Παρακλητικὸς Κανὼν εἰς τὴν ῾Υπεραγίαν Θεοτόκον τῆς ῾Ι. Μ. Βυτουμᾶ Τρικάλων. Ποίημα τοῦ κ. Γεωργ. Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 

῾Ιερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Βυτουμᾶ Τρικάλων

 

῾Η ῾Ιερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Βυτουμᾶ βρίσκεται βορειοδυτικά τῶν Τρικάλων. Σύμφωνα μέ τίς πηγές ἱδρύθηκε τό 1161 μέ ἔξοδα τοῦ Κων. Ταρχανιώτη καί τῆς συζύγου του Ζωῆς.  ̉Από τή μονή αὐτή σήμερα σώζεται μόνο τό κα­θολικό κι ἕνα παρεκκλήσιο, γύρω ἀπό τά ὁποία ἔχει ἀναπτυχθεῖ τά τελευταία χρόνια μία μονή μέ και­νούργια κτίρια.

   Eἰσερχόμενος ὁ προσκυνητής στόν περίβολο τῆς μονῆς νοτίως τῆς πύλης συναντᾶ τό ἀφιερωμένο στήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου παρεκκλήσιο πού κτί­στηκε τό 1559. Τό παρεκκλήσιο στήν κτητορική του ἐ­πιγραφή ἀναφέρεται ὡς “προπύλαιον” διαβατικό στή μονή ἀλλά σύμφωνα μέ νεότερες μελέτες χρησι­μοποιήθηκε ἀπό τήν ἀρχή ὡς παρεκκλήσιο. Πρόκει­ται γιά ἕνα μικρό μονόχωρο ναό πού καλύπτεται μέ φουρνικό (ἀσπίδα) καί εἶναι κατάγραφος μέ τοιχο­γραφίες πού φιλοτέχνησε τό 1559 ὁ ἀρχιμανδρίτης Νεκτάριος. Στό κέντρο τοῦ περιβόλου βρίσκεται τό καθολικό τῆς μονῆς πού μέχρι τόν 18ο αἰ. ἀποτελοῦ­σε ἐνοριακό ναό. Τό ἀφιερωμένο στήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου καθολικό πού κτίστηκε τό 1600 εἶναι μία τρίκλιτη βασιλική μέ ὑπερυψωμένο τό κεντρικό κλί­τος καί μεταγενέστερο (1662) νάρθηκα στή δυτική του πλευρά. ῾Ο ζωγραφικός διάκοσμος καί τό ἀξιό­λογης τέχνης ξυλόγλυπτο τέμπλο τοῦ καθολικοῦ χρο­νολογοῦνται στό 1600. Τό ἴδιο ἔτος φιλοτεχνήθη­καν καί οἱ φορητές εἰκόνες τῆς μονῆς πού ἀποτελοῦν ἔργα τοῦ γνωστοῦ ἁγιογράφου Δροσινοῦ ἀπό τό Φα­νάρι Καρδίτσας.

   Τό μοναστήρι, ὕστερα ἀπό τήν μετατροπή του σέ γυναικεία μονή (1952), γνωρίζει μεγάλη ἄνθηση.

 

  

 

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὴν ῾Υπεραγίαν Θεοτόκον τῆς ῾Ι. Μ. Βυτουμᾶ Τρικάλων.

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργ. Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως ἀναγιγνώσκε­ται ὁ Ψαλ­μὸς ρμβ´ (142ος) εἶτα ὁ Xορὸς λέγει τὸ : Θεὸς Κύριος, (τετράκις)  Ἦχος δ´. καὶ τὰ παρόντα Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ.

̉Εν τῇ Μονῇ τοῦ Βυτουμᾶ πάντες ἀνἐλ­θωμεν* καὶ τῇ εἰκόνι τῆς Παναχρά­ντου, προσπέσω­μεν* ἐν μετανοίᾳ κράζο­ντες ἐκ μέσης ψυχῆς,* ῎Αχραντε, θερά­πευσον* σοῦ ἀχρείους ἱκέτας,* σπεῦσον καὶ βοή­θησον* τοὺς θερμῶς σὲ βοῶ­ντας* μὴ ἀπο­στρέ­ψῃς ἱ­κέ­τας κενοὺς* σὲ γὰρ προ­στάτιν καὶ φύ­λακαν ἔ­χο­μεν. 

 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ… ῏Ηχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης…

Βυτουμᾶ ἀνεδείχθης, Θεοτόκε, παλλάδι­ον* καὶ τῶν  ̉Ορθοδόξων προ­στά­τις καὶ φρουρὸς ὁ ἀ­κοίμητος˙* διὸ πρός σε προ­σφεύγουσι πιστοὶ* αἰ­τοῦντες προ­στασίαν δαψιλῆ* ὡς καὶ τέκνα ἀνα­θρέψαι  θεοφι­λῶς,* Παρθένε, πιστῶν τὸ καύχη­μα.* Χαῖ­ρε τῶν ἀσθενοῦντων ἰα­τρέ,* χαῖρε δαι­μό­νων τὸ σύντριμμα,* χαῖρε τῶν προστρε­χό­ντων σοι πιστῶς* ἐλπὶς καὶ ἀγαλλία­μα.

 

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ… Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ ἀναξιοι˙* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στασο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡ­μᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐ­λευθέ­ρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σού˙* σοὺς γὰρ δούλους  σώ­ζεις  ἀεί, ἐκ  παντοίων  δεινῶν.

 

̉Εν συνεχείᾳ τὸν Ν´ (50ος) Ψαλμός (χύμα) καὶ ψάλλομεν τὰς ᾨδᾶς τοῦ Κανόνος[1].

 

ᾨδὴ αʹ. Ἦχος πλ. δ' Ὑγρὰν διοδεύσας…

̉Ωδὴν ἱκετήριον, Μαριάμ,* σοι μέλπο­μεν πά­ντες* καὶ αἰτούμεθα τα­πεινῶς* ἱλέ­ωσε Μῆ­τερ τὸν Υἱὸν Σου,* ὅ­πως ῥυ­σθῶ­μεν πυρὸς τῆς κολάσεως.

 

Τὸν Πλάστην τοῦ κόσμου καὶ Ποιητὴν* ἱ­κέτευε πάντες* Σοῦ δεόμεθα ταπει­νῶς,* ὅπως παρά­σχῃ Σου ἱκέταις* τέλη ἀνώδυ­να καὶ ἀνεπαίσχυ­ντα.

 

Τὴν σήν, Θεοδόξαστε Μαριάμ,* θερμὴν προ­στα­σί­αν* ὁ ἀχρεῖος θερμῶς ποθῶ* ταύτην πα­ρά­σχου τῷ σῷ ἱκέτῃ,* Μονῆς Βυτουμᾶ, τὸ  κλέος καὶ καύχημα. 

 

Χαῖρε, Πανάχραντε Μαριάμ,*  ̉Αγγέλων ἡ δό­ξα* καὶ ἀνθρώπων ἡ χαρμονή,* δε­όμεθά σου ἀπαύ­στως οἱ  ἀχρείοι,* ὑπὲρ  ἡ­μῶν τὸν Υἱὸν Σου, ἱκέτευε.

 

ᾨδὴ γ´. Οὐρανίας ἁψῖδος...

Τοῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατά­σβε­σον,* ἀ­γρούς, Θεοτόκε, καὶ οἰκίας* σὺ διαφύ­λα­ξον,* ἵνα ὑμνοῦμεν σε,* Θεο­χαρίτωτε Κόρη,* τῶν πιστῶν τὸ στήριγ­μα* καὶ καταφύγιον. 

 

̉Ορθοδόξων τὰ τέκνα* καλῶς διαφύλατ­τε* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστει* ταῦτα σὺ τήρησον,* ἵνα πορεύ­ονται* ἐν τῇ ὁδῷ τοῦ Υἱοῦ Σου* καὶ Αὐτὸν  δοξά­ζουσι*  διὰ τοῦ βίου των.

 

̉Οφθαλμοὺς ἀλλοδόξων, Θεοτόκε, διά­νοιξον* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστιν* τούτους ὁδήγη­σον* καὶ Χριστῷ λυτρωτῇ* σὺν ἡμῖν, Μῆτερ, ὑ­μνεῖσαι* καὶ λατρεύ­σαι δέομαι* σὺ καταξίωσον.

 

̉Εκ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλα­ξον* πά­ντας τοὺς προστρέχοντας πό­θῳ* πρὸ τῆς εἰ­κό­νος Σου* καὶ ἐξαιτοῦ­ντας, ῾Α­γνή* τὴν σὴν βοή­θειαν πί­στει* καὶ Χρι­στὸν δοξάζοντας,* Θεο­μα­κάριστε.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, Πανάχραντε, σοῦ ἱ­κέτας,* ὅτι πάντες δεητικῶς πρὸς σε κατά­φεύ­γο­μεν* ὡς ἔχουσ­α τῷ Θεῷ παῤῥησίᾳ.

 

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θε­οτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώ­ματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Εἶτα Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα Ἦχος βʹ. Τὰ ἄνω ζητῶν...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπρο­σμάχητον* ἐ­δείχθης, σεμνή,* καὶ κό­σμου καταφύγιον* ἐ­κτε­νῶς βοῶμεν σοί,* Θεονύμφευτε κόρη, πρό­φθα­σον* καὶ ἐκ κιν­­δύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* Παρ­θένε, Μο­νῆς Βυτουμᾶ  τὸ καύ­χημα.

 

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα Κύριε…

Σὲ ἐλπίδα καὶ ἄγκυρα* ὡς καὶ ἰατρὸν ἀ­νάργυρον ἔχομεν,* διὸ πίστει κατά­φεύγομεν* τῇ εἰκόνι σου, Μαρία θεόζηλε.

 

Τὴν Μονὴν Σου ἀνάδειξον* τῆς  ̉Ορθο­δο­ξίας τεῖ­χος ἀπόρθητον* καὶ τὰς ἐν  αὐτῇ ἀσκουμέ­νας* μετὰ  Σου  οἰκίσαι  καταξίω­σον.

 

̉Αμελὴς τε καὶ ῥάθυμός* ἐστι ὁ ἱκέτης σου, Θεο­τίμη­τε,* διὸ σπεύδω εἰς τὴν χά­ριν σου* ἐ­ξαι­τῶν, Παρθένε, τὴν προ­στασί­αν σου.

 

Βυτουμᾶ σὺ τὸ καύχημα* καὶ τῶν  ̉Ορ­θοδόξων τὸ κα­ταφύγιον*  ἀνεδείχθης, Θαυματόβρυτε,* καὶ νοσούντων ἰατρὸς  ἀνάργυρος.

 

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς… 

Δώρησον καμοί* ὑγιείαν καὶ ταπείνω­σιν,* πνεῦ­μα συνέσεως καὶ φόβον Θε­οῦ,* ἵνα ὑμνῶ σὲ ἀ­παύ­στως, Παρθένε Δέ­σποινα.

 

῾Ρήματα Θεοῦ* διετήρεις ἐν τῇ καρδίᾳ σου,* Παρθε­νομήτωρ ἀξιάγαστε,* τοῦ­το ἀξίωσον  κἀγώ ποι­ῆσαι δέομαι.

 

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώμα­τος* παράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λιταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον. 

 

Στήριξον ἡμᾶς* ἐν τῇ πίστει, Θεονύμ­φευτε,* καὶ τε­θλιμένους παραμύθη­σον*­ τοὺς πρὸς σε πόθῳ καταφεύγο­ντας.

 

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν… 

Παρθένε, τοῦ Βυτουμᾶ ἡ προστάτις* σοὶ προ­σέρ­χομαι ἐν πόθω καὶ πίστει* καὶ ἐκζητῶ σὴν βο­ήθειαν, Μῆτερ,* ἵνα ρυσθῶ ἐκ τῶν θλίψεων τάχυον,* ἐκ  νόσων  τε  καὶ  πειρασμῶν* καὶ  ποικίλων παγίδων τοῦ ὄφεως.

 

῾Ηλίου τοῦ νοητοῦ σύ, ῎Αχραντε,* ἀνε­δεί­χθης, Θε­οτόκε, μητέρα,* ὃν καθικέ­τευε, κόρη, ἀ­παύ­στως* καὶ  ὑπὲρ πάντων ἡμῶν ἐξευμένισον* δεόμεθά σου, ὦ Μαρι­άμ,* ἵνα λάβωμεν χάριν καὶ ἔλεος.

 

Θανάτου τοῦ αἰφνιδίου ρῦσαι με* τὸν ἀνά­ξιον ἱκέ­την, Μαρία,* καὶ ἐκ φθορᾶς καὶ ποικίλων παγί­δων* τοῦ ἀρχεκάκου ἐ­χθροῦ τάχος μὲ λύ­τρωσον,* ὦ κλέος  τῶν  χριστιανῶν,* ἐκ τῶν πα­θῶν λιταῖς σου  δι­άσωσον.

 

Νευρώσεις Σύ, ἀπελαύνεις, ῎Αχραντε,* καὶ τὰς νόσους θεραπεύεις ταχέως,* καὶ ταῖς ψυ­χαῖς ἱκετῶν Σου παρέ­χεις,* ἀκαταπαύστως βοήθειαν ἔνδοξε˙* δεόμεθά σου, Μαριάμ,* τῆς  ψυχῆς ἡμῶν ὄμματα ἄνοιξον.

 

Διάσωσον* ἐκ πάσης νόσου ἱκέτας Σου, Θεο­μή­τωρ,* ὅτι πάντες πρὸς σὲ κατά­φεύγομεν ὡς ἔ­χουσα τῷ Θεῶ παῤῥησία.

 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀ­νερ­μη­νεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμε­ρῶν τε­κοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔ­χουσα μη­τρικὴν παῤῥησίαν.

 

   Καὶ πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ εἶτα τὸ Κοντάκιον. Ἦχος β´. Προστασία...

Σὺ προστάτις τῶν χριστιανῶν ἀκαταί­σχυντος* καὶ μεσῖτις πρὸς Θεὸν, Παρ­θένε, ταχύτα­τος,* μὴ πα­ρί­δῃς ἁμαρτω­λῶν ἱκέτιδας φωνᾶς,* ἀλλὰ πρόφθα­σον, ὦ Μα­ριάμ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν θερμῶς δεομένων σοι.* Λῦσον σὺ τὰς στει­ρώσεις* καὶ τέκνα πιστοῖς παρά­σχου,* Μο­νῆς Βυ­τουμᾶ ἡ φρουρὸς* καὶ πιστῶν δόξα καὶ καύχημα.

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. Ἦχος δ’.

Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πά­σῃ γε­νεᾷ καὶ γενεᾷ. (δίς)

 

Στίχος: ῎Ακουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε, καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου, καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου, καὶ τοῦ οἴκου  τοῦ  πατρὸς  σου, καὶ  ἐπιθυμήσει  ὁ  Βασι­λεὺς τοῦ κάλ­λους σου.

 

Τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γε­νεᾷ μνη­σθήσομαι.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡ­μᾶς τῆς ἀ­κροά­σεως …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν ἁγίου Εὐ­αγγελίου, τὸ Ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε δόξα σοι.

 

̉Εν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μα­ριὰμ ἐπο­ρεύ­θη εἰς τὴν ὀρεινὴν μετὰ σπουδῆς, εἰς πό­λιν Ἰ­ούδα, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχα­ρίου, καὶ ἠσπά­σατο τήν Ἐ­λισάβετ˙ καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισά­βετ τὸν ἀ­σπασμὸν τῆς Μα­ρίας, ἐ­σκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐ­τῆς, καὶ ἐπλήσθη Πνεύμα­τος ῾Αγίου ἡ Ἐλισά­βετ, καὶ ἀνεφώ­νησε φωνῇ μεγά­λῃ, καὶ εἶ­πεν˙ Εὐλογημέ­νη σὺ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλο­γημένος ὁ καρ­πὸς τῆς κοιλίας σου, καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ μή­τηρ τοῦ Κυρίου μου πρὸς με; ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένε­το ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπα­σμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐ­σκίρτη­σεν ἐν ἀ­γαλλιάσει τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ μου, καὶ μα­καρία ἡ πιστεύ­σασα, ὅτι ἔσται τελεί­ω­σις τοῖς λελαλη­μένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαρι­άμ˙ Μεγαλύ­νει ἡ ψυχή μου τὸν Κύρι­ον, καὶ ἠγαλ­λίασε τὸ πνεῦμα μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρι μου, ὅτι ἐ­πέβλεψεν ἐπὶ τὴν τα­πείνω­σιν τῆς δούλης αὐτοῦ˙ ἰ­δοὺ γάρ, ἀ­πὸ τοῦ νῦν μακα­ριοῦσί με πᾶ­σαι αἱ γενε­αί, ὅτι ἐ­ποίησέ μοι με­γα­λεῖα ὁ δυνατός, καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐ­τοῦ. Ἔμει­νε δὲ Μα­ριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς, καὶ ὑ­πέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.

 

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ … Ἦχος β´.

Ταῖς τῆς Παναχράντου, πρεσβείαις Ἐλε­ῆμον, ἐ­ξάλει­ψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν  ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν …

Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις Ἐλεῆ­μον, ἐξά­λει­ψων τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: ̉Ελεῆμον, ἐλέησον μὲ ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέ­γα ἔ­λεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἑξά­λειψον τὸ ἀνόμη­μά μου.

 

Ἦχος πλ. β’. Ὅλην ἀποθέμενοι…

Μὴ ἐγκαταλείπης μέ,* Μονῆς Βυτουμᾶ ἡ προστάτις* καὶ πιστῶν τὸ στήριγ­μα,* ἀλλὰ δέ­ξαι δέη­σιν τοῦ ἱκέτους σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέ­ρειν οὐ δύνα­μαι ἀρ­χεκάκου τὰ τοξεύματα˙* σκέ­πην οὐ κέκτη­μαι,* οὐδὲ ποὺ προσφύγω, Θεό­νυμ­φε,* πά­ντοθεν πολεμού­μενος* καὶ παραμυ­θίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* Σπεῦσον, Θεοτόκε,* ἀ­νάργυρε ἁπάντων ἰατρέ* τῶν δεο­μένων σοί, εὔ­ση­με,* καὶ εὐχὰς ἐκπλή­ρωσον.

 

Ὁ Ἱερεύς: Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου …

Ὁ Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις).

Ὁ Ἱερεύς: Ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς…

Καὶ αἱ λοιπαὶ ᾨδαὶ τοῦ Κανόνος

 

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας… 

Θεοτόκε Παρθένε* σοι προσπίπτομεν πάντες θερμῶς δεόμενοι* παράσχου σοῦ ἱκέταις* θάῤ­ῥος ὁμολογίας* ὡς καὶ πί­στιν ἀκλόνητον˙* ἵνα δοξά­ζωμέν Σε* τὸ εὔχος τῶν ̉Αγγέλων.

 

̉Ατεκνία γυναίων* σὺ παρέχεις τὴν λύ­σιν, πα­νευ­ωδέστατε,* διὸ καὶ αἱ πο­θοῦ­σαι υἱοὺς καὶ θυγα­τέ­ρας πρὸς σὲ ἔρ­χονται ᾄδουσαι˙* Χαῖρε, Μῆτερ Θε­οῦ,* Μονῆς Βυτουμᾶ ἡ δόξα.

 

̉Εκ τροχαίου ἱκέτας* σὺ προστάτευσον, Μῆτερ ἀ­ειμακάριστε καὶ πᾶσι τοῖς αἰ­τοῦσι* μετάνοι­αν παράσχου,* ἵνα πάντες κραυγάζωμεν˙* Χαῖρε Παρθένε ῾Αγνή, βροτῶν χαρὰ καὶ κλέος.

 

Λειτουργοὺς τοῦ ῾Υψίστου,* Θεοτόκε Μαρία, πά­ντες δεόμεθα* παράσχου ὑ­γιείαν* ταπεί­νω­σιν καὶ ῥώσιν,* ἵνα πό­θῳ βοῶμεν σοι˙* Χαῖρε Παρθένε ἁγνή* ἀγγέλων ὑπερτέρα.

 

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα… 

Τὴν ἀνεργίαν,* Παρθενομήτωρ Μαρία,* σαῖς λι­ταῖς* ἐξ ῾Ελλάδος* ὁ Πλάστης ἐκδιώκει˙* διὸ Σε ἀνυμνοῦμεν.

 

Σέ, Θεοτόκε,* καθικετεύομεν πάντες*  ̉Ορθοδό­ξους φύλαττε λιταῖς σου* ἐξ ἰ­ῶν ποικί­λων*  καὶ πάσης ἄλλης νόσου.

 

Σὲ τῶν νοσοῦντων* τὴν ἰατρόν, Θεοτό­κε* ἱκε­τεύομεν πάντες ἁπαύ­στως,* δί­δου ὑγιείαν* τοῖς πάσχουσι, Μα­ρία.

 

Τὴν νεολαίαν* ἐξ ἐθισμῶν καὶ τῆς πλά­νης* δια­φύλαττε πάντες αἰτοῦμεν* καὶ ὁδήγησέ την* εἰς  τὰς αὐλὰς τοῦ Κτίστου.

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον. 

̉Εργάτας τοῦ Κυρίου* μὴ ἐγκαταλεί­πεις* ἀλλὰ πα­ράσχου ὑγείαν καὶ σύνε­σιν,* ἵ­να Χριστόν, Θεοτόκε,* πάντες δοξά­ζωμεν.

 

Τὸ πῦρ τὸ κατακαίον* δάση καὶ οἰκίας, σὺ Θεο­μήτωρ, λιταῖς σου κατάσβεσον* καὶ Ποιητὴν τῶν ἁ­πά­ντων* τάχος εὐμέ­νισον.

 

Τοὺς ῾Ιεραποστόλους* φύλαττε, Παρθέ­νε,* ἐκ τῶν ποικίλων κινδύνων καὶ θλί­ψεων* καὶ τοὺς ἀγώ­νας αὐτῶν, Μῆτερ,* εὐ­λόγησον δέομαι.

 

̉Αξίωσον ἱκέτην,* Δέσποινα τοῦ κό­σμου,* ἀκα­τα­κρίτως λαβεῖν τὴν Μετά­ληψιν* τῶν μυστη­ρίων τῶν Θείων,* ἵνα γεραὶρω σε.

 

Καὶ εὐ­θὺς τά Μεγαλυνάρια

῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­οτό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ πα­να­μώ­μη­τον* καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χερουβείμ,* καὶ ἐν­δο­ξο­τέ­ραν ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄν­τως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

 

῎Εφορος, προστάτις καὶ βοηθὸς* καὶ Βυ­τουμᾶ τὸ κλέος* ἀνεδείχθης σύ, Μα­ριάμ,* διὸ πι­στῶν τὰ πλήθη* προσέρχο­νται ἐκεῖσε* καὶ  πό­θῳ  ἀνυμνοῦσι* τὰ μεγαλεῖα Σου.

 

Πάντων τῶν νοσοῦντων ἡ ἰατρὸς* καὶ τῶν ἐν ἀ­νάγκαις ἡ προστάτις καὶ βοη­θός˙* χηρῶν τε καὶ πενήτων*  ἀνύστακτος τροφέας* καὶ Βυτου­μᾶ ἡ δό­ξα,* Θεομακά­ριστε.

 

̉Εκτενῶς ἱκέτευε τὸν Θεὸν* ὑπὲρ τῆς Ἑλ­λά­δος* εἰ­ρηναίαν αὐτὴν τηρεῖν* καὶ λυτροῦ­σθαι πά­ντων* δεινῶν τὲ καὶ κινδύ­νων,* μοναζου­σῶν τὸ κλέος, Μα­ρία ἔνδο­ξε.

 

̉Ατεκνίαν λύεις τῶν γυναικῶν,* Κεχαριτωμέ­νη,* διὸ πᾶσαι γονυκλι­νῶς,* καὶ μετὰ δακρύ­ων* προσέρχονται αἰτοῦσαι,* ὅπως αὐταῖς παρά­σχῃς* τέκνα, σὺ Θεο­δό­ξαστε.

 

Δέσποινα καὶ Μῆτερ τοῦ ̉Ιησοῦ* πά­ντων πα­ρα­κλή­σεις* σὺ προσάγαγε σῷ Υἱῷ* καὶ ἐκ τῶν κιν­δύνων* διάσωσον Σὴν  μάν­δραν* τὴν  ἐν  τῷ Βυτουμᾶ * κειμένην, ἔν­δοξε.

 

Χαίροις, Θεοδόξαστε Μαριάμ,* κλέος τῶν  ̉Αγ­γέλων* καὶ  ̉Ορθοδόξων κατα­φυγή˙* Χαίροις, μοναζόντων* τὸ πρότυ­πον, Παρ­θένε* καὶ Βυτου­μᾶ ἡ δόξα* ὡς καὶ παλλά­διον.

 

Π ᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρό­δρομε Κυ­ρίου,*  ̉Αποστόλων ἡ δωδε­κάς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτό­κου,* ποιήσατε πρεσβεί­αν* εἰς τὸ σωθῆ­ναι ἡμᾶς.

 

 

Εἶτα ὁ Χορὸς τὸ Τρισάγιον, Δόξα Πατρί, Πάτερ ἡμῶν, καὶ ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Ὅ­τι Σοῦ ... καὶ

 τό Ἀπολυτίκιον.  ῏Ηχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης…

Βυτουμᾶ ἀνεδείχθης, Θεοτόκε, παλ­λάδι­ον* καὶ τῶν  ̉Ορθοδόξων προ­στά­τις καὶ φρουρὸς ὁ ἀ­κοίμητος˙* διὸ πρὸς σὲ προ­σφεύγουσι πιστοὶ* αἰ­τοῦντες προστασίαν δαψιλῆ* ὡς καὶ τέκνα ἀνα­θρέψαι  θεοφι­λῶς,* Παρθένε, πιστῶν τὸ καύχημα.* Χαῖ­ρε τῶν ἀσθενούντων ἰα­τρός˙* χαῖρε δαι­μό­νων  τὸ  σύντριμμα˙*  χαῖρε   τῶν   προστρεχόντων σοι πιστῶς* ἐλπὶς καὶ ἀγαλ­λίαμα.

 

Δέησις ὑπό τοῦ ῾Ιερέως καὶ Μικρὰ ̉Απόλυσις

Τῶν πιστῶν  ἀσπαζομένων τὰς  εἰκόνας  ψάλλο­μεν.

:Ἦχος β’. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Δέχου παρακλήσεις ἱκετῶν,* δέχου  ̉Ορ­θοδό­ξων δεήσεις,* ὦ Θεοτόκε ἁγνή,* ἄλλην γὰρ οὐκ ἔχομεν* πρὸς τὸν Θεὸν ἀ­ρωγόν,* οἱ πα­θῶν ἐ­μπιμπλάμενοι* ἀό­κνως, φωσφόρε,* σὲ ἐπικα­λούμε­θα καὶ ἱ­κετεύομεν˙* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ ῾Υψί­στου* ῥῦσαι τοὺς ἱκέτας σου τάχος* ἐκ πά­σης περιστάσεως καὶ θλί­ψεως.

 

Ἦχος πλ. δ΄.

Δέσποινα προσδεξαι,* τὰς δεήσεις τῶν δού­λων σου,* καὶ λύτρωσαι ἠμᾶς,* ἀπὸ πάσης ἀνά­γκης καὶ θλίψεως.

 

Ἦχος β΄.

Τὴν πάσαν ἐλπίδα μου,* εἰς σὲ ἀνατίθη­μι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέ­πην σου.

 

Ὁ Ἱερεύς: Δί ̉̉ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέη­σον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν

 

Κοντάκιον. Ἦχος δ'. ̉ Επεφάνης σήμερον.

Σὺ προστάτις γέγονας* τῶν θλιβομένων* καὶ θερμὴ ἀντίληψις* τῶν προστρεχόντων ἐπὶ σέ,* ἐκ τῶν δεινῶν σὺ ἀπάλλαξον˙* τοὺς ἐκζητοῦ­ντας, Παρθένε,* τὴν σκέπην σου.

 

 

 

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς. εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…