«Μέσα στόν ἐπίλογο αὐτό κινοῦνται δύο μορφές. Δύο ἄνθρωποι πού τά βάθη τους τά ἀναμοχλεύει μιά βαθειά ἀνησυχία. Εἶναι ὁ Ἰούδας καί ὁ Ἰωσήφ.
Στόν πρῶτο ἡ συνείδησι βοᾶ καί ἐλέγχει.
Στόν ἄλλο προστάζει καί καθοδηγεῖ.
Ὁ Μαθητής κατηφορίζει τρικλίζοντας τόν ὀλέθριο κατήφορο τόν ὁποῖο ἄνοιξε μπροστά του ἡ προδοσία.
Ὁ Βουλευτής, ἀνεβαίνει θριαμβευτικά στο προσκήνιο τῆς Ἱστορίας σάν μία ἀπό τίς ὑπέροχες μορφές τοῦ θείου δράματος.
Καί οἱ δύο κινοῦνται.
Πόσο διαφορετικός εἶναι, ὅμως, ὁ δρόμος τόν ὁποῖο ἀκολουθεῖ ὁ καθένας τους!
Ὁ Ἰούδας εἶχε τρέξει στο συνέδριο γιά νά πετάξη τά ἀργύρια τῆς προδοσίας καί νά φωνάξη "ήμαρτον, παραδούς αἷμα ἀθῶον".
Ὁ Ἰωσήφ ἀνεβαίνει θαρραλέα τά σκαλοπάτια τοῦ Πραιτωρίου γιά νά ζητήση τό πεφιλημένο σῶμα τοῦ Διδασκάλου. "Τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ”.
Καί τῶν δύο τή φαντασία τήν πολιόρκησε ἡ θωριά κάποιου ξύλου. Τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ γιά τόν ἕνα, πού κρατᾶ καρφωμένο τό θεῖο Σῶμα.
Το ξύλο τοῦ ὀλέθρου γιά τόν ἄλλο, πού ἀπό τούς κλώνους του κρέμεται τό σχοινί τῆς αὐτοκτονίας.
Ὁ Ἰωσήφ ρίχνει πάνω στο Σταυρό τήν ἄγκυρα τοῦ πανανθρώπινου σεβασμοῦ καί τῆς ἀτομικῆς σωτηρίας του. Ὁ Ἰούδας κρεμᾶ ἐπάνω στη συκιά τό βρόχο τῆς αἰώνιας κατάρας καί τῆς ψυχικῆς του ἀπωλείας. Καί ὅσο οἱ αἰῶνες θά γράφουν τόν ἐπίλογο τοῦ θείου δράματος, μέ ἀνύστακτο μάτι ἡ ἀνθρωπότητα θα παρακολουθῆ τίς κινήσεις τῶν δύο αὐτῶν ἀνθρώπων.
Καί μέ βαθύ σεβασμό θά βλέπη κάτω ἀπό τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ τήν ὑπέροχη μορφή τοῦ εὐσχήμονος βουλευτοῦ, μέ τή σινδόνη τήν καθαρά καί τά ἀρώματα.
Κάτω δέ ἀπό τή συκιά, μέ ἀνατριχίλα θά ἀντικρύζη αἰωρούμενο τό σῶμα τοῦ Προδότη, μέ τή φούχτα πού κράτησε τά ἀργύρια κρουσταλιασμένη.
Εἶναι δύο γιγάντιοι ὁδοδεῖκτες τῆς ἀθλιότητος καί τοῦ μεγαλείου.
Στημένοι στο τέρμα τοῦ θείου δράματος καί στήν ἀρχή τοῦ δρόμου τῆς ζωῆς μας, θα προσημαίνουν πάντα τό τέρμα στό ὁποῖο φέρει ὁ κάθε δρόμος»
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου