ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ!!! ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ .ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Μαρτυρία π.Ιωακείμ Ιερομονάχου. Ιερό κελλίον Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ.

Στην κόλαση!

Κάποτε ἀρρώστησα σοβαρά ἀπό τό ἔντερό μου καί νοσηλευόμουνα στο ΝΙΚΕ (Νοσηλευτικό Ἵδρυμα Κληρικῶν Ἑλλάδος) στα Πατήσια. Μία άγνωστη κοπέλα ἐπισκεπτότανε στο διπλανό θάλαμο τή νύφη της καί μία ἡμέρα ἦρθε καί σέ 'μένα καί ἄρχισε νά μέ ρωτάει γιά τήν εὐχή.

-Πάτερ, θέλω να μάθω γιά τήν νοερά προσευχή.

- Νά πᾶς στόν Πνευματικό σου νά σοῦ μάθει.

-Από ἁγιορείτη θέλω να μάθω...! Πεῖτε μου πνευματικά...

Στεκότανε μπροστά μου σε στάση προσοχῆς, σάν νά ἦταν μαρμαρωμένη. Τελικά ἀρχίσαμε νά λέμε τήν εὐχή. Προσκολλήθηκε σέ 'μένα καί ἐρχότανε συνέχεια. Ἀποκτήσαμε φιλία καί, ὅταν ἐπέστρεψα στό Ἅγιον Ὄρος, ἀρχίσαμε τήν ἀλληλογραφία. Σύντομα κατέβηκα στήν Ἀθήνα καί πήγαμε μαζί στόν Ἅγιο Νεκτάριο στήν Αἴγινα καί σέ ἄλλα προσκυνήματα.

Ἡ Σοφία ἦταν περίπου 25 χρονῶν, ἦταν πολύ εὐσεβής καί εἶχε μεγάλο ζῆλο στα πνευματικά. Ἦταν ἅγιος ἄνθρωπος καί τήν ἀγάπησα πολύ. Τήν ἀγαποῦσα πνευματικά σάν ἀδερφή μου, σάν ἕναν συνάνθρωπο πού κάνει τόν καλό αγώνα γιά νά γνωρίσει καί νά ἀγαπήσει τόν Θεό.

Ὅταν πῆγα στόν Ἅγιο, μοῦ εἶπε μέ πολύ σοβαρό ὕφος:

«Εάν πεθάνεις τώρα... θά πᾶς κατευθείαν στήν κόλαση!

Ἄλλο ἡ ἀγάπη γιά τόν Χριστό κι ἄλλο αὐτή ἡ ἀγάπη.

Απαγορεύεται ὁ μοναχός νά ἀγαπάει ἔτσι (μέ πάθος) ἄλλον ἄνθρωπο».

Χωρίς νά τό καταλάβω, εἶχα δεθεῖ συναισθηματικά μαζί της καί τή σκεφτόμουνα συνέχεια, ἐνῶ ἡ καρδιά τοῦ μοναχοῦ πρέπει νά ἀνήκει μόνο στόν Θεό. Απομακρύνθηκα ἀμέσως καί διέκοψα κάθε ἐπικοινωνία μαζί της. Πίστευα πώς εἴχαμε ἀδελφική, καθαρή αγάπη μεταξύ μας, ἀλλά ὁ πονηρός έργαζότανε υπόγεια, κρυφά καί έγώ εἶχα χάσει τή θεία Χάρη.

Μετά ἀπό χρόνια, από τρίτο πρόσωπο, ἔμαθα ὅτι ἡ Σοφία ἔγινε καλή μοναχή σε κάποιο Μοναστήρι.

Κάποτε πῆγα στόν Ἅγιο καί τοῦ εἶπα:

-Ἐδῶ καί ἀρκετό καιρό ἔχω ἀϋπνίες...

-Τί τρῶς μωρέ; Τό έντερο σε πείραξε κι άπό 

'κεῖ προέρχονται οἱ ἀϋπνίες σου.

-Τώρα ξεκίνησα να τρώω μόνο μαρούλια.

-Αὐτά πού τρῶς εἶναι τό καλύτερο φαγητό, διότι ἔχουν μέσα ὅ,τι χρειάζεται ὁ ὀργανισμός τοῦ ἀνθρώπου.

Γιά δύο μῆνες ἔτρωγα μόνο μαρούλι, τίποτα ἄλλο, καί θεραπεύτηκε τό ἔντερο, ἔφυγαν καί οἱ ἀϋπνίες.

Μία ἄλλη φορά μοῦ εἶπε: «Τά κρεμμύδια καί τά καρότα κάνουνε πολύ καλό στο κυκλοφορικό... Τό ἁλάτι εἶναι χρήσιμο γιά τόν ὀργανισμό».

Κάποιος γνωστός μου εἶχε προβλήματα μέ τήν καρδιά του καί διέκοψε παντελῶς τό ἁλάτι. Λίγα χρόνια ἀργότερα, πέθανε ἀπό καρδιαγγειακό επεισόδιο καί κύρια αἰτία τοῦ θανάτου ἦταν ἡ πλήρης ἔλλειψη τοῦ χλωριούχου νατρίου.

 Ἡ διατροφή μου ἦταν λιτή καί μία ἡμέρα μοῦ εἶπε:

-Νά τρῶς καί κάνα ψαράκι.

-Τό ψάρι μοῦ φέρνει δυσκοιλιότητα.

Μετάνοιες

-Ποιός τό εἶπε αὐτό μωρέ; Μοῦ φώναξε καί ἀπό τότε ἔτρωγα καί κάνα ψαράκι χωρίς νά μέ πειράζει στο στομάχι.

Κάποτε ἡ κοιλιά μου ἦταν πρησμένη καί ὅταν πῆγα στό Διαβαλκανικό Νοσοκομεῖο, μοῦ εἴπανε: «Πῶ, πῶ..., τί γίνεται ἐδῶ μέσα; Εἶναι γεμάτη υγρά»!

Ὅταν ἔκανα κάποια απότομη κίνηση, άκουγόντουσαν τά υγρά πού εἶχε μαζέψει ή κοιλιά μου. Ξεκίνησα μία θεραπεία μέ φάρμακα, ἀλλά δέν θεραπεύτηκα πλήρως καί τό πρόβλημα αὐτό τό ἔχω, σε μικρότερο βαθμό, μέχρι σήμερα.

Μ' αὐτό τό πρήξιμο δυσκολευόμουνα να σκύψω καί γι' αὐτό μείωσα καί τελικά σταμάτησα ἐντελῶς τίς στρωτές μετάνοιες, ἀκόμα καί στόν κανόνα μου. Δέν μποροῦσα μέ

κανέναν τρόπο νά τίς κάνω. Πῆγα στόν Ἅγιο καί τοῦ εἶπα:

-Γέροντα, σταμάτησα τίς μετάνοιες...

-Καί τό λές κιόλας; Έκοψες τίς στρωτές μετάνοιες; Οἱ μετάνοιες μωρέ, ἔχουν μεγάλη ἀξία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ!

Λίγο καιρό ἀργότερα συναντηθήκαμε στόν ἀρσανά τῆς Νέας Σκήτης. Ἐκεῖνος περίμενε τό καράβι γιά νά βγεῖ ἔξω καί, καθώς μιλούσαμε, ξαφνικά μοῦ εἶπε: «Μήν παίρνεις φάρμακα μωρέ». Μέσα μου ζορίστηκα. Ἔπρεπε νά κάνω ὑπακοή στόν Ἅγιο, ἀλλά εἶχα καί σοβαρό πρόβλημα, εἶχα σπαστική κολίτιδα. «Μά, πῶς μπορῶ νά μήν παίρνω φάρμακα;», σκέφτηκα λυπημένος. Ἐκεῖνος “κατάλαβε" πώς ζορίστηκα καί ἀμέσως πρόσθεσε: «Εεε..., πάρε, πάρε φάρμακα».

Ὁ Ἅγιος ἤ μέ δοκίμαζε γιά νά δεῖ τήν ἀντίδρασή μου ἤ ἤθελε νά ἀφεθῶ στή θεία Πρόνοια, νά ἀφήσω τόν ἑαυτό μου στόν Θεό, ἀλλά ἐγώ δέν μποροῦσα καί τελικά ἔδειξε συγκατάβαση στήν άδυναμία μου.

Νοερά προσευχή

Ἐπειδή δέν μποροῦσα νά κατεβαίνω συχνά στήν Ἀθήνα, μέ τήν εύλογία τοῦ Ἁγίου, ἔκανα Πνευματικό μου ἕναν ἁγιορείτη ὁ ὁποῖος (ἔτσι τό ἔβλεπα ἐγώ τότε) δέν μποροῦσε νά μέ βοηθήσει στή νοερά

1 Ὁ διατεταγμένος (ἀπό τόν Γέροντα ἤ τόν Πνευματικό) ἀριθμός μετανοιῶν, κομποσκοινιῶν κ.ἄ. τοῦ μοναχοῦ, πού ἐκτελοῦνται καθημερινά στό Κελλί του, κυρίως πρίν ἀπό τήν πρωινή Ἀκολουθία προσευχή. Ἔτσι ἐπισκέφτηκα ἕναν ἄλλο ἁγιορείτη Γέροντα πού εἶχε τή φήμη πολύ μεγάλου διδάσκαλου στή νοερά πρι. σευχή καί ἰδιαίτερα γνωστό γιά τήν ἄσκηση καί τήν άρετῃ του. Μέ τήν καθοδήγησή του αἰσθάνθηκα πὠς προχώρησᾳ στήν εὐχή. Ὅταν µετά ἀπό καιρό κατέβηκα στήν Ἀθήνα ο Ἅγιος, πρίν τοῦ μιλήσω, µέ αἰφνιδίασε: 

«Στραβά τήν πῆρες τήν εὐχή. «Μά, ἔτσι μέ ἔμαθε ὁ τάδε πολύ γνωστός Γέροντας. 

-Καί αὐτός στραβά τήν ἔχει πάρει. 

Αὐτό µέ ἄφησε ἄναυδο, διότι αὐτόν τόν Γέροντα ὅλοι τόν ἀναγνωρίζανε ὡς µεγάλο διδάσκαλο τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Ὅταν ἐπέστρεψα στό Ἅγιον Ὄρος, πῆγα σὲ ἕναν Πνευματικό πού καί ἐκεῖνος εἶχε τήν φήμη τοῦ ἐνάρετου καί προχωρηµένου στήν καρδιακή προσευχή καί ξεκινήσαμε µαθήµατα. Ὁ Πνευµατικός αὐτός κρατοῦσε τό κομποσχοίνι ἐλαφρά παρατεταµένο καί περνοῦσε τούς κόµπους µέ κάποια ταχύτητα ἐνῶ τά χείλη του ψιθύριζαν βιαστικά τήν εὐχή. 

Ὅταν ξαναπῆγα στὀν Ἅγιο, µέ περίµενε καθιστός στό κρεβάτι µέ τό δεξί χέρι παρατεταμένο καί τούς κόμπους νά τρέχουνε µέ ταχύτητα ἐνῶ ταυτόχρονα χαμογελοῦσε, Εἶχε τήν ἴδια στάση μέ τόν ἁγιορείτη Πνευματικό καί κατάλαβα πώς πάλι δέν εἶχα βρεῖ τόν κατάλληλο διδάσκαλο, Γιά µία περίοδο, ὅταν κατέβαινα νά δῶ τόν Ἅγιο, εἶχε αὐτή τή στάση. Θυμᾶμαι πού τόν ρώτησα: «Νά πάω νά λέω τούς λογισμούς µου στόν τάδε (πολύ γνωστό) Πνευματικό; «Ὅχι, ὄχι... «Τότε νά πάω στόν τάδε Ἡγούμενο πού εναι πολύ καλός, “Όχι ὄχι. οὔτε σ αὐτὀν. 

«Σέ ποιόν νά πηγαίνω νά μέ καθοδηγεῖ, 

«Σέ κανέναν ἀπ’ αὐτούς... Τοῦ εἶχα ἀναφέρει κάποιους πολύ γνωστούς Πνευματικούς ἐκείνης τῆς ἐποχῆς καί δέν συμφωνοῦσε. Τότε σήκωσε τὁ δεξί χέρι καί τό χτύπησε µέ δύναμη στὀ γὀνατό του, ξανά  καΐ ξανά, φωνάζοντας: «Παΐσιος µωρέ... Παΐσιος, Παἴσιος!!! Σ αὐτόν νά πηγαίνεις, νά λές τούς λογισμούς σου. Αὐτός τό χάρισμα τό πῆρε μέ τόν ἀγώνα του. Ἐγώ τό πῆρα ἀπό μικρό παιδί. 

-Μά, αὐτός δέν εἶναι Πνευματικός, οὔτε καί παπάς εἶναι... Πῶς θά μοῦ διαβάζει τή συγχωρητική εὐχή µετά; 

«Σ αὐτόν νά πηγαίνεις καί νά λές τούς λογισμούς σου καί μετά νά πηγαίνεις καί σέ ἕναν Πνευματικό νά σοῦ διαβάζει  καίτήν εὐχή. Πῆγα στόν Ἅγιο Παΐσιο στήν Παναγούδα καί τοῦ τό εἶπα. 

Χαμήλωσε τό κεφάλι του καί ταπεινά εἶπε: «Ἔεε, ἀφοῦ τό εἶπε ὁ π. Πορφύριος.. ὅταν ἔρχεσαι καμιά φορά ἐδῶ νά μοῦ τά λές». Ὁ Ἅγιος Παῖσιος μέ τό χάρισµά του εἶδε τό παρελθόν µου καί μοῦ εἶπε: «Νά διαβάζεις τό “Γεροντικό”, αὐτό νά τό διαβάζεις συχνά», δηλαδή τό πιό ἀγαπημένο µου βιβλίο πού εἶχε φουντώσει τὀν ζῆλο µου γιά ἄσκηση καί προσευχή. 

Κάποτε εἶχα πάει σέ ἕνα Μοναστήρι στὀ Ἅγιον Ὄρος καί, ὅπως σνομιλοῦσα µέ κάποιους μοναχούς γιά πνευματικά θέµατα, ἄρχισα νά τούς λέω γιά τὀν Γέροντα Πορφύριο καί αὐτοί µέ κοροϊδεύανε Ἀργότερα ὁ Ἡγούμενος κατέβηκε στήν Ἀθήνα καί πῆγε  δει τόν Ἅγιο γιά νά ἔχει προσωπική πείρα καί ὅταν ἐπέστρεψε στό Μοναστήρι, τούς εἶπε: «Πατέρες, κάνουμε λάθος.. Αὐτός εἶναι φοβερός!». 

Μετά ἀπ᾿ αὐτό, τόν κάνανε συμβουλάτορα καί γιά πολλές ἀποφάσεις τῆς Μονῆς τοῦ τηλεφωνούσανε ἤ πηγαίνανε κα τόν ρωτούσανε. Αὐτό τό Μοναστήρι προσπαθοῦσε νά διατιρήσει τήν ἀσκητική παράδοση τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἀπόφευγε ἀκόμη καί τίς µικρές πολυτέλειες. Κάποτε ὅμως διχάστε καν οἱ προϊστάμενοι ἐάν τό ἠλεκτρικό φῶς εἶναι πολυτέλεια ᾗ ὄχι καί πῆγαν καί τόν ρώτησαν: 

“Γέροντα, νά βάλουμε ἠλεκτρικό φῶς στό Μοναστήρι;

«Νά βάλετε. Δὲν εἶναι κακό. Εἶναι καθαριότητα. 

Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.

Μαρτυρίες.

Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος