Η Ανάσταση ενός Τοξικομανή.Ένα θαύμα που αποδίδεται στον Όσιο Γαβριήλ.

 

Η Ανάσταση ενός Τοξικομανή.

Ένα θαύμα που αποδίδεται στον Όσιο Γαβριήλ.

Η ιστορία αυτή διαδραματίστηκε στις 14 Οκτωβρίου 1998, κατά τη διάρκεια της γιορτής του Σβετιτσχοβέλι στη Μτσχέτα, την αρχαία πρωτεύουσα της Γεωργίας. Την αφηγείται ο Γκιόργκι, το πρόσωπο στο οποίο επικεντρώνονται τα γεγονότα:

«Εκείνη τη δύσκολη περίοδο, εγώ και η οικογένειά μου ζούσαμε στην Τιφλίδα. Ήμουν τοξικομανής.

Εκείνη την ημέρα, ένας φίλος μου, ο οποίος πήγαινε στη γιορτή του Σβετιτσχοβέλι με την οικογένειά του, με προσκάλεσε να τους ακολουθήσω. Βρισκόμουν υπό την επήρεια ναρκωτικών — είχα κάνει χρήση ηρωίνης. Τότε, οι θρησκευτικές γιορτές δεν σήμαιναν τίποτα για μένα· δέχτηκα να πάω μόνο επειδή επρόκειτο για μια γιορτή στην πόλη Μτσχέτα.

Παρακολουθήσαμε μια συναυλία και καθίσαμε σε ένα εστιατόριο. Τη στιγμή που ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, η σύζυγος του φίλου μου, η Ταμάρα, ανέφερε ότι στη Μτσχέτα βρισκόταν ο τάφος ενός σπουδαίου θαυματουργού, του Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ, και ήθελε να τον επισκεφθεί για να προσευχηθεί. Συμφωνήσαμε, αν και τελικά δεν μπήκαμε μέσα στη Μονή Σαμτάβρο, στην αυλή της οποίας βρισκόταν τότε ο τάφος. Θυμάμαι να της φωνάζω, με μια δόση ειρωνείας:

«Άναψε ένα κερί για μένα! Ζήτησέ του να με σώσει!»

Εκείνο το βράδυ, καθώς έπινα τσάι στο σπίτι, πέρασε ένας γνωστός μου και μου έδειξε κάτι «εξαιρετική» ηρωίνη. Ήμουν ήδη υπό την επήρεια, αλλά το να αρνηθώ μου φάνηκε «κάτω από την αξιοπρέπειά μου»...

Δεν θυμάμαι τι συνέβη στη συνέχεια.

Με έβγαλαν έξω από την κουζίνα. Οι γονείς μου, που βρίσκονταν στο σπίτι, κάλεσαν ασθενοφόρο. Οι γιατροί προσπάθησαν να με βοηθήσουν, αλλά μάταια. Έφτασε ένα δεύτερο πλήρωμα, μετά ένα τρίτο, μετά ένα τέταρτο... Μια ολόκληρη σειρά από ασθενοφόρα είχε παραταχθεί έξω από το σπίτι. Ο αδελφός μου έσπευσε εκεί. Όλοι ούρλιαζαν». Κάθε ιατρικό πλήρωμα χορήγησε 5 χιλιοστόγραμμα (mg) Narcan — συνολικά 20 χιλιοστόγραμμα! Όποιος διαθέτει ιατρικές γνώσεις γνωρίζει ότι μια τέτοια δόση θα μπορούσε να επαναφέρει στη ζωή ακόμα και νεκρούς, κι όμως, σε μένα δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Μου έκαναν ακόμα και ένεση αδρεναλίνης απευθείας στην καρδιά και χρησιμοποίησαν απινιδωτή, αλλά όλα ήταν μάταια...

Είχαν περάσει σαράντα πέντε λεπτά από τον θάνατό μου.

Τέσσερις ιατρικές ομάδες είχαν προσπαθήσει μάταια να με σώσουν...

Περίπου μία ώρα αργότερα, η εικόνα ήταν η εξής: ήμουν ξαπλωμένος στο πάτωμα, το σώμα μου είχε μαυρίσει, τα χέρια μου ήταν δεμένα με ιατρική γάζα και ήμουν σκεπασμένος με ένα λευκό σεντόνι. Η μητέρα μου λιποθύμησε, ενώ ο πατέρας μου έχασε το φως του από το σοκ. Η πόρτα ήταν ανοιχτή. Οι γείτονες είχαν συγκεντρωθεί στο πλατύσκαλο· οι γυναίκες έκλαιγαν. Οι γιατροί συμπλήρωναν το πιστοποιητικό θανάτου. Κάποιοι ψιθύρισαν: «Δεν είναι ο πρώτος νέος που πεθαίνει εξαιτίας αυτού του καταραμένου ναρκωτικού. Πόσο ακόμα θα συνεχίζεται αυτό;»

Εκείνη τη στιγμή, η Μανανά —μια ευσεβής γειτόνισσα από τον τρίτο όροφο και ενορίτισσα της Μονής Σαμτάβρο— μπήκε αθόρυβα στο δωμάτιο όπου βρισκόμουν. Τράβηξε το σεντόνι από το πρόσωπό μου και, κάνοντας το σημείο του σταυρού, άλειψε το μέτωπό μου με λάδι από τον τάφο του Πατρός Γαβριήλ. Ήλπιζε ότι αυτό ίσως με βοηθούσε κάπως ενώπιον του Παντοδύναμου στη μεταθανάτια ζωή...

Και τότε... ξαφνικά πετάχτηκα όρθιος, με τα χέρια μου ακόμα δεμένα με γάζες!

Ο νεαρός γιατρός που συνέτασσε το πιστοποιητικό θανάτου μου κατέρρευσε, λιπόθυμος.

Ακολούθησε μια απίστευτη αναστάτωση. Με μετέφεραν εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου παρέμεινα υπό παρακολούθηση για τρεις ημέρες.

...Μέχρι σήμερα, κρατώ ακόμα το πιστοποιητικό θανάτου μου. Έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από την κοίμηση του μεγάλου Γέροντα Γαβριήλ, κι όμως τα θαύματα —αρχικά στον τάφο του και τώρα στα ιερά λείψανά του— δεν έχουν σταματήσει.