γιά ὅλους τούς ἄλλους προσεύχομαι μαζί, ἀλλά γιά σένα ξεχωριστά!». Ἴσως νά τό ἔλεγε αὐτό, ἐπειδή εἶχα ταλαιπωρηθεῖ πάρα πολύ ἀπό μικρό παιδί στο ξεκίνημα τῆς μοναχικῆς μου ζωῆς καί τά ἔβλεπε ὅλα.

Κάποτε, συζητώντας με άλλους μοναχούς, τούς εἶπα ὅτι ὁ π. Πορφύριος μου φιλάει τα γένια και, ὅταν ξαναπήγα, μου εἶπε ἀμέσως λυπημένα: «Δέν θά ξαναφιλήσω τα γένια σου, γιατί ἐσύ πᾶς καί τά λές στούς ἄλλους».

Ἔμαθα τό αυστηρό καί ἀσκητικότατο πρόγραμμα  τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστῆ καί ἄρχισα νά τό ἐφαρμόζω κι εγώ. Τό ἀπόγευμα ξεκούραση καί κάθε βράδυ πολύωρη ἀγρυπνία μέ ἀτελείωτη ὀρθοστασία καί πάρα πολλές στρωτές μετάνοιες.

Καί ἐνῶ εἶχε φουντώσει ὁ ζῆλος μου γιά μεγαλύτερο αγώνα, μία ἡμέρα, νωρίς τό ἀπόγευμα, καθώς ἑτοιμαζόμουνα να ξαπλώσω γιά νά κοιμηθῶ, βλέπω ἀπό τό παράθυρο τόν Ἅγιο μαζί μέ τόν παπα-Φώτη. Μόλις βγῆκα ἔξω, μέ μάλωσε:

-Τί κάνεις ἐδῶ μωρέ;

-Εεε νά..., ὅ,τι μπορῶ κάνω. Θέλω να ξαναβρῶ τήν εὐχή.

-Αὐτά πού κάνεις δέν εἶναι γιά σένα, δέν εἶσαι ἐσύ στά μέτρα αὐτά. Πέσε καί κοιμήσου τό βράδυ καί σήκω στις 4:00 ἡ ὥρα τά χαράματα καί διάβασε τήν Ἀκολουθία σου. Τό πρωί πάρε τό τσαπί καί πήγαινε να σκάψεις. Αὐτά πού κάνεις να τα σταματήσεις. Θα σπάσει τό νευρικό σου σύστημα καί θά καταλήξεις στο φρενοκομεῖο, ἐάν συνεχίσεις ἔτσι...

- Λές νά μέ ἀφήσει ἡ Παναγία;

-Ἡ Παναγία μοῦ τά εἶπε αὐτά καί μέ ἔστειλε νά σοῦ τά πῶ!!! Άφησε αὐτήν τήν ἄσκηση καί βγές ἔξω στον κῆπο.

Μήν κάθεσαι μέσα κλεισμένος. Πάρε το τσαπί καί σκάψει...

Βάλε κάνα μαρούλι, βάλε κάνα κρεμμύδι...

Έκανα τόν ἔγκλειστο άσκητή καί θά κατέρρεα ψυχικά. Ο Ἅγιος μέ ἔσωσε! Ἐπίσης μοῦ εἶπε:

«Νά παίρνεις τήν Παρακλητική καὶ νά βγαίνεις ἔξω στό βουνό νά διαβάζεις τόν Ἑσπερινό καί τὸ Ἀποδειπνο, Νά πάρεις καθαρό ἀέρα.., Τί κλείστηκες ἐδῶ µέσα; Βρέ, ἐάν σέ πάρει εἴδῆση ὁ διάβολος ὅτι κάνεις τόν ἀσκητή, θά σοῦ τινάξει τά πέταλα στόν ἀέρα[ Μήν κλείνεσαι µέσα μωρέ! Τί κάνεις; Ἀγωνίζεσαι νἀ φτάσεις τόν παπα-Χαράλαμπο τόν Διονυσιάτη; 

«Ναί, αὐτά τά κάνω γιατί τά κάνει κι αὐτός, 

«Δέν τόν φτάνεις αὐτόν! Μήν πᾶς νά κάνεις ὅτι Κάνει αὐτός, γιατί θά σακατευτεῖς! Αὐτός ἔχει χάρισμα, ἔχει γερό σῶμα, ἔχει δυνατό ὀργανισμό. Ἐσύ νά τό προσέξεις αυτό., μήν κάνεις ὑπερβολές! 

Ὁ Ἅγιος µέ πρόλαβε ἀπό τά πολύ χειρότερα, διότι ἐκεῖνες οἱ πολύωρες ὀρθοστασίες ἤδη εἶχαν σακατέψει τά πόδια µου, Εἶχαν γίνει μπλέ ἀπό τόν φλεβίτη, ἀλλά δέν ὐποχωροῦσα. 

Σ’ αὐτό τό ξεροκάλυβο εἶχα πολλές ἐμπειρίες! Μόλις ξάπλωνα γιά νά κοιμηθῶ, ἄκουγα τό µάνταλο τῆς πόρτας νά ἀνοίγει καί βήματα µέσα στό σκοτάδι. Ξαφνικά πέφτανε ἐπάνω µου τά δαιμόνια καί ἄρχιζε µία µάχη σῶμα µέ σῶμα. Φώναζα καί τά ἀπειλοῦσα, ἔλεγα προσευχές ἀλλά ἐκεῖνα ἐπέμεναν νά μέ πνίξουνε. Ἔλεγα µέσα µου: «Ταπείνωση Ἰωακείμ, ταπείνωση..», Καὶ ἔκανα ταπεινούς λογισμούς, ἀλλά δέν φεύγανε ὁριστικά. Μία ἡμέρα θυμήθηκα ὅτι ἀπέναντι στό προσκυνητάρι εἶχα λίγα ἅγια Λείψανα, τά ἔβαλα στό μαξιλάρι µου καί ἔτσι µέ ἄφησαν. 

Ἄλλοτε, ἀργά τή νύχτα, φώναζαν δυνατά: «Π. Ἰωακείιμ, π. Ἰωακείιιμ..!», διότι ἤθελαν νά µέ βγάλουν ἔξω ἀπό τήν Καλύβη µου, Ἄλλοτε ἤθελαν νά μποῦνε µέσα καί χτυποῦσαν δυνατά τήν πόρτα λέγοντας: «Δι’ εὐχῶν, δι’ εὐχῶν...!».

Εἶχα βάλει μπροστά στήν Καλύβη µου πλαστικές λαµαρίνες, γιά νά προστατεύοµαι ἀπό τούς ἀνέµους καί ἕνα βράδυ, τίς χτυπούσανε τόσο δυνατά πού νόµιζα πώς τίς σπάζανε,  ἐνῶ ἀκουγότανε ταυτόχρονα καί φοβερή ὀχλαγωγία.

 Εἶχα πάει κάποτε στό Κελλί τοῦ Ἁγίου,  στό Μήλεσι, καί ὅταν ἤρθε ἡ ὥρα γιά νά  φύγω, ἔσκυψα νά πάρω τήν εὐχή του, ἀλλά ἐκεῖνος ἔσκυψε  πιό γρήγορα καί μοῦ φίλησε τό χέρι. Δέν ξέρω πῶς τό δέχτηκα, πῶς ἄφησα ἐλεύθερο τό χέρι µου, χωρίς τήν παραμικρή ἀντίδραση ἤ διαμαρτυρία. Πάντως ὁ Ἅγιος ἐνθουσιάστηκε καί, χτυπώντας δυνατά τὀ δεξί χέρι στό γόνατό του, φώναξε: 

«Αύτό εἶναι µωρέ, αὐτό εἶναι...Ι!{ Αὐτό εἶναι ταπείνωση!». Άργότερα διαβάζοντας τόν βίο τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, κατάλαβα πὠς ὁ ἀληθινά ταπεινός τά δέχεται ὅλα. 

Ὅπως δέχεται τούς ἐξευτελισμούς, δέχεται καί τίς τιµές χωρίς νά ἀντιδρᾶ. 

Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.

Μαρτυρίες.

Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον