Μήπως κλαίμε για το γεγονός ότι οι καρδιές μας προσπαθούν αδιάκοπα να κάνουν το αντίθετο από αυτό που θέλει ο Κύριος; Προσευχόμαστε, μετανοούμε, διαβάζουμε και ψάλλουμε· κοινωνούμε τα Άγια Ζωοποιά Μυστήρια —τα οποία έχουν τη δύναμη να μεταμορφώσουν ακόμα και μια πέτρινη καρδιά, κάνοντάς την μαλακή σαν το κερί— κι όμως, εξαιτίας της δικής μας αμέλειας, παραμένουμε αμετάβλητοι. Κι έτσι, κλαίμε επειδή αποτυγχάνουμε να προσφέρουμε στον Θεό τους καρπούς της πίστης και της αγάπης, της πραότητας και της απλότητας, της εγκράτειας, της καθαρότητας και της αγνότητας, της ελεημοσύνης και ούτω καθεξής.
Μήπως κλαίμε όταν:
– νιώθουμε ένα κύμα ακάθαρτων λογισμών να ξεχύνεται στην καρδιά μας·
– παρασυρόμαστε στην υπερηφάνεια, την κακία, τον φθόνο, την πλεονεξία ή τη φιλαργυρία·
– τρέφουμε εχθρότητα αντί για αγάπη προς κάποιον εχθρό·
– παγιδευόμαστε στα πάθη της μέθης, της φιλαργυρίας ή της πλεονεξίας·
– ταραζόμαστε και ερχόμαστε σε ρήξη ή ανυπακοή απέναντι στους γονείς, τους προϊσταμένους ή τους πρεσβυτέρους μας;
Κύριε, μας λείπει αυτό το διαρκές κλάμα για τις δικές μας αμαρτίες. Μόνο κατά την ώρα της εξομολόγησης —όταν ο ιερέας απαριθμεί τα αμαρτήματά μας— αποκτούμε μια κάποια επίγνωση της αμαρτωλότητάς μας· κατά τα άλλα, φαίνεται πως ποτέ δεν βρίσκουμε χρόνο να προετοιμαστούμε για την εξομολόγηση ή τη Θεία Κοινωνία. Ποτέ δεν αφιερώνουμε μια στιγμή πριν από την εξομολόγηση για να αναλογιστούμε πώς, στην προσωπική μας ζωή, έχουμε προκαλέσει την οργή του Κυρίου. Περιμένουμε από τον ιερέα να απαριθμήσει εκείνος τις αμαρτίες μας, ενώ εμείς περιοριζόμαστε στο να πούμε απλώς: «Είμαι αμαρτωλός» —κι όμως, δεν μαθαίνουμε ποτέ πραγματικά πώς να προσφέρουμε μια ειλικρινή, προσωπική μετάνοια.
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιανκίν)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου