Ο πατήρ Γαβριήλ ασκούσε το ασκητικό κατόρθωμα της «διά Χριστόν σαλότητας» και κάποιοι τον έκριναν γι’ αυτό. Καμιά φορά έπινε, πράγμα που προκαλούσε αναστάτωση στους άλλους. Μια μέρα μου είπε: «Πάμε στη Μονή Τζβάρι (Jvari)· θα κάνουμε μερικά... "κόλπα" εκεί». Ήταν αδύνατον να του αρνηθώ. Σταμάτησε σε ένα μαγαζί και αγόρασε βότκα. Μετά μου είπε: «Ζήτα ελεημοσύνη — πες τους να μας δώσουν λίγο ψωμί και αλάτι». Έτσι, κάθισα εκεί σαν ζητιάνος όλη την ημέρα. Ο κόσμος δεν μου έδινε χρήματα, αλλά τρόφιμα: τυρί, ψωμί και ντομάτες. Στη συνέχεια, ο πατήρ Γαβριήλ έφτιαξε μια σαλάτα από αυτές τις προσφορές, έστρωσε ένα τραπέζι πάνω σε μια πέτρα και είπε:
«Ας πιούμε κάτι».
«Πάτερ Γαβριήλ, δεν μπορώ».
«Σου δίνω την ευλογία μου», είπε, κάνοντας το σημείο του σταυρού πάνω από τη βότκα, πριν μου τη δώσει. Ήπια μια γουλιά — κι αποδείχθηκε ότι ήταν νερό! Φαντάζεσαι; Απλό, σκέτο νερό.
Μερικές φορές ο Γέροντας συμπεριφερόταν με τρόπο άγριο ή θορυβώδη, πράγμα που πάντα με προβλημάτιζε: γιατί να πίνει και να προκαλεί τέτοια αναστάτωση; Ωστόσο, ο πατήρ Γαβριήλ δεν ενεργούσε ποτέ έτσι χωρίς λόγο· υπήρχε πάντα μια αιτία — ίσως οι προσευχές να μην είχαν γίνει όπως έπρεπε, ή να είχε συμβεί κάτι ανάρμοστο. Κάποτε, καθώς έμπαινα στο κελλί του, μου είπε: «Άσε να σου πω πώς άρχισα να πίνω» — είχε διαβάσει τις σκέψεις μου, είχε αντιληφθεί τις αμφιβολίες μου και άρχισε να εξηγεί.
«Υπηρετούσα στο Γκόρι», είπε, «έχοντας μόλις διοριστεί ηγούμενος. Πριν από αυτό, δεν είχα αγγίξει ποτέ σταγόνα αλκοόλ. Μας είπαν ότι ο Πατριάρχης Ηλίας Β΄ θα ερχόταν να τελέσει ακολουθία εκεί, οπότε ξεκίνησαν οι προετοιμασίες». Έτσι, ο Πατριάρχης έφτασε και άρχισε την ακολουθία — η Θεία Λειτουργία βρισκόταν σε εξέλιξη…
Ένας ιερέας μπήκε στο Ιερό Βήμα· ήταν μεθυσμένος και ήθελε να πλησιάσει τον Πατριάρχη για να πάρει ευλογία. Αντ’ αυτού, παραλίγο να πέσει πάνω στον Πατριάρχη, και το Άγιο Ποτήριο κόντεψε να γλιστρήσει από τα χέρια του Πατριάρχη. Ο Πατριάρχης κοίταξε αυστηρά τον ιερέα και είπε:
«Βγες από το Ιερό και περίμενε έξω, κοντά στην εκκλησία. Θα βγω κι εγώ και θα μιλήσουμε αργότερα».
Ο πατήρ Γαβριήλ θυμόταν συχνά αυτό το περιστατικό. Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς συνέβη κάτι τέτοιο και κατέκρινε τον ιερέα: «Πώς ήταν δυνατόν να είναι τόσο μεθυσμένος — να μπει στο Ιερό, να πλησιάσει τον Πατριάρχη και να παραλίγο να ρίξει το Άγιο Ποτήριο!»
Πέρασαν δύο χρόνια. Ο Πατριάρχης επρόκειτο να επισκεφθεί ξανά τον ναό για να τελέσει τη Θεία Λειτουργία. Πριν από την ακολουθία, ζήτησαν από τον πατέρα Γαβριήλ —σχεδόν τον παρακάλεσαν— να τελέσει μια εξόδιο ακολουθία. Μη μπορώντας να αρνηθεί, τέλεσε την ακολουθία. Στη συνέχεια, οι οικοδεσπότες του δεν τον άφηναν να φύγει χωρίς να πιει ένα ποτήρι στη μνήμη του εκλιπόντος. Ο πατήρ Γαβριήλ προσπάθησε να αρνηθεί, αλλά ο οικοδεσπότης επέμενε — κυριολεκτικά δεν τον άφηνε να φύγει αν δεν έπινε. Στο μεταξύ, ο πατήρ Γαβριήλ είχε ήδη αργήσει για την Πατριαρχική Λειτουργία. Τι μπορούσε να κάνει; Δέχτηκε.
Πήρε ένα μικρό ποτήρι και ήπιε ελάχιστα… αλλά αυτή και μόνο η γουλιά ήταν αρκετή για να τον μεθύσει. Άλλωστε, δεν έπινε ποτέ αλκοόλ. Έτρεξε στην εκκλησία, μπήκε βιαστικά στο Ιερό και… όλη η σκηνή επαναλήφθηκε: αυτή τη φορά, ήταν ο πατήρ Γαβριήλ που, καθώς ζητούσε την ευλογία του Πατριάρχη, παραλίγο να τον ρίξει κάτω. «Και τότε», διηγούνταν ο ίδιος, «όλο το σκηνικό πέρασε μπροστά από τα μάτια μου —θυμήθηκα τον μεθυσμένο ιερέα— και συνειδητοποίησα ότι τιμωρούμουν επειδή τον είχα κρίνει. Από τότε, πίνω. Ας γίνει αυτό μάθημα για εσάς: μην κρίνετε ποτέ κανέναν».
Ωστόσο, ο πατήρ Γαβριήλ πρόσθεσε: «Ίσως πίνω κρασί επειδή, διαφορετικά, μπορεί να άρχιζα να θεωρώ τον εαυτό μου άγιο και να πέσω στην αμαρτία της υπερηφάνειας». Πιστεύω ότι αυτό δεν ήταν ελάττωμα, αλλά μια μορφή «σαλότητας» (ιεράς τρέλας) — τον έβλεπα συχνά να πίνει, κι όμως δεν έδειχνε κανένα σημάδι μέθης· δεν μύριζε καν αλκοόλ. Και δεν έπαψε ποτέ να επιτελεί θαύματα. Έπινε ώστε οι άνθρωποι να έχουν κακή γνώμη γι’ αυτόν και να μην τον επαινούν.
Από τις αναμνήσεις της Ηγουμένης Ελισάβετ (Ζεντγκενίτζε)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου