Νίκος Γαλέτας: Ὁ Θόδωρος Αγγελόπουλος
«στά ώριμα χρόνια του, κι ἂν δέν ἦταν "πιστός στο
πρῶτο του ὄνειρο" (Μπολέτσης), ὅμως, πάντα μέσα
στην ψυχή του ὑπῆρχε ἡ ἀνάμνησί του. Ποτέ δέν
ἔσβησε τό “Φῶς τοῦ Βουνοῦ" (Robert Claude) στα βάθη
τῆς ψυχῆς του.
Πάντα ζοῦσε μέ τή νοσταλγία “τῶν πρώτων του χρόνων" (Παλαμᾶς) καί ὁλοζωῆς “μετεωριζόταν" ἀνάμεσα σ΄ ἐκεῖνες τίς ἐμπειρίες καί στά νέα δεδομένα τῶν μετέπειτα χρόνων.
Νομίζω πώς ή ζωήτου ἐπαληθεύει τούς λόγους τοῦ Γιάννη Τσαρούχη τούς ὁποίους εἶπε ἕνα βραδάκι στήν αυλή τῆς Μονῆς Σταυρονικήτα στό Ἅγ. Ὄρος. "Ἡ Ὀρθόδοξη ἐμπειρία εἶναι λεκές' πού κανένα ἀπορρυπαντικό τοῦ ῾νῦν αἰῶνα δέν μπορεῖ νά ἐξαλείψη". Καί ὁ Θόδωρος Ἀγγελόπουλος εἶχε πλούσια γευθῆ τήν “ὀρθόδοξη ἐμπειρία" μέσα στις Χ.Μ.Ο., στίς Λειτουργίες τους, στήν Ἐξομολόγησι καί στή Θεία Κοινωνία, στις κα-
τασκηνώσεις, στό "Ιλιον-Τρωάς", κοντά στό φλογερό
ὁμαδάρχη του τόν Ἀλέξανδρο Βάμβα. Κι αὐτή τήν
ἐμπειρία καμμιά ὕστερη ἀναζήτησι, καμμιά ἀμφιβολία
ἤ ἄρνησι, κανένας μετεωρισμός, καμμία ἐπίθεσι
"καθαρισμού” δέν μπόρεσε νά ἐξαλείψη, παρά μόνο ἴσως
νά τή θολώση, νά τήν κάνη πιό ἀχνή, λιγότερη ἔκδηλη στη ζωή καί τή δράσι τῆς καθημέρας» (στό: περ.
Ακ, τεῦχ. 733, 233).
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου